Will Wil Wel : Club Veronica
Ik kwam voor het eerst met leden van Club Veronica in aanraking tijdens de opnames van het radioprogramma Nederland Muziekland. Onze supertruck stond geparkeerd op een groot plein in een plaats waarvan ik de naam even niet meer weet, maar het was ergens in het zuiden van Nederland want de vlaaien en het bier kwamen vaak en veel voorbij. Nederland Muziekland was een wekelijks feestje waar ik altijd naar uitkeek; veel artiesten die levend optraden, geweldig publiek en meestal na afloop heel lang heel gezellig.
Die dag in het Zuiden dus. Toen ik na een lange rit uit mijn auto stapte kwamen twee jongemannen op mij af en riepen:
“Will we gaan een filmpje maken!”
“Pardon?”
“Ja, we gaan een filmpje maken.”
“Waarvan?”
“Van Nederland Muziekland.”
“Je meent het.”
“En we willen overal toegang hebben”, riep het mannetje met een cameraatje in zijn hand. “Dus ook achter de bühne en wat er allemaal gebeurt als het publiek het niet ziet.”
“En we hebben toestemming”, zei een knaap met een microfoon in de aanslag en een bandrecorder om zijn nek.
“Van wie?”, vroeg ik.
“Van Veronica”, zei de cameraman.
“Wij zijn van Club Veronica”, riep mannetje geluid heel enthousiast.
“En kunnen we straks met je mee terugrijden?”
“Wat is Club Veronica?”, vroeg ik want ik had daar nog nooit van gehoord.
Twee telefoontjes later was het me helemaal duidelijk. Foutje van de afdeling voorlichting: memo niet gezien, memo in verkeerd postvak, zwangerschapsverlof, vakantie, familieomstandigheden, lege batterijen en het zal nooit meer gebeuren. “Club Veronica is in het leven geroepen om kids die wat willen doen bij de radio of televisie een opleiding te geven. We zijn twee weken geleden begonnen met de eerste lichting. De volgende keer melden we even dat ze langskomen…”
“Helemaal duidelijk”, riep ik en trakteerde de clubleden Koos Camera en Ben Geluid, om het goed te maken, op patat met en vertelde ze dat ze alles en iedereen mochten filmen en vragen stellen, zolang het niets te maken had met de Koningin of het geloof. Een week later heb ik ze nog een beetje geholpen met de montage en het werd best een aardig filmpje.
Toen ik met de Pats Boem Show begon kwam ik de twee clubleden weer tegen.
We hielden één keer per week op vrijdagavond in ons Pats Boem Theater in Grave audities en zij maakten daar, op verzoek van regisseur Dick Kloosterman, video-opnames van. De camera was een tikkie groter geworden, het geluid professioneler en de heren hadden een boel geleerd. Iedere maandagochtend lag er een videotape op mijn bureau met de kandidaten en een briefje met hun favorieten, en meestal hadden ze het nog goed ook.
De cameraman werd uiteindelijk geluidsman, de geluidsman werd producer en ik zag ze regelmatig als ik tv-programma’s maakte. De laatste keer dat ik met één van de heren werkte was tijdens Veronica goes America. Dag en nacht bezig met zijn vak, uitgegroeid tot een toppertje, maar niet vergeten hoe hij was begonnen. En af en toe nam hij een hamburger voor me mee…
Dat hele Club Veronica gebeuren was indertijd een geweldig initiatief, waardoor een heleboel jongens en meisjes in het radio- en televisievak zijn terechtgekomen. Heel lang geleden, toen vrienden tegen mij zeiden: ‘eigenlijk wilden we geen kinderen meer, maar nu we weten dat er via Club Veronica een toekomst voor hen is bij de omroep, gebruikt Elly de pil niet meer’, dacht ik wel even… dat is volgens mij nooit de bedoeling van Rob Out geweest.
Rij en club voorzichtig, denk aan mij.
Tags: Club Veronica, Will Wil Wel
Categories:
Will Wil Wel