Veronica komt naar je toe, is al jaren een bekende uitdrukking. Vooral als de dagen lager worden en de zon zich wat meer laat zien. Veronica zorgt voor een zomerse truc met een grote truck, de Grote Veronica Zomertruuk! Dat gaat van Spakenburg naar Renesse, van het Hollandse Hits Festival naar Texel, van Zandvoort naar Zwolle, van Dokkum naar Heerlen en van de studio’s van Radio Rijnmond in Rotterdam naar de Firato in de Amsterdamse RAI. Veronica doet al meerdere jaren een tour maar nu dus ook nog is met de Grote Veronica Zomertruuk! Eraan toegevoegd is een programma van drie uur met muziek, spelletjes, quizjes en optredens van Albert West, Maarten Peeters en Nancy Boyd.
Met een volgeboekt tournee van eind juni tot eind september zullen ook de voorronden van Sterrenjacht op de Zomertruuk plaatsvinden, op alle genoemde locaties. De bedoeling is dat artiesten het publiek een half uur amuseren, voordat het eigenlijke programma van de Zomertruuk losbarst. Er worden opnames gemaakt en aan de hand daarvan komt de redactie van het programma Sterrenjacht tot een keuze. Ter plekke zal Veronica de optredens jureren. En die jury zal bestaat uit een artiest, een van de producers en Will Luikinga die het programma in het komende seizoen zal presenteren. Iedereen kan zich voor de talentenjacht aanmelden; zangeressen, zangers, fotomodellen en in een woord alle talenten. Dus geen Lionel Richies of Barbra Streisands, er wordt gezocht naar sterren in de dop. Bandjes, modeshows of prijsuitreikingen worden zonder problemen in het programma ingepast.
De Pats-Boem Show is bedacht door Will Luikinga en gebaseerd op het spel ‘Kreun die deun’, dat door de Veronica-deejay’s tijdens de drive-in shows wordt gespeeld. Niet ontdekte en liever niet te ontdekken talenten worden daarbij in de gelegenheid gesteld zicht te presenteren. In betrekkelijk korte tijd heeft de Pats-Boem Show, onderdeel van het Veronica Radio 2-programma ‘Hollandse Hits’, zich ontwikkeld tot een van de gezelligste familieprogramma’s. In het radioprogramma krijgen luisteraars naast een deskundige jury de kans een presentatie door middel van een ‘pats’ of ‘boem’ hun oordeel te geven. De door Peter Teekamp gepresenteerde talentenjacht is zo populair dat er in maart 1986 een Pats-Boem Gala in Rotterdam wordt gehouden. Medio juli is de show ook op televisie te bewonderen, gepresenteerd door Will Luikinga en Dick Kloosterman heeft de regie. Een show waarbij alles kan en alles mag. Beperkt radio zich tot zangers en zangeressen op tv doen ook rolschaatsers, tapdansers, instrumentalisten, buikdanseressen en kunstfluiters mee. Tevens heeft de tvshow een zichtbare jury neergezet, daar is het steevast met nul punten honorerende jurylid Ad Bouman en Dolf Brouwers, zijn jurering in de Pats-Boem Show is voor velen het hoogtepunt van het programma.
De grote belangstelling resulteert in een single van een duo, dat ooit voor de Pats-Boem-microfoon optrad: het echtpaar Opa en Oma Zwartjes met het lied Omdat ik zoveel van je hou. De opbrengst van deze single komt ten goede aan de Stichting Vriendenhulp Spastici. De gala-avond is tevens georganiseerd ten behoeve van deze stichting, waarbij onder meer Lee Towers, Rob de Nijs en Maywood hebben opgetreden. De bedoeling van deze gala-avond is een bedrag van minimaal f100.000 bijeen te brengen om operaties van gehandicapten mogelijk te maken. Tevens wordt van een aantal kandidaten een verzamelelpee uitgebracht.
Wat heel belangrijk is, het hoeft niet echt goed te zijn, want goed slecht kan ook een hoge amusementswaarde hebben. “Sommige mensen komen hier heel professioneel naar toe, maar gelukkig zijn er nog genoeg die lekker onbevangen staan te zingen. En dat is eigenlijk ook de bedoeling, serieus maar en blijft genoeg ruimte voor een knipoog”, aldus Peter Teekamp.
Van de week zag ik een kickbokswedstrijd op de teevee. Zo’n wedstrijdje waarbij bijna alles mag als je er maar voor zorgt dat je tegenstander zo snel mogelijk in elkaar wordt gebeukt en nog net niet per brancard wordt afgevoerd. Nu zullen er wel een heleboel kickboks liefhebbers zijn die het liefst even bij mij langs zouden komen om mij te wijzen op fouten die ik maak als ik hun edele sport beschrijf,maar voor jullie aanbellen,wil ik even uitleggen hoe ik deze wijsheid heb verkregen. Ooit, ik was toen nog jong, slank en gezegend met een geweldige haardos,riep iemand bij Veronica -we maken een televisieprogramma,noemen het de wonderbaarlijke wereld van Will en we laten hem zijn gang gaan,als je af en toe maar kunt lachen.- Regisseur Henny Budie zag het ook wel zitten en voor ik het wist zat ik met hem en een filmploeg in de auto op weg naar een aantal spannende onderwerpen ,zoals daar zijn een springschans op het parkeerterrein van een hotel,een gepantserde wagen voor een oliesjeik,een duivenmelker met een kampioentje en als klapper een verslag van een kickboks wedstrijd ter afsluiting van de feestelijke dag. Kickboksen was in die dagen een onbekende sport in Nederland want Veronica had nog te weinig zendtijd om zoals later, dit soort sporten uit te zenden. De heren vechtjassen konden dus wel wat publiciteit gebruiken en wij waren van harte welkom.
In de kleedkamer werd ons uitgelegd wat er zoal wordt verwacht van een beetje beoefenaar van deze sport en dat was niet niks.Volgens mij was alles toegestaan behalve bijten en het uitkrabben der ogen !
-Waarom ga jij niet in de ring staan?-zei de regisseur nadat we de spelregels nog eens hadden door genomen. -En dan?- vroeg ik. -Nou, dan doet een echte kickbokser een partijtje met je en dan leg je later in de studio uit wat de bedoeling is van die sport. -Even later stond ik in een veel te grote kickboks outfit ,want ik ben nooit zo gespierd geweest, in de hoek van een boksring terwijl honderden mensen zongen- Luikinga Luikinga, Jongetje Wat Doe je Daar. -en eerlijk gezegd vroeg ik mij dat ook af. We hadden in de kleedkamer besproken wat mijn tegenstander zou doen en hoe ik daar op moest reageren. Toen de scheids zei dat we mochten beginnen, kreeg ik een paar vegen op mijn snoet ,een aai in mijn buik en een heel klein trapje tegen mijn been,want bij het kickboksen mag je slaan en schoppen. De geoefende jongens hebben centimeters dikke eeltbulten op hun wreef en dat krijg je niet van basketbal of een partijtje tennis. De eerste ronde kwam ik dus vrij goed door en aangezien we hadden afgesproken dat het –gevecht- over drie ronden zou gaan ging ik met frisse moed met de tweede drie minuten aan de slag.
En toe ging het mis. Mijn tegenstander die waarschijnlijk een beetje ziek werd van de menigte die maar –Luikinga, jongetje wat doe je daar- bleef zingen, besloot er een tandje bij te doen en gaf mij om te beginnen een tikkie op de kin en toen ik wou zeggen –wat doe jij nou, dat hadden we toch niet afgesproken- kreeg ik een heel even een voetje tegen mijn ribbenkast. Meteen kon ik me nauwelijks meer bewegen en stond als een oud paard naar lucht te happen. Gelukkig kwam de ademhaling weer wat stroef op gang en terwijl ik naar mijn hoek strompelde riep ik over mijn schouder tegen de vechtjas .-Je hebt gewonnen,ik stop er mee want ik moet op tijd thuis zijn.- Nou had ik het geluk dat ik bij het publiek bekend stond als de lolbroek dus de toeschouwers dachten dat het een grap van me was en gaven mij een daverend ovatie.
Later in de montage kamer hebben we het tikkie nog vele keren vertraagd terug gedraaid want niemand geloofde me. Alleen de dokter die constateerde dat ik een gekneusde rib had.
Rij en sport voorzichtig, denk aan mij Will
Veronica Sport: Een van de nieuwe onderdelen van Veronica’s Winterprogramma in 1983 is “Veronica Sport”. Een maandelijks sportprogramma, waarin special aandacht wordt besteed aan die takken van sport die wat minder in de belangstelling staan, maar daarom niet minder interessant! Gepresenteerd door Bob de Jong en John Haenen.
De in Groningen geboren Will Luikinga (30 juli 1943) is al in zijn jeugd verslingerd aan muziek. Op zijn tiende leert hij saxofoon spelen, gevolgd door de klarinet, piano en dwarsfluit. Al snel weet hij die voorliefde te combineren met een passie voor media; hij studeert aan het Instituut voor Perswetenschappen en werkt als redacteur voor muziekbladen als Muziekparade en Televizier. Maar na een jaar of drie besluit hij zich volledig op zijn carrière als muzikant te storten. Hij is onder meer lid van de groep Roecks Family (later Ginger Ale), die in 1969 een hit scoort met het nummer The Flood.
Zodoende wordt Will een veelgeziene gast in de Veronicastudio. Tijdens zijn bezoekjes blijft zijn basgeluid niet onopgemerkt en na een stemtest laat Rob Out de Ginger Ale-saxofonist plaatsnemen achter de radiomicrofoon, in augustus 1969. Amateur diskjockey is hij nooit geweest, maar als de zeezender een nieuwe diskjockey nodig heeft omdat ze in de weekeinden ook ’s nachts gaat uitzenden, heeft Luikinga een vaste aanstelling te pakken. Iedere vrijdag-, zaterdag- en zondagnacht van 2 tot 6 uur presenteert ‘Will Weyman’ het programma Nachtklup. Daarbij runt het multitalent ook de Veronica persdienst; hij verzorgt documentatiemateriaal en onderhoudt het contact tussen Veronica en de luisteraars.
In 1970 maakt de legendarische radioshow Will wil wel zijn debuut. Tot en met 1997 – de laatste jaren op Radio 538 – weet dit middagprogramma de luisteraars te vermaken met plaatjes, praatjes en quizjes. Luisteraars die het geluid van een spruitje of schemerlamp moeten nadoen; niets is Luikinga te dol. Door de jaren heen brengt de jolige radiomaker slechts kleine veranderingen aan, zoals het postcodespel en de fruitautomaat Harry. Maar de rasdiskjockey kent de kracht van de herhaling; jarenlang gebruikt hij de stokoude jingle ‘Luikinga, Luikinga… Jongetje wat doe je daar?’
Als in 1971 het eerste Veronica Blad verschijnt, schrijft Luikinga zijn eerste Will wil wel column, wat hij bijna dertig jaar volhoudt. Sommige mensen werden alleen lid van de gids vanwege zijn column! Optreden voor publiek zit Luikinga echter ook nog steeds in het bloed. Naast radio maken en schrijven doet hij jarenlang enthousiast mee aan de Veronica Drive-In Shows, en ook voor het Veronica voetbalelftal zet hij zich fanatiek in.
Als de zeezender in 1974 uit de lucht gaat heeft Luikinga genoeg te doen. Hij is producer van The Buffoons en van ene Leen Huyzer, de Rotterdamse monteur die doorbreekt onder de naam Lee Towers. Ook schrijft hij songteksten, zowel voor zijn eigen band (de nummers Get yourself a ticket en The Flood) als voor andere artiesten, bijvoorbeeld Papa was a poor man voor Jack Jersey (1974) en Verliefd verloofd getrouwd voor Frank en Mirella (1973). In 1975 wint het door Luikinga geschreven liedje Ding-a-dong van Teach-In het Eurovisiesongfestival.
In 1982 is Will wil wel terug op de radio, en als Veronica televisie-uitzendingen gaat maken is Luikinga van de partij. Met twaalf man een radio- en tv-station runnen? “Geweldig!” Hij produceert onder meer De wonderbaarlijke wereld van Will (1977), de satirische show Hollanders waarvoor hij sketches en liedjes schreef, De Patsboemshow (1986-1987), een talentenjacht voor talentloze mensen, Baas boven baas (1988) en Ha die dieren (1991). Het programma De Pyjamaparty (1988) zal Luikinga nooit vergeten: “Alles wat mis kon gaan in deze live uitzending ging mis. Als ik eraan terugdenk, breekt het zweet me opnieuw uit.”
Al met al heeft zeezenderperiode de meeste indruk gemaakt op Luikinga. Hij toont zich een ware Veronicaan: “Ik ben altijd voorstander geweest van vrije radio. Ik regel mijn zaakjes zelf, zonder dat iedereen zich daarmee moet bemoeien. Leve de vrije concurrentie!” Als eind 1992 het commerciële Radio 538 van start gaat is Luikinga dan ook één van de Veronica-dj’s die overstappen. Zijn programma Will wil wel verhuist met hem mee.
Per 1 oktober 1997 stopt Luikinga bij 538; volgens sommigen valt hij buiten de doelgroep van de zender. Zelf wil hij ook wel eens wat anders: “Ik werk inmiddels met technici die nog niet waren geboren toen ik Will wil wel al deed. Ik ben door het programma een soort instituut geworden.” Maar geen afscheidsfeestjes voor Luikinga: “Als ik wil kan ik over twee jaar nog terugkeren…”
Will Wil Wel door de jaren heen
jaren 70
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Jaren 80
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Jaren 90
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Eind 1999 stopt Luikinga ook met zijn column in het Veronica Blad. Hij neemt zich voor een punt te zetten achter zijn mediacarrière, maar al snel zwicht hij voor Radio Gooiland (in 2000) en later maakt hij voor Radio 192, waar “een heleboel programma’s weer klinken zoals vroeger bij Veronica”, weer dagelijks een programma – nu vanuit het Spaanse Benidorm.
De mooiste periode? Dat blijft voor Will Luikinga toch het begin, als hij in 1969 het piratenteam komt versterken. Hij herinnert zich de eerste keer dat hij het schip ziet: “Wat een klein rotbootje, dacht ik, en de studio was een kippenhok.” Maar het kleine clubje had juist zijn charme. “We waren met een paar dj’s, wat meiden van discotheken, een paar op reclame, en de matrozen natuurlijk. Dat is echt het Veronica voor mij. Later, als ik met wat oudere jongens van het schip in de kantine zat, liep er opeens honderd man met een bordje. Geen idee wie het allemaal waren.”
Luikinga leert Rob Out kennen bij het blad Muziek Parade, waarvan hij redacteur is. Out werkte bij een theaterbureau in hetzelfde gebouw. “Een beetje lachen na het werk, je kent het wel. Rob werkte toen al bij Veronica op de Zeedijk, dus ik kwam wel eens in de studio.” Met zijn bandje, Roeck Williams and the Fighting Cats, treedt Luikinga op tijdens de drive-in show. Je hebt een mooie donkere stem, zegt Out op een gegeven moment; geknipt voor de nachtuitzending. Dus stuurt hij Luikinga naar de studio om een paar plaatjes aan te kondigen. “Volgens mij ging dat heel slecht”, herinnert deze zich, maar een week later heeft hij een nachtprogramma.
Tegelijkertijd dient zich een grote kans aan: de instrumentele band Exception wil Luikinga als saxofonist. “Die jongens verdienden vreselijk veel geld, per maand wel drieduizend gulden. Ze waren heel beroemd in Europa, en ik verdiende 250 gulden bij Veronica”, vertelt hij. Achteraf is Luikinga blij dat hij voor Veronica gekozen heeft: “Weet jij nog hoe de saxofonist van Exception heette?”
Aanvankelijk gebruikt Luikinga de schuilnaam Will Weyman. “Dat was niet mijn schuld”, zegt hij snel: “dat had de secretaresse van Rob Out bedacht. Iedereen had een schuilnaam, dus ik moest er ook een. Ik vond het flauwekul.” Dan komt hij met het programma Will wil wel. Even heeft de diskjockey getwijfeld: is dat niet te ordinair? “Maar vanaf toen heette ik gewoon Will Luikinga.”
In de tijd van de grote quizzen zorgt Will wil wel met Harry de gokautomaat voor enige relativering. “Ik maakte van de quiz iets belachelijks. Dat zit eigenlijk in alles wat ik doe: je moet zelf maar uitzoeken of ik serieus ben of dat ik het als grap bedoel.” Niet alle luisteraars hadden dit even goed door. Zo liet Luikinga mensen eens vier autobanden brengen. “Alles deden ze. Ik beloofde in mijn programma eens een prijs aan de eerste die morgen met een koe op het Leidseplein zou staan. De volgende dag stonden er dus twee koeien.”
Die truc probeerde hij ook eens tijdens een radioshow op de huishoudbeurs. De eerste die hier komt met een koe, zou tien muntjes krijgen om te spelen op Harry. Een verontruste directeur liet Luikinga voor het programma begon even langskomen op zijn kantoor. “Die man zat met z’n rug naar het raam. Ik zat tegenover hem en keek zo uit op de binnenplaats van de RAI. Nee meneer, die mensen zijn toch niet gek, stelde ik hem gerust. Op dat moment zie ik een veewagen het terrein oprijden. Er komt een man uit met een stok en een koe. Snel kwam iemand die koe er weer injagen en de auto reed weg. Die directeur zal wel gedacht hebben, wat zit die kerel te lullen. Hij heeft niks doorgehad.”
Het spel met de fruitautomaat is bij toeval ontstaan. ‘Harry’ is afkomstig uit een Engelse kroeg. Toen de penny eruit ging, waren deze gokkasten voor weinig geld te koop. “Je kon ze laten ombouwen voor guldens, dus ik had er één gekocht. Hij werd bezorgd in de studio. Voor de gein gooide ik er een muntje in. De creativiteit begon bij Veronica vaak op de gang, of op de trap.” Luikinga had het apparaat gemanipuleerd, zodat er elke drie keer wat uitkwam. Harry van Doorn, de minister waarnaar de fruitautomaat is vernoemd, was overigens de peetoom van Luikinga’s vrouw. “Ik heb hem dus nog eens beloofd dat ik goed voor haar zou zorgen. Daarna is het een beetje uit de hand gelopen…”
Tegenwoordig staat de gokkast in het Omroepmuseum. Toen hij bij Radio 192 werkte heeft Luikinga Harry nog eens van stal gehaald: “Ik moest allemaal papieren tekenen, dat ik hem heelhuids zou terugbezorgen. Die man zei heel trots: ik heb hem helemaal gerepareerd! Maar zonder die ratels heb je er voor de radio niks meer aan.”
Ondanks hun grote populariteit hadden de Radio Veronica dj’s helemaal niet in de gaten hoe beroemd ze waren. “Joh, je ging gewoon lekker je programma maken.” Luikinga herinnert zich de actie ‘Veronica blijft… als u dat wilt’. “Hebben we op een middag aan boord bedacht. Toen we aan land kwamen bleek opeens heel Nederland op z’n kop te staan. Op het schip was er natuurlijk geen contact met de buitenwereld. Alleen in geval van nood mochten we Scheveningen bellen.”
Mensen herkenden de Veronica diskjockeys bovendien vooral van stem. Dat leverde wel eens problemen op. Luikinga herinnert zich een drive-in show in een grote feesttent op een kermis. Tom Mulder en hij melden zich bij de organisatie, maar krijgen te horen dat ‘iedereen wel kan zeggen dat ‘ie van Veronica is’ en ze komen er niet in. Ondertussen loopt de zaal vol, het begint al aardig te loeien, en de technici draaien de plaatjes. “Stonden wij lekker ergens een biertje te drinken, komt die man er weer aan. Had ‘ie ons toch wel nodig.” Andersom gebeurde het ook dat mensen probeerden gratis binnen te komen. “Dan kwam er iemand naar ons toe: Deze man zegt dat ‘ie Lex Harding is.”
Onherroepelijk naderde dan toch het einde van de zeezender. Emotioneel? Voor Luikinga niet echt. “Je was erop voorbereid”, vertelt hij, “er was al zoveel emotie geweest het jaar ervoor. 18 April heb ik op het Malieveld gepresenteerd, ontzettend leuk vond ik dat.” De laatste uren maakt hij niet aan boord mee, maar in de studio. “Het laatste uur kwam er een bommelding en zaten we uiteindelijk in de tuin van het Laapersveld bij een autoradio naar dat laatste gedeelte van Radio Veronica te luisteren.”
Ook aan Veronica’s publieke omroepperiode bewaart Will warme herinneringen, met name aan de zomertours langs de Nederlandse campings. “We begonnen met een klein uitklapbaar karretje. De laatste jaren gingen we met een grote crew en zo’n megatruck op pad, met artiesten als Albert West, Bartje Boos en Nico Haak. Iedereen bleef overnachten; dolle pret.”
Luikinga is één van de weinige dj’s die voor de VOO ook televisie gaat maken. “Ik moest natuurlijk weer een quiz doen. Tijdens het monteren zagen we dat de opnames verschrikkelijk waren. Het kon echt niet.” Hij besluit het maar eerlijk aan Rob Out te vertellen. Die avond neemt Luikinga plaats voor de camera, zegt dat hij een quiz heeft gemaakt, maar dat die te slecht is om uit te zenden: volgende keer beter. Veronica had altijd een noodgreep als er iets mislukte; dan werd er gewoon een popconcert uitgezonden. “Dat was helemaal niet normaal in Hilversum!”
“Op een gegeven moment kreeg je nachtfilms in het weekend. Elke omroep moest die na z’n normale programmering aan- en afkondigen. Out wilde dat we dat allemaal probeerden, en als je het aardig deed moest je het maar blijven doen. Ik vond dat helemaal niks. Dus toen ik in dat hokje zat en het rode lampje ging branden, deed ik helemaal niets. De regisseur begon wild te gesticuleren. Na een minuut of twee zei ik: ‘Mij hoor je niet vanavond’. De volgende dag moest ik bij Out komen. Eruit, zei hij. Ach, hij heeft me wel tien keer ontslagen.”
In 1975 schrijft Luikinga het winnende liedje voor het Eurovisiesongfestival, Ding-a-dong. “Dat was lachen”, vertelt hij. “We stonden zo ver voor dat het allang zeker was dat we gingen winnen, maar het duurde heel lang voor ik het besefte.” Tegenwoordig vindt Luikinga het festival niet zo leuk meer. “Het was de laatste Elfstedentocht. Ik vind dat ze gewoon met klompen aan de vogeltjesdans moeten doen.” Dat het ook een kwestie van geluk is erkent Luikinga wel: “Een liedje dat ik later schreef was tien keer zo goed en dat kreeg nul punten.”
Vaste prik op zondagavond was bijna dertig jaar het schrijven van de column voor het Veronica Magazine. Waar haalt Luikinga zijn inspiratie vandaan? “Mensen zeggen altijd: wat beleef je veel, ik beleef nooit wat. Dat is onzin. Iedereen maakt dingen mee, maar pas als je een column schrijft ga je het als onderwerp zien.”
Diskjockey, televisiemaker, muzikant, columnist… Hoe ziet Luikinga zichzelf eigenlijk? “Ik ben waar ik op dat moment mee bezig ben. Ik heb ook periodes dat ik me het lazarus loop te filmen en dagen achter de pc zit te knippen en te plakken. Dan sta ik op het punt om een hele dure camera aan te schaffen en opeens is het afgelopen. Dan ken ik het kunstje.”
Hoewel hij met het Veronica van nu niet meer zoveel heeft, blijft het Veronicagevoel Luikinga zijn hele leven bij: “Je voelt je toch een beetje verbonden met elkaar. Als ik mensen van vroeger tegenkom hebben we het meteen weer heel gezellig. Maar dan hebben we het eigenlijk nooit over meer Veronica.” Volgens Luikinga gaat het dan ook meer over een periode dan over het station: “Wij waren flowerpower, vrijgevochten idioten allemaal. Een heel andere cultuur dan nu. Veronica paste precies in die tijdgeest. Dat mensen je en jij zeiden, dat was helemaal nieuw. Ik kon ook gewoon zeggen dat ik de avond ervoor nogal was doorgezakt en hoofdpijn had, en het kalm aan deed vandaag.”
Op die vrijgevochtenheid komt Luikinga even later terug. “Er werd gewoon hard gewerkt. Je kon doen wat je wilde, als het programma maar op tijd af was. Het was niet zo’n losgeslagen zooi als iedereen denkt.” Uiteindelijk ging het erom dat je jezelf was, besluit hij. Het duurde wel een jaar voordat hij dat kon. “In het begin schreef ik m’n teksten van tevoren en die las ik dan op. Maar dat was helemaal niet de bedoeling. Als je niet jezelf bent val je onherroepelijk door de mand, en dat geldt voor het hele leven. Dat heb ik geleerd bij Veronica.”
Op zijn zestigste besluit Luikinga voor de tweede keer dat het mooi is geweest, maar opnieuw blijkt dat ‘Will wel weer wil’. Op 20 juni 2005 maakt hij zijn tweede radiocomeback op het Nederlandse ‘oldies’ station XtraFM aan de Spaanse Costa Blanca, wederom met zijn oude succesformule. Ook schrijft hij af en toe weer een column voor het meest gelezen Nederlandstalige blad van de costa, De Week. Om af te sluiten met de slotzin die Luikinga zelf meer dan twintig jaar gebruikte: “Rij en radio voorzichtig, denk aan mij!”
Wie kent ze niet?
Anita Witzier, Caroline Tensen, Cindy Pielstroom, Marijke Benkhard, Chimène van Oosterhout, wie kent ze niet? Het is slechts een kleine selectie uit het grote aantal omroepsters dat ons door de jaren heen op Veronica vertelt wat ons ‘s avonds op de zender te wachten staat. Omroepers en omroepsters zijn tot het eind van de vorige eeuw niet weg te denken op de verschillende zenders die ons land rijk is. Op Nederland 1,2 en de TROS praten zij de programma’s aan elkaar, maar vooral Veronica staat bekend om haar programmering met de jonge en flitsende omroepsters. Tot en met de jaren negentig gaan de publieke omroepen door met het aan- en afkondigen van de programma’s. Veronica houdt het tot 2003 vol. De omroepsters zijn letterlijk “een vertrouwd gezicht” op Veronica en het is dan ook de zender waarop ze het langst te zien zijn.
Onderscheidend
Bijna iedereen kent het beeld wel. Op de achtergrond een speciale animatie waarin het Veronica-logo is verwerkt met daarvoor één van de omroepsters die op vriendelijke toon laat weten welke programma’s zijn afgelopen en welke programma’s verder nog op de zender te zien zullen zijn. Wat Veronica’s omroep(st)ers volgens velen onderscheidt is dat ze authentiek, echt en spontaan overkomen. Het zijn geen sprekende hoofden, maar mensen die weten waarover ze het hebben.
Veronica’s omroepsters zijn dan ook essentieel in de verpersoonlijking van de sfeer op de zender. Het zijn de gastvrouwen die ervoor zorgen dat de kijker zich op Veronica thuis voelt. Ze raken ingeburgerd in de Nederlandse huiskamers en maken deel uit van de wereld van de kijker. Het gezelschap aan omroep(st)ers bestaat bij Veronica voornamelijk uit vrouwen, iets dat niet zo vreemd is gezien het jonge en wilde karakter van de zender. Toch zien we midden jaren tachtig ook Veronica-icoon Will (wil wel) Luikinga als omroeper voor de camera verschijnen.
Bekende stemmen
Omroepers en omroepsters zien we echter niet alleen op tv. Ook op de radio zitten ze achter de microfoon om de luisteraar op de hoogte te stellen van wat er komen gaat en wat geweest is. Ellen van Eck bijvoorbeeld en Max Groen worden hierdoor “bekende stemmen” bij Radio Veronica. Tot begin jaren tachtig zijn ze op de radio te horen, waarna het beroep radio-omroeper geleidelijk verdwijnt.
Opstapje
Voor een groot aantal omroepsters uit de Veronica-stal betekent dit het begin van een glansrijke tv-carrière. Caroline Tensen, Cindy Pielstroom, Chimène van Oosterhout, Anita Witzier en Floortje Dessing bijvoorbeeld, zullen we later vaak terug zien en horen op tv. Ook Irene Moors begint haar televisie loopbaan bij RTL Veronique als omroepster. Nog steeds zijn ex-omroepsters op de buis als presentatrice of zelfs met hun eigen programma’s.
Kauwgomreclame
In maart 1998 wordt van de populariteit van drie Veronica-omroepsters gebruik gemaakt door kauwgomfabrikant Aquafresh. In een commercial die 20 seconden duurt wordt de kauwgom van Aquafresh door de omroepsters aangeprijsd door er overduidelijk op te kauwen. De filmpjes waren dermate ‘echt’, dat ze bijna niet herkend werden als commercial. Reden genoeg voor het Commissariaat om de commercials van de buis te halen. De wet bepaalt dat reclames onderscheidend moeten zijn van andere programmaonderdelen en dat was in dit geval niet zo. Veronica komt er af met een waarschuwing, omdat de manier van reclamemaken en de zaak op zich zo uniek zijn dat die nog nooit eerder speelde. En de omroepsters? Die moeten in het vervolg buiten beeld kauwen.
Netmasters
Vanaf begin 2000 zijn de omroepsters jarenlang niet op onze schermen te zien, ook niet bij Veronica, de zender die erom bekend staat. Een aantal restylingen later pakt Veronica de draad weer op en komen ze op deze zender in een iets andere gedaante terug op de buis. De omroepsters zijn omgedoopt tot “netmasters” en hun werkzaamheden zijn lichtelijk veranderd. De eerste lichting netmasters bestaat uit Marisa Heutink, Angellisa Wong A Soy en Lesley Brehm (vlnr). Ze houden contact met de kijker en kunnen programma’s onderbreken met vragen van kijkers. Ook ontvangen ze gasten in het Veronica-gebouw en praten ze met hen na wanneer zij in een programma hebben opgetreden. Geheel volgens de “Veronica filosofie” hebben netmasters met potentie grote kans om door te groeien tot presentatrice.
Goede herinneringen
Bij “Veronica” denkt men meteen aan omroepsters en bij “omroepsters” denkt men direct aan Veronica. De twee zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Jarenlang vormden zij de gastvrouwen voor de kijker en maakten ze ons wegwijs in de programmering van Veronica. De netmasters zijn inmiddels van het scherm verdwenen, maar zouden de echte omroepsters nog eens terugkomen? In ieder geval heeft men goede herinneringen aan de tijd dat ze Veronica’s programma’s aan elkaar praatten.
Ik woon tegenwoordig veel en regelmatig in Spanje en dat is een paradijs voor radioliefhebbers. Elk dorp, elke stad heeft hier zijn eigen radiostation en als het een beetje meezit een stuk of drie…
Altijd illegaal, maar daar doen ze hier niks aan want waarom zou je. Er zijn om de paar maanden wel wat mannetjes ,en heel vaak Nederlanders,die denken,wat Rob Out en zijn maatjes ooit hebben gedaan,kan ik ook.Ze kopen een zender, halen wat muziek van internet, geven het station de naam van hun vrouw of vriendin en twee maanden later is het over …En wat dan?
Kun je altijd nog een teeveezendertje beginnen, want dat gaat hier ook heel makkelijk. Geen hond die er naar kijkt maar Burlosconi is ook ooit zo begonnen en wie niet waagt die wint nooit! Ik zie dat komen en gaan van de amateurs met een glimlach aan en roep, als ze bij me komen om mee te doen met een smile maar nooit voor de bijl, dat ik geen tijd heb. Druk druk druk met niks!
Maar vorige week zat ik in mijn stamkroeg in het dorp en toen ik hoorde dat Radio Caroline hier vanaf september gaat beginnen met uitzendingen. Kijk,dat is andere koek! Want radio Caroline is, na Veronica, mijn alltime favorite. Dat waren de jongens die aan boord van een krakkemikkige boot door bleven gaan toen wij allang in onze luie landrottenstoel bij de Hilversumse omroepen zaten. De boys die niet of nauwelijks te eten hadden en vanuit de lucht werden gefotografeerd omdat ze dan makkelijker opgepakt konden worden als ze aan land kwamen. Een zendschip waar beton in was gestort omdat de gaten er in vielen en een zendmast die veel te hoog was en bij zwaar weer er voor zorgde dat de boot bijna op zijn kant ging.Avontuur mijnheer!
Maar wel het station waar ik voor het eerst Procol Harem hoorde en al die grote Engelse hits die toen nog door de Nederlandse groepen werden gekopieerd. Radio Caroline. Dat waren voor mij ,toen ik bij Veronica werkte, de jongens die wisten hoe het moest.En… ze waren nog harder ook ! En ziet…. Jaren later, toen bij ons in Nederland het hele Veronica gebeuren vakkundig de nek was omgedraaid en ik
via wat geklooi bij de AVRO en de TROS toch maar weer piraatje wilde spelen, kwam een Haagse jongeman bij meen vroeg of ik er wat voor voelde om programma’s te maken voor Caroline. De boot lag nog op zijn plek ,de zenders werkten en er zaten wat waaghalzen aan boord die er voor zorgden dat er 24 uur werd uitgezonden.
Het was allemaal zwaar illegaal want er stond gevangenisstraf op medewerking met een station dat vanaf de Noordzee uitzond. Ik riep meteen dat ik graag wat wilde doen en twee dagen later werd er op de boerderij waar ik toen woonde een studio gebracht waar ik niks van begreep en waar ik cassette bandje mee moest opnemen met mijn programma’s. Ik miste Adje Bouman,maar uiteindelijk kreeg ik de techniek onder de knie en ik weet nog dat ik van twee antiek pick-ups, zogenaamde snelstarters had gemaakt door middel van een vilten mat en wat wasknijpers…. Ik scheet in mijn broek dat ik ontdekt zou worden.
De studio boven in mijn boerderij had een groot raam dat uit keek op een landweggetje en ik kon de politie, die nooit langs kwam, dus van verre zien aankomen.Als ik de programma’s klaar had, deed ik de cassettebandjes in een trommeltje, verstopte die in een oude schuur en ging fluitend naar bed. Iedere week leverde ik mijn programma’s af bij een motel in de buurt van Den Haag. Hij de bandjes,ik de enveloppe met geld.Niet veel, maar genoeg om van te leven. De bandjes werden met gevaar voor eigen leven met een nauwelijks zeewaardig jacht vanuit Scheveningen naar de Caroline gebracht en Fred Bolland, want dat was de maniak die dit allemaal deed was altijd blij als –ie weer terug was. En opeens was het over.
Ik hoorde op een zondagavond toen ik bij Rob Out langs ging, dat het schip uiteindelijk was gebroken.
Iedereen veilig van boord,maar Caroline bestond niet meer! Mijn laatste bandjes die ik voor Fred had opgenomen, heb ik ergens liggen,maar waar…… Misschien in een trommeltje in een oude schuur ergens in Nijkerk. Volgens de geruchten gaan ze dus hier in september beginnen en ik weet zeker dat ze dan iedereen een poepie laten ruiken. Ik doe niet meer mee,want mijn vrouw zong uit volle borst –je wordt ouder papa ,van Peter Koelewijn toen ik heel voorzichtig vroeg wat ze er van zou vinden als ik……..
Maar luisteren mag!
Als in 1971 het eerste 
