Met de Pin-Up Club wil televisiemaker Jef Rademakers (13 augustus 1949) eind jaren tachtig een ode brengen aan mooie vrouwen op hoge hakken. Zijn latere carrière als verzamelaar van negentiende-eeuwse schilderijen is daarmee best te verenigen, aldus de ex-Veronicaan: “Het draait allemaal om emoties. Het zijn uitingen van een romantische geest.”
Entertainen met een zachte G zit er al vroeg in bij Kristel van Eijk (Heesch, 12 november 1982). Het schooltoneelstuk, de lokale miniplaybackshow, geen podium laat ze onbenut om de wereld haar talenten te tonen. Als tiener stuurt ze een poster naar een castingbureau met de boodschap ‘Denken jullie aan me?’ Het levert haar gastrolletjes op in Goede tijden, slechte tijden, Westenwind, Rozengeur & Wodka Lime en Costa!. Als ze klaar is met het vwo en haar klasgenoten gaan studeren, geeft de Brabantse zichzelf een jaar de tijd om een baan bij de televisie te bemachtigen.
Voor DTV, een lokaal televisiestation in Oss, presenteert ze een reeks uitgaansprogramma’s. Dit materiaal komt goed van pas als ze hoort dat Veronica presentatoren zoekt; de zender maakt zich op voor een terugkeer op televisie in mei 2002. De kersverse presentatrice stuurt een videoband in en wordt uitgenodigd voor een screentest.
Bert van der Veer zit nooit lang op één plek. Dat begint al in zijn jeugd. Hij komt ter wereld in Bergen op Zoom op 13 maart 1951, maar als zoon van een beroepsmilitair brengt hij zijn jeugd door op 17 verschillende adressen, onder meer in Frankrijk en Duitsland. Na de Hbs-B en anderhalf jaar School voor Journalistiek begint hij zijn loopbaan in 1971 bij het Twentse Dagblad Tubantia waar hij over film, popmuziek en (uiteraard) televisie schrijft.
Al snel publiceert hij waar hij maar kan, van Utrecht Nieuwsblad tot Haagse Post, van VARA-gids tot Nieuwe Revu en van Oor tot De Telegraaf – én voor het Veronica-blad dat dan Veronica 538 heet. Het blijft niet bij schrijven over tv; bij de TROS en KRO kan hij twee vroege programma-ideeën kwijt.
De natuur in, de planken op, of aanschuiven in de collegebanken? De jonge blonde Menno Bentveld (22 juni 1967) heeft uiteenlopende ambities en besluit na het vwo dan ook eerst tot een oriënterend tussenjaar aan de Vrije Hogeschool in Driebergen. Daarna vertrekt de geboren en getogen Leidenaar naar Utrecht om daar Algemene Letteren te studeren. Vooral de vakken bij Theaterwetenschappen weten hem te boeien.
Al op de middelbare school is Menno actief bij een amateurtoneelclubje, waar zijn podiumprestaties niet onopgemerkt blijven. Oud-klasgenoot Jan-Pieter Stafleu is inmiddels eindredacteur van het jongerenprogramma Club Veronica Compleet dat in 1990 van start zou gaan. Op zoek naar fris televisietalent benadert hij Menno voor een screentest. Uit zo’n vijfendertig kandidaten wordt een presentatieduo gekozen. Zodoende belandt Bentveld naast het al even onbekende gezicht van Peter Jager om tweewekelijks vanuit een Amsterdams café een live jongerentalkshow te maken.
Dat hij dj wil worden weet Arjan Michiel Sander Veenstra (Almelo, 6 maart 1976) zodra hij voor het eerst een radiostudio binnenstapt. Dat gebeurt op zijn vijftiende, als hij wat bijverdient op de administratieve afdeling van Radio Almelo. Programma’s maken is er nog niet bij; daarvoor moet de havo-scholier wachten tot hij achttien is. Twee jaar later is het zover; in 1994 beleeft Michiel Veenstra zijn eerste uitzending op Regio FM, de lokale omroep van de gemeente Wierden. Via andere lokale omroepen komt hij begin 1996 terecht bij Hot FM in Haaksbergen, waar hij dj Barry Paf leert kennen.
De schijnwerpers zijn nog ver te zoeken als Danny Rook (6 oktober 1971) opgroeit in Genemuiden, een dorpje vlakbij Staphorst. Ook Zwolle, waar hij naar de Lagere Detailhandelschool gaat en saucijzenbroodjes verkoopt bij de Hema, biedt weinig perspectieven op een toekomst voor de camera of op de planken. Maar de jonge Danny is vastbesloten…
Op zijn dertiende ontdekt Sijbrand Kroeske (Bloemendaal, 4 september 1954) Radio Veronica, en raakt verslaafd aan hitlijsten. In een map noteert hij wekelijks de Billboard Hot 100 en de Top 40, waarvan hij vanaf 1968 ook het gedrukte exemplaar verzamelt. Ook de Adje Bouman Top Tien houdt hij bij. De Harderwijkse scholier begint brieven te sturen met tips en aanmerkingen en wordt zo een belangrijke informatiebron voor Ad Bouman en Lex Harding. Regelmatig wordt hij thuis gebeld; of hij even de laatste ABTT kan opnoemen als die weer eens kwijt is. Al snel is Sieb Kroeske ‘sidekick’ avant la lettre.
De eerste vrouw bij Veronica is ze niet; daarin gaat omroepster Ellen van Eck haar voor. Maar minder baanbrekend is Tineke de Nooij daarmee allerminst. Zo introduceert zij met haar programma Tineke het ‘middagmagazine’ format – veelvuldig nagevolgd door onder meer De 5 uur show en Life & Cooking. Ook is ze de eerste die live in de uitzending koks laat kokkerellen. Later heeft ze een primeur met ontbijt-tv voor de zaterdagochtend en is ze de eerste Europese talkshowhost, wanneer ze live vanuit Moskou tv-uitzendingen maakt voor een miljoenenpubliek.
Jeroen van der Boom (Nijmegen, 22 juni 1972) groeit op in Zandvoort. Optreden doet hij al sinds zijn dertiende, met een schoolvriend in het bandje The Travellers. Na afronding van het Ondernemerscollege in Haarlem verdient hij zijn brood als zanger en pianist op het Amsterdamse Rembrandtplein, totdat een screentest bij de televisie goed uitpakt…
Erik de Zwart (Amsterdam, 16 juni 1957) is er vroeg bij. Al op zijn vijftiende verzorgt hij zijn eigen drive-in show op scholen, in clubs en buurthuizen. Na twee jaar oefenen bij de ziekenomroep van de VU richt de 21-jarige De Zwart samen met Ruud Hendriks de eerste kabelpiraat van Nederland op: Radio Unique. Het tweetal mag enkele maanden voor zeezender Caroline aan de slag (Erik onder de naam ‘Paul de Wit’) waarna De Zwart wordt opgemerkt door Radio Veronica. Na een woelige periode van piraterij begint hij in 1980 met Veronica’s Muziek voor Miljoenen op Radio 4.
Anita Cornelia Witzier, geboren te Gouda op 10 november 1961, groeit op als dochter van een begrafenisondernemer in het dorpje Groot-Ammers in de Alblasserwaard. Van de streng Nederlands Hervormde moraal krijgt ze het een en ander mee, maar op zondag zwemmen mag wel van haar ouders. Via de mavo en de havo rondt Anita het vwo af en wijkt uit naar Utrecht, waar ze een jaar Engels studeert en haar propedeuse Rechten haalt. Vervolgens doet ze een cursus management.
Vanaf het moment dat Peter Contant (Waalwijk, 22 februari 1958) na de middelbare school gaat werken bij dagblad De Gooi- en Eemlander, in 1981, laat Hilversum hem niet meer los. In de jaren negentig schrijft hij mediarubrieken in tientallen bladen waaronder Nieuwe Revu, VARA Magazine, Esquire en Broadcast Magazine. Op de radio bericht hij over mediazaken in de TROS Nieuwsshow, bij diezelfde omroep werkt hij tussen 1990 en 1995 mee aan de tv-programma’s Crime Time en Deadline met Jaap Jongbloed en Peter R. de Vries. Zijn eigen mediabedrijf in journalistieke producties voor radio, tv, tijdschriften en later ook internet, richt hij op in 1989 en zou hij pas opgeven wanneer hij in 2004 de baas van de Veronica Uitgeverij wordt.
You hate him, or you love him. Dat gaat op voor presentator Robert Jensen. Sommige BN’ers kunnen het bloed van de goed gebekte Jensen wel drinken, anderen moeten vreselijk om hem lachen. Want inderdaad: hij is heel snel en ad rem. Jensen zelf blijft in de BN-vuilspuiterij altijd buiten schot. Hij trekt met zijn show veel kijkers en zijn omroep beschermt hem en draagt hem op handen”, zegt ‘Astrid’ op een site genaamd ’t Klephuus 13 augustus 2006.
Jensen is geboren op 12 april 1973 in het plaatsje Voorburg. Als achtjarige weet Jensen al dat hij bij de radio terecht wil komen. De nu bekende shock-jock zit alleen op zijn kamertje te pielen met een bandrecorder, mengpaneel en pick-up. Niemand krijgt deze programma’s te horen, zelfs zijn moeder niet. Hij en zijn ouders gaan regelmatig op vakantie naar Noord-Amerika. Jensen bewondert daar de manier van radio maken: “Het is de uitdaging om met je stem, muziek en wat apparaten een schilderij te maken.” Zijn broer, radio-dj Frank Jensen (alias Frank Dane), verandert overigens zijn achternaam zodat niet iedereen meteen aan zijn broer Robert denkt. Voor Frank maakt Jensen enkele muziekbandjes, maar hij is nog te bescheiden om zijn eigen stem te gebruiken.
De presentator van het spraakmakende Veronica-programma RUR wordt geboren op 9 december 1948 in het Overijsselse Dalfsen. Tijdens zijn studies Nederlands en Psychologie in Nijmegen houdt Jan Lenferink zich vooral bezig met het redigeren van het universiteitsblad. Eind jaren zestig begint hij bij de VARA radio met het opstandige studentenprogramma Uilenspiegel, begin jaren zeventig bij diezelfde omroep het informele politieke programma Dit is het begin. Ondertussen schrijft hij voor de mediapagina van het NRC Handelsblad, Het Parool en heeft hij een tv-column in HP.
Dan maakt Lenferink de oversteek naar de VPRO, waar hij onder de naam Piet Ponskaart aan verschillende radioprogramma’s meewerkt. In zijn eigen radioprogramma De Lennie Len Show deinst hij er niet voor terug minister-president Piet de Jong rechtstreeks in het Catshuis te bellen over een recent politiek besluit. Twee jaar lang presenteert Lenferink Met het oog op morgen. In 1973 maakt hij zijn televisiedebuut in het roemruchte VPRO-programma Het gat van Nederland.
Zijn groeiende interesse in de talkshow voert Lenferink vervolgens naar Amerika, de bakermat van dit populaire tv-format. Terug in Nederland komt de kennis die hij er opdoet van pas als hij in 1982 samen met glamourjournalist Gert-Jan Dröge op eigen houtje een live talkshow begint in een Amsterdamse discotheek. De titel Richter op zondagmiddag verwijst naar de locatie: discotheek ’36 op de Schaal van Richter’ in de Reguliersdwarsstraat (huisnummer 36). In eerste instantie zijn de omroepen niet enthousiast over het format. Na negen maanden hapt Veronica toe en wordt Rechtstreeks uit Richter – kortweg RUR – Nederlands eerste echte late night talkshow.
Het praatprogramma met de licht stotterende doch vileine presentator, steevast gekleed in klassiek streepjesoverhemd en met een glas melk voor zijn neus, maakt Lenferink tot regelrechte publiekslieveling. Van 1988 tot 1990 presenteert de typische ‘yup’ de talkshow vanuit zijn eigen café Royal – de naam wijzigt in Rechtstreeks uit Royal. Overigens is de presentator in 1989 even te zien in het probeersel Jan achter de schermen van…, waarin hij een kijkje neemt bij verschillende beroepen.
Van 1990 tot 1992 zendt Veronica de opvolger RUR Magazine uit over ‘rampen, ruzies en royalty’, ditmaal vanuit het Amsterdamse Rembrandtspleintheater. Vast onderdeel van de show is het rondbrengen van taarten aan bekende jarigen. Op Koninginnedag lukt het Lenferink eens een taart aan koningin Beatrix aan te bieden. Alleen een jarige Hell’s Angel wil niks weten van het gebak; de talkshowhost eindigt met taart in zijn haar en gezicht, waarna in de keuken nog een vuistslag volgt. Na maar liefst negen seizoenen RUR houdt de VOO het voor gezien.
Midden jaren negentig is de talkshow nog een tijdje te zien bij RTL4. Bij RTL werkt Lenferink voor en achter de schermen aan diverse tv-programma’s, waaronder het wekelijkse Jerry Springer-achtige Lenferink! Het succes van RUR weten deze programma’s echter niet te evenaren.
Van 2002 tot 2003 krijgt de late night show een bescheiden tweede leven bij SBS6. Deze twee seizoenen van RUR hebben een hoog retrogehalte; hetzelfde decor en dezelfde rijmpjes ter introductie van gasten die ook in de beginjaren van het programma in de rieten fauteuils plaatsnamen. In 2002 wordt tevens de dagelijkse talkshow Louter Lenferink uitgezonden, waar SBS al na twee weken de stekker uittrekt.
Lenferink pakt het schrijven weer op, maar zijn vrolijke en ontroerende boek Ben in de stad: Uit het leven van een moderne hond (2005) wordt geen groot succes. Anno 2010 maakt de dan 61-jarige Amsterdammer zich hard voor de legalisering van commerciële bingo’s in zijn stad. Voor de gemeenteraadsverkiezingen richt hij de Partij voor de Bingo op.
Door Suze Krijnen, 23 juli 2010
Veronica Televisie, Digitale Revolutie. Presentatieduo Michelle Kolsteeg en Michael Pilarczyk Fotograaf: Ton Kastermans
Creativiteit en ondernemerschap zitten er al vroeg in bij de in Polen geboren, maar in Zoetermeer opgroeiende Michael George Pilarczyk (18 oktober 1969, Gdynia). Op dertienjarige leeftijd stuurt hij met een eenvoudig zendertje zijn eerste radioprogramma’s de lokale ether in. In winkelcentra in de buurt verkoopt hij zelfgemaakte radiospotjes voor een paar tientjes per maand. Binnen een paar jaar is ‘Michael Prins’ te horen op verschillende piratenzenders in de omgeving van Leiden. Een bandje sturen naar Veronica durft hij dan nog niet, bang om de kans op zijn droombaan te verspillen omdat hij nog niet goed genoeg is.
In 1988 doet hij eerst ervaring op bij het net gestarte Radio 10, waar Ferry Maat de zeventienjarige direct aanneemt. De kersverse diskjockey krijgt een nachtprogramma, waardoor de studie Journalistiek waaraan hij is begonnen er al snel bij inschiet. Na een paar maanden komt het gedroomde telefoontje van de VOO, en is Pilarczyk op zijn achttiende de stem achter Veronica TV. Later presenteert hij onder meer Oh wat een nacht, Muziek terwijl u werkt, Ook goeiemorgen terug in de tijd en Goud van oud bij Veronica op Radio 2 en Radio 3. Samen met Lex Harding, Erik de Zwart en Jeroen van Inkel drukt Pilarczyk een stempel op de muzikale koers van de omroep, tot in 1992 Radio 538 wordt opgericht.
Eigenlijk wil Pilarczyk helemaal niet weg bij de VOO. Maar de jongen die het liefst iedere dag radio maakt ziet geen andere keus, nu de invoer van de horizontale programmering een eind maakt aan Veronica’s Volle Vrijdag en de populaire woensdag op Radio 2. Opeens bepalen de omroepen samen wat de nieuwe alarmschijf wordt. Bij de nieuwe commerciële jongerenzender lonkt het avontuur. Daarbij is de relatief onbekende Pilarczyk erg trouw aan collega en 538-grondlegger Lex Harding. Zodoende zingt hij, in zijn laatste Veronica-uitzending op 31 oktober 1992, samen met Erik de Zwart en Wessel van Diepen de woorden “Veronica sorry, en we zien wel wie er het laatst lacht, Veronica sorry, maar we doen dat liever bij 538.”
Voor Radio 538 presenteert Pilarczyk van 1992 tot 1998 onder meer The Jungle (samen met Corné Klijn), Club 538, Mikey Mike en de Top 40. Net als bij Veronica is hij de stem achter vele jingles, slogans en promotiecampagnes. Als Lex Harding in 1995 TMF opstart behoort Pilarczyk met onder meer Sylvana Simons en Bridget Maasland tot de eerste lichting vj’s. Voor de muziekzender presenteert hij MPTV, Michael’s Mailbox en de Dag Top 5. Zijn aanvankelijke enthousiasme vermindert echter wanneer commerciële belangen volgens de disk- en videojockey ‘de emotie uit het werk’ halen.
Bij Endemol in Aalsmeer vindt Pilarczyk in 1998 de vrijgevochten sfeer terug die hem tien jaar eerder zo aantrok bij Veronica. Voor RTL gaat hij tv-programma’s presenteren als The Movie Factory, Big Entertainment Club (met Lucille Werner) en vanaf 2000 – eerst bij Veronica en later op Yorin – De digit@le revolutie; Nederlands eerste consumentenprogramma over computers en internet. Sinds 2002 voelt de presentator zich samen met Allard Kalff helemaal op zijn plek tussen mooie en snelle voertuigen in RTL Autowereld.
<!–[if !supportLineBreakNewLine]–>
<!–[endif]–>
De laatste twee programma’s worden door Pilarczyk zelf bedacht en geproduceerd door zijn productiemaatschappij Pilarczyk Mediagroep, dat tevens naam maakt met autoprogramma’s als Gek op wielen, RTL Transportwereld en Stapel op auto’s. Naast PMG TV richt de presentator reclamebureau Carmichael & Pilarczyk op – beide bedrijven worden in 2007 onderdeel van Telegraaf Media Nederland. Als actieve zeezeiler richt Pilarczyk bovendien SailorsForSailors op, een website voor en door zeilers.
Achter de schermen blijft de ondernemer, inmiddels getrouwd met de dochter van Veronica’s voormalige huisadvocaat Wouter Bordewijk en opgeklommen in Quote’s 100% Selfmade lijst, tijd vrijhouden voor zijn andere grote passie: het inspreken van commercials. Zo was Pilarczyk de stem van Coca Cola, L’Oreal, Heineken en IBM. Zijn grote voorbeeld is de in 1998 overleden Veronica-stem Alfred Lagarde.
Van 2002 tot 2004 is Pilarczyk terug op de radio bij Yorin FM met het programma Typisch 80 & 90 en in 2004 weer even bij Radio Veronica met De Nummer 1 Show. Radiomaken ziet de media-ondernemer en televisiepresentator inmiddels meer als ‘een heel leuke hobby’.
Door Suze Krijnen, 20 juli 2010
Opgeklommen tot freelancerregisseur en langzaam tegen zijn eigen principes in, zich toch fulltime bij Veronica aangesloten. Rob Out geeft niet op en heeft hem uiteindelijk met een klein briefje en weinig woorden over weten te halen. Paul heeft bij veel omroepen gewerkt, maar Veronica is voor hem toch het meest speciaal. Net als andere Veronica-nen geeft hij achteraf toe, ook bij Veronica gewerkt te hebben als hij daar niet voor betaald werd. “Je deed daar dingen die nergens anders konden”. Paul Boots heeft mooie en vooral leuke herinneringen, het leuke aspect daar zat hij vaak zelf achter…
Het begint als Walter Bakker een jaar of vijftien is. Hij luistert fanatiek naar Felix Meurders en Peter Holland bij de VARA op Hilversum 3. “Die maakten op een hele aparte manier radio. Holland had een rubriek, ‘In de brievenbus’, daar kon je alles naartoe sturen als het maar gek was. Nu is dat heel normaal, met sms, mail en een webcam, maar destijds kon je bijvoorbeeld een plaatje opsturen of reageren op een onderwerp. Per handgeschreven brief, want een typmachine had ik niet. En maar hopen dat er een week later iets mee werd gedaan in de uitzending.”
“Ik had geld nodig”, antwoordt Willem van Kooten (7 januari 1941) op de vraag hoe hij in februari 1961 bij Veronica terechtkomt. De derdejaarsstudent Nederlands kent enkele zoons van de directeur van de piratenzender, schrijft een sollicitatiebrief en wordt aangenomen als tekstschrijver. De schrijversambitie die hij op het gymnasium koesterde komt hem goed van pas tijdens het bedenken en vormgeven van de eerste veertig a vijftig radiocommercials die Nederland hoort.
Dj Jan Paparazzi terug op Radio Veronica Fotograaf: Ray Christian / St. Kroon
Wie in Wikipedia de term ‘sidekick’ opzoekt, wordt verwezen naar Jan Paparazzi (14 mei 1963). Jan van Zanten, zoals hij eigenlijk heet, wordt bekend als de stille steun en toeverlaat van Robert Jensen, maar stond niet altijd in andermans schaduw. Op 21-jarige leeftijd start Van Zanten zijn carrière bij Free Radio Rotterdam in zijn geboortestad, waar hij jarenlang het nieuws voorleest en de populaire Blackout Show presenteert. Ondertussen rondt hij met succes de lerarenopleiding aardrijkskunde en maatschappijleer af, maar Van Zanten heeft liever luisteraars dan leerlingen…
Jarenlang is hij niet van de radio te slaan. Rond 1987 versterkt hij als ‘Sebastian Black’ de zeezender Radio Monique, in 1990 volgt Radio Barendrecht FM. Bij Holland FM presenteert hij van 1992 tot 1994 Café De Gulle Lach, maar als deze zender opgaat in Hitradio Veronica komt de diskjockey terecht in de archiefkelder van dat station.
Dan komt Robert Jensen in beeld. Die weet een betere bestemming voor Van Zanten: BN’ers interviewen op showbizzfeestjes voor Jensen in de middag. ‘Jan Paparazzi’ schuift steeds vaker aan en is al snel onmisbaar als Jensens rechterhand, berucht om zijn ‘Telefoonterreur’. Terwijl Hitradio Veronica verandert in Veronica FM, dat op haar beurt Yorin FM wordt, blijft het duo onverminderd bekende én onbekende Nederlanders lastigvallen. Na een uitstapje naar Noordzee FM (2003-2004) keren de twee terug naar Yorin FM. Als die zender begin 2006 verkocht wordt aan SBS, besluiten Jensen en Van Zanten zich volledig op tv te richten.
Sinds 15 maart 2002 is Jans roze strik namelijk op de buis te bewonderen in Jensen! (RTL5). Op de rode bank naast de gasten lijkt zijn inbreng beperkt, maar achter de schermen draagt Mister Paparazzi een aanzienlijk steentje bij. Niet alleen stelt hij Jensen op zijn gemak door hem af en toe bemoedigend toe te knikken; het creatieve brein achter de show warmt het publiek en de gasten op, zodat zij net die ene bijzondere uitspraak doen. Ongelooflijk is bovendien zijn bereidheid als mikpunt van spot te fungeren. Helaas voor de fans zit een eigen programma zit er niet in; zijn rol in de schaduw bevalt Van Zanten uitstekend.
Na drie seizoenen neemt Paparazzi met pijn in zijn hart afscheid van “grote inspiratiebron en persoonlijke vriend” Jensen. Zijn grootste passie blijft toch radio maken en daarvoor keert hij terug naar zijn roots: Radio Veronica. Vanaf 2 april 2007 luistert Jan Paparazzi daar de ochtendshow op; eerst naast Patrick Kicken en sinds juni 2008 naast Colin Banks. “Een jongensdroom die in vervulling gaat”, aldus Van Zanten, die met microfoon en telefoon in de aanslag óók de creatieve motor in de studio is.
Robert Jensen laat in zijn talkshow weten Paparazzi’s vertrek te betreuren, maar het wel te begrijpen. Hij noemt Van Zanten “de beste sidekick die iemand kan hebben op de Nederlandse radio. Dat weet ik uit ervaring. Ik zal je enorm missen, ook achter de schermen.”
Volgens velen heeft Jan Paparazzi het fenomeen ‘sidekick’ een nieuwe impuls gegeven. Als geen ander weet hij dat je als rechterhand ook gewoon even je mond kan houden. De ideale sidekick is bereid zichzelf weg te cijferen ter meerdere glorie van de presentator, constateert het Algemeen Dagblad in 2007. Volgens een poll op de Jan Paparazzi-Hyve schuilt het grote geheim van zijn succes dan ook in ‘zijn aandachtige ja en nee knikken’.
Na het luisteren naar voor hem grote voorbeelden als Tom Collins wordt Ben Heersink dan ook diskjockey. Hij begint in 1967 te luisteren naar Veronica. Zijn diskjockeycarriere begint hij vanuit discotheken, daarna gaat hij door naar de radiozender Uniekfm en later Radio Amsterdam waar hij zeven jaar werkt als platendraaier en programmaleider. “Je had Veronica, nog een beetje Veronica en Veronica, dus daar luisterde ik ook naar. Noordzee vonden wij wat mindere goden, omdat ze wat jonger waren en de Amsterdammers van Noordzee bijvoorbeeld waren van mindere kwaliteit die telden in onze beleving niet mee. De shows van Rob Out als je dat nu nog terug luistert, het is zo erbarmelijk, zo echt, een hele uitschieter.”
‘Ons Ruudje’ (door collega’s zo genoemd) is inmiddels 34 jaar werkzaam bij Veronica. Ruud Meun start bij Veronica voor de eerste televisie-uitzendingen in 1976. “De eerste dag dat ik werkte ik was net achttien, ik kom Rob Out tegen voor mij dan een grote man. Ik zeg, meneer Out mag ik u wat vragen? Hij kijkt me aan en zegt, geen meneer meer zeggen anders kun je nu weggaan! Dat was zo’n man.”
Henricus Bernardus Johannes Maria (Harry) Vermeegen ziet het levenslicht op 20 mei 1950 in de Amsterdamse Watergraafsmeer. Hij groeit op in een katholiek gezin. Overal in de buurt wordt gevoetbald. Harry meldt zich aan bij de voetbalvereniging AFC AJAX en speelt samen met onder andere Louis van Gaal. Vermeegen eindigt zijn voetbalcarrière in het vierde elftal. Hij is dan 18 jaar.
Alfred Lagarde wordt op 2 april 1948 geboren als Alfred van der Garde, in Groningen. Zijn vader werkt in een productiestudio, waar ondermeer hoorspelen worden opgenomen. In 1965 is Lagarde zeventien jaar als hij als journalist gaat werken voor het AVRO-programma Minjon, een kweekvijver voor jong talent. Niet veel later gaat hij als junior verslaggever werken voor de KRO. In 1971 begint hij bij Radio Noordzee Internationaal (RNI), waar hij het programma ‘Espresso’ presenteert. Hij gebruikt Johnny Pearson’s ‘Sleepy shores’ als tune. Alfred werkt niet langer dan een jaar op het radioschip ‘MEBO II’, maar werkt aan land wel mee met opgenomen programma’s vanuit de studio’s in het Strengholt complex in Naarden.
Eigenlijk wil de jonge Eddy Becker (11 april 1947) muzikant worden. Na het gymnasium en de kweekschool komt hij op zijn vijftiende als gitarist en zanger ‘Eddy Jones’ bij de band The Explosions. Een paar jaar later valt hij in als zanger/bassist bij Willy & His Giants, maar zijn muzikale carrière valt wat tegen en hij besluit diskjockey te worden. Ervaring doet hij op bij de VARA’s Popshow en Ringo en op zijn negentiende, in 1966, mag hij Veronica’s nieuwslezer Harmen Siezen opvolgen.
Waarom neemt V-Ventures het ANP over van de huidige aandeelhouders NPM Capital, Gimv en het management?
,,V-Ventures heeft als missie een betekenisvolle rol in het Nederlandse medialandschap te spelen. Met de aankoop van het ANP kunnen wij onze missie nog verder invulling geven. Deze stap maken we ook omwille van het behoud van kwaliteit en diversiteit van de Nederlandse journalistiek en het Nederlandse medialandschap. We kopen het ANP met de bedoeling dat het van ons blijft, niet om het over een paar jaar weer met winst van de hand te doen.’’
Kees Gerritsen studeert rond 1976 politicologie in Amsterdam wanneer hij in contact komt met Veronica. Hij heeft de drang om niet politiek bewuste jongeren, politiek bewust te maken. Veronica komt aan land en Kees zijn idee is om deze drang via Veronica te verwezenlijken, het idee is om tussen programma’s als Starsky & Hutch en Maimi Vice een actualiteitenrubriek te plaatsen. “Ik vond Veronica geen flikker aan, ik was student en in die tijd was je links en Veronica was helemaal rechts, commercieel, veel geld verdienen en grote bekken. Medestudenten verklaarden me voor gek”, maar Gerritsen zet door. Hij maakt een afspraak met Rob Out op de Groest en na een gesprek is hij aangenomen. Kees is aangenomen omdat Rob denkt dat hij al dokter anders is, maar Kees haakt af bij politicologie wanneer hij intrekt bij de rechtse familie. Hij begint “de tijd van zijn leven”, als redacteur bij radioprogramma’s als Inforadio, 3600 seconde en Het Zwarte Gat.
SBS heeft Remko Terlouw benoemd als nieuwe Zendermanager van Veronica. Terlouw volgt Alphons Martens op die per 1 juni overstapt naar NET 5. Remko Terlouw was de afgelopen jaren al werkzaam bij het zendermanagement van SBS 6 als Zendercoördinator en Adjunct Zendermanager.
Directeur Televisie Tina Nijkamp: “Remko Terlouw kwam vlak na de start van SBS, 15 jaar geleden, in dienst. Hij kent het bedrijf door en door en hij heeft aan de wieg gestaan van de groei van de familiezender SBS 6. Als er iemand in staat is om de huidige positie van Veronica te continueren en hopelijk uit te bouwen is hij het.”
Remko Terlouw (41) kwam in 1995 in dienst bij SBS Broadcasting en doorliep vele functies. Als Zendercoördinator en Adjunct Zendermanager was hij verantwoordelijk voor vele tv-producties op het gebied van nieuws, infotainment en amusement. In zijn functie stond hij de afgelopen jaren mede aan de basis van de omwenteling van SBS 6 tot familiezender.
Simone Walraven tijdens 50 jaar Radio Veronica Fotograaf: Vincent Schriel
“Meisjes en vrouwen gaan in de popmuziek een steeds belangrijker rol spelen. Madonna, Tina Turner, Wendy & Lisa, Bananarama. Ik wil bewijzen dat het in de presentatie ook kan. En dat dat helemaal niet truttig hoeft te zijn, of saai. Maar lekker maf.” Countdown-presentatrice Simone Walraven (9 september 1966) maakt haar voornemen waar en wordt naar eigen idee iets té populair…
Op haar 15e regelt de muziekliefhebster een baantje als nieuwslezeres bij de Amsterdamse piratenzender Decibel, waarvan ze fanatiek fan is. “Ik belde constant op voor verzoeknummertjes en op een gegeven moment mocht ik een keer langskomen om te kijken. Toen ik eenmaal wist waar de studio’s verstopt waren, was ik er niet meer weg te slaan en maakte al snel vrienden.” Al snel wordt ze gevraagd als vaste nieuwslezeres van Decibels Jeroen van Inkel – onder het pseudoniem ‘Sipi Dubrowski’, want haar echte naam gebruiken vindt ze te riskant. Na ruim een jaar heeft Simone, die inmiddels haar atheneumdiploma gehaald heeft, het nieuws voorlezen wel gezien en krijgt ze een eigen muziekprogramma.
Dan krijgt de newsjock een telefoontje van Ton Lathouwers van Veronica. Voormalige ex-Decibelcollega’s Van Inkel en Adam Curry hebben haar naam laten vallen toen er een opvolger gezocht werd voor het jongerenprogramma Trend. “Het is net alsof ik droom”, reageert de 18-jarige Walraven. In oktober 1984 gaat ze aan de slag voor Radio Veronica. Overigens niet meer onder haar pseudoniem, “want dan heet je op je 50e nog Sipi.”
Omdat ze nog niet veel ervaring heeft voor de microfoon, mag ze in de weekeinden blijven oefenen bij Decibel. Ook spijkert ze haar kennis bij op de media-academie Santbergen, waar ze cursussen productie, radio, interview en presentatie/tekstschrijven volgt. Die cursussen hebben behalve op radio, ook betrekking op tv. Als Walraven een screentest doet valt ze dan ook in de smaak en mag ze, samen met Alfred Lagarde, het tv-programma Club Veronica Magazine presenteren; de zomereditie van Schoolplein. Voor de radio doet ze inmiddels het programma Oh wat een nacht.
Opvallen doet Walraven vooral door haar uiterlijk. Dat ondergaat regelmatig een metamorfose. Blauw, groen, hoogblond.. Welke kleur heeft haar kapsel niet gehad? “Ik ben mijn eigen hoofd zo snel zat”, verklaart ze. “Daarbij vind ik het ook leuk om te pielen. Ik zit rustig een uur voor de spiegel met gel om mijn haar goed te krijgen. Als het niet lukt ben ik echt depri. Dan doe ik maar een hoedje op.” The alternative hairshow (1987), een nieuwe show van Veronica, is de presentatrice dan ook op het lijf geschreven.
Op 28 oktober 1987 is Walraven de eerste vrouwelijke presentator van Countdown. “Ik vind het leuk dat Countdown nu door een meisje gepresenteerd wordt. Veel mensen denken dat dat niet kan. ‘Meisjes zijn niet rock ’n roll’, zeggen ze dan. En dat vind ik ook, net zoals ik vind dat er eigenlijk geen goede vrouwelijke dj’s zijn. Maar ik denk dat het een kwestie van wennen is”, besluit ze. Lex Harding heeft er vertrouwen in: “Simone Walraven had het in zich.”
Naast Countdown vindt de vrouwelijke jock ook nog tijd om de hoofdrol te vertolken in de speelfilm Donna Donna! (Hans van Beek, 1987). Ze wordt zo populair dat ze herkend wordt op straat, handtekeningen uitdeelt en de roddelbladen over haar berichten. Een reportage in de Penthouse slaat ze overigens af. De jonge Veronica-ster hoeft echter niet zo nodig een idool te zijn. “Ik wil gewoon een goed programma maken.”
Aan de roem die daarmee gepaard gaat kan ze maar niet wennen. Daarom kiest ze na een jaar Countdown voor een leven buiten de spotlights. Walraven vertrekt met haar vriend Clark Datchler (de zanger van Johnny Hates Jazz) naar Engeland. Ze trouwen, krijgen twee kinderen en verhuizen naar Los Angeles. Daar slaagt ze er uitstekend in uit de publiciteit te blijven. Voor de herstart van Radio Veronica in september 2003 is stad en land voor haar afgezocht voor de openingsfeestelijkheden, maar zonder resultaat. In augustus 2004 duikt ze nog even op in Ook goeiemorgen met Adam Curry. Die vertelt dat hij een telefoontje van Sipi heeft gehad; de vroegere Countdown babe woont nog steeds met man en kroost in de buurt van L.A.
Op 23 november 2006 waren Walraven en haar man, die zich nu Clark Fox noemt, even in Nederland. “Het gaat heel goed met mij”, zegt ze in een interview op radio 3FM. Al snel overschakelend naar het Engels vertelt ze dat ze nu videodocumentaires maakt, en al een paar jaar werkt aan een documentaire over de opnames van het nieuwe album van haar man. Achter de camera voelt ze zich meer thuis dan ervoor.
Simone Walraven is in het najaar van 2010 terug van weggeweest. Samen met cabaretier Marc-Marie Huijbregts wordt ze jurylid in de derde editie van de talentenjacht Popstars. Dit maakte SBS6, die de familieshow in het najaar van 2010 weer uitzendt bekend. Simone Walraven : “Ik vind het fantastisch en een eer om gevraagd te zijn voor zo’n grote show als Popstars, vooral omdat het programma gaat over het waarmaken van dromen. Om op deze manier terug te keren op de Nederlandse televisie is voor mijzelf eigenlijk ook een droom die in vervulling gaat.”
‘Mister Candlelight’, oftewel Jan van Veen (Voorburg, 26 augustus 1944), begint zijn radiocarrière bij Veronica. Op 1 september 1964 wordt hij binnengehaald door programmaleider Willem van Kooten. De twee kennen elkaar uit hun diensttijd en zo weet Van Kooten dat Jan al een beetje als diskjockey experimenteerde. De twintigjarige dj gaat het programma Gouden discotheek presenteren, gevolgd door onder meer Jan en Alleman, Hits uit zee en de Top 40.
De leukste herinneringen bewaart Van Veen aan de drive-in shows in het land. “Willem van Kooten en ik waren de eersten die dit deden in Nederland”, vertelt hij. Overigens is de oorspronkelijke naam ‘Drijf-in-Show’, “vanuit het idee dat we met de boot het land binnendrijven.” Van Veen herinnert zich de allereerste show in 1965 in Loosdrecht: “Het was zo warm dat ik met ontbloot bovenlijf op het podium stond, maar de eigenaar vond dat niet kunnen. Als ik niet snel mijn hemd aantrok zou hij de stroom eraf halen..”
Legendarisch is de geboorte van de Adje Bouman Top Tien in Van Veens programma Muziek bij de lunch. De belangstelling voor bijzondere platen van technicus Ad Bouman is Van Veen niet ontgaan en hij besluit hem zendtijd te geven. Een slimme zet, want de ABTT wordt razend populair.
Ook Candlelight ontstaat aan boord. Na een aantal biertjes roept Jan tegen ‘Adje’ dat hij met een fluisterstem en kaarsjes aan brieven van luisteraars gaat voorlezen, waarop de technicus een LP van Mantovani tevoorschijn haalt. Bij het terugluisteren rollen de twee om van het lachen. Al snel stromen postzakken vol gedichten toe en van uit de hand gelopen grap groeit Candlelight uit tot cultfenomeen met een lange traditie. “Mensen herkennen een stukje van zichzelf”, aldus Van Veen over het succes van zijn gedichtenprogramma.
Minder romantisch is de bijnaam van de langwerpige hengelmicrofoon waarin de boomlange diskjockey zijn gevoelige teksten fluistert: De Berenlul. Tot ver in zijn Sky Radio-tijd zouden de dj en ‘De B.’ een onafscheidelijk duo vormen.
Op 1 december 1968 volgt Van Veen Willen van Kooten op als programmaleider. Onder zijn strakke leiding wordt Veronica wederom gekozen als populairste radiozender van Nederland. Intussen heeft Jan de dochter van Veronica-baas Dirk Verweij leren kennen, Loekie, met wie hij trouwt in 1969.
Als programmaleider probeert Van Veen de Veronicaanse vrijgevochtenheid wat in te tomen, maar dit wordt niet gewaardeerd. De druppel vormt een meningsverschil over de alarmschijf van 17 januari 1970. Jaap en Bull Verweij besluiten Jan van Veen te schorsen, waarop diens schoonvader Dirk Verweij spontaan ook zijn ontslag indient. De ruzie wordt bijgelegd, maar Van Veen vertrekt in 1971 met Willem van Kooten naar Veronica-concurrent Radio Noordzee, waar ze meer Nederlandstalige muziek willen brengen.
In de jaren ‘80 bij de AVRO en de jaren ‘90 op Sky Radio raakt zijn zwoele stemgeluid voorgoed verbonden met Candlelight. Andere programma’s doet Van Veen niet meer. Op parodieën als ‘Jan de Geile Gedichtenvoorlezer’ van Robert Jensen reageert hij laconiek: “Prachtig, dat stoort me nul komma nul.” Aanbiedingen om eens een ander programma te presenteren slaat de oud-Veronicaan af: “Het is gewoon een hobby voor me, naast het dagelijks werk.” Dat werk bestaat echter ook uit ‘Candlelight’; zo heet Van Veens eigen importgroothandel in panty’s en sokken (overgenomen van schoonvader Dirk Verweij).
Op het non-stop muziekstation Sky Radio is Van Veen jarenlang de enige presentator, totdat de zender in januari 2003 stopt met het gedichtenprogramma. Vierendertig jaar Candlelight komt daarmee met een klap ten einde. Sinds oktober 2005 is Mister Candlelight tot zijn grote opluchting toch weer te horen met de allermooiste doe-het-zelf gedichten, via zijn eigen internetstation Candlelight Radio. “Het concept is nog net zo levend als twintig jaar geleden”, aldus de radiomaker.
Jan van Veen is woensdag 29 april 2009 koninklijk onderscheiden en is benoemd tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau. De onderscheiding aan Jan van Veen wordt verstrekt omdat van Veen behoort tot ‘mensen die voor de bijzondere wijze waarop zij aan hun activiteiten inhoud hebben gegeven, waardering en erkenning verdienen vanuit de samenleving’. Op dit moment maakt hij nog steeds zijn programma Candlelight voor Radio 100% nl.
Eerder ontvingen voormalig Radio Veronica DJ’s Will Luikinga en Willem van Kooten al een koninklijk lintje.
Tom Mulder (rechts) in gesprek met Juul Geleick tijdens 50 jaar Radio Veronica Fotograaf: Vincent Schriel
Op zijn tiende houdt Tom Mulder (Amsterdam, 16 februari 1947) de stemmen van alle ANP-nieuwslezers moeiteloos uit elkaar en is hij vastbesloten zelf ook nieuwslezer te worden. Geïnspireerd door het pionierswerk van Radio Veronica (“de rest was stof!”) begint hij thuis te ‘prutsen’ met geluidsbanden. Op zijn zeventiende stuurt hij een cassette op naar zijn favoriete radiostation, maar programmaleider Willem van Kooten vindt hem nog te jong.“Ik solliciteerde naar de functie nieuwslezer op die boot, ik had er niet aan moeten denken, ben er regelmatig opgeweest maar werd altijd zeeziek het was verschrikkelijk zo een kleine boot op die wilde zee. Ik wilde eigenlijk niet nieuws lezen, maar het was een manier om binnen te komen.” Ondanks ouderen in die tijd Veronica zien als een boevenradio, ziet Mulder zijn kans waar, als een paar jaar later Veronica’s Eddy Becker vertrekt.
Met een zelf opgenomen bandje klopt de 22-jarige Amsterdammer aan bij programmaleider Jan van Veen en wordt direct aangenomen. Mulder herinnert zich de directeur: “Hij zei: Hi, ik ben oom Bull, ik hoop dat het je hier bevalt. Dat was mijn arbeidscontract.” Henk van Dorp bedenkt de naam ‘Klaas Vaak’ en vanaf 22 mei 1969 is de kersverse dj iedere avond te horen met het programma Radio Drama. Later presenteert hij een tijdlang Ook goeiemorgen. Het is een beste deal om voor zes uur in de week werken, 600 gulden in de maand te verdienen. Jan oppert dat als Tom het goed doet hij per september een vast contract krijgt, “Ik had mijn vaste baan al opgezegd, terwijl ze toch nog gingen twijfelen over de kwaliteit, ik ben gelukkig alsnog aangenomen voor achttien uur in de week en verdiende 1000 gulden”.
Van Veen vraagt hem of hij de jaarwisseling live wil doen vanaf het schip. Het is een enorm avontuur voor Klaas Vaak om met windkracht zeven het schip op te gaan. Tijdens de uitzending is Tom dus ook alleen maar zeeziek, daardoor zijn 99% van de uitzendingen aan land, want je wordt er volgens Tom wel goed verzorgd maar op de boot is het niet aangenaam te maken. “Het is een groot vissersschip van niet meer dan 50 meter, maar die live-uitzending leverde weer een loonsverhoging op waardoor ik evenveel verdiende als de andere diskjockeys.”
Tussen de stoere Lex Hardings en Rob Outs blijft Mulder echter een vreemde eend in de bijt. “Zij droegen jackies, ik liep rond in een vest”, vertelt hij. Hippe muziek is aan hem niet besteed; thuis draait hij klassieke componisten als Mozart en Beethoven. “Ik ben geen muziek-dj. De sfeer, het contact met de luisteraars, dat is belangrijker.” Toch wordt Klaas Vaak nog hetzelfde jaar als populairste dj gekozen – door Hema-caissières. “Ik denk dat het mijn stem was, en ik bezigde geen vervelende taal. Met vrouwen kon ik altijd al goed opschieten.”
Als hij na het studiowerk huiswaarts keert, laat Mulder de “swingende mensen van overdag” achter zich. Wat blijft is zijn liefde voor het “machtige medium” radio, of eigenlijk voor alles wat maar iets met geluid te maken heeft. De zelfverklaarde radiogek, die overigens tevens een bovenmatige fascinatie voor treinen en trams bezit, wil dan ook meer dan plaatjes draaien en “kletsen over drank en vrouwen.”
Ook op de toekomst van Veronica heeft hij een uitgesproken visie. Als het einde van de zeezender nadert, ontstaat het plan om een publieke omroep te worden. Maar Mulder voelt er weinig voor van Veronica een gewone zuil te maken: “Dan kun je toch geen commercieel popstation meer zijn?” Zijn programma verhuist naar de nacht, wanneer geen jingles voor de omroepstichting te horen zijn. Maar de mentaliteiten botsen zodanig dat Rob Out en Bull Verweij besluiten Klaas Vaak in de zomer van 1973 een maand te schorsen.
Beide kanten achten een terugkeer in de Veronica-familie onhoudbaar. Het vierde radionet waar zijn collega’s voor pleiten vindt Mulder “waanzin”, wel wil hij helpen van Hilversum 3 een echte popzender te maken. Dat doet hij vanaf augustus 1973 bij de TROS. Daar presenteert de warme bruine radiostem jarenlang onder andere De Havermoutshow, Nachtwacht en het zeer populaire belspelletje 50 Pop of een envelop, “wat nog altijd het best beluisterde programma is ooit in Nederland het gaat om meer dan drie miljoen luisteraars”, oppert Tom trots.
Bij Veronica worden banden vol gevuld met programma’s, daardoor kan iemand niet reageren of ergens op inspelen, het is immers niet live. Wanneer Mulder bij Veronica begint zetten ze de band nog stop wanneer men zich verspreekt of een fout maakt en wordt het overnieuw ingesproken. Tom maakt hier een einde aan door zich te herstellen of er een grap over te maken en zo zijn show gewoon draaiende te houden.
Na een kortstondig uitstapje naar Cable One, Nederlands eerste satellietstation, maakt Mulder in 1991 zijn entree bij Radio 10 Gold. Als programmadirecteur haalt hij het station uit het slop: “Ik liet dj’s muziek draaien die de luisteraars wilden horen, en ik heb het gesproken woord teruggebracht.” Met Radio 10 Gold deelt hij lief en leed. In 2003 raakt de zender haar FM-frequentie kwijt. Toch weet Radio 10 Gold zich prima staande te houden, niet in de laatste plaats dankzij drijvende kracht ‘Tommy Mulder’.
Na het afsluiten van een contract met een sigarettenmerk gaat hij het hele land door met de Marlboro Discoshow, het aantal loopt al gauw op tot een 100 shows per jaar. “Zo gebeurde het ook dat ik ‘s ochtends in een discotheek in het noorden van het land zat met een bord op schoot met twee gebakken eieren, dat was dan mijn kerstontbijt.”
Als het radio-icoon in 2004 de Marconi Award ontvangt voor zijn gehele oeuvre is hij herstellende van een hersenbloeding. In de zomer van 2006 maakt de dan 59-jarige Mulder zijn rentree op Radio 10 Gold, maar eind dat jaar valt hem een grote teleurstelling ten deel. Hoewel het revalidatieproces spoedig verloopt wordt hij voor honderd procent afgekeurd en belandt in de WAO; een treurig afscheid van 35 jaar radio.
Terugdenkend aan zijn Veronica-periode koestert de man van ‘Is de koffie al bruin?’ en ‘Worden er vandaag nog spelletjes gespeeld?’ geen rancune. Mulder: “Alles wat ik kon bereiken in de radiowereld kan ik doen dankzij Veronica. Dat meen ik oprecht.
===The Story of… Tom Mulder===
Al op jeugdige leeftijd had ik besloten, dat ik later, als ik groot was bij de radio wilde werken. Maar toen was de radio nog niet leuk maar daar kwam een gedurfde verandering in met de komst van Radio Veronica waar ik eigenlijk vanaf het begin vaak naar luisterde.
Ik schreef jaren later, in 1967, een briefje naar Willem van Kooten of Joost den Draaier, werd uitgenodigd om een proefprogramma te maken, werd aangenomen en kreeg een keurige schriftelijke bevestiging. Toen ik na een paar weken verder niets hoorde, belde ik op en Willem/Joost vertelde me, dat ik nog iets te jong was en of ik over twee jaar weer terug wilde komen. Zo gezegd, zo gedaan. Op 16 mei 1969 werd mijn eerste radioprogramma bij Radio Veronica opgenomen. Een week later, op zaterdag 23 mei 1969, werd het vanaf de boot voor Scheveningen uitgezonden. Die opnamen werden gemaakt in de Veronica-studio’s in Hilversum. Ik was aangenomen door Jan van Veen en voorgesteld aan Oom Bull Verweij. Samen met zijn broer, (Oom) Jaap, zat Oom Bull in een kantoor in het Veronicapand. Hij zei: ‘Ik ben Oom Bull en wat wil je verdienen?’
Voordat we de tramrit door Amsterdam maakten, moesten we toch eerst op de foto. We zien v.l.n.r. eerste rij(de gastvrouwen zijn in het blauw gekleed) Simone, mijn vrouw, ondergetekende, Tineke (de Nooy), Ab Everaars (Museum Organisatie) Bovenste rij: Hans Wout (Museum Organisatie), Ad Bouman (ex-Radio Veronicacollega) Jeroen Soer Direkteur.
Daardoor vierde ik later bij Radio 10 (Gold) mijn 25, 30 en 35-jarig jubileum. Deze feestjes werden op verschillende heel leuke en gezellige manieren gevierd. En je raadt het al. Ook de tram, en in mindere mate de trein, waren onderdelen van deze feestjes. Want niet alleen de tram had mijn interesse maar ook de (Duitse) stoomtrein, dus de DB. In 1966 had ik nog korte tijd bij de Deutsche Bundesbahn gewerkt. Later bij mijn 25-jarig jubileum had Radio 10 Gold een twee-asser of echte Blauwe wagen geregeld waarmee we een feestelijke rit door de stad reden. Bij Station Sloterdijk stapten we tenslotte over in een speciale jubileumtrein waarmee al treinend het feestje verder werd gevierd en afgesloten en waar mijn ouders en Oom Bull aanwezig waren.
Toen ik 30 jaar lang mijn radioprogramma’s had gepresenteerd was dat opnieuw reden voor feestelijkheden. Het vond nu plaats in het sfeervolle Amstel Hotel, waar een receptie werd gegeven voor de radio-industrie en al mijn collega’s uit mijn begintijd en de tv waren aanwezig. Hoewel we met de tram van de Radio 10-studio’s aan de Vijzelgracht maar het Amstel Hotel hadden kunnen rijden, maakten we gewoon gebruik van de auto. Je ziet het al: de eenvoud vierde hoogtij. In mei 2004 was het opnieuw raak. Deze keer was de reden, dat ik 35 jaar lang tramde en treinde en radioprogramma‘s presenteerde.
Radio 10 Gold had nu geregeld, dat ik met de VSM (de Veluwse Stoomtrein Maatschappij) een stoomtreinrit kon maken, waarbij tijdens de rit ook nog werd uitgezonden op de radio. Zoals je misschien hebt gemerkt speelden de radio en het railvervoer een grote rol in mij leven. Maar ook bij andere radiomakers speelden de tram en trein zo’n speciale rol. Ik noem als voorbeeld Joop van Zijl, Erik de Zwart, Herman Emmink, Edvard Niessink, Paul van de Lugt, Lex Lammen, Kees Buurman (overleden), Wim van Putten en nog vele anderen uit de radiowereld. Die trein/radiocombinatie komt niet uitsluitend in Nederland voor maar bijvoorbeeld ook in Engeland. Je ziet het als er een radio en een trein in de buurt is, heb je echt geen last van die grote kleuters.
Bekijk hier meerdere colums van Tom Mulder
Alphons Martens, nu nog verantwoordelijk voor Veronica TV, krijgt per 1 juni de leiding over NET5. Fotograaf: SBS/Elvin
Alphons Martens, nu nog verantwoordelijk voor Veronica, krijgt per 1 juni de leiding over NET 5. Hij krijgt daarbij de hulp van Justine Huffmeijer die eindredacteur wordt bij de zender. Het team wordt gecompleteerd door Petra Knoth die verantwoordelijk is en blijft voor de coördinatie op en rond NET 5.
Alphons Martens (42) begon zijn tv-carrière in 1993 bij John de Mol Produkties. In 2001 kwam hij in dienst bij SBS Broadcasting als Zendermanager van V8. In 2003 kreeg hij de leiding over Veronica en wist hij de zender succesvol uit te bouwen. Martens slaagde erin om het marktaandeel van Veronica stevig te laten groeien van 5% in 2003 tot het huidige 7,1% (2010) in de doelgroep 20-49 jaar.
Directeur Televisie Tina Nijkamp is blij dat het team rond is: “Het is fijn om zulke ervaren mensen aan het roer te hebben bij NET 5. Alphons Martens heeft bewezen dat hij een zender succesvol kan leiden en ik heb er alle vertrouwen in dat hij erin zal slagen om NET 5 weer te laten groeien. Justine Huffmeijer is een zeer ervaren en bevlogen tv-maker en weet als geen ander waar vrouwelijk Nederland op zit te wachten. Ik ben verheugd dat we met dit team verder aan de slag kunnen om ijzersterk terug te keren dit najaar.”
SBS heeft Remko Terlouw benoemd als nieuwe Zendermanager van Veronica.
‘Een keurige man, met een keurige bril, een keurige vrouw en een keurig cv, bij een iets minder keurige omroep’, zo omschrijft HP/De Tijd in 1994 de op dat moment 48-jarige televisiedirecteur van Veronica. Joop Daalmeijer: de verpersoonlijking van de zakelijke richting van de zender, maar ook bedenker van de themamaand ‘Sekstember’.
In de tien jaar dat Joop Daalmeijer (Schiedam, 24 april 1946) bij Veronica werkt, weet hij menige affaire te overleven. Zijn dikke huid ontwikkelt hij op 23-jarige leeftijd als LTS-docent in Schiedam – op zijn eerste dag doordrenken de leerlingen zijn stoelkussen met ijswater. Maar al snel maken zijn radiowerkzaamheden voor de VARA Daalmeijer reuze interessant. De schooldirecteur kijkt goelijk de andere kant op als hij weer eens te laat komt vanwege een radioklusje.
Trouw aan zijn arbeidersroots doet de VARA-reporter hartstochtelijk verslag van stakingen in de Rotterdamse haven en maakt hij zich hard voor items over gastarbeiders in het programma Dingen van de dag en later Achter het nieuws. Zijn collega’s vol onbegrip achterlatend, draait hij op dinsdag bovendien een tijd plaatjes op Hilversum 3. Daalmeijer werkt hard en lang, en zijn ambitie groeit even hard als zijn ijdelheid. De VARA wordt hem spoedig te klein..
In 1985 krijgt hij een telefoontje van Rob Out. Die is op zoek naar professionele redacteuren voor Veronica’s nieuwe actualiteitenrubriek Nieuwslijn, en herinnert zich hoe Daalmeijer hem eens kundig had geïnterviewd voor de VARA-radio. Diens vriendin, de toenmalige KRO-presentatrice Maartje van Weegen, is niet zo gecharmeerd van Veronica, maar Daalmeijer weet haar te overtuigen. Twee jaar later is hij eindredacteur bij het nieuwsprogramma en in 1990 promoveert hij tot televisiedirecteur van de Veronica Omroep Organisatie.
Joop Daalmeijer werkt bij de VARA als eindredacteur bij Achter Het Nieuws wanneer hij gevraagd wordt om bij Veronica te komen als televisieverslaggever voor de actualiteitenrubriek Nieuwslijn. Hij neemt dit aanbod graag aan. Hij wil weer werken in plaats van de hele tijd te vergaderen Mensen vinden het wel raar dat hij van de VARA naar Veronica gaat. Het zijn tenslotte twee hele verschillende omroepen. “Veronica was een rock-’n-roll station en dat is weer even iets anders dan een wat bureaucratische organisatie als de VARA.” Maar het gaat Joop meer om het programma en de organisatie. “De mensen bij Veronica waren leuke mensen, dat Rob Out me niet zo lag maakte niet zoveel uit.”
Met het binnenhalen van deze ‘grijze denker’ wil Out van ‘jong, snel en wild’ een gevestigde omroep maken. Daalmeijer is de personificatie van de zakelijke richting die de VOO inslaat. Professionalisering uit noodzaak, volgens de tv-directeur: “We kregen 75 tot 80 miljoen gulden per jaar van de overheid, daar hoor je als bedrijf netjes mee om te gaan.”
De sfeer die er heerst is ook heel anders dan bij de VARA. Bij de VARA is alles veel meer in hokjes. “Als je bij de actualiteiten zat dan had je niks te maken met bijvoorbeeld de programmering. Bij Veronica loop je overal binnen en maak je met iedereen een praatje.”
In het begin werkt Joop in een pand op de ‘s Gravelandseweg, later werkt hij in een naar eigen zeggen rock-’n-roll kantoor op de Vaartweg. “Daar was het feest, allemaal hokjes en gangetjes en iedereen liep bij elkaar naar binnen.” In de kantine zit iedereen aan dezelfde tafel en als het warm is zitten ze zelfs buiten in de tuin. Joop zit op de bovenste verdieping en als het daar warm is doen ze de ramen open en gaan ze vergaderen in de dakgoot. “Een keer zaten de drie secretaresses van Rob Out beneden en die hoorden we praten. Een van de secretaresses kon maar geen kerel vinden en daar zaten ze dan met elkaar over te praten, hoe ze dat aan moesten pakken. Op een gegeven moment zei de een tegen de ander, je moet ook eens iets spannender ondergoed aan doen. We hebben toen met elkaar gespaard en hebben haar toen een setje gegeven.”
Nieuwslijn heeft een erg groot budget en ze krijgen alle vrijheid. “Dat was erg fijn. We mochten veel reizen en veel reportages maken.” Bij een actualiteitenrubriek is alles heel vast en bij Veronica is alles veel vrijer. De redactie heeft nog geen geschiedenis met elkaar dus ze kunnen alles doen wat ze willen. “We hebben een keer een reportage gemaakt over spionage satellieten. We zijn naar Amerika gegaan om met deskundigen te praten en we hebben foto’s geprobeerd te bemachtigen van het Veronica gebouw die gemaakt waren door spionage satellieten. Dat heeft het programma wel snel op de kaart gezet.”
Veronica is dan wel vrijer en de sfeer is er fijn, toch zit er voor Joop ook een minder leuke kant aan, de onbetrouwbaarheid van Rob Out. “Je wist nooit wat er de volgende dag ging gebeuren. Ik ben een keer ontslagen door Rob. Dat kon natuurlijk niet, omdat ik door het bestuur was aangesteld.” Rob is in die tijd aan de alcohol en cocaïne. “Rob had op verschillende plekken in zijn kantoor glazen met wodka staan. Hij ging dan iets in een kast rechtzetten en dan zag je dat hij snel een slok wodka nam. De secretaresses van Rob zorgden ervoor dat de glazen vol bleven. Rob was hierdoor niet 100% sociaal betrouwbaar.”
Als blijkt dat Veronica RTL Veronique heeft opgericht, dreigde het gevaar dat Veronica uit de lucht wordt gehaald. Het Cowboy gedrag zoals Joop het noemt van de top van Veronica kan erg leuk zijn, omdat ze er zelf rijk van worden, maar er werken nog meer mensen die er geen cent van gezien hebben. Van der Heijden heeft ervoor gezorgd dat de mensen kunnen blijven werken. “Het klopte allemaal niet, het was een beetje ranzig.” Het zat volgens Joop fout in de top en niet bij de medewerkers, die werkten zich een slag in de rondte. Van der Heijden en Daalmeijer sluiten een bondje om “de ranzigheid” uit te bannen. Dat lukte, Rob Out, Lex Harding en nog andere zijn weggegaan.
Joop kan zich het ontslaggesprek van Rob Out nog goed herinneren. Er is een interimmanager Tiede Herrema die een kamertje naast Joop heeft. Joop moet als getuige bij het gesprek aanwezig zijn. Rob komt met een hele grote hond het kantoor binnen lopen.
“Herrema zei: nou we nemen afscheid van elkaar, wil je dit papier even tekenen.” Rob deed dit en wilde weglopen, maar toen draaide die hond een hele grote bonus op de vloerbedekking. Waarop Herrema zei: “Rob, ruim je dat nog even op?”
Hoewel kritiek op Daalmeijers ‘nieuwe Veronica’ niet van de lucht is, ontstaan onder zijn verantwoordelijkheid veel belangrijke Veronica-initiatieven. Ook maakt hij de arbeidsovereenkomsten socialer. “Geen logische Veronica-man, maar wel een serieuze programmamaker”, erkent oud-Veronica medewerker Gerard Timmer. Overigens verzorgt Daalmeijer tot en met 1995 “met plezier en inzet” de tv-uitzending met Koninginnedag.
Joop kan zich niet vinden in het beleid van de HMG en vertrekt naar betaalzender Canal Plus. Daar weet hij in korte tijd de beeldvorming rond het bedrijf positief te veranderen. Na een driejarig commercieel avontuur keert de bestuurder terug naar de publieke omroep. Als netmanager van Nederland 1 en later Nederland 2 geeft hij de publieke zenders een eigen gezicht. Hier is ‘de verpersoonlijking van het omroepbestel’ (aldus Lex Harding) meer op zijn plaats: “De publieke omroep is iets om trots op te zijn”, vindt Daalmeijer. Tot op de dag van vandaag vindt Joop het heel erg jammer dat Veronica commercieel is gegaan. Ook het samengaan met SBS6 vind hij een onverstandige keuze. Volgens Joop is Veronica alleen nog maar een naam en verder niks. “Veronica is geld kwijt. Het had de rijkste omroep van Nederland kunnen worden.”
Begin 2005 gaat de omroepman aan de slag als hoofdredacteur van de Wereldomroep. “Een heerlijk bedrijf”, aldus een enthousiaste Daalmeijer: “Mensen in de hele wereld staan met ons op en gaan met ons naar bed.” Inmiddels de zestig gepasseerd, verwelkomt Daalmeijer nieuwe, digitale technologieën als een uitdaging voor het journalistieke metier.
Naast zijn hoofdredacteurschap is Daalmeijer sinds mei 2006 voorzitter van de Nederlandse Vereniging van Journalisten (NVJ). Per 1 januari 2008 is hij de nieuwe directeur van de NPS en blijft daarnaast programmaleider van BVN, de tv-zender voor Nederlandstaligen in het buitenland. “Ik geniet van voor tot achter van het leven”, aldus de oud-Veronicaan, die voorlopig nog niet met pensioen wil: “Ik voel me vijfentwintig jaar jonger dan ik ben.”
Judith de Leeuw koestert haar herinneringen aan Veronica, onder het genot van een drankje in Amsterdam vertelt ze ons trots over haar tijd bij Veronica en de goede vrienden die ze er aan overhoudt. Judith is van 1962 tot 1966 werkzaam bij de Veronica zeezender onder de deejaynaam ‘Anushka’. In 1974 valt ze nog even in voor collega Tineke met het programma Koffietijd.
De eerste dingen die bij Judith te binnen schieten bij het horen van het woord Veronica is het Top 40 feestje in het Rock&Art museum in Hoek van Holland van een paar dagen geleden en de vrienden en fans die ze overhoudt aan haar tijd bij Veronica. De Veronica Story van Judith is wat andere mensen sinds 1962 voor haar levend houdt, vertelt ze doordat de fans haar nog steeds herkennen en kaarten opsturen. “Verder is mijn Veronica Story dat ik er goede vrienden aan heb overgehouden zoals Tom Collins die ik in 1974 heb ontmoet tijdens het invallen voor Tineke.” Judith begint met studeren op de kunstacademie en gaat mee op tournee met Willy Alberti en verschijnt in verschillende televisieoptredens als zangeres en cabaretier. Zo verschijnt Judith ook in de Rudy Carrell show. Op de vraag hoe ze terecht komt bij Veronica zegt ze: ”Ik zat bij een jongeman in de klas die ik na een paar jaar weer tegenkwam in de trein. Hij heet Rob van Dijk en werkte bij Veronica, we hebben nummers uitgewisseld en na een paar dagen belde hij me op, nadat hij me in de Rudy Carell Show zag. Hij vroeg me, wil jij niet voor Veronica komen werken?” Kort daarna gaat ze aan het werk bij Veronica als deejay. Judith vertelt over hoe ze aan haar deejay naam komt: “ De VARA wilde niet dat ik bij Veronica werkte onder mijn eigen naam, omdat ik al toegezegd had om bij de VARA te verschijnen dus toen besloten Tineke en Joost me de naam Anushka te geven. Deze is afgeleid van een single van Fred van Amstel, ook een Veronica collega. Fred stelde mij direct voor op de radio als Anushka, zijn nieuwe collega!” Judith begint met het presenteren van het programma ‘Jukebox’, een programma waarin luisteraars verzoekjes voor platen kunnen indienen. Het programma wordt erg populair onder de luisteraars en maakt van Judith een populaire Deejay. “Jukebox is het Veronica radioprogramma wat mij het meest is bijgebleven. Het meest memorabele radiomoment is wanneer er een hoop mensen schreven en belden met hun verhalen, zoals een keer een moeder van een zieke dochter dat deed en me vertelde dat haar dochter in het ziekenhuis op mijn radioprogramma leefde. Dat heeft mij heel erg geraakt.”
Judith trouwt tijdens haar tijd bij Veronica in 1964 met collega deejay Hans-Christiaan Dirkse, dit spektakel krijgt veel media-aandacht, het eerste koppel van Veronica dat het huwelijksbootje instapt. Op de vraag wie Judith als favoriete deejay heeft antwoordt ze: “ Ik heb niet echt een favoriete DJ. Iedereen deed wat leuks, zoals Tineke met Koffietijd. Jan van Veen vond ik een hele mooie stem hebben en zijn programma Candlelight waarin hij gedichten verkondigde vond ik prachtig. Iedereen heeft met zijn of haar programma een steentje bijgedragen aan Veronica.
Het favoriete en een onvergetelijk Veronica tv-moment van Judith is wanneer ze bij de opening van een drive-in disco in Zandvoort met de rest van de bezoekers met kleren aan het zwembad in springt. Op de vraag waar Judith het meest trots op is van wat Veronica bereikt, antwoord ze: “Trots is het woord niet, ik ben blij met de herinneringen en het is leuk om erover te vertellen en daardoor je herinneringen aan Veronica kan koesteren met anderen.” Judith mist het meest de gezellige tijden en de sfeer die ze jarenlang beleeft met haar collega’s. “Als je een leuke baan hebt gehad, zul je het natuurlijk altijd blijven missen, dat gevoel gaat nooit meer weg.”
Op de vraag wat een radiomanager goed maakt antwoord Jantien: “Het lijkt mij handig als je een radio achtergrond hebt. De vechtersmentaliteit, de wil om te winnen en bij tegenslag niet direct bij de pakken neer te gaan zitten is zeer belangrijk.”
Jantien van tol (Oegstgeest, 6 oktober 1976) bekleedt nu trots de managementfunctie van Kink FM. Ze is een van de weinige vrouwelijke managers op radiogebied. Bij de vraag hoe dit komt, antwoord ze: “misschien omdat radio altijd een mannenmedium is geweest. Gelukkig zie je dat er steeds meer vrouwen bij de radio gaan werken, dus wie weet komen er ook meer vrouwelijke managers.”
Jantien twittert honderduit over het afstruinen van festivals en in het bijzonder festivals waar alternatieve muziek wordt gedraaid. Ze heeft een grote liefde voor muziek en radio, al in haar kinderjaren weet mevrouw van Tol dat radio maken haar roeping is. “Ik ben een enorme radionerd.”
Op twaalfjarige leeftijd begint ze met het bouwen van een radiostudio in haar slaapkamer. “Vanaf mijn vierde jaar is radio mijn passie. Het is een prachtig medium waarbij je met de juiste muziek, presentatie en vormgeving mensen mee kan nemen naar een ander belevingswereld. Ik wilde dus ontzettend graag bij de radio werken. Thuis bouwde ik in mijn slaapkamer een studio om radio te kunnen maken en om te kunnen oefenen.”
Op veertienjarige leeftijd wordt Jantien’s droom werkelijkheid wanneer ze wordt aangenomen bij Omroep Rijnland (nu Holland Centraal) om daar als interviewer te werken voor het programma Het Snackhotel. “In 1991 zag ik op teletekst van Omroep Rijnland dat ze jongeren zochten voor een programma. Hierop heb ik uiteraard direct gereageerd. Het is het allereerste programma waar ik aan mee heb gewerkt. Het was een geweldige ervaring.”
Ze werkt daarna nog voor diverse lokale omroepen, waar ze geniet van de werkzaamheden en het samenwerken met jonge, enthousiaste collega’s. Vanaf dit punt gaat het vrij snel met de radiocarrière van Jantien. Naast haar drukke schema met radio maken vindt Jantien ook de tijd om zich te storten op haar studies bedrijfscommunicatie, PR, communicatie en vormgeving.
“Wat mij het meest in de studies aantrok was dat ze dicht bij de media zitten. Nu heb je Media en Management als opleiding. Dat had je toen nog niet.”
Tijdens haar afstudeerjaar in 1999 klopt Jantien aan bij Kink FM, een radiozender van Vereniging Veronica dat zich richt op alternatieve muziek. Ze mag afstuderen mits ze ook andere werkzaamheden voor het radiostation vervult, voor deze radioliefhebber is dit uiteraard geen probleem. Voordat Jantien officieel wordt aangenomen bij Kink FM werkt ze eerst nog tijdelijk bij Veronica Magazine als invalster van de receptioniste, bij Radio Veronica als productie coördinator en als laatst bij Veronica Digitaal als marketing coördinator. Hierna gaat ze in vaste dienst bij Kink FM, ze promoveert binnen een korte tijd als producer. Jantien zegt over Kink FM: “Ik heb gekozen voor Kink FM vanwege de muziek, de gedrevenheid en de passie. Kink FM komt voort uit de Veronica Dynastie. Als men bij Veronica een ding enorm kan is het radio maken. Kink FM is de perfecte combinatie tussen goede radio, goede jocks, vormgeving en de beste muziek. Daarnaast heeft Kink FM het lef zich te onderscheiden en mensen muzikaal te prikkelen. Het is belangrijk dat er een station als Kink FM is, dat aandacht besteedt aan de betere popmuziek en dat niet weer de geijkte paden kiest. Kink FM is een station waar met weinig mensen hard wordt gewerkt. Dat zorgt voor een hoge werkdruk, maar het zorgt er ook voor dat je werk afwisselt, inspirerend is en dat je jezelf kunt ontwikkelen.”
Jan Hoogesteijn die tot 1 januari 2006 de algemeen directeur en mede-oprichter is, verlaat het radiostation en Vereniging Veronica waarna Jantien en Arjen Grolleman als het nieuwe managementteam worden aangewezen. Jantien en Arjen zijn van 2006 tot januari 2010 samen station managers. Beide leggen hart en ziel in het radio station om er een goed draaiende zender van te maken. Ze vullen elkaar dan ook prima aan. Arjen, presentator van het landelijk radiostation overlijdt zeer plotseling op woensdag 20 januari 2010 op 37-jarige leeftijd. Bij het verlies van Arjen heeft Jantien het erg zwaar. Ze schrijft: “ Mijn hart doet letterlijk pijn van verdriet en Kink FM is vandaag gestorven”. Gelukkig wordt ze in deze moeilijke tijd opgevangen en gesteund door haar collega’s van Kink FM en Veronica.
Op de vraag wie Jantien als favoriete DJ en favoriete radioprogramma heeft antwoord ze; “Rob Stenders van Veronica was vroeger mijn favoriete DJ. Hij is nog steeds ontzettend goed. Qua nieuwe talenten vind ik Nando Kok, Martijn Biemans, Mark van de Molen en Kristel van Eijk erg goed. Als favoriete radiozender uiteraard Kink FM. In de auto moet ik natuurlijk uitwijken naar andere stations dan bijvoorbeeld Met Michiel of Somertijd.” Jantien’s favoriete Veronica programma’s is Lauren verslaat. “ Vroeger luisterde ik veel naar Stenders & Van Inkel en keek ik naar Café Countdown.”
Hoe de station manager haar toekomst voor zich ziet bij Kink FM? ”Kink FM verdient het om die lang verwachte etherfrequentie binnen te halen, want Kink FM zorgt voor die broodnodige pluriformiteit in het radiolandschap.
Laten we hopen dat we die snel krijgen en dat we verder kunnen bouwen aan het beste radiostation van Nederland!” In haar vrije tijd voldoet Jantien aan alle clichés. Ze doet aan sport, veel lezen, films kijken, lekker uit eten gaan en aandacht besteden aan haar vrienden en familie vindt ze zeer belangrijk. Minder cliché vindt Jantien als ze weer eens met een vriend de hoogte in gaat om van een gebouw af te springen. ”Parachute springen en luchtballon varen staan voor dit jaar op de agenda.” Bij de vraag hoe ze haar toekomst buiten Kink FM ziet antwoordt Jantien: “Buiten Kink FM ben ik met wat andere leuke projecten bezig. Dat wordt vanzelf wel bekend. Moet ik nog clichés als gezond en gelukkig optekenen? Bij deze.”
Bart van Leeuwen tijdens 50 jaar Radio Veronica Fotograaf: Vincent Schriel
Bart van Leeuwen werd in 1954 geboren in Dordrecht. Al op jonge leeftijd kwam hij in aanraking met Radio Veronica. Op een oude radio op zolder hoorde hij Joost den Draayer en vanaf dat moment wist hij dat hij ooit bij Veronica zou gaan werken. In 1973 gebeurde dit dan ook; Bart had zijn radiodebuut bij Veronica. In eerste instantie was hij gast-dj, maar al snel kreeg Bart in het weekend zijn eigen nachtprogramma. Na het verdwijnen van de zeezender Veronica ging hij naar Radio Mi-Amigo, maar een paar jaar later keerde hij terug naar Veronica, waar hij jarenlang diverse taken voor zijn rekening nam. Hij presenteerde verschillende programma’s, waaronder Ook Goeiemorgen, Bart & De Zwart, Bart & van Inkel, Het Zwarte Gat en natuurlijk Goud van Oud. Hiernaast was hij ook producer en muzieksamensteller. En alsof hij het niet druk genoeg had volgde hij in die tijd ook nog een opleiding tekstschrijven voor de radio aan de Media Academie. Op radiogebied was Bart steeds meer een allrounder aan het worden. In de jaren ’90 was hij te horen bij RTL Radio en Radio 538, waar hij ook Program & Music Director was. Hier begon hij zich ook bezig te houden met het begeleiden en opleiden van dj’s. Na zes jaar Radio 538 maakte Bart begin 2000 de overstap naar Radio Nationaal en niet veel later naar Radio 10 FM. Sinds de start van het huidige Radio Veronica in 2003 is Bart weer elke werkdag bij Radio Veronica te horen in Goud van Oud tussen 9.00 en 13.00 uur.
Als Bart nog maar een Bartje is
Weet hij al wat hij wil. Diskjockey worden! En dan het liefste bij Veronica, zijn favoriete station. Ondanks het feit dat zijn moeder er weinig heil in ziet, (“Tegen de tijd dat jij oud genoeg bent om dat te doen, is dat station allang verdwenen.”), zet Bart door. Op vrije dagen is hij vaak te vinden in de Veronicastudio. Dan belt hij van tevoren op of hij langs mag komen en “daar liep ik dan als een soort nerd rond”. Op het moment dat Veronica gastdiskjockeys uitnodigt om een uurtje radio te komen maken, grijpt Bart, toen nog Ton, zijn kans. Hij schrijft een brief en wordt uitgenodigd. Veronicadirecteur Rob Out is tevreden over zijn show, en zendt het uit, maar Bart hoort niks meer van het station. Pas als hij een hele tijd later weer op bezoek komt in de studio, komt hij erachter dat Veronica zijn adres verloren is. Dit wordt de leukste visite die Bart aan Veronica brengt. “Toen hebben ze gevraagd of ik diskjockey wilde worden. Ze waren blijkbaar tevreden over dat uurtje wat ik gemaakt had.”
Rob Out
Rob Out vindt Ton Egas, Barts ‘paspoortnaam’, niet geschikt voor radiowerk. Er zijn al Tonnen en Tommen (Tom Mulder, Tom Collins) en dat is verwarrend. Bovendien is Egas al helemaal geen radionaam, volgens Mr. Veronica. Ton mag een naam verzinnen en komt dus met Bart, naar aanleiding van de televisieserie Bartje. (Kent u de uitspraak “Ik bid nie veur brune bon’n!” nog?)
Na enkele maanden krijgt Bart een middagprogramma, maar “dan heb je wel een achternaam nodig”. Dat wordt de meisjesnaam van zijn moeder, mevrouw Van Leeuwen, die nu wel eens raar aangekeken wordt als ze zich voorstelt. “Af en toe denken de mensen ‘Dat mens is gek. Die wil zo graag op haar zoon lijken dat ze zich naar hem gaat noemen.’ Maar ze heet echt zo!” lacht Bart.
Behalve zijn nieuwe naam heeft Bart nog meer te danken aan Rob Out. “Rob Out is de beste baas die ik heb gehad.” vertelt de 53- jarige dj. Out staat (nog steeds) bekend om de persoonlijke manier waarop hij met zijn mensen omging. “Had je er even geen zin in, gaat ’s avonds de deurbel en wordt er roze champagne afgeleverd! Hij wist je altijd te motiveren.”
Bart pikt nog de laatste anderhalf jaar mee van zeezender Veronica. Hij is pas achttien als hij aan de slag gaat, en is nog echt een broekie aan boord van het schip. Over alle wilde verhalen die over die periode rondgaan, kan de programmamaker kort zijn. Hij kan zich niet herinneren dat er ooit drugs zijn gebruikt of omkooppraktijken aan de gang zijn geweest. “Ik heb hoogstens eens een paar hijsen van een stickie gehad.”
In die tijd neemt Veronica alle programma’s op in Hilversum en zendt ze uit vanaf de boot. Op een zeezender werken is avontuurlijk en mensen associëren zich graag met de ‘underdog’ die uiteindelijk wint. Maar die tijd wordt ‘enorm geromantiseerd’, volgens Bart. “Laten we niet vergeten dat het een noodzakelijk kwaad was. Als je dan in de winter in de studio staat met een zwemvest aan, terwijl de golven over het schip heenslaan en dat ding in tweeën dreigt te breken… Dat is heel wat anders, hoor!” Bovendien is het bereik van Veronica niet groot. “…we waren te ontvangen in Noord- Holland, Zuid- Holland, Utrecht en nog een beetje in Zeeland. En in Friesland, als je een antenne op je dak zette en een goede radio had, maar daar hield het wel mee op. Dus laten we dat niet overdrijven.” aldus de nuchtere Bart.
Mi-Amigo
Begin jaren ’70 mag je als omroep alleen vanaf het vasteland uitzenden als je daar een vergunning voor hebt. Om die te krijgen moet je een omroep stichten en leden werven. Veronica vraagt keer op keer deze C- status aan, maar die wordt steeds geweigerd. De zendtijd die een zender met C- status krijgt toegewezen is nog steeds niet veel. “Ik heb het altijd achterlijk gevonden dat je als Veronica, als beginnende omroep, maar zo weinig uur per week kon uitzenden.” Een A- omroep krijgt één dag per week. “Dat is nooit voor mij een einddoel geweest. Ik heb altijd gehoopt dat radio Veronica nog een keer vierentwintig uur per dag zou kunnen uitzenden.” vertelt de ambitieuze disjockey.
In 1974 raakt, op een paar mensen na, heel Veronica werkloos. Het wordt in Nederland namelijk illegaal om vanaf de zee radio te maken. Bart komt op zijn twintigste in de WW terecht. De omroepen verdelen de zendtijd in allemaal kleine hapjes, dus er is geen ruimte voor nieuwe programma’s, en ook niet voor nieuwe presentatoren. “Voor een snotjongetje van twintig, dat net anderhalf jaar voor Veronica heeft gewerkt, daar was gewoon geen plek voor.”
Om niet in de WW te blijven hangen, gaat Bart voor radio Mi Amigo werken, ook een zeezender. Mi Amigo is naar Spanje verhuisd, één van de weinige landen die de anti- piratenwet niet heeft ondertekend, waardoor radio maken vanaf zee illegaal wordt. Omdat het radiostation in Nederland te ontvangen is, is het voor Bart nog steeds niet toegestaan mee te werken. Hij heeft een pseudoniem nodig. “Zo is die naam Tim Ridder ontstaan.” Maar dat blijkt helemaal geen handige keuze te zijn. “Ik had die naam bedacht, maar, dat was me ontschoten, dat was de naam van mijn buurjongen. Die heeft dus een keer of tien de politie voor de deur gehad, hoorde ik achteraf!”
Uiteindelijk is Bart gefotografeerd door een F16, die over de Mi Amigo vloog om radiopiraten te betrappen. Hij wordt veroordeeld tot zes weken voorwaardelijke gevangenisstraf en vierduizend gulden boete. “Alsof je een misdadiger bent, hè?!”
In 1976 is het zo ver, Veronica gaat terug de lucht in! En niet veel later gaat Bart weer aan de slag bij Veronica. Hij presenteert programma’s als Het Zwarte Gat en Bart en de Zwart.
Het Zwarte Gat
In Het Zwarte Gat worden paranormale zaken besproken. Bart heeft zelf niets met het paranormale, maar wordt gevraagd voor dit programma omdat hij, zoals hij zelf zegt, ‘…een beetje zo’n Postbus 51- stem heeft. Een enge, rustige stem waarbij je meteen een gironummer verwacht en geld moet storten.’ Toch gebeuren er in het programma dingen die indruk maken op Bart. Anton Paauwe, bijvoorbeeld, één van de ‘huisparagnosten’ van Het Zwarte Gat. Tijdens één van de uitzendingen belt een mevrouw met een probleem. Maar in plaats van op haar verhaal in te gaan, vraagt Anton die vrouw naar het raam te lopen. Anton kan op dat moment zien wat die mevrouw ziet als ze naar buiten kijkt en hij stelt haar vragen. “Wat zie ik daar toch? Wat is dat voor rommel daarbuiten?” en “Wat is er met die kerktoren? Ziet u dat?” De mevrouw vertelt dat ze haar huis aan het verbouwen is en dat de kerkklok al twee weken stilstaat. “Dat was echt een rare man.” vertelt Bart, maar niet zonder enige bewondering.
Maar behalve echte helderzienden ontving de diskjockey ook ‘paranormaal blinden’. Ooit voorspelde iemand Bart een huwelijk met vier kinderen. “Toen zei ik ook keihard in de uitzending ‘Nou, je kletst uit je nek want ik ben homofiel en ik woon samen met een man.’” Resultaat: één knalrood hoofd en een zaal die dubbel lag.
“Er zijn dingen waarin de menselijke geest toe in staat is. Maar dat betekent niet dat je meteen in het hiernamaals moet geloven, of in je leven na de dood, of in weet-ik-wat-allemaal voor dingen.” is Barts conclusie na jaren van ervaring met Het Zwarte Gat.
Bart en de Zwart
“Curry en Van Inkel doen ons graag geloven dat zij de eersten waren die een duoprogramma maakten, maar dat waren Erik de Zwart en ik natuurlijk.” aldus Bart. In 1983 vullen de programma’s van Erik en Bart samen de vrijdagavond. Op het moment dat de één binnenkomt en de ander vertrekt maken de mannen een praatje en een geintje. Die overschakeling wordt steeds langer. “Op een gegeven moment zaten we bijna drie uur samen programma te maken.” En zie, Bart en de Zwart is geboren. “Het was een beetje gein-trap-radio.”
Toen Erik naar de TROS vertrok, is Jeroen van Inkel op zijn plek gezet. Maar dat werkt niet, er is geen chemie tussen Bart en Jeroen. “Aardige jongen, maar het klikte gewoon niet. Dat kan je hebben, hè?!” Op dat moment komt Adam Curry bij Jeroen van Inkel zitten, Curry en van Inkel ontstaat, en Bart begint aan Goud van Oud.
Goud van Oud
Met de muziek uit Goud van Oud heeft Bart een bijzondere binding. “Je hebt altijd een plekje in je hart vrij voor de muziek van toen je tussen de veertien en vierentwintig was. Dat blijft iets speciaals hebben.” Het lijkt de radiomaker leuk om ook nieuwe nummers te draaien, zodat er nieuwe gouwe ouwe in de roulatie komen. “Het is moeilijk om leuk te blijven over dezelfde gouwe ouwen.”
Toch blijft hij verknocht aan de jaren ’80. Dat is, zoals Bart het zelf zegt, “toch wel mijn decennium”.
Bart van Leeuwen heeft drie periodes Veronica meegemaakt. De zeezendertijd, de publieke zendertijd, (na het behalen van de C- status) en nu. Volgens hem zijn de verschillen tussen deze tijdvakken enorm groot. “De zeezendertijd is in niets te vergelijken met de publieke omroeptijd is in niets te vergelijken met het Veronica van nu.” Het grootste verschil? Veronica wordt in de zeezendertijd echt voor de luisteraar gemaakt. Dat Veronicagevoel omschrijven, kan Bart niet. “Maar je nam het wel over. Je wàs vanzelf Veronica als je daar werkte.“ En daar wil iedereen deel van uitmaken. Veronica is, volgens Bart, een hele populaire manier van leven waar je, als luisteraar, bij wilt horen.
Veronica is door de jaren heen veranderd. “Dit is niet het Veronica van vroeger. We draaien geen nieuwe platen, we zijn niet trendsettend, we zijn een gouwe- ouwe station geworden.” Aan Bart de taak dat Veronicagevoel van weleer over te brengen, zodat de luisteraars het idee hebben dat ze naar het Veronica van vroeger luisteren. Daar is hij de juiste man voor, omdat Bart de enige dj is die uit de zeezendertijd stamt. “Kijk, Rob van Someren is een perfecte diskjockey, met hoge cijfers en hij past vast bij dit Veronica. Maar het Veronicagevoel kan hij niet overbrengen. Dat heeft hij niet.”
De tijd van de publieke omroep is Barts grote trots. “Dat is een glorietijd geweest!” aldus de vurig enthousiaste diskjockey. De publieke zendertijd is een beloning voor de zeezenderperiode, waarin de veronicanen zo hebben moeten bikkelen. En die beloning mag er wezen. Wekelijks ruim een miljoen lezers van het Veronica Magazine. (Ter vergelijking, de Donald Duck heeft nu een wekelijkse oplage van 336.000 bladen.)
Het populaire programma De Top 40 had een luisterdichtheid van 35 tot 40. In gewone- mensen- taal betekent dit dat vier miljoen mensen naar De Top 40 luisterden. “Dat was bijna de complete actieve Nederlandse bevolking!”
En Veronica knokt voor haar status. Iedere keer als het station een hogere status, met meer zendtijd en dus erkenning, aanvraagt, wordt dat geweigerd. En iedere keer stapt Veronica naar de rechter, die hun in het gelijk stelt. “Je ziet het groeien, iedereen kent je, je bent populair. Toentertijd werd ik toch redelijk vaak herkent, zelfs terwijl ik geen televisie deed. Dat was toch wel groot.”
De publieke omroeptijd mag zich Barts favoriete periode noemen. “Dat moet toch, als ik het zo vertel, meer aanspreken dan een boot op zee?! Dit is een verhaal van winnaars!”
Bart begint in 1992 bij RTL. “Dat had ik misschien niet moeten doen.” Het plan is om samen met Michael Pilarczyk en Will Luikinga hun carrière bij RTL te vervolgen. De dag nadat Bart zijn contract heeft ondertekend, maakt RTL bekend dat het een rockstation wordt, en dat is reden voor Michael en Will om zich terug te trekken. Zij voegen zich bij 538, dat later opgezet wordt door Erik de Zwart en Lex Harding. “Ik was liever meteen meegegaan naar 538.”
De leukste momenten zijn de voorbereidingen voor Veronica komt naar je toe. Iedere woensdag wordt vanaf een andere locatie uitgezonden. Bart en kornuiten begeven zich op dinsdagmiddag al richting die plaats, om ’s avonds een feestje te bouwen, wat nieuwe sporten als ‘flowerball’ oplevert. “In het fraaie dorpje Veere, in Zeeland, staat Lex Harding om twaalf uur ineens met een verkeersbord in zijn handen voor het hotel. Wij hadden hotelkamers met plantenbaken voor de ramen met daarin geraniums. Dus wij trokken die bloemen eruit, en hij probeerde ze weg te slaan.” Bart beleeft veel lol in deze tijd. Het is wel eens voorgekomen dat Veronica komt naar je toe door een halfdronken presentator geleid werd. “Dat ik achteraf echt niet wist wat ik gedraaid had, enzo. Maar het ging altijd goed en het was populair. Het was erg leuk.”
Bovendien heeft een dj in die periode nog vrije platenkeuze. “Het kon me echt niet schelen wat de TROS donderdagochtend had gedraaid, als ik op vrijdagochtend Goud van Oud deed. Dan had ik er schijt aan wat de vorige middag bij die rare TROS gedraaid was.” Dj’s hielden in die tijd alleen rekening met hun collega’s. “Dat is allemaal nog te behappen.” volgens Bart. Nu wordt van tevoren bepaald wie welke muziek draait door een muziekredactie. Luisteraars zappen op de radio bijna net zo veel als op de televisie. Dus om te voorkomen dat je drie dagen achter elkaar Born In The USA van Bruce Springsteen tegenkomt, krijgen diskjockeys een playlist. Soms wil Bart nog wel eens zijn ‘platenkoffer pakken en draaien wat hij zelf leuk vindt’. Maar radio maken is zo niet meer mogelijk in Nederland. Bovendien zou de diskjockey per week twintig uur programma moeten vullen. “Ik denk dat ik knettergek zou worden! Dus dit is wel heel erg luxe. En aan het eind van de maand ben ik ook weer heel blij! Ha ha! Dus voorlopig blijf ik nog even.” concludeert Bart.
November 2005 ~ Radio Veronica brengt Nederlandse versie van War of the Worlds
Naar aanleiding van de release van de dvd van de film ‘War of the Worlds’ met Tom Cruise, zendt Radio Veronica op vrijdag 18 november na 27 jaar, de Nederlandse versie van Jeff Waynes ‘War of the Worlds’ weer uit. Deze versie is in 1978 vertaald en geproduceerd door Radio Veronica DJ Bart van Leeuwen. Jan van Veen is de verteller van het verhaal en Patricia Paay, Willem Duyn en Peter Koelewijn zijn de stemmen. Jeff Wayne schreef in 1978 de muziek bij het originele verhaal van auteur H.G. Wells en gaf toestemming aan Bart van Leeuwen en producer Ad Bouman om zijn muziek te gebruiken voor de Nederlandstalige versie. Na lang speurwerk zijn de banden met de Nederlandse ‘War of the Worlds’ weer teruggevonden. Het hoorspel wordt op veler verzoek op vrijdagavond 18 november 2005 vanaf 21:00 uitgezonden bij Radio Veronica.
Maart 2009 ~ ‘Raad waar die staat’ terug bij Veronica
Het radio spelletje ‘Raad Waar Die Staat’ is terug bij Radio Veronica. Vanaf deze maand is het spel iedere vrijdag tussen 11.00 uur en 12.00 uur te beluisteren in het programma ‘Goud Van Oud’ met Bart van Leeuwen. In het spel moeten de luisteraars raden waar collega Mario de Pizzaman zich in het land bevindt.
Bart presenteert iedere werkdag tussen 9.00 en 13.00 Goud van Oud, uiteraard bij Radio Veronica.
Caroline Tensen tijdens 50 jaar Radio Veronica Fotograaf: Vincent Schriel
Op 31 maart 1964 komt Caroline Egbertine Tensen in Haarlem ter wereld. Tijdens haar tijd op de middelbare school verdient een extra zakcentje bij het Veronica promotieteam Om Veronica naar de A-status te brengen. Door dat baantje klimt ze op naar productiemedewerkster bij Curry en van Inkel op Veronica radio. Daarna wordt ze medewerkster publiekszaken op de afdeling van in- en externe betrekkingen en tevens omroepster bij Veronica.
In 1986 wordt Tensen de omroepster bij Veronica. Op de radio presenteert ze het programma Bodyline en op televisie doet ze de presentatie van Brommer en Motor een tiendelige serie in samenwerking met de ANWB en RAI. Hierin neemt ze de brommer- en motorgeneratie onder de loep.
Overstap naar RTL
Wanneer de nieuwe zender RTL-Véronique (inmiddels RTL4) opgericht wordt, stapt Tensen samen met nog een paar Veronicanen over naar de Luxemburgse zender. Hier is ze eerst omroepster en mag programma’s als Fashion TV, RTL Matinee en Hits uit Holland gaan presenteren.
Tensen schrijft naast haar televisiewerk een column voor het tijdschrift Beau Monde en ze zet zich in voor Orange Babies. Orange babies biedt hulp aan met name HIV-geïnfecteerde vrouwen, kinderen en hun sociale omgeving in Afrika. Ze willen deze kwetsbaren een menswaardig bestaan bieden.
Tot 2001 was Tensen getrouwd met artiesten manager Frank Wisse. Samen hebben zij twee kinderen Charlotte en Bob
Overzicht Televisie carrière
1984 – 1989 Veronica
1989 – 1999 RTL Véronique/RTL 4
1999 – 2005 TROS
2005 – 2007 Talpa/Tien
2007 RTL 4
2007 – heden NCRV
Veronica Story, Jan Schuur
De eerste kennismaking met Veronica heeft Jan Schuur (9-11-1950) wanneer ze van zee gaan en een omroeporganisatie worden. Er worden rayons samengesteld in verschillende regio’s en iedere belangstellende voor een bestuursfunctie is welkom. Jan twijfelt geen seconde en gaat regelrecht naar Leeuwarden om een steentje bij te dragen. Waarom? Hij is groot fan van Veronica al vanaf het zendschiptijdperk en wanneer de zeezender en piraten moeten verdwijnen helpt hij graag om er een omroep van te maken. De 25-jarige trekt in bij het regionale bestuur, wat betekendt dat hij zich bezig moet gaan houden met promotionele activiteiten. Toch is Jan geen man om op een beurs te gaan staan, hij doet liever de organisatie ervan.
In 1980 begint de hij bij het algemeen bestuur, de samenstelling bestaat uit Geurtsen, Out, Bordewijk, Van Essen, Harding, Saraar, Haslinghuis en Schuur zelf. Geurtsen vertrekt op een gegeven moment naar de NOS en ook Harding stapt uit het bestuur. “Ik heb toch tien jaar in het bestuur gezeten met deze mensen”, oppert hij trots. In het begin vindt hij het erg wennen om vanuit de regio ineens op bestuurlijk niveau te communiceren. Het voorstel komt vanuit Rayon Oost om hem te benoemen. “Vooraf een verenigingsraadvergadering komen Rob Out en Wouter Bordewijk persoonlijk naar mij toe om te vragen of ik in het bestuur wilde, natuurlijk wilde ik dat, voelde me enorm vereert en verrast!”
Doordat hij ook gevraagd wordt voor de beleidsadviescommissie wordt zijn rol centraler in de verenigingsorganisatie. Het leuke aan de commissie en het bestuur vindt Jan dat hij mee kan werken aan de gehele ontwikkeling van Veronica binnen het bestel. “Het was een club in ontwikkeling er gebeurde van alles en Veronica is in die tijd een club waar je graag bijhoorde. Of het nou om een sticker ging of een agenda, Veronica was gewoon helemaal god omdat ze zo vernieuwend waren op radio en televisiegebied, de leaders die iedere zender nu heeft daar kwam Rob mee.” Succes kent ook haar keerzijde, er zijn veel juridische procedures gaande. Het commissariaat van de media vindt altijd wel iets. Volgens Jan zitten zij iedere avond achter de buis naar Veronica te kijken, op zoek naar iets wat niet klopt.
De leukste momenten zijn voor Jan de feestjes, sportdagen en de rayonbijeenkomsten, de feestjes met name omdat er iedere keer sprake is van een stap vooruit voor Veronica. Een periode die hij niet had willen missen zegt hij als hij de periode van Veronica moet omschrijven. Als hij aan Rob Out terugdenkt vindt hij het een geweldige kerel die met veel enthousiasme mensen kan aansporen. Hij drinkt dan wel veel maar dat neemt de bestuursman hem niet kwalijk. Doordat Rob zijn mensen op een verrassend moment een fles champagne laat brengen voor hun inzet is hoe hij hem herinnert, dat geeft hem in die tijd het gevoel dat hij bij de club hoort. “Het was mijn hobby en ik zag het nooit als een verplichting. Mensen vroegen mij hoe ik het volhield, mijn antwoord? Liggen kan ik nog lang genoeg. Iedereen was heel actief en enthousiast en dat maakte het leuk we hadden een leuke sfeer nou tot de komst van Joop van der Reijden.”
Wanneer Veronica de A-status behaald en commercieel wil gaan via Veronique, betekend dat het einde van Jan’s Veronica carrière. Veronica gaat zeven weken op zwart als het aan het commissariaat ligt, maar Joop van der Reijden weet daar een draai aan te geven en de straf betaald hij door alle omzet ervan in te leveren en alle mensen die medeverantwoordelijk zijn voor het besluit zich terug te laten trekken als bestuurslid, waaronder ook de enthousiaste Jan. Naast het blijvende enthousiasme over zijn Veronicatijd is Jan ook achtergebleven met een naar gevoel. “Ik had liever zelf op mijn eigen manier en tijd weggegaan, ik heb me toch bijna twintig jaar ingezet en Van der Reijden en ik hadden vooraf de aftreding hele andere afspraken gemaakt, dat zijn minder leuke dingen.”
Hobby’s heeft hij in overvloed, naast Veronica is dat muziek. Zo werkt hij zondags bij een ziekenomroep en dan presenteert hij. Muziek is nog altijd zijn hobby, dat verraden zijn vele cd’s in huis. Wellicht dat we in de toekomst nog wat horen van Jan op dit gebied.
Radio Veronica, Kees Baars en Annette van Trigt
Terug in de tijd naar het jaar 1978, waarin Kees wordt gebeld door Lex Harding. Lex is op zoek naar een redacteur voor het popprogramma Countdown. Het is dan een live programma op televisie. Na een paar jaar wil Lex Countdown commercieel maken met als hoofdonderwerp, de Top 40. “Dit sprak mij niet aan want ik was meer liefhebber van livemuziek en echte bandjes en de Top 40 was voornamelijk muziek waar ik weinig mee had”. Daardoor komt Lex met het idee om op televisie een hitparade uit te zenden en het ‘oude’ Countdown naar de radio te verplaatsen, het zo succesvolle Countdown Café. Kees zet dit programma op met Annette van Trigt en Lex Harding. Na een tijdje stapt Kees op vanwege een opkomend bandje, die hij in Amerika gaat managen. Lex en Kees bespreken wie zijn opvolger moet worden en zijn beiden enthousiast over Alfred Lagarde, die op dat moment werkeloos rondloopt. Nadat Lex Alfred telefonisch benaderd wordt Kees zijn plaats overgenomen door gepassioneerd radiomaker Alfred Lagarde. “Dat vond Alfred fantastisch, eindelijk was Alfred op zijn plek. Ik vond hem een goede keus, hij was een echte muziekliefhebber, met het hart op de juiste plek, ook wat betreft livemuziek op de radio. De gemeenschappelijke band (liefde voor muziek en voornamelijk hardrock) tussen mij en Alfred bestond al voordat hij bij Veronica in dienst kwam”. Tijdens Countdown Café blijkt het niet zo goed te boteren tussen Alfred en Annette “Volgens mij omdat Annette de hardrock geen warm hard toe droeg, Alfred wilde die liefde kunnen delen. Het gemeenschappelijke wat ik met Alfred had tijdens de samenwerking ontbrak met Annette”. Die botsing kan ten koste van de show gaan. Om dit te voorkomen vraagt Lex, Kees terug om erbij te komen in het programma. Echter in trioverband voelt Annette zich zo buitengesloten, dat ze uit zichzelf opstapt.
Het grote succes
Alfred en Kees zitten samen helemaal op één lijn en de sfeer neemt zodanig toe dat vanaf dat moment de grote bloei van het programma ontstaat. De twee hardrockers zitten dan iedere week op locatie. Eerst in de Anna’s Hoeve, een restaurant net buiten Hilversum waar vrij veel lawaai kan worden gemaakt. Na een paar jaar verhuist de club naar café/restaurant Bos en Duin in Soest, “die twee locaties waren mijn mooiste tijd dan praat je over 1985 tot begin jaren ’90”. Vele bekende en onbekende artiesten treden jaarlijks op waaronder Herman Brood, Golden Earring, De Dijk en vele anderen. Het programma wordt door veel mensen gewaardeerd, net als het merk Veronica. Voor de artiesten en platenmaatschappijen is het voordeel dat ze live op mogen treden, een interview kunnen houden en mee kunnen feesten tot in de late uurtjes. Hierdoor ook optredens van buitenlandse bands als U2, INXS, Simple Minds, Toto, e.a. In het eerste uur treden dan meestal wat onbekendere artiesten op en de bekende artiesten treden vanaf half 12 op tot het einde van de show. Om twaalf uur houdt de radio op, menig keer gaat het feest buiten de radio om gewoon door. Zowel Alfred als Kees voeren naast het Countdown Café andere activiteiten uit, Alfred is producer van verscheidene bands en inspreker van spotjes en Kees houdt zich bezig met de eindredactie en het begeleiden van de presentatoren van het Countdownprogramma op televisie.
Concurrenten?
Het aantal luisteraars van het Countdown Café wordt niet echt bijgehouden, dit omdat Veronica totaal geen concurrentie heeft in die tijd. Tijdens de show is er ook publiek bij aanwezig. Wanneer Kees bij Veronica geen kans krijgt op een vast contract gaat hij in op het aanbod van de platenmaatschappij BMG, met als functie Hoofdpromotie. Alfred staat er op dat moment opnieuw alleen voor, hij start een samenwerking met Francis Dix. “De twee kunnen persoonlijk goed met elkaar overweg, echter in het programma heeft Francis weinig inspraak. Alfred deed het grootste deel van de presentaties, het was geen opzet, hij was iemand die je een beetje tegenwicht nodig had, iemand die hij kon respecteren dat had hij bij mij wel. Francis durfde hem geen weerwoord te geven omdat ze tegen Alfred op keek. Dat verstoorde het evenwicht.” Bij Veronica is het ook duidelijk dat zonder Kees het programma in elkaar zakt en zij nodigen hem uit voor een etentje, met als doel hem over te halen terug te komen. Na anderhalf jaar komt Kees terug bij Alfred nu met een vast contract op zak. BMG is voor hem een leuke tijd, maar bij de platenmaatschappij krijgt Kees niet de artistieke vrijheid die hij bij Veronica zo gewend was.
Het succesfactor
Een belangrijk gezamenlijke factor tussen Alfred en Kees is muziek, vooral rock- en livemuziek. Daarnaast zijn ze totaal verschillende personen, buiten Countdown Café is er geen sprake van een vriendschap. “Alfred leidde een totaal ander leven, zat altijd in studio’s, gebruikte veel alcohol en drugs, nu achteraf mag dat wel hardop gezegd worden. Zijn privé-leven was één en al chaos, vrouwen, ruzies en verhuizingen. Een keer woonde hij plots in een zomerhuisje, wanneer hij daar ook uitgegooid wordt, gaat hij op zoek naar een hotelkamer.” Belemmeringen voor Countdown zijn er niet, Alfred neemt zijn werk serieus; er gebeuren wel eens dingen maar dan houden zijn collega’s hem de hand boven het hoofd. Wanneer hij niet komt opdagen bij een vergadering of te laat is voor een uitzending, roept men “Ah het is Alfred! Maar dan zaten wij daar wel om tien uur, live op de radio, de show al begonnen. Maar waar is Alfred? Dan begon ik alvast en hopen dat hij snel zou komen, we hadden in die tijd natuurlijk nog geen mobieltjes”, aldus Kees. Van het stel is Alfred de grote chaoot, maar tijdens de show is het ook Alfred die ‘de’ sfeer maakt, als geen ander. Hij maakte van het programma één groot feest, ook al heeft hij vooraf geen idee wat hem te wachten staat. Vooraf en tijdens het programma is Kees degene die op kantoor zit, hij maakt de afspraken, teksten, zoekt plaatjes uit en regelt de artiesten. “Als Alfred op een vrijdag binnenloopt, vroeg hij mij wat we die dag gingen doen. Dan riep ik bijvoorbeeld dat De Dijk zou komen en dan sprong hij van zijn stoel van blijdschap. Hij wist van te voren gewoon van niks, maar dat vond ik wel oké hoor.”
Vanuit de hangmat
Ondanks het drank- en drugsgebruik is Alfred vrijwel altijd aanwezig. Behalve één keer dat Alfred totaal spoorloos blijkt te zijn. Telefonisch laat hij om tien uur (Nederlandse tijd) weten dat hij in de Caribbean zit. Hij ligt in een hangmat en presenteert telefonisch de show, gewoon mee. “Dan ging hij spontaan op stap met artiesten. Zijn bestaansrecht was radio en muziek, dat was een heel groot deel van zijn leven, bij Veronica is zijn mooiste tijd begonnen. Hij werkte eerst bij de VARA en had wel een hardrockprogramma, maar voor de rest voelde hij zich daar niet thuis. Toen hij bij Veronica kwam sprak dat jonge, snelle en wilde hem wel aan. Veronica was helemaal zijn stijl, hij kon nachten lang in het pand in de weer blijven.”
Goede oren
“Alfred had ontzettend goede oren, hij produceerde platen en spotjes, hij hoorde alles. Daar was hij een meester in. Voor een groot deel heeft hij het imago medebepaald voor Veronica, ten eerste door zijn stem maar ook door het maken van die spotjes. Dan zat hij hele nachten en weekenden te klungelen. Hij nodigde bandjes uit en het werd één groot feest in ons pand, maar maandag lag het product er wel. De kwaliteit was top, altijd. Vraag het maar aan alle grootheden van Veronica, Alfred was gewoon de King daarin, die kon dat als geen ander”. Eén van zijn talenten is zijn gehoor een ander talent is dat als een band met hem een week in de studio gaat zitten het in ieder geval gezellig wordt. Hij kan sfeer maken als geen ander, door zijn talent en inzet is hij erg geliefd bij bandjes. Zijn enthousiasme maakte mensen erg gemotiveerd. “Ik ben zelf een aantal keer gaan kijken bij bandjes, dat was een verschil van dag en nacht. Als Alfred erbij was, is het gelijk gezellig en heeft iedereen er zin in, als hij er niet was zakte het als een pudding in elkaar”. Voor veel artiesten is Alfred heel belangrijk, hij doet alles op een enthousiaste manier en de prestaties gaan door zijn aanwezigheid direct omhoog. Hij kraakt ook nooit iets af maar verbeterd het product met opbouwende kritiek. “Hij zei nooit dat iets kut was of slecht, maar zorgde wel dat het beter werd met een positieve benadering.”
Johnny Camero
Naast het produceren heeft Alfred platen gemaakt als Johnny Camaro. Hij wordt daarvoor gevraagd, Alfred staat bekend om het doen van verscheidene stemmetjes. In dit geval de stem van een Surinamer. “Hij reed altijd in een Camaro, dat is een Chevrolet, een enorm groot slagschip en zo kwam hij op die naam. Hij heeft drie of vier hits gemaakt.”
In vijf woorden
“Alfred kan ik in zowel positieve als negatieve woorden omschrijven. Negatief over drugs, drank en chaos in zijn leven maar aan de andere kant is dat gewoon Alfred zijn stijl. In de muziekwereld in die tijd gebeurde dat bij veel artiesten en hij was gewoon zo een rock ’n roll type en haalde ook rustig nachten door. Iedereen zei op een gegeven moment dat Alfred de vijftig niet zou halen. Alfred gebruikte, ook tijdens de shows, dat merkte wij wel aan hem, maar wij zwegen in die tijd daarover. De buitenwereld vermoedde het alleen maar.”
Kink fm
Eerst is het programma nog erg populair maar wel in een teruglopende fase, mede door de opkomst van dancemuziek, wat meestal niet live is. Op Countdown Café wordt in die tijd bezuinigd en vaker opgenomen in de studio in plaats van op locatie. Door de komst van mensen als Joop van der Reijden en Joop Daalmeijer, ziet Kees Veronica veranderen. Wanneer Bob de Jong ontslagen wordt gaat hij voor zijn andere passie naast live hardrockmuziek, namelijk auto’s. Alfred baalt in die tijd omdat Countdown Café in een dalende lijn zit. “Alfred was naast Countdown vaak bezig met ‘het mooiste wat er volgens hem was’ produceren en daardoor was hij vaak te vinden in studio’s met artiesten, verder deed hij het inspreken van spotjes en presenteerde hij ook Schoolplein en Radio Romantica”. Wanneer Veronica commercieel gaat, vertrekt Kees voor de laatste keer bij Countdown Café om zijn vrijheid te behouden en zorgt dat zijn autoprogramma ‘Veronica Auto’ nu met de vernieuwde naam ‘Stapel op Auto’s’ door een publieke omroep (de TROS) wordt opgekocht. “Door het overstappen naar de TROS raakte ik ook mijn radioprogramma kwijt, maar door het commercieel gaan, werd de radio toch helemaal om zeep geholpen. Joop van der Reijden geloofde alleen in televisie.” Alfred blijft het programma trouw en komt rond 1995 in een hele moeilijke positie. Hij probeert in samenwerking met Jan Hoogesteijn via KINK FM en een nachtprogramma te redden, wat er te redden valt. Het programma is eigenlijk al op en de financiële steun van Veronica is op dat moment minimaal. “Voor Alfred was dat wel heel moeilijk om zijn radiocarrière in duigen te zien vallen, dat vond ik wel erg zielig. Omdat die nieuwe mensen geen begrip hadden voor radio, hadden Alfred en Jan eigenlijk eerder op moeten houden met het programma, ze hebben te lang geprobeerd om het in leven te houden.”
Een laastste ontmoeting
Wanneer het met Veronica Countdown minder gaat, gaat het met Alfred privé ook achteruit. Voor Alfred is het ondenkbaar in die tijd om iets anders te gaan doen. Zijn liefde voor Countdown Café is groot, net als produceren. Alfred probeert met nachtprogramma’s Countdown Café in leven te houden, maar dat is een onmogelijke taak. “Soms zag ik Alfred nog wel eens op feestjes dan maakte hij de indruk dat hij er niet veel zin meer in had. Ik heb het zinkende schip op tijd verlaten, maar Alfred kon dat gewoon niet. Op een gegeven moment zag ik hem minder, omdat hij niet veel meer deed. Twee maanden voor zijn overlijden heb ik hem nog gezien”. Tijdens een concert in Paradiso van Paul Carrack (vaak bij Countdown Café geweest), daar beleven de mannen samen voor een laatste keer een leuke avond. Na afloop gaan zij, Paul Carrack en Jan Hoogesteijn naar een bar in een hotel. “Dat was weer als vanouds, wij samen met een artiest die net een mooie show had neergezet. Het was erg gezellig en we kregen allemaal de Countdown Cafésfeer weer te pakken. Dat was de laatste keer… Alfred droomde die avond over een nieuw begin van Countdown Café, ik miste het ook wel maar niet zo gigantisch als hij.” Die avond is Alfred in zijn element, iedereen kan zien dat hij zoiets lang niet heeft meegemaakt. Het is voor Kees een hele mooie laatste herinnering aan Alfred.
Het overlijden van Alfred Lagarde
“Toen ik het hoorde schrok ik enorm, maar als je er dan over nadacht wist je dat het een keer ging gebeuren. We hadden altijd gedacht dat hij niet ouder dan vijftig zou worden. Vooral omdat het de laatste jaren ook minder ging met het programma, dat was voor iemand als Alfred die leefde voor sfeer en radio, een enorme klap. “Ik ben bij het afscheidsconcert geweest, dat was heel mooi. Alleen de band Toto was er niet, toch wel een hele belangrijke band die hij altijd enorm heeft gesteund.” Elk jaar sta ik op één januari stil bij Alfred. Ik merk wel dat er nu na tien jaar meer aandacht aan hem wordt besteed. Ik zal die dag aan hem denken en ook daarna natuurlijk ook nog.
Terugkeer Countdown Cafe: Downtown Cafe
Momenteel heeft Kees een radioprogramma bij Arrow Classic Rock, dit keer zonder partner. Nu is Arrow sinds de aankoop van de FM-frequentie van Caz, een groeiend bedrijf. Bij Arrow is er momenteel vaag sprake om het programma Countdown weer tot leven te blazen met in de presentatie Kees Baars en (waarschijnlijk) Manuela Kemp. Dat betekent een programma vol met livemuziek. De baas van Arrow vindt Countdown Café één van de beste radioprogramma’s ooit en ziet nu weer kansen om dat opnieuw op te starten, als hiervoor sponsors te vinden zijn. Op dit idee roept Kees: “Ik roep al jaren dat we dat moeten gaan doen, het probleem was altijd geld. Misschien dat het er nu weer van komt, maar het zal nooit hetzelfde programma worden als het ooit geweest is. Toen hadden we geen enkele concurrent, er was niets anders op de radio op vrijdagavond. We waren groeiende met Veronica, het was één groot succes. Samenwerken met Manuela lijkt me erg leuk, zij is ook voorstander van livemuziek, alleen het is geen Alfred Lagarde natuurlijk, maar dat is niemand want die man was natuurlijk heel uniek.”
Maandag 11 mei 2009 keert het legendarische programma Countdown Café na jaren terug op de radio. Vanaf maandagavond 11 mei brengt Countdown Café presentator sinds jaar en dag Kees Baars samen met Fred Siebelink van 21:00 tot 24:00 uur het live muziek programma vanuit Stairway to Heaven in Utrecht. De bekende tune zal echter niet klinken en Baars mag de naam Countdown Café niet in de mond nemen. Het programma zal nu worden uitgezonden als LiveXS DownTown Café. Vanaf oktober 2009 is LiveXS niet langer verbonden aan het radioprogramma. Verschil van inzicht in de muzikale koers is daarbij de hoofdreden. KXradio-zenderbaas Rob Stenders zegt over het stoppen van de samenwerking: ‘We voegen volgens mij niet zoveel meer toe aan elkaar. We hebben een andere richting gekozen met ook andere mensen. Ik wil LiveXS wel enorm bedanken voor jullie inzet bij KX. Dat was een niet geringe inzet.’
Een succesvolle rallyracer, daarnaast commentator, ook een marketingman, terechtkomen als programmamaker, dan je eindbestemming vinden als Indiaan en tot op de dag van vandaag nog altijd druk op zoek naar nieuwe uitdagingen en ideeën.
Bob de Jong is van oorsprong een marketingman die veel aan sport doet, een bijna beroepsvoetballer, heeft vijf keer kampioen op zijn naam staan als rallyrider, waardoor hij contracten in het buitenland krijgt aangeboden. Hij begint zijn marketingopleiding aan de Hogeschool van Rotterdam en stapt na een paar jaar over naar de opleiding Stichting Reclame Onderwijs. Hij werkt een aantal jaar bij marketingbureau Van Maanen, maar op 26 jarige leeftijd stopt hij zijn marketingcarrière en wordt hij beroeps in de autosport. “De reden is simpel ik verdiende per rallyrit een bedrag ter waarde van drie maandsalarissen daarbij wilde ik het vrije leven.” Naast Bob zelf zijn volgens hem Rob Out en nog een paar andere medewerkers in die tijd eigenlijk cowboys, individualisten, creatievellingen die altijd de grenzen opzoeken.
In de autosport maakt De Jong drie zware ongelukken mee waarbij hij bij het derde ongeluk met 180 kilometer per uur stil komt te staan. Het is voor hem een teken van de lieve heer dat hij ermee moet stoppen, geluk bij een ongeluk komt hij Rob Out tegen. Hier begint zijn Veronica-avontuur. In 1976 maakt de Jong zijn Veronica-debuut door samen met regisseur Henny Budie zes afleveringen te maken over autosport. De eerste vijf jaar doet hij alle autosport en is hij commentator bij de Formule 1. Halverwege een productie vraag Rob of hij een nieuw autoprogramma wil maken. Bob’s voorwaarde is dat er dan ook motoren in voor moeten komen, na een brainstorm komt Rob met de Heilige Koe. Naast het feit dat de rallyrider het programma regisseert, is hij twintig jaar lang de stem en het gezicht van De Heilige Koe, tevens is hij betrokken bij de oprichting van het blad. Na twee jaar specialiseert hij zich in nieuwe en bijzondere sporten. “Wij kochten de rechten op van Superbowl wat in Nederland niet eerder vertoont was en het schaatsen zoals het nu bekend is zijn wij begonnen met Veronica’s IJsgala, toentertijd sprak de NOS er schande over.” De Heilige Koe heeft de primeur wat betreft kickboxen, snooker, zenden alle vechtsporten uit zoals taekwondo, karate, pijlschieten en stokslaan. Het programma is succesvol en heeft een kijkdichtheid van 36 procent. Bij Veronica Sport gaat het Bob om de bijzondere sporten. In het boek Herinnert u zich deze nog? staat in een stukje verteld door Michiel Frakker (medewerker Veronica Sport) de volgende quote van Bob. “Echte sport is voor Studio Sport, wij moeten de andere kant van de sport doen”, Michiel zelf verteld hij verder heeft de Nederlandse sportcultuur verrijkt met beelden van het EK vingerworstelen, het Zwitserse kampioenschap koeienvlaaigooien en snowboarden (primeur). Zelf vindt Bob die wat verder van huis, hij vliegt naar Japan naar de World Eskimo Indian Olympics, waar mensen met kilo’s ijzer aan hun oren lopen en dan kijken wie het verste komt. De omtovering naar Indiaan begint hier waar hij in aanraking komt met indianen, cowboys en eskimo’s hij komt erachter dat het leven om overleven gaat en de levenslessen slaan hem om zijn horen.
Samen met Rob introduceert Bob de popmuziek in de sportwereld, Veronica heeft zes tot acht sportgala’s per jaar. Tijdens het Veronica Indoor Motorsportgala vindt je geen galajurken en smokings, maar stevige motorpakken. Hier komen motorcrossers uit binnen- en buitenland bijeen om spectaculaire stunts te doen. “Zo hadden we in Sportpaleis Ahoy Rotterdam een optreden met Tatjana, we hadden haar vooraf niks verteld, maar tijdens haar optreden sprongen de crossmotors over haar heen en Meat Love wilde bijvoorbeeld zelf meerijden met de standrace.” De NOS beweert in die tijd dat als er ooit een camera zou komen in de vorm van een bal, dat Bob die dan zou hebben uitgevonden, “ze vonden mij vooruitstrevend.”
Naast het succes van de Heilige Koe bedenkt Bob nog een bekend en groots bekeken programma. “Ik kwam bij Rob met het idee van de Strandrace, ik zei lijkt het je wat met 500 motors over het strand, drie kilometer heen en weer terug! Rob vond het gelijk te gek en zolang het niet meer dan 20.000 kost doen we het!” De eerste race vindt in 1980 voor het eerst plaats in Scheveningen, waarna nog elf edities volgen. Twee keer komt hij als winnaar uit de bus bij de Gouden Ring, voor de categorie Beste Televisieprogramma wint hij met de Veronica Strandrace en het Veronica IJsgala. “Ik maakte programma’s voor de mensen en niet voor mezelf of anderen, dat bracht succes met zich mee.”
Rond 1988 ziet Bob dat bepaalde mensen het Veronica van Rob Out kapot probeert te maken. “Ik wilde achter Rob blijven staan, maar tot het moment dat hij zou vallen, want als hij valt dan wordt ik zelf ook verpletterd.” Men noemt Bob de luitenant van Rob omdat ze nauw contact hebben. Ieder mens krijgt volgens De Jong vijf kansen in zijn leven van vijf verschillende mensen, Out is er voor hem een die hem een kans geeft om wat te bereiken. “Veronica gaf mij de mogelijkheid om te leven hoe ik wilde leven, met vrijheid.” Nadat de luitenant tien jaar van zijn leven heeft gestoken in Rob en Veronica geeft hij aan dat hij zijn eigen programma’s wil meenemen en een bepaald budget, dit om op eigen benen te staan en zichzelf veilig te stellen. Zo is hij in 1991 zijn eigen productiebedrijf begonnen op de Utrechtseweg. In die tijd loopt 25 procent van de Veronica programma’s via zijn afdeling.
De stem van Bob wordt nog altijd herkent, toch kan hij gewoon over straat, hij is altijd een bescheiden man geweest vindt hij zelf, rijdt in een onopvallende auto, zijn nummers zijn geheim en hij houdt zich het liefst op de achtergrond. “Ik heb nooit publiciteit gezocht, bijna niemand weet dat ik programmadirecteur ben geweest bij Veronica, ik geef nu liever de jeugd de mogelijkheid zich te ontwikkelen”. Toch zit hij niet stil, er is hem gevraagd citymarketing te doen voor Scheveningen, aangezien de man het als geen ander kent. In zijn vrije tijd organiseert hij van alles op het gebied van Country, zo is zijn line dance team een paar keer Europees kampioen geworden en spelen ze acht jaar mee in een Theater Revue. Nog altijd organiseert hij de Western Experience in Den Bosch waar zo een 35.000 mensen op af komen. “Als ik terugkijk ben ik het meest trots op het leven dat ik heb mogen leiden, de dingen die ik heb mogen doen, mijn leven is een grote grap.”
Arend Langenberg tijdens 50 jaar Radio Veronica Fotograaf: Vincent Schriel
Arend Langenberg is één van de meest bekende stemmen van Nederland. Hij groeit op in Amsterdam waar hij op 19 januari 1949 wordt geboren. 22 jaar later begint Arend door toeval zijn carrière als nieuwslezer aan boord van Veronica’s Norderney. Dagelijks brengt hij Nederland met zijn vertrouwde stem op de hoogte van het laatste nieuws.
Zijn middelbare schoolopleiding volgt Arend in Engeland. Hij wil acteur worden en doet toelatingsexamen voor de Royal Academy of Dramatic Art. Vader Langenberg, een ex-marine man wil echter dat zijn zoon in Londen bij de Scheepvaartmaatschappij van Ommeren gaat werken als Scheepsbevrachter-in-opleiding. Op een schip komt de jongeman met zijn karakteristieke stem inderdaad terecht, maar niet in Londen.
Door toeval wordt Arend nieuwslezer bij Veronica. Op een feestje in Amsterdam komt hij Freek Simon tegen, een nieuwslezer die dan al op het Veronicaschip werkzaam is. Hij is op zoek naar een nieuwe collega en brengt Arend in contact met Veronica. Na een gesprek met Rob Out en een stemtest wordt Arend aangenomen en komt hij in 1970 aan boord van de Norderney. Zijn vader kan zich hier toch wel in vinden en zegt: “ok, Als je maar een zwemvest aantrekt”. De ene week bivakkeert Arend een hele week op de Norderney en de andere week is hij vrij. Het is het begin van zijn carrière als nieuwslezer.
Arend werkt drie jaar op het schip als hij in 1973 solliciteert bij het Algemeen Nederlands Persbureau (ANP). Daar wordt hij aangenomen bij de Radiodienst in verband met de uitbreiding van het aantal uitzendingen. “Ik was blij dat ik bij het ANP aan de slag kon, want sinds ik was gestrand met de Norderney en een hele nacht aan boord van een reddingsboot had gezeten, kneep ik hem nogal met slecht weer”, zegt Arend.
Later maakt hij de overstap naar het NOB, het Nederlands Omroep Productiebedrijf. Hier wordt Arend ‘hoofd fonotheek’. Toch stopt hij nooit met nieuwslezen. Ook tijdens zijn periode bij het NOB is zijn stem in het weekend te horen op Skyradio en Radio 538.
Omdat Langenberg zijn plaats achter de microfoon toch wel mist besluit hij zich weer op het nieuws te storten en fulltime te gaan lezen. In 1996 gaat Langenberg aan de slag voor de Sky Radio Group, waar hij ‘hoofd nieuwsdienst’ wordt. Gaandeweg komen er meerdere stations bij. Eén van die stations is Classic FM. Naast nieuwslezer is Arend hier ook presentator. Twee avonden en twee middagen in de week presenteert hij zijn eigen programma. Op 31 augustus 2003 gaat het huidige Radio Veronica eveneens van start onder de Sky Radio Group. Radio Veronica is ‘keihard’ terug in de ether en Arend is terug op het oude honk.
Regelmatig wordt Arend betrokken bij een programma van Radio Veronica. Bij de ochtendshow ‘Kicken Wordt Wakker’ bijvoorbeeld leest hij het nieuws niet alleen voor, maar bespreekt het ook met dj Patrick Kicken. Ook bij het programma ‘Curry & The Crew’ doet Arend meer dan alleen nieuwslezen. Het team van Adam Curry, waar Arend deel van uitmaakt, ontvangt iedere dag gasten in de studio. Langenberg stelt ze elke dag ondeugende en prikkelende vragen…
In 2004 gaat Arend mee met Curry And The Crew naar Irak. Adam en ‘the crew’ entertainen hier gedurende twee weken de Nederlandse manschappen en verzorgen iedere dag de ochtendshow vanuit legerbasis As Samawa. In legertenue presenteert de legendarische nieuwslezer dagelijks het nieuws vanuit Camp Smitty in Irak.
Tijdens het verblijf in Irak ontstaat ook het idee voor een nieuwe talkshow, die Arend en presentator Jeroen Kijk in de Vegte willen gaan presenteren. Zelfs over de voorlopige titel, de ‘Late Light Show’, is al nagedacht. Zou dit het begin zijn van Langenbergs televisie-avontuur? “Als je niks onderneemt in het leven, is het een saaie boel”, zegt Arend over zijn mogelijke uitstapje naar televisie.
In 2001 wint Arend de Marconi Award in de categorie ‘Beste Stem’. De Marconi Award is een Nederlandse vakprijs die sinds 1996 wordt uitgereikt aan radioprogramma’s en -makers. De award wordt uitgereikt door ‘Broadcast magazine’, tijdens het Nationaal Omroepcongres. Naast zijn radiowerkzaamheden is Langenberg ook regelmatig te horen als voice-over op televisie. Zijn stem is bij de meeste kijkers vooral bekend van het programma ‘Peter R. de Vries – misdaadverslaggever’. Hier verzorgt Arend het commentaar bij reconstructies in het programma. Ook verleent hij zijn stem wel eens aan verschillende commercials op radio en tv.
In 2007 is het gezicht achter de bekende stem eindelijk eens op televisie te zien. Langenberg is een van de bekende Nederlanders die meedoen aan het programma ‘Sterren Dansen op het IJs’. De nieuwslezer en voice-over is dan 57 jaar oud, maar dat weerhoudt hem er niet van zijn kunsten op het ijs te tonen aan het publiek. Met zijn deelname aan het programma komt hij nu zelf eens in het nieuws.
Elke dag is zijn bekende en vertrouwde stem te horen op Radio Veronica, Sky Radio en Classic FM. Ook als voice-over vormt zijn stem het geluid van menig programma. Vanaf donderdag 11 januari is het gezicht achter de stem dan eindelijk op televisie te zien. Arend Langenberg is een van de bekende Nederlanders die meedoen aan het programma ‘Sterren dansen op het ijs’. De nieuwslezer en voice-over is de oudste van het gezelschap. 57 Jaar oud is Arend, maar dat houdt hem niet tegen z’n kunsten op het ijs te tonen aan het publiek! Welke verborgen talenten zal Arend hebben om nu zelf in het nieuws te komen? Hij zal er in ieder geval vast alles aan doen om op 19 januari zijn verjaardag op het ijs te vieren!
Inmiddels hebben we op SBS6 kunnen genieten van Arends eerste optreden. Als een ware entertainer ging hij in smoking over het ijs. Met zijn stoere en enthousiaste voorkomen op de schaats zorgde Arend voor een meer dan leuke show. Niet voor niets is Arend dan ook door naar de volgende ronde..
Tijdens de perspresentatie van Sterren dansen op het ijs sprak VeronicaStory met Arend Langenberg. Terwijl hij net een maand met zijn partner Magdalena Komorowska aan het trainen is vertelt de sympathieke Langenberg zijn eigen verhaal over zijn uitstapje naar tv.
Als Arend door productiebedrijf Eyeworks wordt benaderd kijkt hij in eerste instantie nog niet raar op. Het is geen uitzondering dat Langenberg wordt gevraagd voor zijn stem. Hij had echter niet verwacht dat het deze keer om een rol vóór de camera zou gaan, laat staan één op de schaats. Arend is eigenlijk meteen enthousiast. In zijn jongere jaren hield hij al van schaatsen, dus een beetje gevoel voor het ijs heeft hij al. Deze kans laat Langenberg dan ook niet aan zich voorbij gaan. “Ik dacht, als ik nu niet mee doe krijg ik spijt wanneer ik het programma straks op tv zie”, zegt hij.
Het ‘Veronica-verleden’ van Arend gaat terug naar de tijd dat Veronica nog vanaf het schip op de Noordzee uitzendt. Hier begint Langenberg zijn carrière als nieuwslezer. Het evenwicht dat hij op de Norderney leert te bewaren komt hem op de schaats goed van pas. Ook met de conditie van Arend zit het nog aardig goed. Hardlopen doet hij door de jaren heen regelmatig. In de tijd dat hij vroeger in Engeland naar school ging deed hij zelfs al eens aan wedstrijden mee, vertelt hij.
Zijn deelname aan Sterren dansen op het ijs vormt een mooie afwisseling met zijn dagelijkse bezigheden bij de radio. Als nieuwslezer is Arend veelal serieus bezig. “Het nieuws is soms best triest, daar lig je dan wel eens wakker van”, zegt hij, “Sterren dansen op het ijs is vrolijk en staat voor show en entertainment.” Arend vindt het erg leuk om hier onderdeel van te zijn en om deze kant van zichzelf te laten zien. Hij geniet er wel van om een keer in de spotlights te staan. Alle aandacht is volgens Langenberg wel even wennen, hij moet nu ineens letten op zijn houding en spelen met de camera. Aan deze aandacht heeft hij tijdens de perspresentatie geen tekort. Arend is ‘hot’. Hij wil gewoon zichzelf blijven en dat doet de sympathieke en gezellige Langenberg dan ook.
Hij mag dan de oudste deelnemer zijn, op het ijs ziet Langenberg er zelfverzekerd uit en blijkt hij nog behoorlijk soepele spieren te hebben. De 57-jarige nieuwslezer staat samen met zijn danspartner iedere dag op het ijs, zo’n 2,5 uur lang. Daarnaast is zijn karakteristieke stem bijna elke dag gewoon op de radio te horen. Arend heeft doorzettingsvermogen en houdt van het ‘dansen op het ijs’. Dit zijn niet zijn enige drijfveren. Arend wil ook zijn uiterste best doen voor zijn danspartner Magdalena en voor zijn gezin. Magdalena, die al sinds haar 3e op het kunstijs staat is erg tevreden over de samenwerking en ziet ook zeker kans op succes.
Hoe Arend Langenberg het er vanaf brengt zullen we in de komende weken tijdens de uitzendingen gaan zien. In ieder geval zorgt hij voor een flinke dosis entertainment en vormt Veronica’s nieuwslezer een goede reden om het programma te volgen!
Maart 2009 ~ Radio Veronica-nieuwslezer Arend Langenberg wordt kermisklant op Tilburgse kermis
Aanstaande zaterdag om 16.00 uur wordt Radio Veronica-nieuwslezer Arend Langenberg kermisklant van de ‘Power Wave’ op de Tilburgse kermis. Op deze grootste kermis van Europa gaat de bekende nieuwslezer, geheel in de stijl en taal van de kermisklanten, de bezoekers aansporen tot het maken van een gratis ritje.
Arend Langenberg zal bij de attractie, die bij het publiek bekend staat als ‘spin’, in zijn karakteristieke 3-delig pak met stropdas, voor de nodige ophef zorgen en de meest ludieke teksten roepen.
Afgelopen dinsdag heeft Radio Veronica-DJ Erwin Peters in de ochtendshow ‘Kicken Wordt Wakker!’ de nieuwslezer uitgedaagd. Dit was een reactie op de weddenschap die Arend een tijd geleden met Erwin aanging. Hij daagde toen Erwin uit om een tatoeage met de mooiste albumtitel aller tijden op zijn bovenarm te laten zetten. Tatoeagekoning Henk Schiffmacher heeft uiteindelijk de titel ‘Justice For All’ van Metallica op Erwins bovenarm getatoeëerd.
Arend Langenberg: “Ik heb de uitdaging met beide handen aangenomen! Ik ben altijd op zoek naar een mooie nieuwe ervaring. En het omroepen op de kermis is voor mij een prettige afwisseling, omdat ik dagelijks wordt geconfronteerd met de tristesse van het nieuws. Ik zeg maar zo: “Het hele leven is een kwestie van rondjes draaien!”
Ad Bouman tijdens 50 jaar Radio Veronica Fotograaf: Vincent Schriel
Op de LTS en later de MTS wordt Ad Bouman (30 mei 1947), geboren en getogen in Amsterdam, klaargestoomd voor een carrière als technicus. Die begint hij bij Philips, maar thuis op zolder is de tiener altijd in de weer met bandrecorders, platen en microfoons. Vriend en later Veronicacollega Juul Geleick oppert het idee om te solliciteren bij Radio Veronica, destijds Nederlands enige echte popstation. Niet lang daarna, op 14 november 1965, mag de 18-jarige Bouman beginnen als programmatechnicus.
Zijn moment suprème breekt aan tijdens een avonddienst in februari 1967. De technicus is een uitzending aan het opnemen met dj Jan van Veen, die weinig zin heeft zijn programma af te maken als hij terugkomt van een bespreking in het directiekantoortje. “Zet maar een paar lekkere platen op”, zegt hij vrolijk tegen ‘Adje’, zoals Willem van Kooten hem had gedoopt. Het volgende moment kondigt de dj in een opwelling “de tien favoriete platen van onze technicus Adje Bouman” aan; de ABTT is geboren.
Als de twee het bandje terugluisteren besluit Van Veen, die Boumans voorkeur voor bijzondere platen wel kan waarderen, de ‘Adje Bouman Top Tien’ als vast onderdeel op te nemen in het programma Muziek bij de lunch op de woensdag. De apetrotse Bouman laat zijn eerste bandjes thuis aan iedereen die voorbijkomt horen. Het radiostation wordt overladen met enthousiaste reacties van luisteraars; iedereen wil meer weten over de mysterieuze technicus.
Die volgt in zijn Top Tien geheel zijn eigen smaak; oude liedjes, albumtracks, soms gewoon een vreemd geluidje. Het maakt ‘de meester’, zoals zijn fans hem noemen, mateloos populair. Voor een lunchprogramma acht programmaleider Van Kooten de platenkeuze echter niet zo geschikt en zo ‘promoveert’ de ABTT na een paar weken naar Joost mag het weten op de woensdagavond. Met daarvoor en daarna wat goede platen, zoals de dj wel eens grapte.
Na het vertrek van Van Kooten (alias Joost de Draaijer) blaast Lex Harding de ABTT in 1970 nieuw leven in met zijn programma Lexjo. Er ontstaat een ware cultus rond de ‘krankzinnige’ geluidsexperimenten van Bouman en Harding, regelmatig aangevuld door op cassette ingesproken brieven van luisteraars. De directie vond alles best. In 1977 krijgt Veronica’s populairste technicus overigens een column in de Hitkrant (‘Levi’s Top 10 door Ad Bouman’).
De meester van de mixtafel produceert daarnaast talloze promo’s en (remixen van) jingles voor Veronica, waaronder eind 1978 het fameuze jinglepakket ‘The Power’. “Een intensief karwei”, aldus Bouman, “nog nooit had iemand in Nederland het op die manier gedaan.” De moeite is niet voor niets; het zogenaamde WIND-logo zingt iedereen meteen mee. Samen met de andere technici Juul Geleick en Sytze Gardenier knipt en plakt hij allerlei platen bovendien tot kortere radioversies, die soms ook uitgebracht worden door de platenmaatschappij.
In 2000 komt er een eind aan vijfendertig trouwe dienstjaren voor Radio Veronica. De Meester wordt niet meer ingepland door toenmalige programmaleider Robert Jensen, die met de zender een nieuwe richting wil inslaan waarin Bouman niet meer zo goed past.
Daarop spant de radioliefhebber zich in om samen met Michael Bakker een nostalgisch station met het oude zeezendergevoel van Veronica op te zetten. Op 4 juli 2001 gaat het voormalige Okay FM van Bakker en Bouman de lucht in als Radio 192, naar de eerste golflengte van Radio Veronica. Na een hoogtepunt in 2003 krijgt de zender geen FM-frequentie toebedeeld tijdens de etherveiling en verdwijnt Radio 192 na een paar kunstgrepen van de kabel.
Na een aantal zakelijke toeren start de voormalige geluidstechnicus het internetradiostation LaserRadio. De zender combineert de sfeer van Veronica met eigentijdse muziek. Volgens Bouman, programmadirecteur en dj bij de zender, heeft internetradio de toekomst: “Bij LaserRadio bepalen de dj’s nog grotendeels zelf wat ze draaien. Dat vind je nergens meer. De band met luisteraars is veel groter.” Zijn volledige eigen platenkeuze in de vorm van de ABTT is dan ook terug on air.
Als dj werken was destijds een nieuwe uitdaging voor de geluidsman, en nog steeds krijgt hij er geen genoeg van: “De technische kant blijft altijd boeien, maar met een soldeerbout rondlopen behoort niet meer tot de favorieten.”
Overigens is Ad Bouman één van de initiatiefnemers van de Stichting Norderney, dat het culturele erfgoed van Veronica’s zeezenderperiode beheert. Volgens de man die altijd al veel bewaarde uit de tijd waaraan hij “vele en vele mooie herinneringen” heeft, kan niemand die geschiedenis immers beter beschrijven dan de medewerkers zelf. Ook regelde de oud-Veronicaan al twee keer een reünie van zijn geliefde Radio Veronica.
Veertig jaar na de eerste Adje Bouman Top Tien is op 30 mei 2007 de ABTT-website gestart. Op deze site stelt Bouman muziek, jingels, uitgezonden programma’s, ABTT-lijsten, verhalen en foto’s beschikbaar.
In 1972 vertellen omroepers en technici van het eerst uur van Veronica hoe het er aan toeging. Het is nog twee jaar voordat het doek gaat vallen voor Veronica als zeezender en alweer 12 jaar geleden dat Veronica begon. In die twaalf jaar is er veel veranderd en gebeurt. Lees en geniet mee met de Veronica Story’s van de mensen van het eerste uur zoals zij er in 1972 tegen aan keken.
Lekker uit het raam hangen en aan een toevallige voorbijganger vraagt of ie een bakkie koffie komt drinken. Kijk, dat is Veronica
Kijk, dat jij mij nou moet hebben voor dat Veronica verhaal begrijp ik al helemaal niet. Nee jonge, ik ben namelijk om te beginnen normaal aangenomen op een advertentie en dat is bij ons al een hele vreemde zaak. Nou ja, normaal aangenomen… Ik had dus een brief geschreven op een advertentie en ik moest langs komen.
Gesprekjes met Karel en toen naar huis. De hele nacht niet slapen, allemaal plannen maken en drie weken later een brief in de bus van, mijnheer Bouman dank voor uw sollicitatie, maar we zijn reeds voorzien. Helemaal nul dus. Maar een paar weken later werd ik gebeld bij de buren, wij hadden thuis geen telefoon, en ze hadden gevraagd of ik Veronica even terug wilde bellen. Ik kreeg Karel aan de lijn en die vroeg of ik nog Interesse had. Ik had wel door die hoorn willen schreeuwen of-ie wel goed bij z’n hoofd was. Jonge ik was helemaal door het dolle.
M’n meisje vond het allemaal maar niks en tegen m’n vrienden zei ik ook niet dat ik bij Veronica ging werken want dat was toen nog zo’n suf station met de zogenaamde betere muziekjes. Geen hits ofzo. Hoewel, ze waren er net een beetje mee begonnen maar het was eigenlijk nog helemaal niks. Goed, ik dus naar Hilversum en ik zie Karel nog zitten achter z’n burootje. Wat wilt u verdienen vroeg-ie. Ik zal nooit vergeten wat ik toen heb gezegd: Dat kan me niet schelen mijn- heer. Daar had ik jaren later nog spijt van. Ik kreeg toch wat natuurlijk en zo was ik dan technikus bij Veronica. Als er toen een technikus werd aangenomen moest-ie een week lang alleen maar rondlopen. Ja jonge. Gewoon een week niks doen alleen maar achter de doorgewinterde jongens zitten kijken hoe het allemaal moest. Kun je je dat nou nog voorstellen? Ik had dus die eerste week gehoord van nou doen we dit en dan doen we dat, en in de tweede week stond ik achter een technikus die bezig was met een programma van Anouska. Het was in studio een en ik zal het m’n leven lang niet vergeten. Ik moest op z’n plaats zitten en hij had me wel tien keer verteld hoe het allemaal in z’n werk ging met de knoppen en het zweet brak me aan alle kanten uit. Ik zat en Anouska keek me aan zei, oh nee dat kan ik niet hoor. Dat niet met jou achter de knoppen. Nou nou nou. We moesten stoppen, en Anouska begon van ja, ik heb niks tegen jou en je lijkt op Tom Jones en fijn dat je hier werkt maar ze kon niet met me opnemen. Ze had in die tijd nog een half uurtje gevarieerd, daar ben ik dan mee begonnen. Ja, dan moest je non-stop een half uur muziek maken want een heleboel programma’s gingen toen nog zo. Het werd op een vrijdagmiddag uitgezonden en ik vond het zelf het einde. Ik ben er speciaal voor thuis gebleven om er naar te kunnen luisteren. Nou, het was helemaal niks.
Ik kwam van Philips in Amsterdam. Daar werkte Juul ook en die had me die advertentie gegeven. Dat was me wel even een overgang van Philips naar Veronica. Tegen een directeur kijk je altijd op nietwaar. Ik vond het zo gek dat ik tegen die mensen oom moest zeggen. Ik zat er amper een maand toen we met z’n allen een sinterklaasfeest gingen vieren. Vroegen ze aan me wat moet jij hebben. Ja, wat moest ik hebben. Ik durfde nauwelijks wat te vragen. Nou reed ik in die tijd op een bromfiets en ik heb toen zo’n ding-dong bel gevraagd. je weet wel zo’n heel groot ding dat ze op bakfietsen hebben. Ik vond het allemaal raar, maar dat komt omdat de sfeer bij Veronica gewoon niet te vergelijken is met de sfeer op andere bedrijven. Ik ben wel blij dat ik het na m’n schooltijd ook eerst nog even anders heb meegemaakt, maar het heeft toch een hele tijd geduurd voordat ik er aan was gewend. In die tijd was Kees Mois nog technikus en van die vogel heb Ik erg veel geleerd dat ging zo van, let op je stopwatch, denk aan de microfoon, staat je plaatjescherp, je voor-afluistering staat nog dicht… Ik werd er helemaal gek van maar achter af is het erg goed geweest. Ik was in die tijd de jongste technikus vandaar dat ze me ook meteen Adje noemden, het was toen nog zo dat ]urg mijn banden door moest luisteren om te kontroleren of ik ook wat verkeerd had gedaan. Ik hoorde hem op een dag toevallig in de gang tegen Karel zeggen, nou het is wel goed maar een beetje te hard. Ik schrok me dood want ik zat er nog maar net. Dus ik de volgende dagen alles heel zacht op de band zetten he, maar het was bijna niet meer te horen dus ik begreep er al geen bal van. Maar goed ik zat bij de radio en dat wou ik voorlopig wel zo houden. Nou, en toen was het te zacht. We hebben later ontdekt dat alle studio’s waar we in werkten onderling totaal verschillend waren wat volume betreft. Als ik in studio een ‘n band maakte en die werd dan afgedraait in bijvoorbeeld drie klonk het hardstikke zacht maar als je dan in studio twee een programma maakte wat je lekker zacht opnam was het in vier weer keihard.
Een keer heb ik wel vreselijk in m’n rats gezeten. Kees van Zijtveld zat voor het eerst bij mij en die zei; zo Adje nou gaan we eens lekker met een stel engelse hits rammen. Da’s goed zei ik maar ik wist bij god niet wat het woord rammen betekende. Na een kwartier heeft Kees me uitgelegd dat rammen zoiets was als praten tijdens het intro en pats boem, na de deejay de muziek er in. Nou, dat zag ik wel zitten dus ik rammen. Op een gegeven moment zat het bij een plaat zo goed dat ik van schrik de knop helemaal open draaide. De naald van de volume me- ter sloeg bijna rond. Ik vond het veel te mooi om het over toe doen en ik dacht laat maar zitten. Die band ging naar boord en een dag na de opname zaten we zo tussen de middag met elkaar te praten en toen zei iemand als je die platen er te hard in ramt knalt de zender uit de lucht dan hoor je niks meer en degenen die z’n banden zo weg heeft gestuurd is nog niet jarig. Wie zou dat nou doen, zei een ander want dat kun je toch precies op je meter zien, ]onge, jonge, ik wilde ter plaatse wel In elkaar storten. Toen dat programma een paar dagen later werd uitgezonden zat ik thuis bij de radio en iedere keer dacht ik o god daar komt die plaat, nou IS het gebeurd met je Bouman. En toen kwam die plaat eindelijk… en toen was er niks aan de hand.
De reclames die nu allemaal op cassette staan hadden wij in de oude studio losse bandjes die keurig op een speeltje zaten in doosjes. Nou, nou, nou… Van elke reklame hadden we maar een bandje en je liep dus de hele dag door het gebouw te hollen om die dingen op tijd in je cel te krijgen. Ik zag hoe die technicie, die er al een tijd werkten het binnen een paar seconden voor elkaar kregen en ik dacht, nou ja dat leer je nooit Bouman, En gek hé, na een paar maanden deed je het net zo vlug en stonden mensen die in de studio kwamen met open mond te kijken. Over mensen die langs kwamen gesproken. De deur stond bij ons altijd gewoon open. Het was heel normaal dat je opeens vijf zes man in je cel had staan waarvan niemand wist waar ze vandaan kwamen en wat ze nou precies in de studio deden. Die mensen kwamen gewoon even binnenlopen en gingen dan na een half uur weg. Als het mooi weer was hingen we tijdens de opnames af en toe uit het raam en als er mensen over de Zeedijk liepen. Het was net een ongeorganiseerd feest in het begin gen we of ze zin hadden in een koppie koffie en dan kwamen ze binnen.
In de zomer van zesenzestig hadden we trouwens een vreselijk leuk spelletje ontdekt. We namen een volle spoel, zetten die op de recorder en stuurden den iemand met het uiteinde in z’n hand de straat op, zo richting Kerkstraat. Die vent liep net zo lang door tot-ie dacht nou is de spoel leeg en dan kwam hij terug naar de studio. En daar begon de pret want wij deden de recorder op terug spoelen. Die koppen van die mensen op straat…
Verrek, ga maar bij je zelf na als Je een band zo voorbij ziet komen terwijl Je nergens iemand ziet die em oprolt. We hebben ons op die manier heel wat uurtjes vermaakt, totdat er op een keer aan het einde van de tape een kerel zat die opeens onder ons raam stond te schelden, Hij vond het geen ma- nier en wet we wel dachten om nou ook op straat de piraten uit te hangen. Die vent schreeuwde zo hard dat we er maar mee zijn opgehouden. Jammer dat in de studio waar we nu zitten geen ramen in de cellen zijn gemaakt die open kunnen, anders waren we er allang weer mee bezig geweest denk ik.
Ja, jij zult wet denken werken die jongens ook nog op de Zeedijk. Maak je niet ongerust hoor. De programma’s zijn altijd op tijd klaar gekomen, maar het kon je niets schelen wanneer Je dat moest doen. Als het mooi weer was zei je gewoon, we gaan eerst maar eens lekker aan het strand liggen en dan maken we vanavond die uren wel. Er was wel Iets op een bord met verschillende kleuren strookjes, maar daar trok niemand zich wat van aan en trouwens Willem die het allemaal moest regelen was kleurenblind, dus dat zat wel goed. Ik weet nog goed dat er opeens een toep-manie was op Veronica je kon niet in de studio lopen of ze zaten te toepen. De hele dag door. Dat moest Je dan zelf weten, als Je programma maar op tijd klaar was en dat gebeurde altijd en hoe laat het werd was niet belangrijk. Ik heb een paar weken geleden gelezen dat Dick de Bois vertelde over die eerste drive in show die we maakten bij van Dijk in Loosdrecht maar ik zal nooit vergeten wat er allemaal voor die tijd Is gebeurd. We hadden dus besloten om zo’n discobar in elkaar te zetten, maar niemand wist hoe het nou precies moest. Dat werd een ellende want iedereen dacht dat-ie het juiste systeem had ontdekt en als het dan helemaal voor elkaar was kwam er weer een ander die het nog beter wist. En als we dat dan weer wilden maken kwam er iemand die de pest in had omdat we hem helemaal niet hadden gevraagd wat hij er van dacht. Maar goed, op een gegeven moment was het hele geval dan klaar. De huistimmerman van Veronica had zo’n barretje gebouwd en wij hadden de versterkers er in gemaakt met de draaitafels en de mengpaneeltjes. De discobar was dus klaar, maar waar moest je zoiets uitproberen. Om daar nou speciaal een zaaltje voor te huren zagen we niet zo zitten en toen kwam er Iemand op het linke idee om het hele geval dan maar op het binnenplaatsje van de studio te installeren en het in de buitenlucht uit te proberen. Wij net zo lang wachten tot er een mooie dag zonder regen werd voorspeld want we waren natuurlijk als de dood dat het hele geval nat zou worden, en dan zou het gebeuren.
Goed, het zonnetje scheen en daar ging het hele geval naar buiten. De timmerman kwam er bij voor geval dat er iets niet klopte en na heel veel gevloek en geschreeuw stond onze eerste discobar dan op de binnenplaats. Iedereen er omheen en we waren trots…! Als Je met dat zelfde zootje ongeregeld nu moest werken, zouden de bierflessen om je oren vliegen, maar In die dagen was het helemaal te gek. We hebben een paar platen gedraaid en we dachten ziezo, de mensen tot in Utrecht kunnen horen dal wij een discobar hebben, üonge jonge wat vonden we het allemaal hard. Er zaten geloof ik acht zuiltjes bij. Dat was wat hoor. Die dingen moes- ten we in de zalen aan de muren spijkeren en met grote kabels doorverbinden. Na die eerste proefshow bij van Dijk gingen we een weekend naar Texel. Daar had je een zaal met een bühne waar gordijnen voor hingen. Wij waren de hele middag bezig geweest om de boel klaar te zetten en de gordijnen van het toneel hadden we dicht- gedaan. Om acht uur ging het: tatatataraboem! Gordijn open en wat denk je. Bijna twee duizend man die alleen maar stonden te staan. Niemand wilde er dansen want ze keken hun ogen uit. Willem was toen deejay en die wist ook niet wat-Ie er mee aan moest. Na een half uur is-ie maar polonaise muziek gaan draaien en toen was het voor elkaar. Nee, toen waren we allang niet meer dat suffe station waar ik In het begin kwam werken. M’n vriendjes waar ik het eerst niet aan durfde vertellen kwamen allemaal langs want zo’n baantje zagen ze eigenlijk ook wel zitten. Dat kwam natuurlijk ook omdat Juul bij ons was gekomen en ze dachten dat gaat goed, misschien hebben ze voor ons ook nog te doen. Ik heb thuis nog een heleboel oude banden van de uitzending uit die jaren. Die draai ik ‘s avonds thuis nog wel eens, ik weet het niet, maar als ik dan zo zit te luisteren komt die sfeer van de zeedijk weer helemaal bij me terug. Ik heb er geen heimwee naar hoor, want we zitten hier in de nieuwe studio, zoals wij dat dan nog altijd noemen, geweldig, maar toch, zo lekker uit het raam hangen en dan aan de mensen die toevallig buiten lopen vragen of ze even een bakkie koffie komen drinken zou ik best weer een tijdje willen.
Will Wil Wel: Adje Bouman Top Tien (ABTT)
Van de oude hap zie ik eigenlijk niemand meer. Behalve Tineke en Ad Bouman. Tinus is veel in Zuid Afrika en Bouman is veel lunchen. Van dat laatste ben ik ook een liefhebber dus Luiks en de Fred Kaps van de geluidsbanden, hebben ooit afgesproken dat we minstens een keer per maand tussen een en pak-um-beet drie uur, zwaar gaan tafelen, desnoods in een bejaarden tehuis…… Soms lukt het niet om elkaar maandelijks te treffen maar dan hebben we de goede gewoonte om die dagen in te halen en lunchen we drie keer per week want afspraak is afspraak. Ik ben meestal de tel kwijt en Ad heeft ook geen economie gestudeerd en dat heeft het voordeel dat we heel vaak samen rond het middaguur bij elkaar aan tafel zitten te knagen. -En waar hebben jullie het dan over?- vragen mensen die niet begrijpen wat nou dat gekke Veronica-gevoel is waar je met de maatjes van vroeger, uren over kunt ouwehoeren. Bij Ad en mijn persoontje gaat het over drive in shows, storm aan boord, lange nachten in het Hilversumse, de Huishoudbeurs, mooie zangeressen, feesten in Vollendam en de Adje Bouman Top Tien.
Die Top Tien was de pijler van het Nederlands Muziek Wezen. De trekker van Radio Veronica. De redding van de Nederpop. De lijst der lijsten. De graadmeter van wat er muzikaal te koop was. Dankszij die Top tien bleef ons scheepje drijven op de Noordzee. De ABTT zorgde er voor dat niemand in de gaten had, dat Hilversum drie was begonnen met popmuziek. De boei van onze commercie. De hoop in bange dagen. De wortel en de bijl. De wekelijkse spiegel van de Nederpop en alle andere pop. En…… ik durfde in mijn programma te roepen dat ik het helemaal niks nul nadda noppie vond. Een week na mijn ontboezeming stond er een vrachtwagen voor mijn deur geparkeerd, zodat ik geen zicht meer had op het weidse landschap van de polder in Nijkerk, kreeg ik een dreigbrief, zat er poep op mijn nieuwe Opeltje en werd ik ’s nachts regelmatig gebeld met de medeling dat ik te ver was gegaan. Ad vond dat allemaal heel vervelend. Dat zei hij tenminste……
Tijdens een vergadering van twee personen, te weten Bouman en Luik, besloten we wat aan die ellende te doen. Na lang overleg waren we er uit. Ik kreeg, zogenaamd, de gelegenheid een plaat in zijn top tien te zetten, waar hij dan weer van zou zeggen dat het een wereldnummer was. Daarna zouden we elkaar hoorbaar zoenen in zijn uitzending, give peace a change, draaien en roepen dat we hele goeie vrienden waren. De plaat mocht ik niet zelf uitzoeken, want Ad je wilde ondanks alles, de baas blijven over zijn top tien! Toen ik een paar dagen later met het zweet in mijn handen naar Veronica luisterde terwijl de ABTT werd uitgezonden hoorde ik ‘mijn keus’.
Een onbekend duo zong
Zijn naam was Keesie
Hij was zo’n aardig beesie.
Jaren later belde Rob Out mij op en zei -We gaan een dierenprogramma doen en dat moet jij presenteren want jij hebt er verstand van. -Ik…… hoezo?-
-Jij hebt toch ooit dat liedje van die dooie hond Keesie geschreven dat in de ABTT heeft gestaan.-
Rij en hadiedieren voorzichtig,denk aan mij Will
Gijs Staverman tijdens 50 jaar Radio Veronica Fotograaf: Vincent Schriel
Gijs Staverman (Alkmaar, 23 maart 1966) wordt door zijn ouders katholiek opgevoed. Op de middelbare school blijkt dat Gijs niet echt van leren houdt. Hij draait op de mavo liever plaatjes op klassenfeesten. Voor een extra zakcentje gaat hij aan de slag als dj in een bar, een lokale ziekenoproep, bij een etherpiraat en een lokaal radiostation.
Zeven jaar lang bestookt Gijs omroepen met cassettebandjes, brieven en in elkaar geknutselde roddeltijdschriften met opschriften als ‘Gijs Staverman is de beste dj van Nederland’, meldt Gijs in een interview bij de NPS. Gijs wil koste wat het kost beroemd worden. Hij geeft in 1991 zijn fotocarrière maar al te graag op, wanneer Lex Harding hem uitnodigt om bij Radio Veronica als professioneel diskjockey te komen werken. Iedere vrijdagnacht presenteert hij samen met Wessel van Diepen het programma O, wat een nacht. Naar eigen zeggen is zijn nieuwe collega Ferry Maat altijd al een held voor Gijs geweest.
Van Inkel verandert zijn programma naam eenmalig in Dinges & Van Inkel, als Gijs op een dag mag invallen voor Adam Curry. Gijs stapt televisieland in als Erik de Zwart overstapt naar Radio 538. Hij neemt het programma De Top 40 (later Mega Top 50) over. De eerste uitzending is voor Gijs een zenuwachtig, maar wel een spannend drama. De harde werker doet voice-overs van de shows van Marc Klein Essink en Robert ten Brink. Gijs presenteert ook Veronica-strandconcerten en reist met de Veronica Discoshow door Nederland.
“Televisie is eigenlijk leuker dan radio”, zegt Gijs omdat hij toch een beetje ijdel wil zijn. Zijn haardracht is uitgegroeid tot een nationale discussie. “Ik hou niet van kerels met los haar”. Hij draagt altijd een staart, ook na de vele aanvragen van jeugdige en vooral vrouwelijke fans om het nou eens los te dragen. Ook opvallend is zijn lengte van 1.96 meter. Gijs werkt zich op tot ‘het nieuwe gezicht’ en ‘bekende Nederlander’. Twee jaar na een klein rolletje als diskjockey in de film Angie wordt hij in 1995 door de lezers van het blad Mega Top 50 uitgeroepen tot de populairste dj van Nederland.
In 1997 komt Gijs Staverman met zijn eerste eigen televisieshow genaamd Streetlive, een spannend programma waar deelnemers op straat wordt gevraagd om mee te doen aan een geldquiz. Tijdens dit spel wordt een persoonlijk waardevol bezit (bijvoorbeeld een trouwring of horloge) op het spel gezet. Gijs is niet te stoppen en programma’s als onder anderen Boobytrap, Lovetest, Typisch ’90, Hoe voelt het om…? en Staverman ziet alles volgen. Boobytrap is één van zijn bekendste programma’s waar de verborgen camera registreert hoe pestkoppen nu zelf in het ootje worden genomen. In Lovetest wordt gekeken hoe bestendig de relatie van jonge geliefden is als deze gescheiden op vakantie worden gestuurd. Gijs toont historische momenten in Typisch ’90. In het verhelderende programma Hoe voelt het om…? kruipen Gijs en Floortje Dessing in de huid van bijzondere, soms bizarre en uiteenlopende personen.
Naast al het presenteerwerk, maakt Gijs ook plaats voor zijn andere grote liefde: radio maken. Gijs heeft zoals meerdere dj’s geen vast radiostation. Hij maakt een tijdje radio bij Hitradio Veronica, Veronica FM, Yorin FM en later bij RTL FM. Op de radio presenteert Gijs programma’s als de Nederlandse Top 40, later Mega Top 50 en Ook Goeiemorgen: een ochtendprogramma op Veronica, waar de gasten hun eigen ontbijt klaarmaken. Staverman op stelten is een show met spelletjes, nieuwtjes en de laatste hits. In programma’s als Staverman’s Classics, Staverman’s Drive-Time en Gijs en Wout in de middag draait hij op vaste uren gewoon lekkere plaatjes.
In januari 1999 ontmoeten Gijs zijn huidige vriendin Pearl elkaar via een uitnodiging die zij beiden ontvangen van een reis- en evenementenbureau. Het betreft een feest in de discotheek Roxy. “We doen het toch beter dan het reisbureau en de discotheek; het eerste is inmiddels failliet, de tweede afgebrand”. Op 35-jarige leeftijd (2001) begint Gijs zijn eigen bedrijf Underdogmedia. Dit ‘bedenk/ideeënbureau’ komt met plannen, events en concepten voor zowel radio, televisie als bedrijven.
Gijs leest in mei 2003 voor op De Nationale Voorleesdag in Schagen. Dit jaarlijks terugkerend evenement is bedoeld om scholen en ouders te stimuleren uitgebreid aandacht te besteden aan voorlezen en het belang ervan. 2003 is ook nog eens het jaar van de 2000ste Top 40. Hier presenteren Gijs en andere oud-presentatoren deze legendarische lijst. Het jaar erop houdt Gijs zich voornamelijk bezig met presenteren.
Eind februari 2005 presenteert Gijs het nieuwe programma De Farm op Yorin. “Eigenlijk ben ik helemaal geen fan van reality programma’s”, maar De Farm vind Gijs bijzonder omdat de kandidaten de kans krijgen tweehonderd jaar terug in de tijd te gaan. Zestien avonturiers reizen naar Zuid-Afrika om hier zonder enige luxe een boerderij draaiende te houden. Gijs Staverman zelf op The Farm? “Een dj zonder muziek? Dat ik mijn iPod niet kan opladen, ja dat is denk ik wel de grootste straf”. Op 10 april dit jaar gaan Gijs en Tim Immers (acteur) in het reisprogramma Boarding reizigers gezelschap houden om te ontdekken wat verschillende wereldsteden te bieden hebben.
Begin 2006 gaan er geruchten dat Gijs terugkeert naar Radio Veronica. In september dit jaar vervangt hij Jeroen van Inkel in de ochtend. Hierna gaat Gijs een vast programma maken: “de naam, de precieze tijden en de invulling zijn nog niet bekend”, aldus Gijs in de Telegraaf. Zijn vriend en collega Wouter Goes gaat in september ook bij Q-music aan de slag. Niemand zal er van opkijken als zij samen weer een programma gaan doen. Op deze manier kan Q-music op een tweede Veronica gaan lijken.
Jeroen van Inkel tijdens 50 jaar Radio Veronica Fotograaf: Vincent Schriel
Als Jeroen Hendrik Donderwinkel wordt hij geboren op 7 juli 1961 in Amsterdam. Zijn eerste bandjes worden al gedraaid in de kantine op school en een paar jaar later staat Jeroen achter de draaitafels in de discotheken Toyshop (Amsterdam), de Fifty-Fifty en The Briscothèque (Almere). Radio-ervaring doet hij op waar hij maar kan; bij Vrije Radio Bollenstreek (Lisse e.o.), Radio Hofstad (Den Haag), Radio Starlight (Brabant e.o.), Radio Tulpia (Ziekenomroep Amsterdam) en Radio Picasso (Amstelveen). Het werpt zijn vruchten af: in 1983 wordt Jeroen van Inkel derde in de nationale dj-kampioenschappen.
Op een avond in de Fifty-Fifty – voordat Van Inkel ontslag krijgt wegens ‘te eigenwijs’ – wordt hem gevraagd of hij bandjes wil opnemen voor de piraat Radio Nova. Via dit station bereikt Van Inkels geluid de Amsterdamse piratenzender Decibel, de place to be voor jong radiotalent in de jaren tachtig – met Van Inkel stroomden onder meer Adam Curry, Simone Walraven en Rob van Someren door naar Veronica. Bij Decibel ontwikkelt Van Inkel zijn specialiteit: het verwerken van veel, heel veel jingles.
Bij Radio Decibel wordt het radiotalent ontdekt door Veronica’s Ruud Hendriks en Frits Spits. Eind 1983 begint Van Inkel in Hilversum als redactielid van het jongerenprogramma Trend op de afdeling vormgeving (o.a. jingles) en interviews. Daarna mag hij vrijdagnacht tussen 4 en 5 uur Oh, wat een nacht! doen. Ook valt hij regelmatig in voor programma’s als de Top 40 en de Tipparade. Is Van Inkel bij zijn aantreden nog verbaasd over de stijfheid van Hilversum, al doende brengt hij daarin verandering…
Bart en van Inkel
Eind april 1984 stapt Erik De Zwart over van Veronica naar de Tros. Door deze overstap vallen er enkele gaten in de programmering van Radio Veronica. Zo is er onder andere het populaire programma Bart & De Zwart op vrijdagavond (Hilversum 3) dat zonder De Zwart verder moet.
Jeroen krijgt op deze manier zijn eerste vaste programma op Hilversum 3 nadat hij al enkele malen was ingevallen tijdens o.a. dit programma, de Top 40 en de Tipparade. Hij maakt het programma op vrijdagavond samen met Bart Van Leeuwen. Aanvankelijk gebeurde dit onder de noemer ‘Radio zonder flauwekul’. Pas enkele weken later wordt het officieel omgedoopt tot ‘Bart & van Inkel’. Het programma-concept van Bart & De Zwart wordt ook behouden. Zo presenteert Bart Van Leeuwen het eerste deel tot half 9 en vult Jeroen de rest aan tot aan 10 uur.
Het is ook in dit programma dat de eerste stappen naar Curry & van Inkel werden gezet. Wanneer Bart Van Leeuwen ziek of afwezig was viel Adam Curry een paar keer voor hem in onder de naam ‘Adam & van Inkel’. Lex Harding hoorde al snel dat het goed was en enkele maanden later maakt ‘Bart & van Inkel’ plaats voor ‘Curry & van Inkel’. Het programma ‘Bart & van Inkel liep van April 1984 tot Oktober 1984.
Curry en van Inkel
De ‘snel rijzende ster’, zoals Veronica hem aankondigt, breekt pas echt door als hij met Adam Curry op primetime Curry & Van Inkel gaat presenteren (1984–1987). “Het was originele radio. We bespraken de nieuwe tangaslip van Kate Bush en we gaven dingen weg. Dat was nog nooit gedaan.” Ook de vaste items als de ‘Locomokipkachefoon’ en de ‘Eikel van de Week’ zijn populair. Eind 1986 brengt het duo bovendien een eigen remix uit: de MultimediamegaRinkeldekinkel Curry & Van Inkel uit je tenen-mix van het nummer Mexico van de Zangeres Zonder Naam. Het vrijdagavondfenomeen Curry & Van Inkel krijgt navolging van Stenders & Van Inkel en Dinges & van Inkel (met Gijs Staverman als ‘Dinges’).
Eind 1985 ontstaat het legendarische Rinkeldekinkel, waarin ‘Prins van Inkel’ voor het eerst helemaal z’n eigen ding kan doen. Vanaf 1 oktober 1992 wordt Rinkeldekinkel het eerste echte horizontale Veronica-programma; iedere werkdag van 17:00 tot 18:00 uur. In die jaren is Van Inkel verantwoordelijk voor een groot aantal hits.
Als Veronica in 1995 commercieel gaat, verhuist Van Inkel mee naar Hitradio Veronica op de AM-frequentie. Daar presenteert hij met sidekick Cobus Bosscha De Geheime Ochtendshow, die zo heet omdat ze nauwelijks luisteraars hebben. Gelukkig wordt de show ook op Veronica TV uitgezonden. Als de tv-versie echter plaats moet maken voor Call TV, komt Van Inkels piratenachtergrond weer boven en breekt hij regelmatig in op het televisiesignaal met zijn ‘Piratenradio/tv’ item.
Jeroen van Inkel Airchecks
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Ook als Hitradio Veronica in 1999 een FM-frequentie krijgt is Van Inkel van de partij; hij opent het ‘nieuwe’ Veronica FM. Rinkeldekinkel verhuist opnieuw van de ochtend naar de middag. De dj staat inmiddels bekend om de stunts die hij in zijn uitzendingen uithaalt. Zo roept hij met de ‘Flitspalenactie’ luisteraars op om ‘genadeloos toe te slaan’ wanneer zij onderweg een flitspaal tegenkomen – autobestuurders geven in groten getale gehoor aan de oproep. In 2001 komt hij in opspraak als hij mensen massaal naar de Tweede Kamer laat bellen om zo de veiling van de etherfrequenties te voorkomen.
Na ruim vijftien jaar Veronica is Van Inkel toe aan een nieuwe uitdaging. In april 2000 vertrekt hij naar Radio 538, waar hij het middagprogramma Rinkeldekinkel voortzet met items als ‘Doktor Love’, ‘Glen Matsu Matsu’ en de ‘Top 538’ . Aangezien de dj tot 2005 onder contract staat bij Radio 538, ontketent hij een mediahetze als hij al in 2003 terugwil naar het gereïncarneerde Radio Veronica – tot ergernis van 538-directeur Lex Harding. Juridische stappen om zijn contract te ontbinden neemt hij uiteindelijk niet; wegens privéomstandigheden zit hij ziek thuis. Na een echtscheiding en een verblijf in een Engelse kliniek begin hij een nieuwe levensfase, waarin plaats is voor “bezinning”.
Op 5 januari 2004 zit hij dan toch weer achter de microfoon bij Veronica. Want: “Er is maar één plek waar een dj die van radio houdt wil zijn en dat is bij het legendarische Radio Veronica. Ik ben weer helemaal blij!”
Maar niet voor lang; als Q-Music in juni 2005 wordt opgericht wordt Van Inkel als eerste benaderd om de ochtendshow te verzorgen. De F1-liefhebber kan niet wachten, naar eigen zeggen omdat hij op Q-Music meer mag praten. Op september 2005 start zijn programma Je dag is goed! – de naam Rinkeldekinkel draagt te veel Veronicageschiedenis met zich mee. Tevens neemt hij Het Foute Uur voor zijn rekening, waarin non-stop de favoriete ‘foute’ platen van luisteraars worden gedraaid. In maart 2008 verruilt Van Inkel de ochtend voor de middagshow op Q-Music. Aan inspiratie ontbreekt het hem nog steeds niet.
Leo van der Goot tijdens 50 jaar Radio Veronica Fotograaf: Vincent Schriel
Als zoon van een postbode wordt Leo van der Goot op 2 januari 1950 geboren in Amsterdam. Radio Veronica ontdekt hij in 1967; na het verdwijnen van Radio Caroline waarop zijn radio toevallig stond afgestemd toen hij de kreeg. Tegen die tijd is Leo al actief aan het rommelen met draaitafels en krakkemikkige microfoontjes: “Voor ik het wist stond ik dj te spelen op feestjes.”
Cultureel erfgoed
Bij ziekenomroep Radio Lucas van het gelijknamige Amsterdamse ziekenhuis wordt Van der Goot na een spreektest direct aangenomen. Hij leert er de kneepjes van het vak van latere Radio Noordzee-medewerkers Hans Hogendoorn (‘Hans ten Hooge’) en Ferry de Groot. Via hen komt Van der Goot in 1971 terecht bij de Nederlandse service van Radio Noordzee Internationaal (RNI). In eerste instantie als nieuwslezer, maar na een paar keer invallen voor andere dj’s mag Van der Goot een middagprogramma presenteren. Dat wordt Driemaster, samen met Hans ten Hooge en Nico Steenbergen.
Anders dan in de laatste uitzending van Radio Veronica op 31 augustus 1974, klinkt in het laatste uur van Radio Noordzee geen enkele emotie door. “Toen de wet tegen de zeezenders werd aangenomen was ik kapot”, vertelt Van der Goot. “Maar daarna moest je het accepteren en bleven we gewoon zo goed mogelijk ons werk doen.” Daarin ziet hij een groot verschil met Radio Veronica in die tijd: “Radio Noordzee was er om veel geld te verdienen en daarmee basta. We zijn nooit cultureel erfgoed geworden, zoals Veronica. Toen we uit lucht waren verdwenen zijn we allemaal verschrikkelijk dronken geworden en hebben ontzettend gelachen.”
Na het piratenavontuur kan Van der Goot aan de slag bij de VARA, maar binnen een jaar zit hij bij Veronica, waar hij ruim twaalf jaar zou blijven. Omdat hij meer over tv wil leren volgt hij regiecursussen, samen met Tineke de Nooij met wie hij deel uitmaakt van het eerste Veronica televisieteam. Van der Goot wil regisseur worden en maakt volop gebruik van alle kansen die Veronica hem biedt. Vanaf 1979 presenteert Veronica’s alleskunner programma’s als de Tipparade op de radio en Info, De grote verwarring en Op jacht naar de schat op televisie. Ook produceert en regisseert hij diverse tv-programma’s en zit hij een paar jaar in de redactie van het Veronica Blad. Werkweken van tachtig uur komen dan ook regelmatig voor.
Van der Goot valt vooral op door zijn uitzinnige nachtshows, waarin hij een strakke timing combineert met goede inhoudelijke info. Veronica’s ‘perfecte schreeuwer’ is bovendien te horen in jingles (“Dit is de nieuwe Alarmschijf”) en boze spotjes over de politiek. Anders dan veel van zijn collega’s is Van der Goot monomaan bezig met programma’s maken: “Ik zag nooit wie het met wie deed, dat moesten ze mij echt vertellen.” In 1980 wordt zijn zoon Jelte geboren, de latere producer en sidekick bij Radio 538.
Vliegtuigen
In 1988 stopt Van der Goot bij Veronica. Hij betreurt de ‘zakkenvullersmentaliteit’ die er volgens hem is ontstaan en besluit zich volledig te richten op zijn eigen productiebedrijf. Daarmee maakt hij diverse televisiedocumentaires over onder meer zijn grote passie: vliegtuigen (Skybound). Ook werkt hij mee aan Het Klokhuis, Sesamstraat en diverse comedy’s.
Tien jaar later treedt Van der Goot in dienst bij de Holland Media Groep, waar het commerciële Veronica op dat moment ook onder valt. Als de rechterhand van programmadirecteur en ex-Veronicaan Bert van der Veer zet hij zich in voor de ‘onttrutting’ van RTL4. Na een kort uitstapje naar Fox8 in 2000 wordt Van der Goot zelf programmadirecteur. Met het lanceren van succesnummers als RTL Boulevard, Rozengeur en wodka lime en Idols weet hij van het kwakkelende RTL4 weer een kijkcijfermachine te maken. In mei 2002 wordt de entertainmentexpert als televisiedirecteur verantwoordelijk voor RTL4, RTL5 en Yorin.
Erebaan
Eind 2004 gaan geruchten over flinke ruzies in de top van RTL Nederland. In hun visie op de programmering van RTL4 staan Van der Goot en hoogste baas Fons van Westerloo lijnrecht tegenover elkaar. In juni 2005 ruimt de programmadirecteur het veld. Wel houdt hij nog tot eind 2006 een erebaantje als creatief adviseur bij RTL. In november 2005 wordt Van der Goot benoemd als lid van de Raad van Advies voor de Veronica Radioschool.
Er volgen besprekingen met John de Mol, een oude bekende uit zijn Noordzee-tijd. Dit resulteert in een adviseurschap bij Talpa gedurende de eerste helft van 2007. In die periode is Van der Goot ook wekelijks te horen op Rob Stenders’ internetstation KXradio. Tegenwoordig adviseert de ‘ingetogen creatieveling’ mediabedrijven. Daarnaast heeft hij een vliegbrevet en klust hij graag.
Patty Brard tijdens 50 jaar Radio Veronica Fotograaf: Vincent Schriel
Tot haar elfde woont Patty Petula Louise Brard in Sorong, Nieuw-Guinea, waar de half-Indische geboren wordt op 25 maart 1955. Als klein meisje staat ze in het raam van haar huis te zingen alsof de wereld aan haar voeten ligt. Die droom laat niet lang op zich wachten.. Op haar 22e breekt Patty Brard door met de meidengroep Luv’, waarmee ze van 1977 tot 1980 de ene hit na de andere scoort. Maar meteen ervaart de ster ook al de schaduwzijde van een leven in de spotlights. Vanaf dat moment vormen glamour én drama de rode draad in Brards turbulente leven. Maar ja: “Televisie blijft een verslaving.”
De eerste dip dient zich aan in 1980. Ruzie en oververmoeidheid maken een einde aan het succesvolle Luv’ en Patty krijgt van alles de schuld. De roddelbladen smullen vervolgens van de scheiding tussen haar en Ron Brandsteder, met wie ze een jaar getrouwd was. Het resultaat is een ongelukkige Brard, die dan ook ‘ja’ zegt als haar nieuwe vlam, de Italiaanse platenproducer Carlo Nasi, vraagt of ze bij hem in Los Angeles wil wonen.
Twee jaar later is ‘Pretty Patty’ terug, en wel als Ralph Inbars assistente in de televisiehit Bananasplit (TROS, 1982). Het programma heeft haar leven gered, aldus Brard: “Ik heb mijn zelfvertrouwen terug.” Dat is voortaan aan alles te merken. In 1988 staat ze naakt in de Playboy en in 1989 maakt ze voor de nieuwe commerciële tv-zender RTL-Veronique een eigen candid camera programma: Gaan met die banaan.
Met haar nieuwe vriend en zakenpartner Eric Peute werkt Brard aan een eigen tijdschrift, Hello!. Dit wordt echter geen succes en ze steekt zich diep in de schulden. Voor Kerst 1993 wordt ze failliet verklaard. Op televisie is te zien hoe haar hele inboedel wordt geveild en alsof dat nog niet traumatisch genoeg is zitten de roddelbladen bovenop de beëindiging van Brard’s relatie met Peute.
Maar bij de pakken neerzitten doet de ex-Luv’-zangeres niet. Daarentegen pikt zij haar televisiecarrière weer op. In 1994 gaat ze voor het eerst ‘extreem’. In Brard gaat extreem (aanvankelijk bij RTL5) toont ze veel inlevingsvermogen in de extreme situaties van anderen. Eind juli 1996 beleeft La Brard haar vuurdoop bij Veronica. Eerst met het radioprogramma Radio Romantica en vanaf 1997 presenteert ze een nieuwe serie Brard gaat extreem. De presentatrice is helemaal ‘The Young One’: de programma’s Brard (‘97/’98), Patty (1999), Patty gaat extreem (1999) en Absolutely Patty (‘00/’01) volgen. Stuk voor stuk prikkelende doch vertederende, altijd spraakmakende programma’s.
Als Veronica verandert in Yorin blijft Brard op de buis. In 2001 presenteert ze Big Brother The Battle. Liet ze zich eerder in Absolutely Patty al in privésferen filmen (in dit programma ontving ze beroemdheden in de gemoedelijke ambiance van haar eigen huis), in 2003 verklaart ze haar hysterische huishouden ongegeneerd tot tv-soap in Patty’s Posse. De real life soap troeft genregenoot Adam’s Family ruimschoots af, zowel in onbeschaamdheid als wat betreft de kijkcijfers: die bedragen soms meer dan een miljoen. Foto: Ton Kastermans
“Ik wil laten zien dat elke familie uiteindelijk tegen dezelfde problemen aanloopt”, aldus het middelpunt van Patty’s Posse, waarin ook 19-jarige dochter Priscilla en Brards derde man René Muthert te zien zijn. Zo worden de nodige echtelijke ruzies voor de camera uitgevochten, wat uiteindelijk leidt tot een scheiding in 2004.
Voor nog meer controverse zorgt Patty’s Fort (RTL4, 2004), dat de ‘klysmarel’ ontketende. Tijdens een verblijf in Brards riante villa op Ibiza showt de markante tv-diva alle ins en outs van de klysmakuur: een ‘grote darmschoonmaak’ via een slang in de anus, onder het mom dat uitwerpselen op tv moeten kunnen als dat functioneel is. Ondanks de enorme mediahype haalt het programma echter niet de kijkcijfers van Patty’s Posse.
Als de reality soapster in 2005 haar vijftigste verjaardag viert, is het tijd voor bezinning. In haar nieuwe programma Pat’s Life (Yorin, 2005) zoekt Brard mensen op die een grote rol in haar leven hebben gespeeld. In november dat jaar lost ze in Lieve Patty (RTL5) de liefdesproblemen van anderen op, waarbij ze vooral put uit haar ervaring in het verbreken van relaties.
In april 2006 staat Brard weer volop in de spotlights. Een eenmalige reünie van Luv’ bevalt zo goed dat de dames besluiten weer vaker samen op te treden. In een nieuwe real life soap op RTL5 is te zien hoe het drietal werkt aan hun comeback. Het optreden bevalt – Luv’ blijft ook in 2007 op de bühne – maar voor Brard geen docusoaps meer, zo schrijft ze in september in haar column in weekblad Weekend. Het is moeilijk voor te stellen, maar het lijkt erop dat de glamourvrouw met het hart op de tong alle media-aandacht zat is.
Zou het ermee te maken hebben dat ze eindelijk de liefde van haar leven – en daarmee een stuk meer balans – gevonden denkt te hebben in architect Antoine de Vijver, met wie ze op 24 maart 2007 in het huwelijksbootje stapt? Wellicht. Maar de beeldbuis voorgoed vaarwel zeggen kan de zangeres toch niet. Net als botox en hair extensions is televisie voor haar een verslaving waar ze waarschijnlijk “nooit meer vanaf komt”.
Lees alles over de vervelende, leuke, trieste, mooie en heel wat genante dingen die Patty Brard meemaakte in de periode na Luv’ tot aan het begin van de opnames van de tweede reeks van Patty’s Posse, in het boek De naakte waarheid (2003) door Patty Brard en Pieter Ploeg.
Bananasplit (TROS, 1982)
Bingo (België, 1986)
Gaan met die banaan (RTL-Veronique, 1989)
Hart van de stad (RTL4, 1994)
Brard gaat extreem (RTL5, 1994)
Onder de B van Brard (RTL5, 1995)
Radio Romantica (Hitradio Veronica, 1996)
Brard gaat extreem (Veronica, 1997-1998)
Brard (Veronica, 1997-1998)
Veronica Goes Gay (Veronica, 1998)
Patty (Veronica, 1999)
Patty gaat extreem (Veronica, 1999)
Absolutely Patty (Veronica, 2000-2001)
Costa! (film, 2001)
Big Brother The Battle (Yorin, 2001)
Patty’s Posse (Yorin, 2003-2004)
Patty’s Fort (RTL4, 2004)
Patty zoekt God (EO, 2004)
Pat’s Life (Yorin, 2005)
Lieve Patty (RTL4, 2005)
Back in Luv’ (RTL5, 2006)
Als steward op de grote vaart denkt Hans Mondt (‘s-Gravesande, 5 april 1941 – Hilversum, 20 september 1995) over voldoende zeebenen te beschikken om aan boord van de Norderney te gaan werken. In de zeven jaar dat hij de wereldzeeën bevaart maakt hij zelf radioprogramma’s voor de opvarenden, als de normale stations niet te ontvangen zijn. Als hij een advertentie ziet van Radio Veronica voor de functie van nieuwslezer besluit hij te reageren. Bij thuiskomst van zijn volgende zeereis ligt er een brief op de mat van Veronica’s programmaleider Willem van Kooten; Hans Mondt wordt naar de studio’s geboden…
Op 1 januari 1966 is Veronica officieel begonnen met nieuwsuitzendingen om het hele uur. Na een succesvolle eerste maand wordt Hans aangetrokken als vaste nieuwslezer. Het is de bedoeling dat hij met nieuws komt dat nog niet door het ANP gebracht is. “Het was voor mij altijd een sport om zo actueel mogelijk te zijn”, aldus de destijds 24-jarige nieuwslezer.
Hoewel hij jarenlang op een schip gewerkt heeft, is de voormalige steward op de Norderney constant zeeziek. Hij vermoedt dat dit iets te maken heeft met de lucht: “Dag en nacht stonk het er naar smeerolie. Bij de gedachte aan het schip werd ik al zeeziek.”
Gelukkig is het gebruikelijk dat de nieuwslezers na verloop van tijd studiowerk mogen verrichten. Zodoende treedt Hans in de zomer van 1968 aan wal om programma’s te maken vanuit de Hilversumse studio. In eerste instantie doet hij de nodige ervaring op als invaller, waarna hij vaste presentator wordt van het door hem bedachte verzoekplatenprogramma Muziek terwijl u werkt en zijn eigen Hans Mondt Show. Ook krijgt de altijd goed verzorgde Mondt leiding over de Veronica-discotheek.
In een interview in het blad Muziek Expres in 1971 zegt de diskjockey nog zo lang mogelijk bij Veronica te willen blijven. Na het verdwijnen van de zeezender is hij dan ook van de partij in de publieke Veronica Omroep Organisatie. Daar wordt hij de stuwende kracht achter Veronica’s klassieke programma’s, zoals Muziek voor miljoenen, als coördinator van de in 1975 geïntroduceerde klassieke zender Radio 4. Al snel wordt Mondt hoofd tv-amusement. In die functie brengt hij het radioprogramma Nederland Muziekland op televisie.
Daarnaast blijft hij tot oktober 1993 het populaire Muziek terwijl u werkt presenteren. Dit programma wordt gelauwerd om de geniale muziekkeuze van de presentator. Aanvankelijk kan de verzoekplatenshow de luistercijfers van AVRO’s Arbeidsvitaminen niet evenaren, maar dit verandert als Mondt stopt met verzoekplaten en zijn eigen, meer gevarieerder muziekselectie gaat samenstellen. Binnen enkele maanden heeft hij het best beluisterde programma van Nederland. Intussen is het klassieke Veronica-gezicht lid geweest van het algemeen en dagelijks bestuur van Veronica.
Helaas komt aan zijn leven een vroeg einde. Op 20 september 1995 overlijdt Hans Mondt aan een ongeneeslijke ziekte. Hij is 54 jaar geworden, waarvan hij zich meer dan vijfentwintig jaar inzette voor Veronica.
Je bent jong en je wilt wat’, luidt de door Rob Simon Out (Amsterdam-Oost, 4 maart 1939 – Laren, 25 december 2003) bedachte Veronicaslogan. Zelf weet hij nog niet goed wat hij wil als zijn diensttijd – Out staakte zijn katholieke opleiding in een Jezuïetenklooster om commando te worden – erop zit. Na enkele onbeduidende baantjes krijgt hij het muziekvirus te pakken, als eigenaar van een platenzaak en later als hoofdredacteur van het poptijdschrift Muziek Parade. Met de radio komt hij in aanraking via het jongerenprogramma Minjon van de AVRO en Op tienertoeren van de NCRV. In 1961 presenteert hij al even voor Veronica; als ‘Bob en Brenda’ is hij samen met Freda Keuker te horen in het programma Teenager Muziek Express.
Na omzwervingen bij de VARA en Radio Noordzee haalt programmaleider Willem van Kooten de voormalige ‘Bob’ terug. Die is blij als hij vanaf 1965 het programma Hits A Go Go mag presenteren: “Bij Veronica kreeg ik meer vrijheid. Ik hoefde niet alleen de teksten van anderen op te lezen, maar mocht zelf de platen uitkiezen.” De jaren die volgen presenteert Out onder andere de Rob Out Show, Goud van Out, Sad Mood en Dinsdagmiddag Speciaal. Hij wordt één van de populairste DJ’s van het station en hij ligt goed in de groep. In 1970 wordt hij benoemd tot programmaleider. Tijdens zijn reizen, onder meer naar Amerikaanse radiostations, laat hij zich inspireren door de werkwijze in het buitenland.
Als presentator van de Top 40 heeft Out veel invloed. Een liedje van BZN dat al jaren op de plank ligt benoemt hij tot alarmschijf, korte tijd later staat het op nummer 1. De band Flux is geen lang leven beschoren nadat Out hun plaat uitroept tot ‘flop van de week’. Ook de tipparade blijkt invloedrijk. Begonnen als grap (“het waren platen waar wij in gelóófden”) neemt de platenhandel de tipparade gaandeweg over als selectiemiddel bij de inkoop.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Eenmalig treedt Out zelf als artiest naar voren. Na een avondje doorzakken in het café oppert vriend en producer/songwriter Peter Koelewijn het idee om met Out een plaat op te nemen. Onder het pseudoniem Egbert Douwe zingt deze het nummer Kom uit de bedstee (1968), dat twaalf weken op de eerste plaats in de Top 40 staat. In hetzelfde jaar volgen nog twee singles: Mamma Oh Mamma (hoogste notering: plaats 20), Vader is de dader (plaats 23) en een LP die de titel van de eerste single draagt.
Als in 1974 alle Nederlandse radiopiraten hun vergunning dreigen te verliezen, leidt Out de strijd voor het voortbestaan van Veronica. Drie jaar eerder zette hij al de stickeractie ‘Veronica blijft als u dat wilt!’ mede op poten. Eind mei 1974 bedenkt hij de brievenactie ‘Veronica moet aan land’. Tevergeefs: Veronica moet stoppen. De laatste dagen op het schip zijn misschien wel de mooiste van zijn leven, aldus Out: “We lagen in onze slaapzakken in de open lucht, vogels over je heen. Wakker worden in de prille ochtend en de kok, die in de kombuis bezig was koffie te zetten… Ik zal het nooit vergeten.” Op 31 augustus 1974 spreekt hij de legendarische laatste woorden vanaf het Veronicazendschip: “Bij het afscheid nemen van Veronica sterft ook een beetje de democratie in Nederland. Dat spijt mij. Voor Nederland.”
Rob Out geeft niet op. “Met nul centjes” richt hij de Veronica Omroep Organisatie (VOO) op. “Veronica was in zeker opzicht een ideaal, maar ik heb het altijd beschouwd als een job. Keihard gewerkt.” Als algemeen directeur weet hij dan ook te bewerkstelligen dat zijn omroep op 28 december 1975 terugkeert als aspirant-omroep in het publieke bestel. “Zonder hem was dat niet gebeurd”, aldus collega-diskjockey Tineke de Nooij. Out maakt van Veronica de grootste A-omroep – met meer dan een miljoen leden verkrijgt ze deze status in 1985. Ook is hij hoofdredacteur van het meest verkochte weekblad, Veronica Magazine. Bijna alle politieke partijen komen bij hem langs om te vragen hoe hij toch in godsnaam al die jongeren weet te bereiken.
‘Mister Veronica’ is voorstander van behoorlijke commerciële radio en tv voor een zo groot mogelijk publiek. Hij is medeverantwoordelijk voor de oprichting van Sky Radio, Radio 538 en TMF. In 1989 is het zakenpartner Lex Harding die de droom van Out verwezenlijkt: het eerste commerciële televisiestation, RTL Veronique. De voorloper van RTL4 vraagt Out als (flink betaalde) directeur, maar ondanks zijn ambities kiest de omroepbaas voor Veronica: “Ik wilde mijn werk daar afmaken.”
Zijn avontuurlijke stijl en visie helpen de omroep naar de top: “Ik wil alles een beetje anders dan gewoon. Ik wil dat Veronica een heel eigen gezicht gaat krijgen.” Met zijn voorliefde voor alcohol, blonde vrouwen en mooie auto’s is Out de belichaming van Veronica: jong, snel en wild. Tegelijk gaat er van zijn buitengewone gedrevenheid een stuwende kracht uit naar zijn medewerkers. Zijn geestdrift vergaat hem echter als het bedrijf, na het bereiken van de A-status, in Outs opinie een keurige, maar wel erg saaie omroep wordt: “In Hilversum zitten ze urenlang te vergaderen over nieuwe bloembakken.” Collega’s bekritiseren zijn grillige karakter en veelvuldige afwezigheid.
In april 1992 komt er een eind aan “een spannend jongensboek”, zoals Out zijn ruim vijfentwintigjarige loopbaan bij Veronica omschrijft. Uiteindelijk kost zijn betrokkenheid bij RTL Veronique hem de kop; voorzitter Joop van der Reijden verwijt Out Veronique opgezet te hebben ten koste van Veronica, waardoor de omroep zeven weken op zwart moest. Na vernietigende kritiek van het organisatiebureau KPMG neemt Out min of meer gedwongen ontslag. Wel blijft hij tot het jaar 2000 voor zo’n 75 duizend euro per jaar aan Veronica verbonden als ‘media-adviseur’.
De laatste jaren van zijn leven markeren een omslag in Outs carrière. Hij houdt zich bezig met de plaatselijke politieke partij Laren 2000, die hij in februari 1997 opricht. In zijn woonplaats heeft hij samen met zijn vrouw een videotheek. Hij rookt niet meer, drinkt iets minder en werkt aan een boek over zijn leven, dat nooit is gepubliceerd. Op Eerste Kerstdag 2003 overlijdt ex-‘Mister Veronica’ op 64-jarige leeftijd aan een hartstilstand.
December 2007 ~ Veronica Magazine draagt Mercur d’Or op aan Rob Out
Veronica Magazine is gisteravond tijdens het tiende TijdschriftenGala onderscheiden met de oeuvreprijs, de Mercur d’Or. Met de Mercur d’Or / LOF-prijs voor Publiekstijdschriften wordt een tijdschrift of een persoon geëerd vanwege langdurige en opvallende prestaties op de Nederlandse publiekstijdschriftenmarkt. Peter Contant, algemeen directeur en hoofdredacteur, nam de prijs in ontvangst en droeg hem op aan Rob Out.
Peter Contant: “Het voelt fantastisch, dit is de prijs die Veronica zo graag had willen winnen en nu heeft gewonnen. En terecht, de redactie maakt wekelijks een geweldig blad, en dat al meer dan 30 jaar. Dit is echter niet alleen de verdienste van de ploeg die er nu zit, dit hebben we te danken aan de mensen die Veronica groot hebben gemaakt. In dit verband denk ik aan één man, deze prijs hebben we te danken aan Rob Out.”
De in Groningen geboren Will Luikinga (30 juli 1943) is al in zijn jeugd verslingerd aan muziek. Op zijn tiende leert hij saxofoon spelen, gevolgd door de klarinet, piano en dwarsfluit. Al snel weet hij die voorliefde te combineren met een passie voor media; hij studeert aan het Instituut voor Perswetenschappen en werkt als redacteur voor muziekbladen als Muziekparade en Televizier. Maar na een jaar of drie besluit hij zich volledig op zijn carrière als muzikant te storten. Hij is onder meer lid van de groep Roecks Family (later Ginger Ale), die in 1969 een hit scoort met het nummer The Flood.
Zodoende wordt Will een veelgeziene gast in de Veronicastudio. Tijdens zijn bezoekjes blijft zijn basgeluid niet onopgemerkt en na een stemtest laat Rob Out de Ginger Ale-saxofonist plaatsnemen achter de radiomicrofoon, in augustus 1969. Amateur diskjockey is hij nooit geweest, maar als de zeezender een nieuwe diskjockey nodig heeft omdat ze in de weekeinden ook ’s nachts gaat uitzenden, heeft Luikinga een vaste aanstelling te pakken. Iedere vrijdag-, zaterdag- en zondagnacht van 2 tot 6 uur presenteert ‘Will Weyman’ het programma Nachtklup. Daarbij runt het multitalent ook de Veronica persdienst; hij verzorgt documentatiemateriaal en onderhoudt het contact tussen Veronica en de luisteraars.
In 1970 maakt de legendarische radioshow Will wil wel zijn debuut. Tot en met 1997 – de laatste jaren op Radio 538 – weet dit middagprogramma de luisteraars te vermaken met plaatjes, praatjes en quizjes. Luisteraars die het geluid van een spruitje of schemerlamp moeten nadoen; niets is Luikinga te dol. Door de jaren heen brengt de jolige radiomaker slechts kleine veranderingen aan, zoals het postcodespel en de fruitautomaat Harry. Maar de rasdiskjockey kent de kracht van de herhaling; jarenlang gebruikt hij de stokoude jingle ‘Luikinga, Luikinga… Jongetje wat doe je daar?’
Als in 1971 het eerste Veronica Blad verschijnt, schrijft Luikinga zijn eerste Will wil wel column, wat hij bijna dertig jaar volhoudt. Sommige mensen werden alleen lid van de gids vanwege zijn column! Optreden voor publiek zit Luikinga echter ook nog steeds in het bloed. Naast radio maken en schrijven doet hij jarenlang enthousiast mee aan de Veronica Drive-In Shows, en ook voor het Veronica voetbalelftal zet hij zich fanatiek in.
Als de zeezender in 1974 uit de lucht gaat heeft Luikinga genoeg te doen. Hij is producer van The Buffoons en van ene Leen Huyzer, de Rotterdamse monteur die doorbreekt onder de naam Lee Towers. Ook schrijft hij songteksten, zowel voor zijn eigen band (de nummers Get yourself a ticket en The Flood) als voor andere artiesten, bijvoorbeeld Papa was a poor man voor Jack Jersey (1974) en Verliefd verloofd getrouwd voor Frank en Mirella (1973). In 1975 wint het door Luikinga geschreven liedje Ding-a-dong van Teach-In het Eurovisiesongfestival.
In 1982 is Will wil wel terug op de radio, en als Veronica televisie-uitzendingen gaat maken is Luikinga van de partij. Met twaalf man een radio- en tv-station runnen? “Geweldig!” Hij produceert onder meer De wonderbaarlijke wereld van Will (1977), de satirische show Hollanders waarvoor hij sketches en liedjes schreef, De Patsboemshow (1986-1987), een talentenjacht voor talentloze mensen, Baas boven baas (1988) en Ha die dieren (1991). Het programma De Pyjamaparty (1988) zal Luikinga nooit vergeten: “Alles wat mis kon gaan in deze live uitzending ging mis. Als ik eraan terugdenk, breekt het zweet me opnieuw uit.”
Al met al heeft zeezenderperiode de meeste indruk gemaakt op Luikinga. Hij toont zich een ware Veronicaan: “Ik ben altijd voorstander geweest van vrije radio. Ik regel mijn zaakjes zelf, zonder dat iedereen zich daarmee moet bemoeien. Leve de vrije concurrentie!” Als eind 1992 het commerciële Radio 538 van start gaat is Luikinga dan ook één van de Veronica-dj’s die overstappen. Zijn programma Will wil wel verhuist met hem mee.
Per 1 oktober 1997 stopt Luikinga bij 538; volgens sommigen valt hij buiten de doelgroep van de zender. Zelf wil hij ook wel eens wat anders: “Ik werk inmiddels met technici die nog niet waren geboren toen ik Will wil wel al deed. Ik ben door het programma een soort instituut geworden.” Maar geen afscheidsfeestjes voor Luikinga: “Als ik wil kan ik over twee jaar nog terugkeren…”
Will Wil Wel door de jaren heen
jaren 70
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Jaren 80
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Jaren 90
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Eind 1999 stopt Luikinga ook met zijn column in het Veronica Blad. Hij neemt zich voor een punt te zetten achter zijn mediacarrière, maar al snel zwicht hij voor Radio Gooiland (in 2000) en later maakt hij voor Radio 192, waar “een heleboel programma’s weer klinken zoals vroeger bij Veronica”, weer dagelijks een programma – nu vanuit het Spaanse Benidorm.
De mooiste periode? Dat blijft voor Will Luikinga toch het begin, als hij in 1969 het piratenteam komt versterken. Hij herinnert zich de eerste keer dat hij het schip ziet: “Wat een klein rotbootje, dacht ik, en de studio was een kippenhok.” Maar het kleine clubje had juist zijn charme. “We waren met een paar dj’s, wat meiden van discotheken, een paar op reclame, en de matrozen natuurlijk. Dat is echt het Veronica voor mij. Later, als ik met wat oudere jongens van het schip in de kantine zat, liep er opeens honderd man met een bordje. Geen idee wie het allemaal waren.”
Luikinga leert Rob Out kennen bij het blad Muziek Parade, waarvan hij redacteur is. Out werkte bij een theaterbureau in hetzelfde gebouw. “Een beetje lachen na het werk, je kent het wel. Rob werkte toen al bij Veronica op de Zeedijk, dus ik kwam wel eens in de studio.” Met zijn bandje, Roeck Williams and the Fighting Cats, treedt Luikinga op tijdens de drive-in show. Je hebt een mooie donkere stem, zegt Out op een gegeven moment; geknipt voor de nachtuitzending. Dus stuurt hij Luikinga naar de studio om een paar plaatjes aan te kondigen. “Volgens mij ging dat heel slecht”, herinnert deze zich, maar een week later heeft hij een nachtprogramma.
Tegelijkertijd dient zich een grote kans aan: de instrumentele band Exception wil Luikinga als saxofonist. “Die jongens verdienden vreselijk veel geld, per maand wel drieduizend gulden. Ze waren heel beroemd in Europa, en ik verdiende 250 gulden bij Veronica”, vertelt hij. Achteraf is Luikinga blij dat hij voor Veronica gekozen heeft: “Weet jij nog hoe de saxofonist van Exception heette?”
Aanvankelijk gebruikt Luikinga de schuilnaam Will Weyman. “Dat was niet mijn schuld”, zegt hij snel: “dat had de secretaresse van Rob Out bedacht. Iedereen had een schuilnaam, dus ik moest er ook een. Ik vond het flauwekul.” Dan komt hij met het programma Will wil wel. Even heeft de diskjockey getwijfeld: is dat niet te ordinair? “Maar vanaf toen heette ik gewoon Will Luikinga.”
In de tijd van de grote quizzen zorgt Will wil wel met Harry de gokautomaat voor enige relativering. “Ik maakte van de quiz iets belachelijks. Dat zit eigenlijk in alles wat ik doe: je moet zelf maar uitzoeken of ik serieus ben of dat ik het als grap bedoel.” Niet alle luisteraars hadden dit even goed door. Zo liet Luikinga mensen eens vier autobanden brengen. “Alles deden ze. Ik beloofde in mijn programma eens een prijs aan de eerste die morgen met een koe op het Leidseplein zou staan. De volgende dag stonden er dus twee koeien.”
Die truc probeerde hij ook eens tijdens een radioshow op de huishoudbeurs. De eerste die hier komt met een koe, zou tien muntjes krijgen om te spelen op Harry. Een verontruste directeur liet Luikinga voor het programma begon even langskomen op zijn kantoor. “Die man zat met z’n rug naar het raam. Ik zat tegenover hem en keek zo uit op de binnenplaats van de RAI. Nee meneer, die mensen zijn toch niet gek, stelde ik hem gerust. Op dat moment zie ik een veewagen het terrein oprijden. Er komt een man uit met een stok en een koe. Snel kwam iemand die koe er weer injagen en de auto reed weg. Die directeur zal wel gedacht hebben, wat zit die kerel te lullen. Hij heeft niks doorgehad.”
Het spel met de fruitautomaat is bij toeval ontstaan. ‘Harry’ is afkomstig uit een Engelse kroeg. Toen de penny eruit ging, waren deze gokkasten voor weinig geld te koop. “Je kon ze laten ombouwen voor guldens, dus ik had er één gekocht. Hij werd bezorgd in de studio. Voor de gein gooide ik er een muntje in. De creativiteit begon bij Veronica vaak op de gang, of op de trap.” Luikinga had het apparaat gemanipuleerd, zodat er elke drie keer wat uitkwam. Harry van Doorn, de minister waarnaar de fruitautomaat is vernoemd, was overigens de peetoom van Luikinga’s vrouw. “Ik heb hem dus nog eens beloofd dat ik goed voor haar zou zorgen. Daarna is het een beetje uit de hand gelopen…”
Tegenwoordig staat de gokkast in het Omroepmuseum. Toen hij bij Radio 192 werkte heeft Luikinga Harry nog eens van stal gehaald: “Ik moest allemaal papieren tekenen, dat ik hem heelhuids zou terugbezorgen. Die man zei heel trots: ik heb hem helemaal gerepareerd! Maar zonder die ratels heb je er voor de radio niks meer aan.”
Ondanks hun grote populariteit hadden de Radio Veronica dj’s helemaal niet in de gaten hoe beroemd ze waren. “Joh, je ging gewoon lekker je programma maken.” Luikinga herinnert zich de actie ‘Veronica blijft… als u dat wilt’. “Hebben we op een middag aan boord bedacht. Toen we aan land kwamen bleek opeens heel Nederland op z’n kop te staan. Op het schip was er natuurlijk geen contact met de buitenwereld. Alleen in geval van nood mochten we Scheveningen bellen.”
Mensen herkenden de Veronica diskjockeys bovendien vooral van stem. Dat leverde wel eens problemen op. Luikinga herinnert zich een drive-in show in een grote feesttent op een kermis. Tom Mulder en hij melden zich bij de organisatie, maar krijgen te horen dat ‘iedereen wel kan zeggen dat ‘ie van Veronica is’ en ze komen er niet in. Ondertussen loopt de zaal vol, het begint al aardig te loeien, en de technici draaien de plaatjes. “Stonden wij lekker ergens een biertje te drinken, komt die man er weer aan. Had ‘ie ons toch wel nodig.” Andersom gebeurde het ook dat mensen probeerden gratis binnen te komen. “Dan kwam er iemand naar ons toe: Deze man zegt dat ‘ie Lex Harding is.”
Onherroepelijk naderde dan toch het einde van de zeezender. Emotioneel? Voor Luikinga niet echt. “Je was erop voorbereid”, vertelt hij, “er was al zoveel emotie geweest het jaar ervoor. 18 April heb ik op het Malieveld gepresenteerd, ontzettend leuk vond ik dat.” De laatste uren maakt hij niet aan boord mee, maar in de studio. “Het laatste uur kwam er een bommelding en zaten we uiteindelijk in de tuin van het Laapersveld bij een autoradio naar dat laatste gedeelte van Radio Veronica te luisteren.”
Ook aan Veronica’s publieke omroepperiode bewaart Will warme herinneringen, met name aan de zomertours langs de Nederlandse campings. “We begonnen met een klein uitklapbaar karretje. De laatste jaren gingen we met een grote crew en zo’n megatruck op pad, met artiesten als Albert West, Bartje Boos en Nico Haak. Iedereen bleef overnachten; dolle pret.”
Luikinga is één van de weinige dj’s die voor de VOO ook televisie gaat maken. “Ik moest natuurlijk weer een quiz doen. Tijdens het monteren zagen we dat de opnames verschrikkelijk waren. Het kon echt niet.” Hij besluit het maar eerlijk aan Rob Out te vertellen. Die avond neemt Luikinga plaats voor de camera, zegt dat hij een quiz heeft gemaakt, maar dat die te slecht is om uit te zenden: volgende keer beter. Veronica had altijd een noodgreep als er iets mislukte; dan werd er gewoon een popconcert uitgezonden. “Dat was helemaal niet normaal in Hilversum!”
“Op een gegeven moment kreeg je nachtfilms in het weekend. Elke omroep moest die na z’n normale programmering aan- en afkondigen. Out wilde dat we dat allemaal probeerden, en als je het aardig deed moest je het maar blijven doen. Ik vond dat helemaal niks. Dus toen ik in dat hokje zat en het rode lampje ging branden, deed ik helemaal niets. De regisseur begon wild te gesticuleren. Na een minuut of twee zei ik: ‘Mij hoor je niet vanavond’. De volgende dag moest ik bij Out komen. Eruit, zei hij. Ach, hij heeft me wel tien keer ontslagen.”
In 1975 schrijft Luikinga het winnende liedje voor het Eurovisiesongfestival, Ding-a-dong. “Dat was lachen”, vertelt hij. “We stonden zo ver voor dat het allang zeker was dat we gingen winnen, maar het duurde heel lang voor ik het besefte.” Tegenwoordig vindt Luikinga het festival niet zo leuk meer. “Het was de laatste Elfstedentocht. Ik vind dat ze gewoon met klompen aan de vogeltjesdans moeten doen.” Dat het ook een kwestie van geluk is erkent Luikinga wel: “Een liedje dat ik later schreef was tien keer zo goed en dat kreeg nul punten.”
Vaste prik op zondagavond was bijna dertig jaar het schrijven van de column voor het Veronica Magazine. Waar haalt Luikinga zijn inspiratie vandaan? “Mensen zeggen altijd: wat beleef je veel, ik beleef nooit wat. Dat is onzin. Iedereen maakt dingen mee, maar pas als je een column schrijft ga je het als onderwerp zien.”
Diskjockey, televisiemaker, muzikant, columnist… Hoe ziet Luikinga zichzelf eigenlijk? “Ik ben waar ik op dat moment mee bezig ben. Ik heb ook periodes dat ik me het lazarus loop te filmen en dagen achter de pc zit te knippen en te plakken. Dan sta ik op het punt om een hele dure camera aan te schaffen en opeens is het afgelopen. Dan ken ik het kunstje.”
Hoewel hij met het Veronica van nu niet meer zoveel heeft, blijft het Veronicagevoel Luikinga zijn hele leven bij: “Je voelt je toch een beetje verbonden met elkaar. Als ik mensen van vroeger tegenkom hebben we het meteen weer heel gezellig. Maar dan hebben we het eigenlijk nooit over meer Veronica.” Volgens Luikinga gaat het dan ook meer over een periode dan over het station: “Wij waren flowerpower, vrijgevochten idioten allemaal. Een heel andere cultuur dan nu. Veronica paste precies in die tijdgeest. Dat mensen je en jij zeiden, dat was helemaal nieuw. Ik kon ook gewoon zeggen dat ik de avond ervoor nogal was doorgezakt en hoofdpijn had, en het kalm aan deed vandaag.”
Op die vrijgevochtenheid komt Luikinga even later terug. “Er werd gewoon hard gewerkt. Je kon doen wat je wilde, als het programma maar op tijd af was. Het was niet zo’n losgeslagen zooi als iedereen denkt.” Uiteindelijk ging het erom dat je jezelf was, besluit hij. Het duurde wel een jaar voordat hij dat kon. “In het begin schreef ik m’n teksten van tevoren en die las ik dan op. Maar dat was helemaal niet de bedoeling. Als je niet jezelf bent val je onherroepelijk door de mand, en dat geldt voor het hele leven. Dat heb ik geleerd bij Veronica.”
Op zijn zestigste besluit Luikinga voor de tweede keer dat het mooi is geweest, maar opnieuw blijkt dat ‘Will wel weer wil’. Op 20 juni 2005 maakt hij zijn tweede radiocomeback op het Nederlandse ‘oldies’ station XtraFM aan de Spaanse Costa Blanca, wederom met zijn oude succesformule. Ook schrijft hij af en toe weer een column voor het meest gelezen Nederlandstalige blad van de costa, De Week. Om af te sluiten met de slotzin die Luikinga zelf meer dan twintig jaar gebruikte: “Rij en radio voorzichtig, denk aan mij!”
“Lex Harding, dat is die discjockey die tegenwoordig in de media zo nodig allemaal dingen moet doen. Lodewijk den Hengst is iemand die van tuinen houdt, van dieren en van reizen”, zegt de Veronicaveteraan over zijn twee alterego’s. Zijn liefde voor tuinieren houdt Reinhard Lodewijk den Hengst, zoals Lex Harding vóór zijn legendarische radiocarrière heet, over aan zijn jeugd in een tuindersfamilie in Boskoop. Daar ziet hij op 16 april 1945 het levenslicht.
Met zijn HBS-A diploma op zak is hij rond zijn twintigste een typisch ‘Nijenrode-pikkie’ – inclusief stropdas en embleem op zijn blazer – op de prestigieuze business school. Hier openbaart zijn talent voor het inschatten van hitpotentie zich voor het eerst. De student kondigt plaatjes aan tijdens de pauze, treedt op als diskjockey op feestjes en is manager van een bandje. Na Nijenrode vertrekt Den Hengst naar Rotterdam om aan de Economische Hogeschool te gaan studeren. Maar van die “irreële economische studie” komt weinig terecht als hij aan de bak komt als dj voor Radio Dolfijn (later Radio 227). Zijn sollicitatie wordt in eerste instantie afgewezen wegens zijn Boskoopse accent, maar de piratenzender zit zo omhoog dat men in januari 1967 ‘toch maar die man met dat accent’ aanneemt.
“We moesten wel eens plaatjes in het Engels aankondigen, dan kom je met de naam Lodewijk den Hengst natuurlijk niet ver”, licht Harding de keuze voor een alias toe. Zelf verzint hij ‘Lex’, naar het nieuwe sigarettenmerk Lex25. Programmaleider Tony Windsor voegt er ‘Harding’ aan toe, naar de voormalige Amerikaanse president Warren G. Harding – overigens de meest corrupte president uit de Amerikaanse geschiedenis, maar “een kniesoor die daarop let.”
Dit eerste radioavontuur duurt maar enkele maanden; het zendschip van Radio 227 moet voor de Engelse kust verdwijnen. Harding solliciteert herhaaldelijk bij Radio Veronica maar wordt steeds afgewezen. Zijn aanstelling in oktober 1967 dankt hij aan vriend en ex-Dolfijncollega Jos van Vliet, die hem bij Willem van Kooten aanbeveelt als opvolger. Een week later is hij nieuwslezer. Een proeftijd is volgens Van Kooten niet nodig: “Deze redt het wel.” In april 1968 promoveert Harding dan ook tot diskjockey.
Lex krijgt steeds meer te doen. Zijn nette voorkomen heeft hij verruild voor lang haar en een baard. “Love, peace, dat soort dingen. Als discjockey droeg je dat uit”, zegt de man met een uitgesproken muzieksmaak – The Collectors, Pink Floyd en Frank Zappa zijn zijn favorieten – waarmee hij binnen Veronica de progressieve richting vertegenwoordigt. In programma’s als de Lex Harding Show en Lexjo zet Harding de toon die al snel kenmerkend wordt – en nog steeds is – voor dj’s. Uit diverse opiniepeilingen komt hij als populairste dj uit de bus.
Lex Harding Show
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Die eerste jaren op het schip zijn zijn mooiste jaren, verkondigt Harding later vaak: “De publieke omroepen vonden het niet zo belangrijk of er mensen naar hun programma’s luisterden. Veronica gaf het volk wat het wilde. Dat heeft me altijd enorm aangetrokken.”
Met het verdwijnen van Veronica in 1974 gaat zijn droom – een commercieel radiostation – in rook op. Van al het personeel lijkt Harding het meest aangeslagen. De overstap naar het publieke bestel ziet hij, evenals zijn compagnons Rob Out en Wouter Bordewijk, dan ook als een tussenstap.
De ondernemers (later ook met Peter de Jager) verdienen intussen veel geld met allerlei BV’s, zoals de Stichting Nederlandse Top 40 (1974) en platenmaatschappij BR Music (1985). Harding deelt verder in het succes van mensen die hij ‘ontdekt’, zoals Adam Curry. In het geheim neemt hij aandelen in Sky Radio, waar hij overigens nooit een emotionele band mee heeft gehad: “Sky Radio heeft geen identiteit. Het was gewoon een goede investering.”
In 1989 is het zover: Harding sticht het eerste commerciële televisiestation in Nederland: RTL-Veronique (het latere RTL4). Harding neemt ontslag bij Veronica en wordt directeur van Veronique, maar een paar maanden later staat hij na een conflict met mediabedrijf CLT weer bij Veronica op de stoep – hij mocht van het bestuur altijd terugkomen. Als journalisten ontdekken dat belangenverstrengeling tijdens de oprichting van Hardings nieuwe tv-zender heel Veronica in gevaar heeft gebracht, wordt diens positie als directeur Radio onhoudbaar.
De breuk wordt definitief in 1992, als Nederlandse commerciële radio via de ether wordt toegestaan. Harding acht dit dé kans voor Veronica om terug te gaan naar haar roots. Op 1 augustus 1991 deponeert hij met Peter de Jager de Vrije Radio Omroep Nederland (VRON). Een commercieel Veronica blijkt echter niet het ideaal van voorzitter Joop van der Reijden. Harding wordt, na 25 jaar Veronica, geschorst.
Dan maar een eigen zender. De naam wordt Radio 538; een ode aan de frequentie van het oude drijvende Veronica. Veronica-coryfeeën als Erik de Zwart en Wessel van Diepen verhuizen mee naar de brutale jongerenzender die op 11 december 1992 begint met uitzenden. De Top 40 laat Harding in eerste instantie bij Veronica; die hoort daar volgens hem thuis. Maar als Radio Veronica haar eigen Top 50 ontwikkelt, haalt 538 dit paradepaardje in 1994 binnen. Inmiddels is Radio 538 Nederlands best beluisterde radiozender.
Als tv-partner voor zijn radiostation richt Harding op 1 mei 1995 The Music Factory (TMF) op en wordt zelf directeur. Vier jaar later, op zijn 53e, stopt hij bij het clipstation – als multimiljonair. Het is tijd voor zijn gezin, voor een reis naar Mongolië, hier en daar wat handel met zijn BV’s en zijn grootste hobby’s: zijn aquariums en de tuin. Dat pakt anders uit… Als directeur Erik de Zwart vertrekt wordt Harding eind november 2002 noodgedwongen vervangend directeur. Tot Jan Willem Brüggenwirth hem ruim een jaar later opvolgt, vertolkt de Veronicaveteraan nog even de rol van uitstekend zakelijk leider – die af en toe nog eens een alarmschijf kiest.
Van wrok is nauwelijks sprake bij de oud-Veronicacollega’s. Joop Daalmeijer (destijds directeur televisie): “Zijn probleem was gewoon dat hij de publieke omroep wilde runnen als een commercieel bedrijf. Hij was een zakenman in de zwartekousenkerk.” Ook Willem van Kooten en Pieter Storms hebben respect voor hem: “Het goeie aan Lex is, dat hij nooit onder stoelen of banken gestoken heeft dat hij een commercieel dier was. Hij is na Van Kooten de grootste media-entrepreneur van Hilversum.”
Tegenwoordig investeert de ‘radiowetenschapper’ in media. Eind 2005 neemt hij samen met Ruud Hendriks een belang in Slam! FM. Daarnaast zet hij zich in voor zijn woonplaats Nijkerk, waar hij sinds 1972 woont. Hij stelt geld beschikbaar voor de herbouw van de Oostermolen en richt de website MooiNijkerk op. Op 7 september 2006 opent hij café Old Niekark. Ook onderhoudt hij een website met reisverhalen en kweekt hij orchideeën. Lodewijk den Hengst heeft weer tijd voor wat hij eigenlijk het liefste doet: “met boompjes bezig zijn.”
mijmeringen van een muzikaal zeedier
“Ik ben nog effe aan bet piele hoor’. Lex Harding is nog even aan het pielen. Voor mensen die zich niet dagelijks met dal soort werk bezig houden en zich derhalve onmiddellijk door de wildste fantasieën laten bespringen als ze zo’n woord lezen, het pielen van de populaire disk-jockey heeft ongeveer zóveel om hei lijf: Meneer Harding (26), blond, sluik haar,, brilletje, zachtmoedige onderkin en een snor als het stuur van een dernymotor, kondigt ontspannen twee nummers van John Lennon’s eigenlijk veelste nieuwe LP Imagine aan. Laat de technicus er de jingle Hee psst Lex Harding.. tussendoor borduren, neemt afscheid van het luistervolk en klaar is Lex, uitgespeeld, wéér een Harding-show in blik.
Lex Harding, zou je kunnen zeggen, is een disc-jockey van de oude stempel. Hij leerde het vak omdat hij min of meer toevallig in een stoel achter een microfoon werd gekwakt en kon kiezen tussen twee dingen, zwemmen of verzuipen. Hij verzoop eerst omdat er geen badmeester was, kwam pruttelend weer boven en begon de beentjes
uit te slaan. Hij zwemt nog steeds, trouwens.
Jongetje Harding zat op Nijenrode zogezegd, een instituut waar je verkoop-praatjes leert en een maatschappelijk verantwoorde hoeveelheid kapsones en een pijlsnel blazertje krijgt opgedrongen. En toen? Wist hij veel, hij wist het niet, economie maar, want dat was eigenlijk wel ‘t makkelijkste na Nijenrode. Hij verveelde zich toch. Lex knapte al af op de hele Rotterdamse hap, voordat hij er goed en wel aan begonnen was. Met ‘t studentenleven liet hij zich helemaal niet in; hij had er al van gegeten en gedronken op Nijenrode. Lex Harding zag een hoop goeie en slechte films, werd een bekwaam biljarter en piemelde een beetje heen en weer als manager van teen of het andere beatbandje.
SLAPENDE WALRUS
‘Nou’, zegt Lex, onderuit in een stoel, relaxt als een slapende walrus, ‘En toen werden de Engelse piraten populair. Swinging radio England zou Swinging radio Holland worden. Ik solliciteerde, deed een test en mislukte faliekant. Toen werd ‘et Dolfijn Jongens af en aan en omdat ik ook nog ergens op de lijst stond onderaan, kwamen ze bij mij terecht. Ik stelde me er niks van voor hoor, ‘t was meer het avontuur, weet je wel. ‘t Stelde geen moer voor en ik was erg nerveus. Een dag later moest ik drie uur live de lucht in. Ik hoorde achteraf dat ‘t erg slecht was, maar dat kon moeilijk anders. Op een gegeven moment leer je het; als je iedere dag moet is dat de beste stoomcursus die je maar kunt krijgen. Nou zit ik hier. Of het m’n ideaal is? Ik heb er eigenlijk nooit over nagedacht…’
Jij bent een goeie d.j. Wat is een goeie d.j.?
‘Iemand die mensen aangenaam bezighoudt en daarnaast informatie verstrekt. Er zijn waarschijnlijk nog meer dingen. IJdelheid? Geen vereiste, een goeie geeft in een programma iets van zichzelf. Ik hoor wel ‘es programma’s waarin jongens meer over zichzelf zeggen dan ze in een persoonlijk gesprek zouden doen. Aan de andere kant, jekrijgt vaak de indruk dat mensen niet naar muziek luisteren voordat ze beginnen te draaien. Ik wel. Ik ben meer in de progressieveren geïnteresseerd dan de anderen, geloof ik, maar ik kan niet altijd draaien wat ik leuk vind. Ik kan niet om die stapel heen. Soms pak ik wat voor mezelf. Draai me wezenloos aan ouwe Beatles op het ogenblik enne… Pink Floyd, Soft Machine Nucleus wil ik ook welles pakken, ‘t Hangt zo van m’n stemming af hè. Soms zet ik Grand Funk Railroad keihard op, de volgende dag vind ik ‘t een pestherrie, krijg ik er de zenuwen van… O ja, Salisbury van Uriah Heep draai ik veel op het ogenblik…’
Lex ligt, met een pilsje in de hand, in de stoel als een ijstaart die op smelten staat. Hij heeft een goeie stem, Lex, als die ooit van beroep verandert kan die zo bij de radio. Achter de draaitafel haalt hij z’n pensioen niet, nee hoor.
MICROFOON
‘M’n hele leven disc-jockey blijven? Nee hoor, beslist niet. Ik doe nou 18-1/2 uur, lekker, vaste tijden, niet, tussen 2 en 4 in de middag, vast publiek – dat denk ik tenminste – maar altijd? Ik zou wel altijd een bepaald programma willen houden. Zo’nmicrofoon hè, daarachter zitten. Ken je dat gevoel? Ik heb een soort radiohonger als ik terugkom van vakantie..
Contact met de muziek, contact met honderdduizenden mensen, begrijp je wel. Dat is iets heel bijzonders. Ik vertelde vroeger in Parels voor de Zwijnen wel es allerlei dingen, wat ik dacht en zo, wat ik voelde, allerlei dingetjes. Kreeg je opeens een reactie van iemand die op datzelfde moment de zaakjes net zo had gevoeld. Nou,dan denk je verdomme, fijn hoor. Ik zit hier tenminste ook niet voor jan Dat gevoel van erkenning, jaa… Lekker hoor. Dat voorziet toch gewoon wel in een soort behoefte. Als ik een moeilijke plaat tip ook, ik bedoel een plaat tippen is geen kunst, maar als ik een moeilijke tip en hij slaat in! Nou, da’s prettig gewoon eh… eigenlijk…’
Maak je je snel kwaad?
Ik kan loeinijdig zijn hoor en me dan weer erg lekker voelen. Ben nooit zo erg boos, vroeger wel, was ik ontzettend driftig, maar dat leer je wel af. Nou ben ik nooit snel enthousiast, nooit snel kwaad. Kijk een beetje de kat uit de boom. Je kan het beter voor je houwen en spuien als het van pas komt, nietwaar? Behalve als iemand z’n plicht verzaakt, de boel belazert, de zaak zit te besodemieteren. De…’
Wat doe je verder?
‘Eh… Ik ben verloofd en ik heb vier aquariums en een papegaai… Kost een hoop tijd hoor, die aquariums, schoonhouden en zo weet je wel. En ik lees veel, kranten, tijdschriften, boeken. Heb ik nog een grammofoonplatenwinkel, daar gaat ook een hele hoop vrije tijd naar toe. Enne.. Snorkelen, snorkelen in de middellandse zee, schelpen verzamelen. Ik duik me wezenloos naar schelpen. Ik zou ook best een groot zeeaquarium willen hebben, maar dat is moeilijk hoor. Als je in de zee pist kan het geen kwaad, maar als je in een zeeaquarium spuugt is de chemische samenstelling van ‘t water al veranderd. Maar dat komt wel hoor, later…’
Geld?
‘Mmmmm.. Als je ‘t eenmaal verdient kan je d’r zo moeilijk afstand van nemen hè.. Je kunt zo gemakkelijk zeggen dat ‘t eigenlijk niet belangrijk is, maar dat is niet waar. Ik zou graag willen dat ‘t niet belangrijk was, maar ons maatschappelijk bestel, onze economie maakt het belangrijk. Dus doe je mee, geld verdienen, maar of dat nou op zo’n leuke manier gaat?
ERUIT STAPPEN
Weet je., ik heb er welles serieus met vrienden over zitten praten. Goed, we stappen er uit, gaan naar Ierland, kopen een boerderij en een geit en je probeert je vrienden en kennissen niet te missen. En wat dan? Denk je jezus toch maar es iets gaan doen. Wat? Platen importeren, noem maar wat. En zo begin je weer van voren af aan. Ik ben een product van een samenleving waar ik helemaal niet zo erg blij mee ben. Dat ben ik me bewust, zéér bewust en ik kan daar zwaar de tering over inkrijgen. Je kan twee dingen doen, er helemaal uitstappen of je vrijheid kopen met een hoop poen. Goed ik probeer het laatste. Maar het is verkeerd! Je werkt mee aan een economisch bestel dat, daar zijn we nu zo langzamerhand wel achter, verkeerd is. We zijn aan onze ondergang aan het bouwen; misschien loopt het goed af, misschien niet. Maar tot nu toe bevuilen we ons erfgoed in onze strijd om een soort vrijheid. We doen angstige dingen en ik doe mee. Omdat ik geen alternatief ken…’
Lex Harding praat nog steeds rustig, zonder stemverheffing, een beetje gelaten. Ik zeg: Hoe ziet je paradijsje er uit? Ben ik aan het scheppen. Ik ben met een ouwe boer bezig voor een boerderijtje. Hij doet nog een beetje moeilijk hoor, maar verder… Een boerderijtje, trouwen, een hele hoop beesten en een lekker viswatertje in de buurt’. Hij knikt. Meneer Harding ziet iets zitten. zie je, ik heb me er wel eens in verdiept, als er een bestaan is op te bouwen uit de interesse voor de zee, dan zou ik het in die richting zoeken…’ Lex Harding deed A. , Als hij B ad gedaan was hij bioloog geworden.
Rob Stenders tijdens 50 jaar Radio Veronica Fotograaf: Vincent Schriel
Vijf jaar na de eerste testuitzending van Veronica vanaf de Borkum Riff wordt op 18 april 1965 Rob Zieltjens geboren in Tilburg. Opgroeiend in Oisterwijk wijdt zijn vader hem in in de wereld van de popmuziek. Rob spaart de Top 40 en zit het liefst thuis tussen de platen; naar de eindexamenfeestjes gaat hij alleen als hij gevraagd wordt om er te draaien. Het echte werk begint bij lokale en Belgische radiostations en vervolgens, in 1984, bij de VARA waar hij de Verrukkelijke 15 presenteert. Onder de achternaam van zijn moeder: “Stenders klinkt veel gelikter.”
In 1987 mag de diskjockey bij Radio Veronica niemand minder dan Adam Curry vervangen. Curry & Van Inkel wordt Stenders & Van Inkel en daarnaast bewijst Stenders zich solo in D’Rob of d’r onder, een programmatitel die er jarenlang inblijft. In seizoen 1990/1991 is hij samen met Jeroen van Inkel het gezicht van Countdown op Veronica TV, maar dat bevalt toch minder goed. Ondanks zijn grote respect voor grootheden als Lex Harding toont Stenders zich in zijn Veronica-tijd al wars van autoriteiten: “Ik ging volstrekt mijn eigen gang.”
Een uitstapje naar beginnend commercieel station Power FM blijkt een grote blunder. Stenders hoopt hier meer vrijheid en inspraak te krijgen, maar al gauw blijkt dat commerciële radio meer dan haar publieke variant gebonden is aan formules en regeltjes. Met hangende pootjes klopt de gedesillusioneerde dj weer aan bij Veronica, waar hij in de wachtkamer gezet wordt met een nachtprogramma (Vroegerobstaan). Dat Lex Harding kort daarna de halve Veronica-crew meeneemt naar Radio 538 komt voor Stenders dus goed uit; vanaf november 1992 is hij drievoudig terug met Goud van oud, Oh, wat een nacht en Het is maar een spelletje (met Ad Bouman).
‘Shockeren met beleid’ wordt de opzet van Shockradio, dat februari 1993 van start gaat. Met partners in crime Fred Siebelink en Floortje Dessing valt Stenders in deze show bekende Nederlanders lastig. Tot de Veronica-directie hier anderhalf jaar later een eind aan maakt met als resultaat het minder rebelse Outlaw Radio. De pittige vragen en grove grappen, onmiskenbaar speerpunten van Stenders’ radiopersonality, staan overigens in schril contrast met de verlegen en introverte jongen buiten de studio. Vooral in zijn Veronica-tijd leidt dat regelmatig tot paniekaanvallen.
Als Veronica in 1995 commercieel gaat is dat voor Stenders bepaald geen uitgekomen droom. “Ik heb namelijk nogal sterk de afwijking een muziekliefhebber te zijn”, verklaart hij en bedankt vriendelijk voor een voorgeprogrammeerde playlist en ‘praatklok’, hoewel hij op Hitradio Veronica nog wel even in het weekend te horen is. Wel grijpt hij samen met Jan Hoogesteijn de kans om onder de paraplu van het commerciële Veronica alternatieve popzender Kink FM op te richten. Stenders wordt programmaleider en heeft een eigen programma, tot hij een jaar later met onenigheid vertrekt.
Na een blauwe maandag op Jazz Radio maakt Stenders zijn comeback bij de VARA. Zijn middagprogramma met oud radiomaatje Fred Siebelink wordt één van de pijlers van het verjongde 3FM. Hoewel minder goed beluisterd vormt ook Stenders’nachtprogramma Freakolympics, waarin hij zich volledig kan uitleven met oud en experimenteel werk, “een mooi visitekaartje” van de publieke omroep. In 2000 volgen de inmiddels onafscheidelijke ‘Rob en Fred’ met Stenders Vroeg Edwin Evers op in de ochtend.
Eenmaal in zijn carrière zwicht Stenders voor het grote geld. Terwijl hij om zich heen de ene na de andere lucratieve radiotransfer ziet voltrekken zoekt de VARA-man in juni 2004 het commerciële avontuur bij Yorin FM. Aanvankelijk met spijt, maar gelukkig blijkt al snel dat hij met Stenders vroeg op vrij spel krijgt. Dat verandert als Yorin FM wordt overgenomen door SBS en verandert in Caz!, waarop Stenders vertrekt.
De werkloze diskjockey zit echter niet stil. Op internetstation KXradio, dat Stenders halverwege 2005 opricht, kan hij digitaal zijn ongecensureerde muzieksmaak botvieren en hoewel hij zelf toegeeft ‘niet echt van het beeldscherm te knallen’ is de lopende popencyclopedie in 2007 nog even terug op de buis met de muzikale quiz Stenders Late Vermaak op Tien. Sinds mei 2007 is de Serious DJ terug bij oude liefde 3FM met het middagprogramma Stenders Eetvermaak (VARA).
Rob Stenders won een Zilveren Reismicrofoon (2000) en een Marconi Award voor zijn totale oeuvre (2005), die hij overigens allebei niet zelf ophaalt. Onderhoudende conversaties (in het bijzonder met radiopartner Fred Siebelink), verbluffende muziekkennis en het vermogen om minder toegankelijke muziek eigenhandig de hitlijsten in te helpen behoren tot Stenders’ meest geprezen kwaliteiten. Daarnaast leverde hij een grote bijdrage aan Veronica’s Kink FM en het succes van het vernieuwde Radio 3.
Rob stenders (rechts) en Jeroen van Inkel tijdens 50 jaar Radio Veronica Fotograaf: Vincent Schriel
Of Stenders ook over literair talent beschikt moet zijn in februari 2008 verschenen autobiografie, Stenders Leesvermaak, uitwijzen. Wat hij in ieder geval zal blijven doen, via de radio en via interent: “Aan de man brengen wat ik mooi vind.”
