Will Wil Wel - Ome Bull
Ik werd net door een aardige dame van een krant gebeld die me vroeg of ik al wist dat Ome Bull was overleden. Nee dus, maar ik schrok niet echt want als je eenmaal honderd jaar oud bent heb je niet zoveel dagen meer te verteren . De laatste keer dat ik Ome Bull zag en sprak, was tijdens de Veronica-mensen van -het schip reünie een paar maanden geleden. Ome Bull kreeg een onderscheiding van ons en een neut, maar niet meer dan een, riep zijn lieve begeleidster die hem naar het feest had gereden.
Terwijl ik zag hoe Ome Bull zijn glaasje naar binnen werkte, moest ik denken aan de vele keren dat ik hem ontmoette en hij vanwege zijn zeer slechte ogen een vinger in het jeneverglaasje stak om te controleren of het eb dan wel vloed in het glas was, als je vroeg of hij nog een borrel wilde. De aardige dame van de krant vroeg hoe Ome Bull was als baas.
-Geen idee-antwoordde ik.
-Maar hij was toch uw baas toen u bij Veronica werkte ….
-Klopt ,maar ik heb nooit het idee gehad dat Ome Bull mijn baas was.
Hij zal wel eens wat geregeld hebben als we iets niet goed deden, maar daar heb ik eigenlijk nooit wat van gemerkt.-
-Iemand die achter de schermen aanwezig was.?_
-Ik denk het wel…….Voor de schermen hebben we in ieder geval enorm veel lol met hem gehad..-
-Kunt u daar een voorbeeld van geven ?-
-Eh…….eh… dat schiet me even niet zo gauw te binnen. Als je dagelijks met iemand te maken hebt die aardig is, veel lacht en niet van zeuren houdt, leuke feestjes geeft, de hele club regelmatig thuis uitnodigt……Ja, dan heb je lol met hem gehad.-
-Ik begrijp het..Maar misschien een leuke anekdote.
Even nadenken ……dit is wel een aardige …tijdens een congres in Cannes besloten een paar jongens ’s avonds nog even flink door te halen in een chique nachtclub.
We namen een taxi omdat we weg niet wisten en toen we na een paar minuten bij de club aankwamen kroop Ome Bull uit de achterbak en riep -Ik kon niet slapen dus ik dacht dan rij ik maar mee.-
-En toen ?-
-Ja gewoon lol dus tot vroeg in de morgen.-
-Hoe zat dat eigenlijk met die bom?- vroeg de journaliste na een korte pauze.
-Hoe het precies zat weet ik niet want er doen een paar verschillende verhalen de ronde- antwoordde ik.
-Maar ik weet wel dat Ome Bull zei dat hij de verantwoordelijke man was en daar behoorlijk voor heeft moeten boeten.-
-Bent u wel eens bij hem geweest in de gevangenis?-
-Natuurlijk. We hebben er zelfs een drive -in show gehouden .’Flessen jenever verstopt in de loudspeaker boxen en via een theepot in de kopjes…-
-En toen Ome Bull terugkwam bij Veronica na de gevangenis .-
-Niks aan de hand .Toespraak van hem, sorry jongens en aan de slag.-
-U zei net dat Ome Bull slecht kon zien .-
-Klopt, maar daar trok hij zich niet zo veel van aan.
Hij reed op zeer hoge leeftijd nog altijd op zijn fiets langs de dijk in Loosdrecht en
had een lange stang met een vlaggetje op zijn voertuig laten monteren zodat het andere verkeer hem kon zien. Ome Bull was een sportief mannetje. Helemaal maf van schaatsen. Ik geloof dat hij zelfs de Elfstedentocht een keer heeft gereden.
En schapen, daar was hij ook gek op. Toen hij nog in Loosdrecht op zijn grote boerderij woonde was ie constant met die beesten bezig.
-En toen Veronica een omroep werd?-
Toen was het afgelopen voor Ome Bull. Na het schip hield Veronica voor hem op.
Hij deed nog wat in zaken en raakte potje los toen hij zich heeft laten bedonderen door een gladde jonge en een verkeerde marmermijn.
Hij moest zijn grote huis in Loosdrecht verkopen en woonde de laatste jaren in een bescheiden houten huisje.-
-Wat zielig….-
–Dat viel wel mee want hij bleef gewoon vrolijk doorgaan met van alles en nog wat.
Ome Bull had geen tijd en zin om zielig te zijn .Hij stapte liever op de fiets.-
Rij en honderd voorzichtig, denk aan mij Will
Will Wil Wel: nadat het afgelopen was met Veronica
De eerste paar weken nadat het was afgelopen met Veronica en we snikkend de zendkristal er uit hadden getrokken, stond bij mij de telefoon niet stil! Foto’s voor de bladen, interviewtjes, praatje voor de radio en af en toe een mijnheer van een omroep die wilde weten of er belangstelling was iets te doen voor zijn clubje. Ik moest er even niet aan denken, want we hadden de laatste maanden van ons bestaan te veel meegemaakt met de heren van de omroep, de vakbonden en de schijnheilige voorstellen die vooral uit de links georiënteerde hoek kwamen.
Ik ging uitgebreid op vakantie, werkte een paar beurzen af, schreef wat liedjes waaronder Dinge Dong, produceerde de eerste elpee met Lee Towers en kwam uiteindelijk bij de Tros teevee terecht waar ik boter kaas en eieren een seizoen presenteerde. En… ik had heel veel heimwee naar de goeie ouwe trouwe radio! Gewoon in je spijkerbroek en T–shirt achter de microfoon, lekkere plaatjes draaien en een beetje keet trappen met de luisteraars. Bij de televisie was het allemaal zo’n gedoe. Kleren uitzoeken bij een winkel en daarna alles weer inleveren bij diezelfde winkel. Vroeg naar bed, haar laten föhnen en vooral niet te dik worden. Het ergste van televisie maken vond ik het contact dat je niet had met de regisseur die ergens boven in de studio zat in een kamer met veel lampjes, faders en beeldschermen en die verantwoordelijk was voor de uitzending. Als hij wat tegen je wilde zeggen, ging dat via een floormanager die via een hoofdtelefoon en een microfoontje met de baas in contact stond.
De regisseur riep dan bijvoorbeeld;
–Zeg even tegen Will dat hij die laatste zin op camera drie moet doen.-
Floormanager tegen Will:
-Will, je moet op verzoek van Paul die laatste zinnen op camera drie doen.-
Will tegen floormanager:
-Ja, maar dan kom ik zo raar uit als ik naar de kandidaten toe loop.-
Floormanager tot regisseur:
-Paul hij komt dan niet goed uit als hij naar de kandidaten toe loopt.-
Regisseur tegen floormanager:
-Dat los ik wel op met een tussenshot.-
Floormanager tegen mij:
-Will, Paul lost dat op met een tussenshot.-
Ik tegen floormanager:
-Oké.-
Floormanager tegen regisseur:
-Oké Paul.-
Regisseur:
-Oké.-
En daar gingen we weer . Zo’n komische skets herhaalde zich regelmatig en ik was blij dat ik in de kantine van de NOS af en toe Paul de regisseur van dichtbij mocht bekijken en een gesprek van mens tot mens met hem kon hebben. Na boter kaas en eieren meldde de AVRO zich. Ze wilden daar bij de radio wat leven in de brouwerij en planden mij van twaalf tot twee en Hein Simons, u weet wel van Mamma en de springpaarden van twee tot drie uur. Twee knallers waar de luistervriendjes niet omheen konden… Uiteraard moest ik een spelletje doen en ik bedacht iets met de stem van een bekende Nederlander die op de door luisteraars gestelde vragen, alleen maar met ja of nee mocht antwoorden. Als een en ander niet binnen zestig seconden voor elkaar was kon de oplossing per briefkaart naar de AVRO worden gezonden alwaar een kaart werd getrokken uit de stapels goede inzendingen. Groot succes! Postzakken vol en een hele afdeling haalde opgelucht adem, want ze hadden weer werk en sorteerden de kaartjes die vervolgens in bundeltjes naar de afdeling ledenwerf, abonnementen en het zilveren AVRO –theelepeltjes comité worden gebracht. Ondertussen begon de programmaleiding te zeuren dat mijn twee uurtjes wel heel veel op een Veronicaprogramma leken. Eerst dacht ik dat het en grap was, maar het werd steeds erger en op een mooie zonnige ochtend zei ik tegen mezelf -Kappen Luik!.-
En dat deed ik om tien voor twee in mijn uitzending. Ik heb de luistervriendjes uitgelegd dat volgens de heren van de AVRO mijn show teveel Veronica gehalte had, dat ik daar nog steeds trots op was en nam afscheid. Wat dachten die eikels wel met hun Veronica gezever! Later hoorde ik dat het even stil was in het AVRO-gebouw afdeling radio toen ik doei had gezegd en dat er daarna door de ene helft van het personeel werd gelachen (stiekem) en door de andere helft gevloekt (uiteraard heel beschaafd).
Toen ik naar huis reed, miste ik Veronica meer dan ooit.
Rij en AVRO voorzichtig, denk aan mij
Will
Will Wil Wel: Veronica
Tegen het einde van de maand augustus begint het bij de Veronicafans van het eerste uur te kriebelen. Soms wordt er een cd uit de kast gehaald met het laatste uur van de piraat en de beroemde toespraak van Rob Out,of komen oude plakboeken te voorschijn met foto’s van veel mensen die door Den Haag lopen en een schip dat op het strand van Scheveningen ligt. En soms….. wordt er een reünie gehouden voor personeelsleden van de zender
Meestal gebeurt dat in hotel Lapershoek,het gebouw waar ooit de studio’s waren gevestigd van radio Veronica en waar we tijdens de laatste jaren van het station geschiedenis schreven. Het balkon waar Rob Out verscheen om de menigte die zich in de tuin had verzamelt toe te spreken is verdwenen. De directiekamer waar gescholden ,gevloekt,maar ook veel gelachen werd, is een restaurant geworden en de kamer waar Lex en ik tegenover elkaar een bureau hadden is nu een luxe suite waar je voor een paar honderd eurie de nacht kunt doorbrengen,terwijl wij daar voor niks op de grond sliepen als het weer eens uit de hand was gelopen. Op 29 augustus was het weer zover. Een reünie en ditmaal alleen voor de mensen die bij Veronica werkten toen het nog een zeezender was.
In principe ben ik niet zo’n reünie-ganger. De mensen waar je niks mee had zie je nooit en de mensen die iets meer waren dan alleen maar collega’s spreek je nog regelmatig .Wat dat betreft is zo’n zeezender net een normaal bedrijf. Bij de ingang stond gelukkig geen doos met geplastificeerde naamplaatjes want dan is er niks meer aanzo’n bijeenkomst Je ziet dan meteen via het naamplaatje wie de oude verschrompelde kalende man is en je hoeft alleen maar te zeggen –Wat zie jij er goed uit Koos!Je bent geen spat verandert- om vervolgens door te lopen naar de bar. Toen ik binnenkwam was het al redelijk druk en behalve de oud werknemers waren er diverse artiesten uit die tijd aanwezig,waarvan er een ,te weten Harry van Dongen die later op de avond uit volle borst het bekende lied -Jij bent voor mij Veronica- zong. De andere artiesten, zoals Ben Cramer ,Anneke Grönloh en Ria Valk zongen niet en terecht want dat hebben ze vroeger al genoeg voor ons gedaan!
Tijdens het optreden van Harry begon Tineke spontaan te dansen en gooide en passant een glas rode wijn over mijn overhemd. Om vlekken te voorkomen wierp ze daarna een glas witte wijn tegen mijn borst en terwijl de wijn langzaam in mijn broek sijpelde dacht ik –je bent weer helemaal thuis Luik- Om zes uur werd Ome Bull binnengereden .Hij wordt over een paar weken honderd jaar en kan na een valpartij niet meer lopen. Ooit heeft Lex Harding tegen Ome Bull gezegd –als u honderd wordt geven we een groot feest- ,maar omdat we toch bij elkaar waren en je weet maar nooit,werd de verjaardag een tikkie te vroeg gevierd! Tineke hield een toespraak en ik weet niet of de jubilaris precies begreep wat er allemaal werd gezegd maar de aanwezigen hadden het helemaal door. Toen Ome Bull ook nog een mooie medaille kreeg omgehangen een iemand en borrel voor hem inschonk was het weer net als vroeger.Honderd of niet ……leve de lol!
Bij de ingang van het zaaltje stond een mijnheer uit Smilde met een heleboel foto’s van vroeger en een poster van het schip met bijna alle handtekeningen van de medewerkers uit die tijd. Ik stond er nog niet op en toen ik op zijn verzoek Will wil wel tussen de masten van het zendschip had gezet ,vroeg ik hem waarom hij niet even naar binnen kwam om een neut te drinken . Helaas ,pindakaas -dat mag niet ….verboden- ,antwoordde hij . Ik heb hem en zijn vrouw de rest van de avond maar voorzien van drankjes en wat collega’s naar zijn tafeltje in de gang gestuurd. Want voor bijna iedereen had hij een mapje met wat foto’s van vroeger gemaakt.
Toen ik ’s avonds, moe maar voldaan,naar huis reed dacht ik. Als Rob Out er nog zou zijn …. en er was een man uit Verweggestein naar een reünie gekomen om ons wat aan te bieden…… Ik denk dat die man dan ‘s avonds niet meer naar huis zou hoeven te rijden,maar dat hij de nacht mocht doorbrengen in een kamer in het hotel……
Er is een boel verandert!Ik denk, veel te veel.
Rij en Veronica voorzichtig Will
Will Wil Wel: Het legendarische voetbalclubje
Heel lang geleden voetbalde ik nog wel eens. Toen ik tien jaar was in de pupillen van Fc Be Quick in Groningen en veel later in het Veronica-elftal. Dat legendarische voetbalclubje vond zijn oorsprong op een veldje bij een camping in Hilversum waar de ouders van Henk van Dorp de kantine runden . In het begin stonden we met een mannetje of tien tegen een balletje te trappen op het veldje dat eigenlijk bestemd was voor de kampeerders, maar die vonden het leuker om langs de kant naar ons te kijken dan zelf de bal het werk te laten doen.
Langzamerhand kwam er steeds meer liefhebbers bij. Meestal geen balkunstenaars, maar jongens van de gestampte Veronica pot die na afloop en stevig biertje dronken en artiesten zoals George Kooymans van de Earring, Peter Koelewijn en Serge van de Zomer in Zeeland werden spelbepalers en zongen na afloop het hoogste lied!
Stan Haag, die toen bij ons de jukebox presenteerde, wilde als kleine jongen eigenlijk beroepsvoetballer worden en nadat hij zich op een vrolijke zaterdagmorgen bij ons had gemeld als voorstopper, was het uit met de amateurstatus van ons clubje. Binnen de kortste keren zaten we rijkelijk in de Adidas spullen, we speelden in grote stadions voorwedstrijden en werden regelmatig in elkaar getrapt door een plaatselijk café-elftal dat wel eens even wilde laten zien dat die gozertjes van Veronica helemaal niet zo flink waren als op de radio.
Er kwamen strooifoto’s,we reden in een VIP bus, vroegen zwaar geld voor de clubkas, die tot op heden onvindbaar is en onder leiding van Stan Haag werd er twee maal per week getraind met bier toe. In die roemruchte dagen hadden we bij Veronica een uur in de week een Italiaans programma gepresenteerd door Mimmo,een zwierige Italiaanse mijnheer met mooie pakken, superschoenen en een accent.
Hij nam zijn programma altijd ’s avond op, als wij al met een wijntje op de bank thuis zaten en we hadden dus weinig contact met Mimmo. Totdat ……..We geen keeper meer hadden omdat de doelverdediger die bij ons de ballen uit het net haalde in het dagelijkse leven werkzaam was op de Knorr fabriek in Hilversum. Hij meldde zich bijna elke maandagmorgen ziek omdat hij na de wedstrijden in het weekend te veel had gedronken dan wel in elkaar was gebeukt door de midvoor van een elftal dat tegen ons speelde. Hij moest dus kiezen tussen het Veronica elftal of de Knorr en omdat hij ook geen goede stem had,koos het voor het laatste……
Ad Bouman heeft nog twee wedstrijden het doel verdedigd,maar daar zijn we mee opgehouden omdat de stand niet meer op het scorebord paste.
-Voetbal jij ook ?-vroeg Stan Haag toen hij Mimmo op een late avond tegen kwam in de studio.
-Tuurlijk.- antwoordde de Italiaan.
-We hebben een keeper nodig.-
-Ikke goeie keeper.-
-Ben je zaterdag vrij?-
-Zeker.-
-We vertrekken hier om tien uur.-
En na dit historische gesprek hadden wij een keeper waar ieder doelwachter in Nederland een puntje aan kon zuigen .
Goed, hij liet er wel eens eentje door, maar dat ging zo stijlvol en met zoveel tranen en zo’n prachtige snik in de stem als hij gudverdikke zei en de namen van alle Italiaans heiligen die ooit op aarde hebben rond gelopen ten gehore bracht,dat wij blij waren dat er weer een bal achter hem lag. Bovendien was Mimmo altijd gekleed zoals Italiaans keepers in de serie A ! De tegenstanders schrokken soms zo van de professionele outfit van Mimmo dat ze vergaten te schieten als ze voor zijn doel stonden.
Toen de partijtjes steeds heftiger werden en de wedstrijden belangrijker dan de gezelligheid na afloop in de bar, ben ik er mee gestopt. Ik heb het langzaam afgebouwd, want we werden betaald omdat bekende deejays het veld betraden . Maanden nadat ik niet meer mee speelde, huppelde een bijna look a like van mij in het elftal die een snor had, halflang haar en ook niet kon voetballen, dus niemand had in de gaten dat de echte Luik in Laren liep te winkelen…..
Het was een mooie oplossing totdat ik bij Veronica een brief kreeg van een meisje uit Franeker, die het heel leuk met mij had gehad na afloop van de voetbalwedstrijd aldaar en zich afvroeg of ik de volgende week nog langs kwam omdat ze mij graag wilde voorstellen aan haar ouders.
Rij en vrij voorzichtig,denk aan mij Will
Will Wil Wel : Caroline
Ik woon tegenwoordig veel en regelmatig in Spanje en dat is een paradijs voor radioliefhebbers. Elk dorp, elke stad heeft hier zijn eigen radiostation en als het een beetje meezit een stuk of drie…
Altijd illegaal, maar daar doen ze hier niks aan want waarom zou je. Er zijn om de paar maanden wel wat mannetjes ,en heel vaak Nederlanders,die denken,wat Rob Out en zijn maatjes ooit hebben gedaan,kan ik ook.Ze kopen een zender, halen wat muziek van internet, geven het station de naam van hun vrouw of vriendin en twee maanden later is het over …En wat dan?
Kun je altijd nog een teeveezendertje beginnen, want dat gaat hier ook heel makkelijk. Geen hond die er naar kijkt maar Burlosconi is ook ooit zo begonnen en wie niet waagt die wint nooit! Ik zie dat komen en gaan van de amateurs met een glimlach aan en roep, als ze bij me komen om mee te doen met een smile maar nooit voor de bijl, dat ik geen tijd heb. Druk druk druk met niks!
Maar vorige week zat ik in mijn stamkroeg in het dorp en toen ik hoorde dat Radio Caroline hier vanaf september gaat beginnen met uitzendingen. Kijk,dat is andere koek! Want radio Caroline is, na Veronica, mijn alltime favorite. Dat waren de jongens die aan boord van een krakkemikkige boot door bleven gaan toen wij allang in onze luie landrottenstoel bij de Hilversumse omroepen zaten. De boys die niet of nauwelijks te eten hadden en vanuit de lucht werden gefotografeerd omdat ze dan makkelijker opgepakt konden worden als ze aan land kwamen. Een zendschip waar beton in was gestort omdat de gaten er in vielen en een zendmast die veel te hoog was en bij zwaar weer er voor zorgde dat de boot bijna op zijn kant ging.Avontuur mijnheer!
Maar wel het station waar ik voor het eerst Procol Harem hoorde en al die grote Engelse hits die toen nog door de Nederlandse groepen werden gekopieerd. Radio Caroline. Dat waren voor mij ,toen ik bij Veronica werkte, de jongens die wisten hoe het moest.En… ze waren nog harder ook ! En ziet…. Jaren later, toen bij ons in Nederland het hele Veronica gebeuren vakkundig de nek was omgedraaid en ik
via wat geklooi bij de AVRO en de TROS toch maar weer piraatje wilde spelen, kwam een Haagse jongeman bij meen vroeg of ik er wat voor voelde om programma’s te maken voor Caroline. De boot lag nog op zijn plek ,de zenders werkten en er zaten wat waaghalzen aan boord die er voor zorgden dat er 24 uur werd uitgezonden.
Het was allemaal zwaar illegaal want er stond gevangenisstraf op medewerking met een station dat vanaf de Noordzee uitzond. Ik riep meteen dat ik graag wat wilde doen en twee dagen later werd er op de boerderij waar ik toen woonde een studio gebracht waar ik niks van begreep en waar ik cassette bandje mee moest opnemen met mijn programma’s. Ik miste Adje Bouman,maar uiteindelijk kreeg ik de techniek onder de knie en ik weet nog dat ik van twee antiek pick-ups, zogenaamde snelstarters had gemaakt door middel van een vilten mat en wat wasknijpers…. Ik scheet in mijn broek dat ik ontdekt zou worden.
De studio boven in mijn boerderij had een groot raam dat uit keek op een landweggetje en ik kon de politie, die nooit langs kwam, dus van verre zien aankomen.Als ik de programma’s klaar had, deed ik de cassettebandjes in een trommeltje, verstopte die in een oude schuur en ging fluitend naar bed. Iedere week leverde ik mijn programma’s af bij een motel in de buurt van Den Haag. Hij de bandjes,ik de enveloppe met geld.Niet veel, maar genoeg om van te leven. De bandjes werden met gevaar voor eigen leven met een nauwelijks zeewaardig jacht vanuit Scheveningen naar de Caroline gebracht en Fred Bolland, want dat was de maniak die dit allemaal deed was altijd blij als –ie weer terug was. En opeens was het over.
Ik hoorde op een zondagavond toen ik bij Rob Out langs ging, dat het schip uiteindelijk was gebroken.
Iedereen veilig van boord,maar Caroline bestond niet meer! Mijn laatste bandjes die ik voor Fred had opgenomen, heb ik ergens liggen,maar waar…… Misschien in een trommeltje in een oude schuur ergens in Nijkerk. Volgens de geruchten gaan ze dus hier in september beginnen en ik weet zeker dat ze dan iedereen een poepie laten ruiken. Ik doe niet meer mee,want mijn vrouw zong uit volle borst –je wordt ouder papa ,van Peter Koelewijn toen ik heel voorzichtig vroeg wat ze er van zou vinden als ik……..
Maar luisteren mag!
Viva El Caroline.
Rij en spanje voorzichtig,denk aan mij Will
Will Wil Wel: Oranjebal in Krasnapolsky
Als ik in Nederland ben,verblijf ik in Baarn en daar is het heel gezellig,maar na een dag loop ik richting station en neem de trein naar Amsterdam. Door het centrum van Baarn lopen is leuk,maar in Amsterdam rond slenteren is nog veel leuker. Hoe het komt weet ik niet, maar op de een of andere manier kom ik altijd, na wat omzwervingen door de stad, in hotel Krasnapolsky terecht.
Voor een oud Veronicaan eigenlijk niet zo vreemd, want Kras is in de geschiedenis van Veronica heel belangrijk en heel bijzonder geweest. Ooit was daar een vergadering van aandeelhouders die de mooie praatjes van de Verweijs zat waren en hadden besloten geen dubbeltje meer in de onderneming te stoppen . Op tafel stond een oude radio en de gebroeders V. deelden de aanwezigen mee dat er die avond nog een proefuitzending vanaf het schip te horen zou zijn .
Dat gebeurde inderdaad, maar wat de geldschieters niet wisten, was dat er een ingehuurde radioamateur twee straten verder met een zendertje zat te pielen en het geluid dat uit de radio kwam niet vanaf de Noordzee werd uitgezonden ,maar vanuit de Amsterdamse binnenstad. De heren besloten ter plekke nog wat geld in de onderneming te steken en daar hebben ze nooit spijt van gehad, want de aandeelhouders van radio Veronica zijn er niet slechter op geworden!
In de eerste jaren van Veronica was producer Dick Dubois altijd bezig met bijzondere dingen. Hij organiseerde Veronica showavonden met een aantal bekenden zangeressen, een acrobaten duo en een goochelaar, want daar kwamen de mensen toen nog de deur voor uit. Altijd volle bak en veel succes.
Het bandje dat de artiesten begeleidde was genaamd Roeck Williams en de Fighting Cats en dat het zoontje van Dick de drummer van de band was, is louter toeval geweest. Ik speelde in die tijd saxofoon en aangezien er steeds meer gitaarbandjes blazers in hun gelederen opnamen omdat groepen als de Alan Price Set daar in Engeland succes mee hadden,was ik opeens lid van de Fighting Cats en ging mee op tournee met de Veronica shows. Ik speelde eigenlijk Jazz muziek ,maar ik was heel flexibel want ik had net een nieuw volkswagentje met een hoge financiering gekocht en ik kwam er na een avond optreden al achter dat Rock and Roll veel meer betaalde.
Het hoogtepunt van een jaar Veronicashows was het Oranjebal in Krasnapolsky in Amsterdam op dertig april. Ik kan me nog herinneren dat het feest zich afspeelde in een paar giga zalen,met een wintertuin bommetje vol met fans van Veronica en dat je bij een heleboel bars de gratis consumptie bonnen kon inleveren! Dick Dubois regelde elk jaar een super act uit Engeland en als het zo uitkwam mochten wij die begeleiden of als dat niet nodig was, regelde hij dat we met de sterren op de foto mochten . In mijn werkkamer hing jaren een foto van de Seachers die zich na afloop van hun optreden minzaam over de Fighting Cats buigen en duidelijk denken, opschieten met die kiek want we willen die lekkere meiden van Amsterdam wel eens van dichtbij bekijken.
Het laatste oranjebal dat ik mij herinner was met Cat Stevens. We moesten hem begeleiden en zaten in de zelfde kleedkamer. Hij nam vlak voor het optreden wat pilletjes tot zich, waar ik toen nog nooit van had gehoord want ik liep nog op een paar biertjes of als het helemaal te gek was een baccardi-cola. De heer Stevens veranderde binnen een minuut totaal en werd van een ietwat slome duikelaar een artiest die de sterren van de hemel zong en een half uur langer optrad dan was afgesproken . Gelukkig had ik nooit de neiging gehad om te zingen want wie weet wat er dan allemaal met me was gebeurd…..
Buiten Kras was het de hele avond al wat onrustig en tegen het einde van ons Oranjebal stond de binnenstad van Amsterdam op zijn kop omdat er allerlei relletjes waren uitgebroken en wij werden onder politie begeleiding naar de parkeergarage gebracht waar onze auto´s stonden. Dick Dubois was zo geschrokken van de gevechten in de stad dat hij terplekke besloot nooit meer een Oranjebal in Kras te organiseren.
Het gevolgen van zijn beslissing zijn gigantisch geweest want in plaats van een feest op Koninginnedag in Hotel Krasnapolsky wordt het nu op de Dam gevierd met Nederlandse artiesten en dat is eigenlijk veel leuker.
Rij Oranjebal en Kras voorzichtig, denk aan mij Will
Will Wil Wel : Je stinkt naar vis
MAANDAG: “Goedemorgen mijnheer”, zegt een jongeman, die mij uit bed heeft gebeld. Hij staat met een smile in de deuropening en wacht netjes tot ik onder de mensen ben.
“Jij dacht zeker ook, de ochtendstond heeft goud in de mond”, mompel ik na de toegestane bedenktijd.
“Het is al kwart over acht”, antwoordt de jongeling.
“Hoe laat ben jij naar bed gegaan?”, vraag ik
“Elf uur mijnheer.”
“En om een uurtje of zeven standje zeker onder de douche?”
“Nee, half acht mijnheer.”
“Weetje wat het probleem is”, zeg ik terwijl ik hem recht in de ogen kijk. “Ik ging er veel later in wegens drukke werkzaamheden en daarom kom ik er ook veel later uit, wegens geen werkzaamheden ”
“Oh”, zegt hij, “ik heb u dus uit bed gebeld?”
“Precies”, antwoord ik. “Maar wat kan ik voor je doen. .?”
“Heeft u vakantiewerk voor me?”
“Heb je een rijbewijs?”
“Nee, ik ben bijna achttien en ik wil geld verdienen voor een brommer.”
“Houd je van tuinieren?”
“Thuis niet, maar bij een ander wel”
“Je kunt over een uur aan de slag.”
“Wat moet ik doen ?”, vraagt de jongeman, terwijl hij een bloknootie uit zijn zak haalt
“De tuin een beetje in orde maken”, zeg ik “Wat gaat dat kosten?”
“Dan zou ik even moeten kijken wat er precies moet gebeuren”, antwoordt mijn nieuwe werknemer.
Even later, als we door de tuin zijn gelopen, maakt hij een korte berekening en zegt: “Ik denk dat u met vijftig gulden klaar bent, mijnheer. Tenzij ik iets tegenkom wat ik nu niet heb gezien.”
“Akkoord”, roep ik “En mag ik je wat vragen?”
“Natuurlijk”, antwoordt hij
“Is jouw vader misschien aannemer?”
Hij kijkt mij even verbaasd aan en zegt dan: “Ja, hoe weel u dat?”
“Laat maar”, mompel ik “Tot over een uur en succes als je later de zaak van je vader overneemt”
WOENSDAG: Mijn programma kwam weer live vanaf de kar. Artiesten lopen het podium op en af, zingen hun liedje, krijgen een bloemetje, een pak consumptiebonnen en een warme hand voor bewezen diensten Af en toe moet je artiesten interviewen, want ik ga er maar van uit dat ze geen tweehonderd kilometer rijden om een liedje te zingen. Nou hebben de meeste zangers en zangeressen niet zoveel te vertellen Hier en daar wil er nog wel eens een jonge hond geboren worden of is het fietsje van de jongste dochter gestolen, maar dan houdt het op. Vandaag had ik een diepte-interview met Barbarella, de drie dames die ooit het openingslied van de Pin-Up Club zongen. Ze hebben een tweede plaatje gemaakt en volgens mijn moeder klinkt dat ook wel aardig. Terwijl ik met een van de dames stond te praten, tikte een ander mij op de schouder en zei: “Mag ik ook even wat zeggen?” Toen ze bleef aandringen draaide ik mij om en duwde de microfoon onder haar kokette neusje. “Ga je gang”, zei ik.
“Je stinkt naar vis”, riep ze.
Mijn hersenen begonnen op volle kracht te werken en ik had bijna een zeer vervelende opmerking gemaakt maar ik hield me in, want voor je het weet staat zo’n wereldster te huilen. “Zeeland… visschotel gegeten”, stamelde ik en aangeslagen liep ik de bühne af. Met vlugzout werd ik bij gebracht door producer Jan de Hoop en ik was blij dat ik de rest van het programma nog naar behoren kon presenteren. Na afloop van de uitzending werd ik ter verantwoording geroepen bij de hoogste instantie en ik heb moeten beloven dat ik tijdens de uitzending nooit meer van een visschotel mag snoepen en indien zulks wel geschiedt, ik onmiddellijk de tanden moet poetsen, dan wel de mond met daartoe in de handel gebracht mondwater dien te spoelen. Om dergelijk incidenten te voorkomen krijgt iedere presentator van het bedrijf een setje met artikelen die het onaangenaam geuren uit mond en oksels rigoureus de kop indrukken. Trouwens een bijzonder fris plaatje, die nieuwe van Barbarella.
DONDERDAG: De jongeman die bij mij in de tuin werkte, heeft inmiddels de rekening gestuurd. De post ‘onvoorzien’ is wat aan de hoge kant maar dat komt omdat hij een mierennest heeft gevonden en de beestjes meteen met harde hand heeft uitgeroeid. Hij is er zolang mee bezig geweest dat ik het sterke vermoeden heb dat hij de mieren één voor één heeft begraven.
Rij en vis voorzichtig, denk aan mij
Will Wil Wel : Pyjamafeestje
Een paar jaar geleden werd ik door Frits Spits uitgenodigd voor een televisieprogramma waarin hij aandacht besteedde aan een bepaalde gebeurtenis uit het verleden. Ik zat daar vanwege een marathonuitzending van de Pin Up club, de pyjamaparty, die ik had gepresenteerd. Voor zover ik me kan herinneren begonnen we ’s avonds om twaalf uur met het speciale feestje en duurde het tot vroeg in de morgen. Vier of vijf uur moet het geweest zijn. Ik weet het niet meer precies, maar dat het een heel lange uitzending was, staat als een paal boven water want ik rolde tegen zeven uur ’s morgens in mijn bedje.
Als ik zwaar heb getafeld, word ik nog steeds zweterig wakker als ik aan die uitzending denk! Er werd niet gerepeteerd en er was volgens mij geen draaiboek of een schema. Er was eigenlijk niks behalve veel camera’s en een heleboel mensen die verplicht in pyjama rond liepen.
Toen ik de trap afkwam van de eerste verdieping van de discotheek waar de gedenkwaardige uitzending live vandaan kwam, hoorde ik alleen maar –broek uit ,broek uit- en dat viel me vrij rauw op het dak, want de laatste keer dat ik die kreet had gehoord was in de legerplaats Ossendrecht toen ik Ria Valk tijdens een bonte avond voor de militairen moest aankondigen.
Ik heb de opnames van de pyjamaparty jaren geleden nog een keer gezien. Wat een zooitje en wat weinig seks. In die tijd dacht ik en met mij heel Nederland, dat het programma een zwaar pornografisch gebeuren was waar blote dames af en aan liepen terwijl ze olijk lachend met hun grote boezems zwaaiden en tussendoor nog even bewegingen richting de twee als zijnde getrouwde cameramannen en een toevallige voorbijganger demonstreerden.
Niks van dat alles.
Geen blote borst te bekennen en blote buiken nul. Als je tegenwoordig in een winkelcentrum loopt zie je meer blote navels en buiken dan tijdens die beroemde pyjamaparty. De kranten stonden er vol van, niemand had het gezien, maar de volgende morgen sprak iedereen er wel schande over…
En ik… Ik werd tijdens de uitzending van links naar rechts gesleept. Het ene moment stond ik bij een aantal dames die meededen aan de miss wet T-shirt verkiezingen en aangemoedigd door het publiek onder een douche stonden met veel te dikke T-shirt aan zodat je niks kon zien en even later had ik een diepte interview met iemand zo stoned als een garnaal die bezig was met bodypainting, maar de verf zo dik op het lichaam van zijn vrouw had gesmeerd dat je moest raden of ze naakt was of dat zich had laten beschilderen terwijl ze zich eerst in jaeger ondergoed had verpakt.
De meeste lol heb ik gehad met een Italiaanse zangeres, die in Rome en omgeving beroemd was omdat ze seksueel zong. Helaas was het ook vals, maar dat componeerde ze door te strakke kledij en een push up BH waar je een vrouw van tachtig nog sexy mee kunt maken. We hadden elkaar ’s middags even gesproken en op de een of andere manier klikte het niet tussen ons en dat liet ze ’s avonds tijdens de uitzending goed merken. Alvorens zij zou optreden had ik aan het begin van de show een interview met haar aan de bar van de disco. De planning was dat ze dan aan het eind van de uitzending als klapper twee liedjes zou zingen.
Het interview ging ongeveer als volgt:
Will: Leuk dat je hier bent. Ik hoorde dat je vanmiddag in Amsterdam hebt gewinkeld. Was het leuk?
Seniora Borst: Si.
Will: Ze zegt dat het gezellig was in Amsterdam en dat ze een heleboel leuke dingen heeft gekocht. Vooral de winkels in de PC waren super.
Dus je vindt Nederland wel wat?
Seniora Borst: Si.
Will: Mijn Italiaans is niet zo goed, maar ik begrijp dat ze Nederland een mooi land vindt en dat de mensen hier zo aardig zijn. Wat ga je vanavond voor ons zingen?
Seniora Borst: Si
Will: Dat is nou leuk! Zij zal straks twee werkjes ten gehore brengen waar ze in Italië geen hits mee heeft gehad, maar haar platen liggen vanaf maandag in de winkel en ze hoopt dat u, als ze straks heeft opgetreden, de liedjes gaat kopen.
Toen het interview was afgelopen, liep de Italiaanse diva boos weg en wilde meteen vertrekken, richting Amsterdam. Niks optreden. Arrivederci…
Dankzij een vriendje van me die mij vaak reed als ik ergens moest optreden, is ze toch gebleven en heeft ze ook nog gezongen.
Ik ben er nooit achter gekomen wat er precies is gebeurd in haar kleedkamer, maar ik reed ‘s nachts naar huis en mijn vriend lag met een smile op zijn gezicht op de achterbank van mijn auto te slapen.
Rij en pyjama voorzichtig,denk aan mij.
Will Luikinga
De in Groningen geboren Will Luikinga (30 juli 1943) is al in zijn jeugd verslingerd aan muziek. Op zijn tiende leert hij saxofoon spelen, gevolgd door de klarinet, piano en dwarsfluit. Al snel weet hij die voorliefde te combineren met een passie voor media; hij studeert aan het Instituut voor Perswetenschappen en werkt als redacteur voor muziekbladen als Muziekparade en Televizier. Maar na een jaar of drie besluit hij zich volledig op zijn carrière als muzikant te storten. Hij is onder meer lid van de groep Roecks Family (later Ginger Ale), die in 1969 een hit scoort met het nummer The Flood.
Zodoende wordt Will een veelgeziene gast in de Veronicastudio. Tijdens zijn bezoekjes blijft zijn basgeluid niet onopgemerkt en na een stemtest laat Rob Out de Ginger Ale-saxofonist plaatsnemen achter de radiomicrofoon, in augustus 1969. Amateur diskjockey is hij nooit geweest, maar als de zeezender een nieuwe diskjockey nodig heeft omdat ze in de weekeinden ook ’s nachts gaat uitzenden, heeft Luikinga een vaste aanstelling te pakken. Iedere vrijdag-, zaterdag- en zondagnacht van 2 tot 6 uur presenteert ‘Will Weyman’ het programma Nachtklup. Daarbij runt het multitalent ook de Veronica persdienst; hij verzorgt documentatiemateriaal en onderhoudt het contact tussen Veronica en de luisteraars.
In 1970 maakt de legendarische radioshow Will wil wel zijn debuut. Tot en met 1997 – de laatste jaren op Radio 538 – weet dit middagprogramma de luisteraars te vermaken met plaatjes, praatjes en quizjes. Luisteraars die het geluid van een spruitje of schemerlamp moeten nadoen; niets is Luikinga te dol. Door de jaren heen brengt de jolige radiomaker slechts kleine veranderingen aan, zoals het postcodespel en de fruitautomaat Harry. Maar de rasdiskjockey kent de kracht van de herhaling; jarenlang gebruikt hij de stokoude jingle ‘Luikinga, Luikinga… Jongetje wat doe je daar?’
Als in 1971 het eerste Veronica Blad verschijnt, schrijft Luikinga zijn eerste Will wil wel column, wat hij bijna dertig jaar volhoudt. Sommige mensen werden alleen lid van de gids vanwege zijn column! Optreden voor publiek zit Luikinga echter ook nog steeds in het bloed. Naast radio maken en schrijven doet hij jarenlang enthousiast mee aan de Veronica Drive-In Shows, en ook voor het Veronica voetbalelftal zet hij zich fanatiek in.
Als de zeezender in 1974 uit de lucht gaat heeft Luikinga genoeg te doen. Hij is producer van The Buffoons en van ene Leen Huyzer, de Rotterdamse monteur die doorbreekt onder de naam Lee Towers. Ook schrijft hij songteksten, zowel voor zijn eigen band (de nummers Get yourself a ticket en The Flood) als voor andere artiesten, bijvoorbeeld Papa was a poor man voor Jack Jersey (1974) en Verliefd verloofd getrouwd voor Frank en Mirella (1973). In 1975 wint het door Luikinga geschreven liedje Ding-a-dong van Teach-In het Eurovisiesongfestival.
In 1982 is Will wil wel terug op de radio, en als Veronica televisie-uitzendingen gaat maken is Luikinga van de partij. Met twaalf man een radio- en tv-station runnen? “Geweldig!” Hij produceert onder meer De wonderbaarlijke wereld van Will (1977), de satirische show Hollanders waarvoor hij sketches en liedjes schreef, De Patsboemshow (1986-1987), een talentenjacht voor talentloze mensen, Baas boven baas (1988) en Ha die dieren (1991). Het programma De Pyjamaparty (1988) zal Luikinga nooit vergeten: “Alles wat mis kon gaan in deze live uitzending ging mis. Als ik eraan terugdenk, breekt het zweet me opnieuw uit.”
Al met al heeft zeezenderperiode de meeste indruk gemaakt op Luikinga. Hij toont zich een ware Veronicaan: “Ik ben altijd voorstander geweest van vrije radio. Ik regel mijn zaakjes zelf, zonder dat iedereen zich daarmee moet bemoeien. Leve de vrije concurrentie!” Als eind 1992 het commerciële Radio 538 van start gaat is Luikinga dan ook één van de Veronica-dj’s die overstappen. Zijn programma Will wil wel verhuist met hem mee.
Per 1 oktober 1997 stopt Luikinga bij 538; volgens sommigen valt hij buiten de doelgroep van de zender. Zelf wil hij ook wel eens wat anders: “Ik werk inmiddels met technici die nog niet waren geboren toen ik Will wil wel al deed. Ik ben door het programma een soort instituut geworden.” Maar geen afscheidsfeestjes voor Luikinga: “Als ik wil kan ik over twee jaar nog terugkeren…”
Will Wil Wel door de jaren heen
jaren 70
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Jaren 80
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Jaren 90
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Eind 1999 stopt Luikinga ook met zijn column in het Veronica Blad. Hij neemt zich voor een punt te zetten achter zijn mediacarrière, maar al snel zwicht hij voor Radio Gooiland (in 2000) en later maakt hij voor Radio 192, waar “een heleboel programma’s weer klinken zoals vroeger bij Veronica”, weer dagelijks een programma – nu vanuit het Spaanse Benidorm.
Op zijn zestigste besluit Luikinga voor de tweede keer dat het mooi is geweest, maar opnieuw blijkt dat ‘Will wel weer wil’. Op 20 juni 2005 maakt hij zijn tweede radiocomeback op het Nederlandse ‘oldies’ station XtraFM aan de Spaanse Costa Blanca, wederom met zijn oude succesformule. Ook schrijft hij af en toe weer een column voor het meest gelezen Nederlandstalige blad van de costa, De Week. Om af te sluiten met de slotzin die Luikinga zelf meer dan twintig jaar gebruikte: “Rij en radio voorzichtig, denk aan mij!”
Will Wil Wel Norderney
“Hoe ging dat nou vroeger bij jullie aan boord? Hadden jullie ook contact met de mensen aan wal”, vroeg een aardige mijnheer die naast me in de trein zat en mij net de wonderen van een Iphone had laten zien.
“Nauwelijks”, volgens mij was er een soort korte golfzender aan boord voor berichten van schepen en een verbinding met Radio Scheveningen, maar die mocht je alleen in geval van nood gebruiken. Dus niet even aan je vrouw mededelen dat je vrijdagavond om zes uur binnen vaart in de haven van Scheveningen.
“Wat ongezellig”, zegt de man.
“Ik weet nog dat ik nooit iets verstond van de berichten die de schepen onderling doorgaven. Ik zat er bij en ik keek er naar als ze aan de gang waren.” Moet je, je voorstellen. Kopje koffie in je hand, boek er bij en dan hoorde je…
“Ja hier Arie van de Veronica. Ik heb jullie bericht begrepen. Over.”
En dan een heleboel gepiep en gekraak en vervolgens zei Arie…
“Dat is goed doorgekomen. Dat is goed doorgekomen Bert. Wij hebben daar nog geen last van gehad maar wie weet komt het nog…. Over.”
Weer een hels kabaal waar ik en Arie niets van verstonden.
“Dat is oké, dat is oké van het zelfde, over en sluiten!”
Soms hadden ze hele gespreken over de voetbaluitslagen of het weer in de buurt van Engeland zonder dat ik er iets van begreep. Het enige wat ik luid en duidelijk verstond waren de woorden over en sluiten aan het eind van de conversatie.
“Maar konden jullie dan helemaal niet naar huis bellen”, vraagt de man naast me verbaast.
“Nee”, antwoord ik.
“Wat raar.”
“Ja nu, maar toen was het heel normaal.” We hadden soms wel eens een geheime boodschap na het nieuws. Dan wisten ze aan land wat er aan de hand was maar dat kwam heel zelden voor. Dan zei de nieuwslezer dat de vogels laag over de pap vlogen. Dat betekende dan dat de groente op was en dat een vers biertje ook welkom zou zijn.
“Jullie hadden wel elk uur nieuws. Dat kan ik me nog wel herinneren”.
“Klopt.”
“Maar hoe kwamen jullie daar dan aan?”
“Dat pikten we van de Belgische radio en van de nieuwsberichten van Hilversum.”
“Illegaal?”
“Ja, wat moesten we anders.”
Het ANP was er altijd heel pissig over want die wisten natuurlijk wel dat wij fluitend hun nieuws bewerkten en op Veronica uitzonden zonder dat we een cent betaalden.
“Dat was dus lachen.”
“Ja,want ze konden niets bewijzen tot ze een keer vals bericht hadden.”
Op het nieuws in Hilversum riepen ze dat er op de Veluwe een kippenboerderij in de brand was gevlogen. Een uur later hadden wij dat bericht in onze nieuwsuitzending en toen waren we de pineut want er was dus helemaal geen brand geweest.
“En toen?”
“Weet ik niet”. We hebben wel altijd nieuws gehad dus ik neem aan dat we weer een nieuw truc hadden bedacht. Oom Bull was altijd gek op postduiven.
“Toch raar dat je niet even naar huis kon bellen om te vragen of er nog leuke dingen waren gebeurd.”
“En wat nog erger was dat je bij mooi weer Scheveningen zag liggen .’s Zomers kwam de ballenboot een paar keer per dag langs en dat was helemaal vervelend.”
“De ballenboot? Wat was dat voor boot?”
“Een schip dat vanuit Scheveningen een tripje op de Noordzee maakte met als hoogtepunt een rondje om de Veronicaboot.”
“En dan stonden jullie te zwaaien?”
“Meestal wel werd je een beetje weemoedig als je zag hoe dat schip weer richting Scheveningen koerste.”
“Maar waarom de ballenboot.”
“Ja… Mooi weer. Luchtige kleding. We hadden het ook de borstenboot kunnen noemen. Had je het dan wel begrepen?”
Rij en communiceer voorzichtig, denk aan mij Will
V-day, luisteraars kiezen hun favoriete Veronica-programma aller tijden
Eén jaar na de start in 2003 wordt de historische datum 31 augustus nogmaals aangegrepen voor een feestje. In Veronica’s eigen strandtent Vroeger in Bloemendaal wordt ook in 2004 V-day gevierd. Mensen als Jeroen van Inkel ontvangen er oud-medewerkers als Erik de Zwart, Rob Stenders, Annette van Trigt, Kees Baars, Tineke de Nooij, Ad Bouman en Will Luikinga. Adam Curry maakt die ochtend zijn laatste show voor Veronica en ontvangt daar Lex Harding. Waardoor Lex toch nog te horen is op de zender die wat hem betreft geen echt Veronica is. En Bart van Leeuwen maakt zijn programma vanuit de oude studiocomplexen in Hotel Laapershoek. Daarvandaan komen ook weer twee weken lang terugblikprogramma’s over de zeezendertijd. Wederom georganiseerd door Adje Bouman en Juul Geleick. Net als in 1999 hebben ze weer een aantal dagen op de middengolf een tijdelijke zender om daar oude zeezenderprogramma’s uit te zenden. Hier schuiven Tineke de Nooij, Jan van Veen en Willem van Kooten regelmatig aan.
Wordt er op de middengolf tot september 1974 teruggekeken, op Radio Veronica ligt het accent uiteraard op de jaren tachtig en negentig. Het is een dag vol herinneringen, oude fragmenten en jingles en de RoepieRoepievogel - ‘oe-oe, aa-aa, Roepie Roepie’ was het teken om te bellen om een Snipperhit te herkennen. Een Snipperhit duurde twee tot drie seconden.
Luisteraars mochten hun favoriete Veronica-programma’s aller tijden kiezen en de Top 5 wordt die avond uitgezonden. Bart van Leeuwen blikt daar met de makers van toen terug op hun programma’s. Wat leeft er zoveel jaar na dato nog steeds?
5. Will wil wel
4. Countdown Café
3. Het Laatste Uur (integrale uitzending van het laatste uur op de zeezender van 31 augustus 1974, door Rob Out)
2. De Top 40 (en dan vooral de tijd van presentator Lex Harding)
1. Curry & Van Inkel
De terugblikuitzendingen zijn mooi en goed verzorgd. Dat dit cultuurgoed nog ergens gekoesterd wordt, geeft de oldies-zender een meerwaarde.
V-day geluidsfragmenten
Staverman & van Inkel
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Stenders & van Inkel
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Curry en van Inkel
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Will Wil Wel Kerst
Niemand weet hoe het ooit is begonnen, maar met de kerstdagen hadden we op Veronica hele speciale uitzendingen. De ene keer was het een hoorspel, dat dan bijna twee dagen duurde en waarbij in elk uur de kreet terugkwam. Het sneeuwt nog steeds in Peyton Place, ingesproken door Henk van Dorp die in zijn programma: Er zit een olifant in de tram, wekelijks bewees dat hij een meester was in superflauwekul die maar weinigen begrepen, maar waar je soms wel om kon lachen. Ik kan me ook nog een kerstfeest herinneren waarbij de Leo-fanfare uit Hilversum, waar mijn vader al jaren een trouw en toegewijd lid van was, de hoofdrol vervulde. Zij begonnen ieder uur van onze kerstuitzending met een stukje van Stille nacht heilige nacht, dat we hadden opgenomen tijdens een repetitie. De eerste uren niet te pruimen, maar in de late avond klonk het heel aannemelijk. Helaas zaten toen alle leden van de fanfare, hun familieleden en bekenden al zwaar te tafelen in diverse restaurants, zodat ze het eindresultaat nooit hebben gehoord… Ze hebben het mijn vader heel kwalijk genomen dat hij zijn eigen fanfare zo te kakke heeft laten zetten bij dat schorem van Veronica en pa heeft nog drie weken zijn klarinetpartijen geblazen, is toen verbannen naar de grote trom en mocht uiteindelijk alleen nog de stoelen klaarzetten in het repetitielokaal en koffie schenken in de pauze. De uitzendingen die Adje voor hem op cassettebandjes had gezet heeft hij nooit aangeraakt.
Een andere kerstuitzending die volgens kenners historisch is geweest, werd opgenomen in een schaapskooi op de boerderij van Oom Bull. Iemand was op het idee gekomen dat een echte kerstuitzending alleen maar gemaakt kon worden als je de omstandigheden, van de nacht dat Jesus werd geboren, zelf beleeft… Dus koud in een stal, schapen, een os, een ezel, een timmerman, een lieve dame en een pas geboren kind… Rob Out zag het wel zitten, maar schrapte om te beginnen de timmerman, de lieve vrouw en de baby. Hij belde met een kinderboerderij voor de os en de ezel en liet ons via een memo weten dat we het met de stal van Oom Bull en zijn schapen moesten doen omdat het budget het niet toeliet de andere dieren aan te voeren. Het was die nacht echt koud, de schapen deden hun behoefte op/of in de buurt van de mengtafel. Oom Bull vroeg ons regelmatig om even bij hem in de keuken te komen waar hij puike rumthee serveerde en toen ik uiteindelijk ’s morgens vroeg moe maar voldaan naar huis reed had ik een heel mooi en goed kerstgevoel, dat de volgende morgen veranderde in zware hoofdpijn!
“Zouden de mensen zo rond de kerstdagen nou wel lief voor elkaar zijn?” vroeg ik aan Adje toen we terug reden van een drive in show.
“Natuurlijk”, zei hij. “Als de kerstlichtje gaan branden weet je niet wat er gebeurd.”
Twee weken later zat ik met Ad en Sytse Gardenier in een Volkswagentje. We stonden voor de oprijlaan van een grote villa en daar belde Daniel Kleijsing, die bij ons op de afdeling sport werkte, aan.
We hadden hem volgeplakt met elektronica zoals zenders en van die hele grote microfoons, want de kleine speldenknopjes die ze tegenwoordig gebruiken moesten nog worden uitgevonden. Daniel, gekleed in een veel te grote jas om de apparatuur te verbergen, moest aan de mensen bij wie hij aanbelde vragen of ze misschien een boterham voor hem hadden want hij had het koud, geen huis en de hele dag niet gegeten.
Ik had verwacht dat iedereen de deur voor zijn neus zou dicht knallen, maar dat liep heel anders af. Terwijl wij in de koude auto zaten te vernikkelen omdat we de motor niet konden laten draaien voor de verwarming, zat Daniel in de warme keukens en werd volgepropt met lekkernijen. Via zijn zender en microfoon hoorden wij alles en Daniel had er de grootste lol in ons op de hoogte te houden van alles dat hem werd voorgeschoteld terwijl bij ons de ijsbloemen op de borst stonden. Uiteindelijk werd hij maar twee keer weggestuurd en zat hij op het eind van de avond met lange tanden bij die lieve mensen te eten want vol is vol. Het werd een geweldige uitzending en uiteindelijk is daar later het programma Fop Out door ontstaan.
Kerst bij Veronica. Het was altijd iets bijzonders. Ruim een week voor de 25ste december waren de programma’s klaar en hadden we met zijn allen een kerstdiner in de studio’s. Toespraken, extra salaris, kerstpakket en naar huis.
Een week later moest je dan nog een keer kerst vieren, maar dat haalde het niet bij die de te vroege versie. Ik heb ooit een verzoek ingediend bij de Paus of hij Kerst naar 18 en 19 december zou willen verplaatsen… Nooit antwoord op gekregen en dat is eigenlijk logisch want de Paus heeft nooit bij Veronica gewerkt.
Rij en feest voorzichtig denk aan mij Will
Will Wil Wel: Adje Bouman Top Tien (ABTT)
Van de oude hap zie ik eigenlijk niemand meer.
Behalve Tineke en Ad Bouman.
Tinus is veel in Zuid Afrika en Bouman is veel lunchen.
Van dat laatste ben ik ook een liefhebber dus Luiks en de Fred Kaps van de geluidsbanden, hebben ooit afgesproken dat we minstens een keer per maand tussen een en pak-um-beet drie uur, zwaar gaan tafelen, desnoods in een bejaarden tehuis……
Soms lukt het niet om elkaar maandelijks te treffen maar dan hebben we de goede gewoonte om die dagen in te halen en lunchen we drie keer per week want afspraak is afspraak. Ik ben meestal de tel kwijt en Ad heeft ook geen economie gestudeerd en dat heeft het voordeel dat we heel vaak samen rond het middaguur bij elkaar aan tafel zitten te knagen.
-En waar hebben jullie het dan over?- vragen mensen die niet begrijpen wat nou dat gekke Veronica-gevoel is waar je met de maatjes van vroeger, uren over kunt ouwehoeren. Bij Ad en mijn persoontje gaat het over drive in shows, storm aan boord, lange nachten in het Hilversumse, de Huishoudbeurs, mooie zangeressen, feesten in Vollendam en de Adje Bouman Top Tien.
Die Top Tien was de pijler van het Nederlands Muziek Wezen.
De trekker van Radio Veronica.
De redding van de Nederpop.
De lijst der lijsten.
De graadmeter van wat er muzikaal te koop was.
Dankszij die Top tien bleef ons scheepje drijven op de Noordzee.
De ABTT zorgde er voor dat niemand in de gaten had, dat Hilversum drie was begonnen met popmuziek.
De boei van onze commercie.
De hoop in bange dagen.
De wortel en de bijl.
De wekelijkse spiegel van de Nederpop en alle andere pop.
En…… ik durfde in mijn programma te roepen dat ik het helemaal niks nul nadda noppie vond.
Een week na mijn ontboezeming stond er een vrachtwagen voor mijn deur geparkeerd, zodat ik geen zicht meer had op het weidse landschap van de polder in Nijkerk, kreeg ik een dreigbrief, zat er poep op mijn nieuwe Opeltje en werd ik ’s nachts regelmatig gebeld met de medeling dat ik te ver was gegaan. Ad vond dat allemaal heel vervelend. Dat zei hij tenminste……
Tijdens een vergadering van twee personen, te weten Bouman en Luik, besloten we wat aan die ellende te doen. Na lang overleg waren we er uit. Ik kreeg, zogenaamd, de gelegenheid een plaat in zijn top tien te zetten, waar hij dan weer van zou zeggen dat het een wereldnummer was. Daarna zouden we elkaar hoorbaar zoenen in zijn uitzending, give peace a change, draaien en roepen dat we hele goeie vrienden waren.
De plaat mocht ik niet zelf uitzoeken, want Ad je wilde ondanks alles, de baas blijven over zijn top tien! Toen ik een paar dagen later met het zweet in mijn handen naar Veronica luisterde terwijl de ABTT werd uitgezonden hoorde ik ‘mijn keus’.
Een onbekend duo zong
Zijn naam was Keesie
Hij was zo’n aardig beesie.
Jaren later belde Rob Out mij op en zei -We gaan een dierenprogramma doen en dat moet jij presenteren want jij hebt er verstand van. -Ik…… hoezo?-
-Jij hebt toch ooit dat liedje van die dooie hond Keesie geschreven dat in de ABTT heeft gestaan.-
Rij en hadiedieren voorzichtig,denk aan mij Will
Will Wil Wel: Laatste uur
“Er moeten wel een paar mensen in de studio blijven”, zei Rob Out toen we tijdens een vergadering hadden doorgenomen hoe de laatste dag van Veronica eruit zou gaan zien. Iedereen keek naar Tineke en mij. Tineke werd al zeeziek als ze vroeger in de tobbe werd gestopt en ik hing van de deejays het meest over de railling als het ging waaien en daar heb je niks aan als je een klok hoort tikken en het aftellen is begonnen. Wij tweeën kregen dus de zogenaamde lijnbewaking.
Als er wat fout ging aan boord van de Norderney konden wij het programma voortzetten vanuit de studio op het Laapersveld. Ik begreep het wel, maar ik had er toch een beetje een katterig gevoel over want ik besefte heel goed dat een historisch moment aan mijn neus voorbij zou gaan en dat ik later niet tegen mijn kleinkinderen kon zeggen opa zat aan boord jongens en we hebben allemaal heel erg gehuild.
Gelukkig bood Tineke aan om voor de drank en de hapjes te zorgen en uit ervaring wist ik dat dit een boel goed zou maken. Tot mijn schrik merk ik nu trouwens dat ik niet meer weet wie de technici waren die op de gedenkwaardige 31ste augustus samen met mij en Tinus in de studio zaten. Ik heb wel een vermoeden, maar daar blijft het bij want voor je het weet laat je bijvoorbeeld Sinterklaas bij Waterloo vechten en doet Napoleon de pakjesavonden.
Tinus had zich behoorlijk uitgesloofd en wij zaten in de studio met zijn drieën bij elkaar en luisterden naar de programma’s die van boord kwamen. Eigenlijk was het best gezellig en het grote verdriet moest nog komen, maar daar waren we op voorbereid. Al maanden lang.
Het laatste uur zou net beginnen toen een volkswagentje van de politie het terrein op reed. Iemand riep “Neem een klein radiootje mee Luik want ze komen je eindelijk halen.” Maar toen de heren binnen stonden was de lol er gauw af. “We hebben een bommelding gekregen en jullie moeten onmiddellijk het gebouw verlaten”, zei een van de koddebeiers. “Natuurlijk”, zei Tinus. “Wat drinken jullie?”, want wij hadden in die tijd nog geen ervaring met terroristen. “Nee, nee u moet nu het pand onmiddellijk verlaten. Wij gaan de zaak meteen onderzoeken. Als u wilt kunt u in de tuin blijven wachten”, zeiden de heren heel serieus.
Ik kan me vaag herinneren dat het een druilerige dag was en toen we in de miezer buiten stonden ging de voordeur op slot en deden de agenten hun werk. Niemand van ons had in de paniek een radiootje meegenomen. Uiteindelijk zaten we als een stelletje ontheemde kinderen rond mijn auto. Ik had de portieren open gezet en de radio op muziekkracht tien gedraaid zodat we in ieder geval het laatste uur konden horen. Toen het zendkristal eruit was getrokken en een ruis het enige was dat overbleef van ons station, schakelde ik over naar Hilversum 3 waar Willem van Kooten zijn programma begon met Veronica Sorry, vervolgd met een minuut stilte en daarna Silence is Golden draaide.
Wij hebben natuurlijk wel een traantje gelaten terwijl we rondom mijn auto zaten, maar we waren hoofdzakelijk boos op de idioot die de bommelding had gedaan en die achteraf vals bleek te zijn. Later die avond, toen ik met Tineke naar huis reed zei ik: “Daar ga ik maandag op de radio toch wat over zeggen en dan draai ik meteen een plaatje voor die agenten.” Ze keek me aan en zei: “Er is geen radio meer Will.”
En toen drong het eigenlijk pas echt tot me door dat het was afgelopen met Veronica.
Rij en laatste uur voorzichtig, denk aan mij
Will
Will Wil Wel: Bart van Leeuwen
Eigenlijk zou ik het deze maand moeten hebben over Bart van Leeuwen, die 2 juli jarig is geweest.
Ik had al een opzetje gemaakt over zijn goede en slechte gewoontes. Bijvoorbeeld om een sjekkie te draaien en dan de tabakskruimels als een soort spoor door het gebouw rond te strooien zodat je altijd wist waar hij zat, zijn eeuwige gevecht tegen de pondjes die door het mondje gaan want hij kan koken als de beste, zijn passie voor computers waar hij thuis een hele grote van had staan, zijn ochtendhumeur dat je wel nodig had als je om zes uur moest beginnen, zijn giga slordigheid, de cursus stoppen met roken die we samen hebben gevolgd, en die mij voor altijd van het roken heeft genezen, maar die hij na een paar maanden als mislukt moest beschouwen en daar nog altijd over praat als we elkaar tegenkomen. Allemaal dingen die we samen hebben beleefd.
Op de eerste campingtoer toen Bart meisjes een blonde pruik op moest zetten en een Denise-wedstrijd leidde wat hij eigenlijk helemaal niks vond, maar altijd dapper deed op de campings van Musselkanaal tot Soeburg. Of de kroegentochten als we op locatie waren en we tot het gaatje doordronken en hij en Adje Bouman dus maar niet naar bed gingen omdat ze weer heel vroeg aan de bak moesten en dat Bart dan ook nog heel vrolijk Ook Goeiemorgen presenteerde. Dan was er mijn moeder die hem de aardigste deejay van Veronica vond, omdat hij zo’n lief gezicht had en zo’n vrolijke stem bezat. Ze vertelde dat tegen iedere dame die bij haar op visite kwam en altijd als ik haar belde vroeg ze eerst ‘hoe gaat het met Bart’ en dan kwam ik aan de beurt….
Dat had ik allemaal op een kladje geschreven toen ik het heel druk kreeg om een feest te organiseren, omdat ik op 30 juli 65 werd.
Om te voorkomen dat zoals in voorgaande jaren…:
(Een compleet door Rob Out gehuurd fanfarekorps het tuinpad op komt lopen, 40 jaar. Er ‘s morgens om zes uur een draaiorgel voor de deur staat met het voltallige personeel ener radio-omroep dat luid en duidelijk zingt dat er een jarig is, 50 jaar.) ..Midden in de nacht word ontvoerd en vervolgens in een hotel in Scheveningen terechtkom met uitsluitend oude Duitse badgasten en waar het de hele dag regent, besloot ik de zaak zelf in de hand te nemen en vijfentwintig heren en een dame voor een diner uit te nodigen.
Mensen die wat in mijn leventje hadden betekend. Toen ik het lijstje klaar had kon ik meteen een paar namen schrappen. Rob Out, Henny Budie, Bart de Graaf, Nico Haak… Maar gelukkig bleven er nog genoeg over. En die heb ik allemaal een mailtje gestuurd met het verzoek op mijn verjaardag aanwezig te zijn. Van Adje Bouman tot de enige dame Tineke, Sytse Gardenier, Lee Towers, Ron Brandsteder, Albert West…..
Het werd een dolle avond met veel muziek, want als die jongens er toch zijn gooien ze even een paar hits door de microfoon. Er waren mooie sprekers en prachtige cadeaus. Kortom zo’n gebeurtenis die het leven waard maakt geleefd te worden. Ik heb net een dvd bekeken die ik kreeg van Adje Bouman, waarin te zien is dat ik samen met Michael Robinson gezeten in een winkelwagentje op een dinsdagavond door Veronica-medewerkers door een stad wordt gereden. Michael speelt gitaar en ik saxofoon. Blue Berry Hills. Bart van Leeuwen loopt ernaast en zingt uit volle borst mee en wist toen nog niet dat hij na wat omzwervingen in 2008 gewoon weer elke dag op Veronica te horen zou zijn en zo hoort het.
Rij en verjaar voorzichtig, denk aan mij
Will
Will Wil Wel: Promotieteam
Toen Rob Out ooit de kreet bedacht – Veronica komt naar je toe deze zomer – omdat we wat dunnetjes in de leden zaten, hadden we meteen een probleem. Want wie moesten we op pad sturen om zieltjes te winnen voor ons clubje?
Wij deejays hadden natuurlijk een geweldige uitstraling, maar iemand met meer dan drie pils achter de kiezen die van zo’n radiosnuiter te horen krijgt dat we leden nodig hebben, vraagt of je hem eerst wat te drinken wil aanbieden en als het antwoord nee is loopt-ie meteen door.
Dames in kokette kledij, besloten we tijdens een zware vergadering. Welke dames, vroeg Adje Bouman en verliet het pand terwijl wij in verwarring achterbleven. Aan het einde van een kroegentocht die avond hadden we ons promotieteam voor elkaar. Op een bierviltje stonden zeven namen van dames die niet ouder waren dan twintig en tot de kennissenkring behoorden van een paar deejays. Ze moeten wel leuke kleren aan, riep iemand die een vrouw had die in het boetiekwezen zat.
En zo geschiedde. Het Veronica promotieteam ging op pad en bezocht jaarmarkten, braderieën, winkelcentra, campings en stond paraat als wij weer eens een actie hadden bedacht. Toen we uiteindelijk – aan land – kwamen en we de eerste televisie-uitzending van Veronica vanuit Utrecht aan het volk vertoonden, hadden we opeens een promotieteam van een stuk of twintig mooie meiden.
Dat liep allemaal via de vrouw van een buggybouwer uit Haarlem die dames verzorgde voor beurzen. Ze trok een blik hostesses open die een leuk petje en een Veronica-shirt aan kregen en na de uitzending nog een aantal maanden het land introkken om leden te werven, want daar ging het om. Ze mochten mooi zijn maar aan het eind van de rit werd wel gevraagd hoeveel nieuwe leden ze hadden binnengebracht.
Voor mij begint het echte Veronica promotieteam op de dag dat ik begon met de Veronica Campingtoer. De eerste lichting bestond uit een mix van meiden die bij ons op kantoor zaten en professionals die we via advertenties tot ons kregen. Een jaar later werd het een gevecht van honderden dames die solliciteerden voor de felbegeerde job bij het Veronica promotieteam.
Vanwege het gevaar van te veel kapsones hadden we de goede gewoonte om ieder jaar een nieuw team te kiezen. Soms was dat prettig en soms droevig, maar we waren daar heel streng in. Ik heb me nooit zo bemoeid met de verkiezing van de nieuwe kandidaten, maar de persafdeling heeft menig avond zitten smullen van de foto’s die nieuwe dames opstuurden.
Ik zag mijn meiden meestal voor het eerst als we de teevee-promo voor de campingtoer opnamen en ik heb eigenlijk altijd vreselijk met ze gelachen. Er zat er wel eens één tussen die de weelde niet aankon. De dames werden overal met veel egards ontvangen, ze waren tenslotte de vertegenwoordigsters van Veronica en dan ben je iemand, maar zo’n verkeerde uitschieter werd altijd keurig door de rest van de meiden tot de orde geroepen en dat werkte perfect.
Eén ding stond elk seizoen als een paal boven water. Bart de Graaff, toen nog bekend als Bart Boos, werd ieder jaar verliefd op één van de dames. En niet zo’n beetje ook! Bossen bloemen, taarten als een wagenwiel, samen naar de bioscoop, gezellige reisjes, alles werd uit de kast gehaald en als het dan na onze toer over was, gebeurde precies hetzelfde met eentje van het nieuw team. Als hij mij vroeg, wat moet ik nou doen Luik want ik vind haar zo aardig, hoefde ik maar in mijn agenda van het jaar daarvoor te kijken om hem goede raad te geven.
Een paar promotiedames zijn blijven hangen bij Veronica, zoals Caroline Tensen, en als ik de promotiedames tegenkom hebben we het meestal over campings, grote pleinen, de radio- en teevee-uitzendigen op locatie en een heleboel andere dingen die het leven het waard maken geleefd te worden en waar niemand eigenlijk een moer mee te maken heeft, want dan had je maar moeten solliciteren.
Rij en promoteam voorzichtig, denk aan mij
Will Wil Wel : Demonstreren
Een koude dag.
Veel wind.
Files naar de Haag.
Auto’s met vlaggen en spandoeken versierd op weg naar de grootste demonstratie die ooit in Den Haag is gehouden.
De avond voor deze historische dag zaten we op het Laapersveld bij elkaar en werden de taken verdeeld. Een ploeg naar de boot, die precies op tijd was vlotgetrokken van het strand van Scheveningen, en een ploeg naar het Malieveld voor de presentatie van het popspektakel, want iedere Nederlandse artiest die ook maar iets te betekenen had zou aanwezig zijn. En dan was er natuurlijk nog Rob Out in het strakke pak, die zich op of om de Tweede Kamer bezighield met parlementariërs die niet wisten wat ze zagen en al helemaal niet wisten wat ze zeiden…
Ik zat bij de ploeg die aan boord moest en dat heb ik geweten, want er stond een behoorlijk windje en ik was binnen de kortste keren zeeziek. Aan boord van de Veronica lag ik in een kooi te zweten en toen ze me vroegen of ik misschien liever terugwilde naar de vaste wal zat ik al in de tender.
In Scheveningen kon ik met een aardige fan meerijden naar de Haag en ik weet nog dat ik halverwege de tocht uitstapte en te voet naar het Malieveld ben gegaan. Met de auto was er namelijk geen doorkomen meer aan. Uit alle hoeken en gaten kwamen de Veronica-fans tevoorschijn en als ik herkend werd zongen ze uit volle borst ‘Luikinga, jongetje wat doe je daar.’
Toen ik eindelijk achter het gigantische podium stond en mijn eerste broodje van die dag naar binnen had gewerkt, kwam Stan Haag naar me toe. Hij was kampioen zeeziek worden; ik heb ooit meegemaakt dat hij van plan was van boord te springen om maar van de ellende af te zijn.
-En Luik. Hoe was het aan boord?
-Slecht, antwoordde ik. Doodziek.
-Dat je denkt… Je mag alles van me hebben, als ik maar vaste grond onder de voeten krijg, mompelde Stan.
-Ja, zei ik. En desnoods nog meer.
-En nou? vroeg Stan.
-Geen idee, zei ik tussen twee slokken koffie door. Misschien kan ik wat presenteren.
-Dat weet ik wel zeker, zei hij.
-Hoezo?, vroeg ik.
-Je kunt mijn gedeelte overnemen.
-Ben je gek, riep ik. Dit is de kans van je leven. Duizenden gillende fans. Als je straks opkomt gaan de spandoeken omhoog. Gillende meiden die roepen: ‘We want Stan, we want Stan Haag… niet morgen… maar vandaag!’
-Dat red ik dus niet, mompelde Stan.
-Wat is er aan de hand man. Dat is toch geweldig, riep ik.
-Als ik gisteravond verstandig was geweest wel, zei Stan. Maar ik ben doorgezakt. Darmtechnisch zit het helemaal verkeerd en als ik opgewonden raak… Snap je wel..
-Nee, zei ik.
-Geen toiletwagen hier, mompelde Stan en verdween in het publiek.
Rij en demonstreer voorzichtig, denk aan mij.
Will Wil Wel : Campingtoer
“Let op”, zei Rob Out toen we jaren geleden samen op een terras in Loosdrecht zaten, en hij een grote bruine enveloppe uit zijn koffertje haalde.
“Waar moet ik op letten?”, vroeg ik, want ik heb in mijn leven al een heleboel bruine enveloppen gezien.
“Op de foto die ik nu te voorschijn haal”, zei hij en voegde de daad bij het woord.
“Wat moet dit voorstellen”, riep ik. “Een caravan?”
“Nee Luik, dit is jouw bühne.”
“Mijn wat?”
“Jouw podium!”
“Oh.”
“Het theater waar jij de zomermaanden mee langs de campings van Nederland trekt.”
“Als er vier man in dat ding zitten is ‘ie vol. Ik hou van exclusiviteit, maar dit is wel heel erg kleinschalig.”
“En wat denk je hier van”, zei Rob terwijl hij een tweede foto uit de enveloppe pakte.
“Kijk… Dat ziet er even anders uit!”, riep ik. “Als artiest had ik liever iets gehad met een grote showtrap, een orkestbak en een kleedkamer met een goed gevulde bar… Maar het kan er mee door. Wat heeft foto één eigenlijk met foto twee te maken?”
“Zelfde kar”, antwoordde Out. “Maar dan uitgeklapt. Een soort wonderblokkendoos waar steeds andere wandjes uitkomen.”
“En dan heb je opeens een bühne…”
“Heel goed Luik, en daar ga jij de campings van Nederland mee langs.”
“Oh… en wanneer begin ik?”
“Over twee weken.”
“Mooi… en wat ga ik doen?”
“Leuke dingen.”
“Met wie?”
“Wat dacht je van een band?”, stelde Rob voor.
“Dat wordt dan een mannetje of vier, want we hebben niet veel ruimte.”
“En een solist.”
“Mannetje of één.”
“Een promotieteam.”
“Heel goed… Vrouwtje of vier.”
“Kraampje om Veronica-artikelen te verkopen, kraampjes met een paar sponsers…”
“Daar is over nagedacht”, besefte ik, “daar hebben jullie over vergaderd.”
“Nee hoor… Het kwam een paar dagen geleden in me op.”
“Gelukkig, zo ken ik je weer… Biertje?”
“Graag. Doe je het?”
“Tuurlijk. Maar onder één voorwaarde..”
“En dat is?”
“Dat ik een paard mee krijg.”
“Waarom is dat?”
“En dat er een spot wordt gedraaid van ‘Hooggeëerd publiek, welkom bij het Veronica Circus en hier is uw presentator Will Luikinga!’ En dat ik dan op zo’n camping op een paard uit de bosjes kom…”
“Gaat niet, maar ik heb nog wel een oud brommertje staan met een rugzak waar een tentje in past. Die mag je van me gebruiken.”
“Hoezo?”
“Omdat het de Veronica Camping Toer gaat heten en… omdat ik vroeger op dat brommertje…”
“Ik begrijp het… Pilsje?”
Rij en camping-toer voorzichting, denk aan mij.
Will Wil Wel : op Campingtoer [3:01m]: Will Wil Wel : Club Veronica
Ik kwam voor het eerst met leden van Club Veronica in aanraking tijdens de opnames van het radioprogramma Nederland Muziekland. Onze supertruck stond geparkeerd op een groot plein in een plaats waarvan ik de naam even niet meer weet, maar het was ergens in het zuiden van Nederland want de vlaaien en het bier kwamen vaak en veel voorbij. Nederland Muziekland was een wekelijks feestje waar ik altijd naar uitkeek; veel artiesten die levend optraden, geweldig publiek en meestal na afloop heel lang heel gezellig.
Die dag in het Zuiden dus. Toen ik na een lange rit uit mijn auto stapte kwamen twee jongemannen op mij af en riepen:
“Will we gaan een filmpje maken!”
“Pardon?”
“Ja, we gaan een filmpje maken.”
“Waarvan?”
“Van Nederland Muziekland.”
“Je meent het.”
“En we willen overal toegang hebben”, riep het mannetje met een cameraatje in zijn hand. “Dus ook achter de bühne en wat er allemaal gebeurt als het publiek het niet ziet.”
“En we hebben toestemming”, zei een knaap met een microfoon in de aanslag en een bandrecorder om zijn nek.
“Van wie?”, vroeg ik.
“Van Veronica”, zei de cameraman.
“Wij zijn van Club Veronica”, riep mannetje geluid heel enthousiast.
“En kunnen we straks met je mee terugrijden?”
“Wat is Club Veronica?”, vroeg ik want ik had daar nog nooit van gehoord.
Twee telefoontjes later was het me helemaal duidelijk. Foutje van de afdeling voorlichting: memo niet gezien, memo in verkeerd postvak, zwangerschapsverlof, vakantie, familieomstandigheden, lege batterijen en het zal nooit meer gebeuren. “Club Veronica is in het leven geroepen om kids die wat willen doen bij de radio of televisie een opleiding te geven. We zijn twee weken geleden begonnen met de eerste lichting. De volgende keer melden we even dat ze langskomen…”
“Helemaal duidelijk”, riep ik en trakteerde de clubleden Koos Camera en Ben Geluid, om het goed te maken, op patat met en vertelde ze dat ze alles en iedereen mochten filmen en vragen stellen, zolang het niets te maken had met de Koningin of het geloof. Een week later heb ik ze nog een beetje geholpen met de montage en het werd best een aardig filmpje.
Toen ik met de Pats Boem Show begon kwam ik de twee clubleden weer tegen.
We hielden één keer per week op vrijdagavond in ons Pats Boem Theater in Grave audities en zij maakten daar, op verzoek van regisseur Dick Kloosterman, video-opnames van. De camera was een tikkie groter geworden, het geluid professioneler en de heren hadden een boel geleerd. Iedere maandagochtend lag er een videotape op mijn bureau met de kandidaten en een briefje met hun favorieten, en meestal hadden ze het nog goed ook.
De cameraman werd uiteindelijk geluidsman, de geluidsman werd producer en ik zag ze regelmatig als ik tv-programma’s maakte. De laatste keer dat ik met één van de heren werkte was tijdens Veronica goes America. Dag en nacht bezig met zijn vak, uitgegroeid tot een toppertje, maar niet vergeten hoe hij was begonnen. En af en toe nam hij een hamburger voor me mee…
Dat hele Club Veronica gebeuren was indertijd een geweldig initiatief, waardoor een heleboel jongens en meisjes in het radio- en televisievak zijn terechtgekomen. Heel lang geleden, toen vrienden tegen mij zeiden: ‘eigenlijk wilden we geen kinderen meer, maar nu we weten dat er via Club Veronica een toekomst voor hen is bij de omroep, gebruikt Elly de pil niet meer’, dacht ik wel even… dat is volgens mij nooit de bedoeling van Rob Out geweest.
Rij en club voorzichtig, denk aan mij.
Will Wil Wel : Duo’s
“Duo’s komen en duo’s gaan, zeg ik altijd tegen mijn kleinkinderen.”
“Precies.”
“Weet je nog…
Ot en Sien,
Jan en Kjelt,
Simon en Garfunkel,
Ard en Kees,
Puk en Muk,
Bob en Brenda,
Snip en Snap…”
“Of ik dat nog weet. Je had ook nog
Tineke en Gerard,
Raad en Daad,
Ping en pong,
Bart en De Zwart,
Willy en Willeke,
Sanda en Andres,
Boland en Boland,
Wat en Alwat,
De Mounties…”
“Hoe heten ze ook al weer… Met die postkoets.”
“De Selvera’s.”
“Klopt. En
Sandra en Andres,
De Spelbrekers,
Sint en Piet,
Barend en van Dorp,
Links en rechts,
Pauw en Witteman,
Jut en Juul,
Uh… Frank en Mirella.”
“Wat dacht je van
Bassie en Adriaan,
Hepie en Hepie,
Sam en Dave,
C en A,
Don en Phil,
Tom en Jerry,
Simon en Garfunkel…”
“Allemaal wel aardig, maar helemaal nul, nada, noppie, niks vergeleken met
Curry en van Inkel. Bij Veronica..”
“Vierentachtig, tot zevenentachtig.”
“Ja, drie jaar lang. Van zeven tot tien op vrijdagavond.”
“Dat waren nog eens tijden.”
“Zeg dat wel mijnheer Luikinga.”
Rij en weemoed voorzichtig, denk aan mij.
Will Wil Wel : Gadgets
Van de week vond ik een oude tas met attributen die ik ooit eens heb gekregen toen ik nog bij Veronica werkte.
Wat mij het eerst opviel was het jack waarop stond dat we – America – gingen. Bruine leren mouwen, de rest van een soort vilt en met hele grote letters op de rug VERONICA GOES AMERICA want we wilden die Yankees wel laten weten waar we vandaan kwamen. Dat jack was verplichte kost. Waar ik ook kwam om een reportage te maken, dat veel te warme jasje moest aan.
Ik kan me nog herinneren dat we een item maakten over private kleerkasten die ingezet worden tijdens plechtigheden. Geheel onopvallend gekleed in donker pak, zonnebril en oordopjes in liepen we om de te bewaken personen heen teneinde de eerste klap op te vangen. Het gesprek vond plaats in Washington in het kantoor van de firma en het was die dag nattig heet.
De man die mij moest vertellen hoe dat beschermen van bekende personen werkte, vroeg beleefd of ik mijn jack uit wilde doen toen ik in zijn luxe kantoor tegenover hem zat. Toen ik de armen uit de mouwen had gedaan begon de producer luid en duidelijk te hoesten en toen ik zijn kant opkeek, gaf hij mij met niet mis te verstane gebaren te kennen dat ik het jack moest aanhouden tot de dood erop volgde. Dat deed ik dus maar en terwijl het water over mijn rug liep vervloekte ik het onding.
Later, toen ik in Boston een Nederlander tegenkwam die spontaan vierhonderd dollar bood voor het jasje, begon de producer weer te piepen toen ik mijn armen uit de mouwen had gehaald en dat had niks met hoesten te maken.
Ook mooi: het eerst Veronica-radiootje met een knop die je maar hoefde in te drukken en dan hoorde je ons. Het was een dingetje van de Duitse firma Greatz. Ik weet niet of dat bedrijf nog bestaat, maar in die dagen was het een vrij populair merk en de Nederlandse directeur was compleet Veronica gek. Dat kwam dan weer goed uit als we thuis nieuwe radio’s en teevees nodig hadden, want we kregen allemaal een geweldige korting.
En T-shirts. Van de drive-in show, van de camping toer, Veronica blijft als u dat wilt, 538 volle kracht… 192… Ik heb er één tegen het licht gehouden en behalve de mottengaten zat er ook een labeltje in met de letter M. Inmiddels is dat XL geworden…
Aanstekers en pennen moeten ooit een hobby zijn geweest van de man die de weggeefdingen bij ons verzon. Ze zijn er in de vorm van handen, voeten, koeien, dolfijnen en alle andere diersoorten die Noach voor ons heeft gered. Later, toen we officieel waren, kwam de hele winkel in handen van de veel te vroeg overleden Jos Bakker, die in samenwerking met het Veronica Blad de meest waanzinnige gadgets uit alle hoeken en gaten van de wereld liet komen.Van superkleine radiootjes tot horloges met het Veronica-logo, die ook nog waterdicht waren, want wat je ook probeerde, er kwam geen druppel uit.
De meeste van die spullen liggen nu waarschijnlijk onderin een kast bij mijn neefjes of nichtjes die ik altijd in ruime mate voorzag van zulke cadeautjes. Maar als de batterijtjes op zijn, de aansteker leeg is, of er een gaatje in de opblaasboot zit, is het uit met de pret.
Het laatste aandenken van Veronica werd mij een paar weken geleden overhandigd door Adje Bouman, op het feestje dat was georganiseerd omdat ik die dag benoemd was tot Ridder in de Orde van Oranje Nassau. Een speld met een piepklein bootje dat bij bijzondere gelegenheden aan Veronica-medewerkers werd uitgereikt. Bij de versierselen van de Orde van Oranje Nassau zit een reglement waarin staat hoe en wanneer je de versierselen mag dragen, maar Adje had slechts één advies voor het speldje met de boot: “Goed vastzetten Luik, anders valt ‘ie in het bierglas.
Rij en gadget voorzichtig, denk aan mij.
Will Wil Wel : Ha die Alfred
Van de week dacht ik even aan je toen ik met een vriendje wat oude banden zat af te luisteren en ik jouw stem hoorde. Je hebt ooit eens een jingletje voor me in elkaar gezet voor een programma waarin Bart de Graaff en ik een soort kroeg runden op de radio. Toen ik het woord kroeg tegen je riep zat je al achter de microfoon… en je deed het natuurlijk ook omdat we alle twee uit Groningen komen.
Jij had trouwens de mooiste stem van Nederland. Wat zeg ik, van de hele wereld!
De een zei dat hij zo mooi klonk omdat je af toe vergat je te scheren, de ander riep dat het in je cowboylaarzen zat en een derde beweerde dat je dat volle warme geluid had, omdat je niet vies was van een goeie neut. Ik ga voor de neuttheorie want ik kan me herinneren dat een collega van ons naar Amerika was geweest en vertelde dat de jocks daar zo’n mooie lage stem hadden omdat ze whisky dronken en sigaren rookten. Er is zelfs een tijd geweest dat we ‘s morgens in de keuken bij tante Erna met Bourbon Whisky stonden te gorgelen voordat we aan de slag gingen. Zo’n verhaal hoefde je maar een keer aan jou te vertellen…
En Alfred, nog bedankt dat je ooit Anouk hebt ontdekt. Want ze zingt nog steeds de sterren van de hemel en zonder jouw hulp was het meisje misschien wel kapster of typiste bij een verkeerd radiostation geworden. Dan gaat zo’n kind meedoen aan Idols en is de ramp niet te overzien.
Weet je nog dat we samen gek waren op die de vreselijk mooie Camero. We hadden alle twee zo’n Amerikaans wonder op wielen. Een acht cilinder, vijf punt zes liter, airco, automaat en benzineverbruik van een op drie. De klinkers vlogen uit de straat als je een beetje stevig optrok! Ik heb hem jaren geleden weggedaan want de benzine kost inmiddels, omgerekend in oude-mensen-geld, meer dan drie gulden en dan wil Will wel in een kleiner autootje rijden. Het is eigenlijk niet te geloven dat je al weer tien jaar geleden naar Hemelstein bent vertrokken. In jouw geval mag je wel zeggen: time flys.
Er waren wel wat herdenkingprogramma’s met fragmenten van jouw radiowerk, maar na de uitzending nog even gezellig de kroeg in, is er niet meer bij en jouw devies Rock and Roll is Better than Music slaat nergens op als je thuis na zo’n programma op de bank een droevig pils drinkt.
Die vreselijk grote mobile telefoon waar jij altijd mee rondliep, is al heel lang verleden tijd, ze hebben nu hele kleine telefoontjes waar je overal mee naar toe kunt bellen, of naar muziek kunt luisteren ,of foto’s maken. Ze worden als maar mooier,maar ze hebben nog steeds geen verbinding met de hemel en da’s jammer want dan zou ik je vragen of je nog een jingle voor me wilt maken Ik doe niks meer op de radio maar als jij hem inspreekt, zou ik meteen weer beginnen al was het voor Radio Siddeburen.
Rij en hemel voorzichtig denk aan mij.
Will Wil Wel : Reunie
De laatste reünie die ik heb meegemaakt was er een van de zesde klas lagere school. Een rooms katholieke school. Dus veel bidden, vaak naar de kerk en geen meisjes in de klas want die zaten in een ander gedeelte van het gebouw kuis te wezen.
Het gebeuren vond plaats in de zaal van een vrij sjiek restaurant, dus de neiging om eens flink keet te trappen zoals we dat vroeger op school deden, werd bij binnenkomst door de glazen draaideuren, meteen de kop in gedrukt. Meester De Bruine was er niet en dat verbaasde niemand want toen hij ons heel lang geleden lesgaf, was hij er ook al vaak niet.
Tussen toen en nu zaten een dikke vijftig jaar en de organisator van de bijeenkomst was zo verstandig geweest naamplaatjes te maken die je bij de ingang van de feestruimte uit een doos kon halen en op de borst moest bevestigen. Tot mijn vreugde herkende ik drie man van gezicht en de rest moest ik via het opgespelde naamplaatje in mijn herinneringen naar boven halen.
We hadden elkaar eigenlijk niets te vertellen over de periode in de zesde klas en dat is niet zo verwonderlijk want wat gebeurt er nou helemaal in zo’n jaar. Je laat een keer een stinkbommetje vallen onder de aardrijkskundeles, je schiet een propje op het achterhoofd van de onderwijzer en met schoolkamp drink je stiekem met zes man een flesje bier op en voor de rest… Ga het daar maar eens een hele avond over hebben!
Dat wordt al gauw:
-Ik heb drie kinderen en ben al opa.
-Ik ben net voor de vierde keer getrouwd.
-Had jij niet twee zusjes?
-Zie je Freddy nog wel eens?
-Jij bent helemaal niet veranderd.
-Ik heb altijd geweten dat je in de handel zou gaan.
Toen ik de volgende morgen thuiskwam had ik een stijve nek van het naamplaatje-op-de–borst-kijken en het gevoel dat ik een hele nare jeugd heb gehad zonder dames, maar dat het uiteindelijk vrouwtechnisch dik voor elkaar is gekomen.
Nee, dan de reünies van Veronica. Niks naamkaartje op de borst. Gewoon een klap op de schouders, naar de bar voor een pilsje, een beetje bijkletsen en iedere keer na de nodige drankjes:
-Je bent weer kaler geworden.
-Is dat zo?
-Weet je nog Luik dat jij altijd zeeziek was.
-Eh…
-En dat we dan een emmer met een laagje stookolie naast je bed pleurden en dat we zeiden, als je moet kotsen staat hier de emmer.
-Oh…
-En dat je dan nog zieker werd.
-Eh…
-En dat we tegen je zeiden waar je moest gaan staan als het mis ging met je maag.
-Eh…
-En dat was altijd tegen de wind in. Dan zat je helemaal onder.
-Eh…
-En wij lachen.
-Oh.
-Weet je nog Luik?
-Ik was het bijna vergeten, maar elke keer als er een reünie van Veronica is hoor ik het voorbijkomen. Ik zal er voorlopig weer mee moeten leven en morgen meteen een afspraak maken met de psychiater. Pilsje?
Rij en herinner voorzichtig, denk aan mij.