De eerste vrouw bij Veronica is ze niet; daarin gaat omroepster Ellen van Eck haar voor. Maar minder baanbrekend is Tineke de Nooij daarmee allerminst. Zo introduceert zij met haar programma Tineke het ‘middagmagazine’ format – veelvuldig nagevolgd door onder meer De 5 uur show en Life & Cooking. Ook is ze de eerste die live in de uitzending koks laat kokkerellen. Later heeft ze een primeur met ontbijt-tv voor de zaterdagochtend en is ze de eerste Europese talkshowhost, wanneer ze live vanuit Moskou tv-uitzendingen maakt voor een miljoenenpubliek.

Christina Hendrika (Tineke) de Nooij wordt geboren op 27 april 1941 in Baarn, als dochter van een timmerman en een secretaresse. Ze groeit op tussen de omroepmedewerkers in Hilversum. Op haar twaalfde verricht ze al kleine werkzaamheden voor de AVRO. Daarna schrijft ze stukjes voor de plaatselijke krant. Op haar achttiende belt ze spontaan aan bij het Hilversumse kantoor van Radio Veronica, waarna ze omroepteksten mag schrijven voor 225 gulden per maand.

Maar haar stem wordt ontdekt en per 1 september 1960 is Tineke dj van het popprogramma De zwarte schijf. Anderhalf jaar later presenteert ze drie ochtenden in de week het welbekende Koffietijd, later krijgt zij haar eigen show Tineke. Omroepsters zijn er destijds wel, maar De Nooij doet het anders: “Een diskjockey is voor mij iemand die voor de vuist weg en uit de losse pols zinnige en onzinnige dingen kan vertellen. Dat leerde ik van de Engelse dj’s die bij Veronica werkten, want voor 1962 las iedereen zijn of haar tekst op van papier. Ellen van Eck was een echte omroepster; voor haar was het ondenkbaar om zonder uitgeschreven tekst de lucht in te gaan. Die teksten schreef ik dan voor haar en zo is het bij mij begonnen.”

De jongedame is naar eigen zeggen “happy” bij Veronica: “Ik zou nooit een gewone omroepster willen zijn bij één van de andere omroepen. Hier kan ik elk idee kwijt, ik kan helemaal mezelf zijn.” De vrouwelijke dj wordt ongekend populair. Fans die vragen om een foto met handtekening – twee doen er zelfs een huwelijksaanzoek – beantwoordt ze overigens met een statige ansichtkaart van het Veronicazendschip.

Samen met collega-dj Willem van Kooten (alias ‘Joost den Draaijer’) brengt ze het plaatje Turkse koffie / Hé Joost, hé Tineke (1964) uit. Het wordt een hit. “Ik met die hele hoge piepstem.. Een huiler. Maar die combinatie Joost en Tineke was het helemaal”, zegt de zangeres erover.

Na het verbod op zendpiraterij in 1974 gaat De Nooij naar de NOS, waar ze onder andere de NOS Top 30 en Eén op Zondag presenteert met collega’s als Felix Meurders en Frits Spits, waarbij ze ook haar televisiedebuut maakt. In 1975 volgt ze de regieopleiding bij Santbergen (nu Media Academie) in Hilversum. Een jaar later keert ze terug naar Veronica, nu als regisseur van live popprogramma’s als Countdown. Daarnaast regisseert en produceert ze documentaires die een grote sociale bewogenheid aan de dag leggen, zoals Kindje kopen in Bangkok, De gevolgen van kindermishandeling en Weerzien met Indonesië. Overigens adopteert De Nooij twee kinderen met haar (inmiddels ex-)man, Veronica dj Tony Vos, met wie zij ook twee biologische kinderen krijgt.

Op 27 september 1982 schrijft De Nooij televisiegeschiedenis met de eerste magazineachtige talkshow in de namiddag: Tineke. “Ze zeiden altijd dat er geen markt voor was, maar ik geloofde in een middagmagazine. Tot die tijd werd het beeld op zwart gezet. In plaats daarvan wilde ik een breipatroon gaan doen en een interview met de Zangeres zonder Naam.” Het luchtige liveprogramma kent een kijkdichtheid van 42% en staat aan de wieg van de carrières van Gordon, Peter Jan Rens en Emile Ratelband. De Nooij bedenkt niet alles zelf, maar het is bijvoorbeeld haar idee om Joop Braakhekke te laten koken in de uitzending. Vele koks treden in zijn voetsporen – ook na Tineke.

In 1989 vraagt Joop van den Ende het Veronica-boegbeeld voor zijn TV10. Daarop stopt de inmiddels 48-jarige De Nooij bij Veronica. Als TV10 mislukt komt ze terecht bij RTL4. In 1991 promoot ze in tv-uitzendingen vanuit Moskou de Stichting Kinderen voor Tsjernobyl. Daarmee wordt ze als eerste talkshowpresentatrice in verschillende Europese landen uitgezonden. Ook reist ze meerdere malen naar Kiev om kinderen op te halen voor een vakantie in Nederland.

De Veronica coryfee begint haar eigen productiemaatschappij Tenfold. Voor RTL reist ze de wereld rond om documentaires te maken over paranormale onderwerpen in Tineke en de paranormale wereld. In de VS interviewt ze vrouwen die beweren door aliens te zijn ontvoerd, in India verblijft ze op de ashram van Sai Baba en in Mexico ziet ze kinderen geblinddoekt lezen met hun handen. Aan dit omstreden tv-programma dankt ‘genezend medium’ Jomanda haar bekendheid. Na twee jaar stopt De Nooij ermee, “want ik wilde niet het stempel ‘paranormaal’ krijgen.”

In 1998 slaat een verjongingscult toe bij RTL. Het contract van De Nooij wordt niet verlengd, net als dat van Ron Brandsteder, Henny Huisman en Viola Holt. Na in 38 jaar bijna iedere bekende Nederlander en beroemdheden als John Lennon, Julio Iglesias en Cliff Richard geïnterviewd te hebben, zet De Nooij haar radio- en tv-activiteiten op een laag pitje. Ze werkt met enkele andere ex-Veronicamedewerkers voor Radio Gooiland en doet haar radioverleden even opleven met Koffietijd op Radio 192 (2001). Ook werkt ze mee aan de Veronica Zeezenderweek in 2003.

Sinds 2004 verblijft de Gooise presentatrice een aantal maanden per jaar in Zuid-Afrika, waar ze stukken grond in een natuurgebied verkoopt. Tevens importeert ze haar eigen Zuid-Afrikaanse wijn, ‘De Kaapse Nooi’. Tussendoor verschijnt zij in een Tel Sell reclame voor de omstreden BioStabil2000 magneethanger, waarmee zij de Vereniging tegen de Kwakzalverij op haar dak krijgt.

Tegenwoordig schrijft Tineke incidenteel voor verschillende tijdschriften, presenteert ze congressen en houdt zij lezingen. Acht jaar na het einde van haar televisiecarrière staat de 65-jarige Veronicaheldin centraal in een aflevering van De TV Comeback Show (zomer 2006, omroep MAX), waarin ze vertelt over de zorg voor haar tweede man, die een hersenbeschadiging opliep. “Presenteren kan ik, in tegenstelling tot verplegen, wél goed.”

De jury voor de RadioBitches Awards 2010 is bekend. Dit jaar zal Tineke de Nooij de rol als juryvoorzitter op zich nemen. De jury bestaat uit Erik de Zwart, Sieb Kroeske, Marjolein Dekkers, Pierre Papa en Iwan Reuvekamp. De V-Academy maakt begin november de door de jury genomineerde RadioBitches bekend. Het publiek bepaalt de winnaressen door op www.radiobitches.nl hun stem uit te brengen.

In 1972 vertellen omroepers en technici van het eerst uur van Veronica hoe het er aan toeging. Het is nog twee jaar voordat het doek gaat vallen voor Veronica als zeezender en alweer 12 jaar geleden dat Veronica begon. In die twaalf jaar is er veel veranderd en gebeurt. Lees en geniet mee met de Veronica Story’s van de mensen van het eerste uur zoals zij er in 1972 tegen aan keken.

Als ik aan die eerste jaren terug denk, hebben we eigenlijk alleen maar gelachen.

In juli 1960 liep ik toevallig langs de Zeedijk in Hilversum en ik zag een paar vreemdsoortige wezens stickers plakken op de ramen van een oud gebouwtje. Ik keek eens en dacht, verrek dat is dal schip. Nou kon je in die dagen Veronica nauwelijks ontvangen, maar de kranten stonden er vol van en dat vond ik spannend. Ik belde dus aan en een roodharig meisje deed open. Kan ik hier werken vroeg ik. Nou dat denk ik wel zei ze. Kom maar even binnen. Ik werd in een oud karretje geplant en daar zat ik dan. Een ouwe troep jonge. Dat hou je niet voor mogelijk. Het gebouw is er nog. Een van de weinig ouwe dingen in Hilversum die nog overeind slaan. Het is een kosterwoning geweest en later werd hel nog ‘s zondagsschool ook geloof ik. Beneden een kamer-en-suite, zo- als dat toen nog heette, een keukentje en boven twee hele kleine kamertjes. Goed, ik zat dus in dat kamertje met een potkachel en zeil op de vloer en op een gegeven moment kwam een vrouw binnen. Dat was Ellen van Eck, die toen programmaleidster was. Ze vroeg wat ik eigenlijk kon. Nou. ja, ik had bij een krant gezeten en dat leek haar wel wal want dan kon ik de teksten schrijven voor reclame-spots. M’n stem vond ze ook wel leuk en het werd hoog tijd dal ze bij Veronica teenager-programma’s kregen. Dat moest dan gebeuren dooi een jonge kracht. En hou oud was ik helemaal, zevenden jaar geloof ik, Of ik ook verstand van muziek had vroeg ze. En dat had ik niet. Nee. Het enige wat Ik van muziek wist was de Engelse top twintig die ze elke zondagavond uitzonden op Luxemburg.

Een maand later ben ik bij Veronica begonnen. We werkten toen met Ellen van Eek, Toon Vos en Max Groen. Boven in zo’n kamertje hadden we een studio. Dal noemden we toen zo. maar het was helemaal niks. Er slond een ouwe keukentafel met een bandrecorder. een pick-up en een microfoon hing er aan een touwtje boven. af en toe mocht ik wat in die microfoon zeggen. Woensdag gehaktdag of zo, We zaten trouwens hele dagen bij restaurant Bus bij ons op de hoek. En maar koffie drinken, van ‘s morgens vroeg lot een uur of zes ‘s avonds. Omdat er geen geld was hadden we niet veel banden. Als het nou stormde of zo kwamen die banden niet op tijd van boord terug en daar zaten we dan. ‘s Avonds reed iemand naar Scheveningen en als het dan wel gelukt was om de banden van boord Ie krijgen waren we doodgelukkig, We maakten soms onze programma’s lot een uur of vier in de nacht. Dat ouwe gebouw waar ik het net over had hebben we trouwens zelf helemaal geschilderd. Ik heb nog eens wat gordijntjes in de uitverkoop gekocht, thuis op de naaimachine in elkaar gezel en zo maakten we het een beetje gezellig. Ik zie me daar nog zitten achter een immens groot bureau op m’n leren stoel. Ja, dat hadden wc gekregen uit de nalatenschap van een of ander rijk persoon. Er was ook nog een prachtig Perzisch tapijt bij. Die heb ik over een paar sinaasappelkistjes gegooid omdat ik perse een typetafel wilde hebben.

Wal later kregen we drie Engelse discjockeys, “We waren ‘s avonds namelijk wel in Engeland te ontvangen en daar maakten die vogels programma’s voor. Toestanden, Ze sliepen in de studio op luchtbedden. Als je dan ‘s morgens binnenkwam moest je eerst over die jongens heenstappen. ]e zette dan maar een grote pot koffie, maakte de kachel aan en dan ging het wel weer. en wan die vogels was op een deejay-school geweest in Amerika. Hij heeft me eigenlijk een beetje bijgebracht hoe het moest. ]a, wij schreven onze teksten allemaal nog netjes op, gingen dan in zo’n kamertje zitten en begonnen met het programma.

Ik zal nooit vergeten dal die Engelsman bij me binnen’ kwam en zei: meisie je doet het helemaal verkeerd. Gooi al die mooie teksten van je nou maar in de prullenbak en kijk maar eens naar deze vrouw. Doe maar net ol je een programma voor haar maakt. Hij pakte een hoes van Eydie Gormé en zette die voor me neer. Nou en ik tegen Eydie Gorme praten he. Ontzettend stuntelig, maar na een paar programma’s zag ik die manier van werken wel zitten. In die eerste winter dat ik bij Veronica zat werd er een echte studio gebouwd. Karel van de Woerd kwam er toen bij en Nol Vis. Dat waren onze eerste volwaardige technici. Ze hebben er boven wat muren uitgebroken en er een ruit tussen gezet. Dal vonden we wat mooi hoor. Nou hadden ze de apparatuur zo neergezet dat de technicus met de rug naar je toe zat. Karel meteen een grote spiegel ophangen en daar kon je dan in zien wat je technicus deed. Dal holle geluid zag Karel trouwens ook helemaal niet zitten en op een dag kwam hij met honderden eierrekken aansjouwen. De hele handel werd tegen de muur gespijkerd en vanaf die dag noemden we die studio de eicel. De studio waar Nol later in zat was eerst discotheek. In het midden een kachel en de platen in kartonnen dozen op de grond. Later ging dat niet meer want we kregen af en toe ook wel eens wat van de platenmaatschappijen toen werd het te veel.

En in die tijd was het zo dat niemand er eigenlijk iets van wist. Van radio maken dan. Als er een mijnheer binnenkwam met een beetje goed praatje en een aardig koppie werd hij voor een geweldig salaris aangenomen en dan werd de hele kluit belazerd. Nou ja, in april eenenzestig werd het allemaal te gek en toen werden er een stelletje uitgetrapt. We bleven toen over met Nol, Karel, Toon Vos, Keesie van Zijtveld die er toen bijkwam, Ger-Ann Verwey die koffietijd deed en ik. Ik had een teenager-programma gekregen dat heette de zwarte schijf. Tweemaal in de week een half uur speciaal voor de scholieren. Niemand had hier een hitparade dus je rommelde maar wat aan. 3a, wist ik veel. Alleen die Engelse toptwintig, daar luisterde ik naar maar verder. .. En toen moest ik koffietijd doen omdat Ger-Ann wegging. Toon Vos was In mei programmaleider geworden en die zei dat het wel wat voor mij was, ik was de enige meid van het stel. Ik heb gehuild. Je moet niet vergeten dat ik toen negentien was en ik zag op mijn manier die muziek helemaal niet zitten. Ik van tien tot half elf gezellige muziek voor de huisvrouwen. Ik heb de tent afgebroken. Ik nam ontslag, daar kwam ik dan een dag later huilend op terug, nou ja één ellende, ik kon Toon wel vermoorden toen hij zei dat ik Iets voor de huisvrouwen moest doen. Ik dacht ik ben geen huisvrouw, en dat ligt me helemaal niet. Maar goed, Ger-Ann ging weg en daar zat ik dan. Toen kwam Willem van Kooten. Ik zie hem nog zitten aan dat buroo. Ik vond het een rare vogel. Hij had meteen al een paar van die zeer rare kreten. Hij moest dus mijn teksten schrijven en die waren niet te lezen joh. Die waren echt niet te lezen. Hij is zelf verschrikkelijk geinig, maar als hij het op papier zet en je moet zijn moppen en grappen voorlezen…Nou Ja da’s niet te doen. Je kent het verhaal dat Toon op vakantie ging en dat Willem de jukebox deed. Je ligt grijs onder de tafel als je dat nu weer hoort. Dat hou je niet voor mogelijk.

die zomer hebben we ontzettend fijn gewerkt. Fanatiek als de pest en de boel werd uitgebreid. Het gebouw van Veronica stond naast de oude fabriek van de gebroeders Verweij en we kregen wat meer ruimte. Het bedrijf begon te lopen, je kreeg op tijd je salaris en de platenmaatschappijen gaven platen en je mericte dat een plaat die wij vaak draaiden goed verkocht. Daar was je toen ontzetten trots op. Over die platenmaatschappijen gesproken. Ik zal nooit vergeten dat Toon op een ochtend bij ons kwam en zei: Jongens, vanmiddag komen er twee heren van een platenmaatschappij die wilden praten en ons dan platen sturen. Hou je nou een beetje in en gedraag je netjes. Nou werkte Keesie van Zijtveld in die tijd bij ons en die vogel had altijd van die vreselijk gekke spelletjes. Ja, die maakte hele konstrukties met touwtjes enzo, zodat je als je een deur opendeed een liak water op je hoofd kreeg. Ik weet niet precies meer hoe het zat, maar in ieder geval had Kees weer een of andere vreemde toestand met draden die door het hele gebouw liepen.

Enfin ‘s middags bellen die heren aan en Toon kruipt zo onder die draden door de gang over, doet de deur open en nam die mannen in het keurig geklede pak mee naar binnen. Wij zaten op z’n paas-best in de discotheek en er volgde een heel geouwehoer over platen en Veronica enzo. Opeens hoorden we een gil omdat een van die meiden de deur was doorgegaan waar Kees die bak water boven had gezet. Even later ging de deur van de discotheek open en dat meisje gooit een koffiepot vol prut naar binnen en roept hier dat heb je terug. En wat denk je… Kees had geen spatje maar een van die heren droop. Z’n hele pak onder de koffietroep. En Toon maar zeggen, Tineke haal een handdoek, Tineke haal een handdoek. Ik lag dubbel onder een bureau. Goed ik heb die man afgesopt en we kregen nog platen ook. n februari 1964 is Toon er uitgestapt. Die dacht toen ik krijg nu zo’n bureaubaantje, kijken of iedereen z’n programma’s af heeft, kijken of de banden weg zijn, ik stop er maar mee. Die zag het niet meer zitten. Toen kregen we een half jaar Hans Oosterhof als programmaleider. Die begon van, zeg maak jij op dinsdag van tien tot kwart over maar een hoorspel en dan uit boeken voorlezen enz.

Dat zagen wij helemaal niet zitten want we kregen net in de gaten hoe je nou zo’n beetje een commercieel radio-station moet runnen. Goed die man bleef dus een half jaar. Hij klapte tegen een meisje op en daar is hij mee getrouwd en vertrokken naar Suriname ofzo. In de zomer van ’62 moest Willem van Kooten in dienst. Hij had z’n studie opgegeven, die had zoveel programma’s en zoveel aan de kop dat ging niet meer. Dat was me een ellende, die dienst. Hij moest naar Amersfoort. We hadden geen vervanger voor hem en z’n programma’s moesten doorgaan. Joost mag het weten had-ie toen. Als je nou wist dat hij om acht uur uit de kazerne mocht, stond ik daar met ronkende motoren van m’n supersnelle eend voor de poort. Willem gauw achterin, een zak patat in z’n handen en dan als een gek naar de studio waar Nol Vis of Karel van de Woerd klaar zaten om het programma te maken. Ik hing dan maar wat rond in de studio want als Willem klaar was moest ik hem terug brengen. Ja, ik was de enige in die tijd die een auto had. Nou en dan reed je terug naar huis en kwam je tot de ontdekking dat z’n koppel nog achter in de auto lag. Daar sliep ik dan ‘s nachts niet van. Willem om acht uur morgenochtend op het appèl dacht ik dan, geen koppel, dat wordt minstens zes weken zwaar, die krijgt op z’n sodemieter. Ja en wie moest dan in die tijd z’n programma’s doen. Ik dus ‘s morgens vroeg m’n bed uit en weer naar Amersfoort waar ik dan z’n koppel aan de poort af gaf. Later ging Willem naar Crailo en dat was een stuk beter. Ik hoop dat je het allemaal nog kunt volgen want ik spring misschien een beetje van de hak op de tak, maar we beleefden ook zoveel. Ik zei dus net dat die Hans Oosterhof een half jaar prorammaleider was geweest.

Toen hij weg ging werd Willem het. De man met de minste ervaring maar wel de man met de meeste ideeën. En daar waren hele goeie bij. Je moet niet vergeten dat het een unieke toestand was dat Willem programmaleider werd. Een vogeltje van 22 jaar die een bedrijf moest runnen dat in die tijd toch al goed liep. Het was voor ons allemaal een beetje moeilijk om opeens bevelen van hem te moeten ontvangen. Maar Willem kan ontzettend goed met mensen omgaan en het liep dus allemaal wel. Als ik aan die eerste jaren van Veronica denk hebben we eigenlijk alleen maar gelachen. }onge wat hebben we een lol gehad. Je deed dingen die je je nu niet meer kunt permiteren en terecht. Maar vergeet niet dat je daar in opgegroeid was. De luisteraars trouwens ook. Willem ging toen naar Amerika en kwam toen terug met de topveertig. Dat was al een zet in het meer professionele werk en zo langzaam maar zeker werd Veronica toch een echt commercieel radiostation.

Tags: Countdown, Koffietijd, NOS, Peter Jan Rens, Radio 192, Radio Gooiland, RTL, Talkshow, Tell Sell, Tenfold, Tineke de Nooij, Tony Vos, Turkse Koffie, Zuid-Afrika
Categories: Personen

This entry was posted on Tuesday, September 7th, 2010 at 7:41 am and is filed under Personen. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.