Will wil wel: vergaderen in stijl

Ik zit tegenwoordig regelmatig met Paul Boots aan de koffie in een gezellige kroeg op het dorpsplein van Baarn. We zijn beiden woonachtig in die gemeente, hebben niet al te veel meer om handen en het is best interessant om tussen half elf en twaalf uur ’s morgens de wereld even door te nemen! Paul was een van de eerste regisseurs bij Veronica teevee, na een sollicitatiegesprek met Rob Out van wel tien minuten kreeg Paul een briefje toegeschoven met wat ideetjes en vanaf dat moment was hij lid van onze club. Zo ging dat vroeger nog. Wij hebben het tijdens ons koffie-uurtje niet vaak over Veronica want eigenlijk is alles al gezegd tijdens de bijeenkomsten van het personeel waar altijd behoorlijk veel drank en een tranen vloeiden en dan geen tranen van verdriet maar van de jongens die over je wangen rollen als je heel hard lacht. De anekdotes blijven komen en als je denkt, nou hebben we alles wel gehad komt er wel weer iemand die er nog een weet.

Van de week hadden Paul en ik het over de eerste dagen van de omroep Veronica omdat ik had gegeten in een etablissement in het centrum van Hilversum waar we met het Veronica kantoor een paar jaar boven hebben gebivakkeerd. Dat was achteraf misschien niet zo verstandig want we waren tenslotte piraten en die staan over het algemeen aan de leve de lol kant. Volgens mij waren we met een man of tien in dienst van de omroep Veronica en als het mooi weer was, zaten er negen personeelsleden op het terras en hield een pechvogel de wacht bij de telefoon aangezien er in die tijd nog geen mobieltjes of draadlozen waren, de taak van de telefonist was heel eenvoudig: het hoofd uit het raam steken, naar beneden roepen dat er telefoon was voor een met naam genoemde persoon, die dan ja of nee knikte. Nee betekende hij zit in vergadering, kan ik uw nummer noteren dan belt hij zo terug. Bij ja, liet de oppasser de telefoon aan een touwtje naar beneden zakken, wachtte tot het gesprek over was en trok het apparaat dan weer naar boven waar bij geduldig bleef zitten tot de volgende beller zich melde.

Het ging lange tijd goed totdat er echt een vergadering was in ons kantoor en iemand uit het raam hing en vroeg of er een stuk of tien biertjes naar boven gehesen konden worden. Voordat we wat konden zeggen hing het telefoontouwtje al op de goede hoogte en na kort overleg op het terras werd er een dienblad aan de takel bevestigd met veel plakband. De biertjes hebben nooit de plaats van bestemming bereikt want halverwege de tocht raakte de cellotape los en viel het blad met het bier op het terras.

Geen ongelukken, maar wel een boel gezeur van mensen die daar van het zonnetje genoten. En terecht. Het was meteen afgelopen met ons telefoonspelletje want het bleek dat we niet verzekerd waren voor de eventuele schade. We hebben daarna ter compensatie een bioscoopmiddag ingesteld. Als er een goeie film draaide gingen we daar met z’n allen naar toe en de telefoonoppasser hoefde alleen maar te zeggen, nee die zit in vergadering, ik zal vragen of hij u terug belt. Het centrum van Hilversum heeft trouwens wel vaker last van ons gehad. Zo zaten er twee personeelsleden op een mooie zomerse middag midden in de hoofdstraat aan een keukentafel te lunchen terwijl de auto’s links en rechts voorbij reden. Toen er een auto bleef staan en de bestuurder uitstapte om eens precies te kijken wat er aan de hand was, stond er in no time een file die na tien minuten groot genoeg was om opgenomen te worden in de verkeersinformatie. Waren we ook niet voor verzekerd…….

De personeelsleden en de besturen van de gevestigde omroepen vroegen zich tijdens vergaderingen regelmatig af wat we in het omroep bestel kwamen doen! Ze waren een beetje bang voor ons want Rob Out riep nog wel eens in een dolle bui dat zijn kluppie de bijl was aan de wortels van het omroep bestel.

Op de radio stonden we ons mannetje, maar televisie was heel andere kost. We deden in het begin dingen die helemaal niet konden en…. we maakten programma’s die nooit gedaan waren, maar waar de kijkers wel voor thuis bleven. Toen we na de aspirant-status C, omroep werden en een avond per week televisie mochten maken was het stil in de cafés als Veronica op de buis was.

Starskey en Hutch werden de helden van Nederland, reclame met mooie meiden want je bent jong en je wilt wat en af en toe gaven we een tikkie met de bijl op de bekende wortels……. Twee teeveekanalen, giga kijkcijfers en alle tijd om programma’s te maken, want er moest wel stevig geluncht worden.

Soms vraagt iemand die binnenkort zijn paspoort moet laten zien als -ie een pilsje wil kopen, of ik die tijd niet mis. Ik zeg dan steevast nee, want voor je het weet noemen ze je een oude chagrijn die niet met zijn tijd mee gaat, altijd wat te klagen heeft, stil is blijven staan, op alles moppert wat nieuw is, niet open staat voor vooruitstrevende ideeën, verhalen vertelt over vroeger die je al honderd keer hebt gehoord, nog steeds niet weet hoe het leven echt in elkaar zit, foute sokken draagt en naar de verkeerde teevee programma’s kijkt.

Ik zou kunnen zeggen dat ik mee liep in de ban de bom demonstratie, Ajax de Europacup heb zien winnen, Ard en Keesie ontmoette, een stickie rookte in het Vondelpark, vooraan stond in Blokker toen de Beatles optraden en midden in winter naar Kopenhagen liftte.

Of vertellen van Veronica komt naar je toe en dan na drie weken nog niet terug was……

Maar ik doe het niet, want ik heb alle verhalen voor vijf koffie en drie appelpunten exclusief verkocht aan Paul Boots.

Rij en verkoop voorzichtig, denk aan mij