‘Ons Ruudje’ (door collega’s zo genoemd) is inmiddels 34 jaar werkzaam bij Veronica. Ruud Meun start bij Veronica voor de eerste televisie-uitzendingen in 1976. “De eerste dag dat ik werkte ik was net achttien, ik kom Rob Out tegen voor mij dan een grote man. Ik zeg, meneer Out mag ik u wat vragen? Hij kijkt me aan en zegt, geen meneer meer zeggen anders kun je nu weggaan! Dat was zo’n man.”
Peter Teekamp ziet het levenslicht op 5 augustus 1961 in Amsterdam. Zijn carrière begint in 1979 bij de zeezender Mi-Amigo en later Caroline. Aan dit avontuur komt in 1980 een tragisch einde wanneer een zware voorjaarsstorm het schip opslokt en Peter zijn radiowerkzaamheden noodgedwongen moet onderbreken. Eenmaal aan land horen we Peter terug bij Radio Veronica. Aanvankelijk in de nacht in ‘Oh Wat Een Nacht’, maar al snel is Peter ook overdag te beluisteren, ondermeer als vaste presentator/samensteller van Goud van Oud, dat uitgroeit tot het best beluisterde programma van Nederland.
In 1988 krijgt Peter een aanbod van de TROS wat hij niet af kan slaan en verlaat hij Veronica om op Radio 3 onder meer samen met Martijn Krabbé de Nationale Hitparade Top 100 te presenteren. Vanaf dat moment neemt zijn populariteit verder toe: inmiddels blijkt ook de Gouden Uren van de TROS, het programma dat hij op zowel Radio 2 als Radio 3 presenteert, immens populair bij de luisteraars.
Logisch dat Peter ook in de diverse discotheken, zalen en feesttenten, van België tot de Waddeneilanden, een veelgevraagde dj wordt. In die tijd is hij onder andere te horen en te zien als vaste dj bij de Top 40 drive-in show, Caballero Music Show, Marlboro Music Show, Muziek Express Drive-in show en de Yoko Music Show.
Begin jaren ‘90 behoort Teekamp tot de vijf populairste dj’s van ons land en zien we hem ook regelmatig op televisie. Voor de TROS presenteert hij onder meer Popformule, de tegenhanger van Countdown en TopPop, dat in een Engelse versie ook op Sky Channel wordt uitgezonden. Verder is hij nog te bewonderen in onder meer De Zomerparade, een serie muziekprogramma’s vanuit het Belgische Walibi, en als presentator van de Grote Club Actie.
In 1994 krijgt de carrière van Peter een andere wending als hij door Sky Radio gevraagd wordt als programmadirecteur. Het werken achter de schermen geeft hem echter toch minder voldoening en vanaf 1995 horen we Peter daarom weer terug op de radio; bij Radio Noordzee presenteert hij iedere werkdag de ochtenden en in het weekend een hitparade.
De laatste jaren is Peter vooral actief als voice-over van tv-programma’s, waaronder De Heilige Koe, Staatsloterijshow, Hart van Nederland, en is hij veelvuldig te horen in commercials, voornamelijk voor cd’s en bioscoopfilms zoals The Matrix en Star Track. Maar dit is toch niet genoeg voor Peter. Als duidelijk wordt dat Radio Veronica haar herstart maakt is de beslissing snel gemaakt; Peter begint met het weekend programma De Nummer 1 Show en vanaf september 2004 presenteert hij van maandag tot en met donderdag Veronica’s Top 40 Hitdossier.
Als gozertje van vier was Silvan al aan het klooien aan oude radio’s en maakte hij van kartonnen dozen z’n eigen radiostudio. Met cassettebandjes opnemen en dan de zogenaamde uitzending door de brievenbus gooien van de buren… Op z’n veertiende mocht hij z’n eerste lokale radioprogramma maken bij de Domroep in Utrecht; een Jazz programma, daar weet hij tot op de dag van vandaag nog steeds niets van! Uiteindelijk is hij jaren blijven plakken bij Stadsomroep Utrecht en heeft daarna nog zes jaar bij City FM gedraaid.
Daarnaast werkte Silvan ook als publieksentertainer bij zo’n beetje alle tv programma’s waar maar publiek bij is. Van ‘Staatsloterij Show’ tot ‘Waku Waku’! Ook deed hij veel presentaties op beurzen en evenementen. Hij was als voice-over te horen bij de TROS/Idtv bij ‘Match&Win’. Als geluidsman trok hij de wereld over voor onder andere de NCRV, maar ook voor ‘Yorin Travel’ en ‘Expeditie Robinson’.
Ook trok Silvan als DJ door het land. Hij begon bij de Mega Party van de Hitkrant, daarna bij Veronica FM, later Yorin FM en de Break Out! Dance Party. Momenteel draait hij ook voor de Radio Veronica’s 80’s & 90’s Hits DJ Tour. Verder mocht hij als DJ voor het Holland Heineken House mee naar de Olympische Spelen in Japan. Dat beviel zo goed dat hij sindsdien ook al heeft gedraaid in Sydney, Salt Lake City en Athene. Afgelopen jaar draaide hij in Shanghai (China) ter ere van de opening van de nieuwe club VIProom!
In 2003 kreeg hij de kans om wat tv-ervaring op te doen voor de camera. Twee seizoenen mocht hij Manon Thomas dagelijks vergezellen in het programma ‘Welkom Wehkamp’ op SBS6. Toch is de liefde van radio altijd bovenaan blijven staan en daarom zit Silvan bij Radio Veronica helemaal op zijn plek.
Zijn leven lang probeerde Johannes Piet van der Reijden (Leiden, 7 januari 1927 – Nieuwegein, 3 februari 2006) van een dubbeltje een kwartje te worden. Als enige zoon van de eigenaar van een wasserij werkt hij al op lagere schoolleeftijd mee in de zaak; lakens vouwen en door weer en wind waszakken bezorgen bij klanten. Naar eigen zeggen is het hem nooit gelukt, doch in zijn 79 levensjaren – tot vlak voor zijn overlijden – toont Joop van der Reijden zich bijzonder werkzaam voor een grote diversiteit aan instellingen en bedrijven. Voor Veronica zet hij zich met elf jaar voorzitterschap het langste in van allemaal.
“Hij houdt van onmogelijke klusjes. Van het doorhakken van onontwarbare knopen”, zei Veronica-directeur Joop Daalmeijer eens over zijn collega. Van der Reijdens gereedschap bestaat daarbij uit een economische achtergrond en talent voor onderhandelen – het eerste houdt hij over aan zijn studie Economie in Rotterdam, het tweede ontwikkelt hij als secretaris van het Verbond van de Nederlandse Groothandel. Al vroeg manifesteert zich overigens ook zijn voorkeur voor meerdere bezigheden tegelijkertijd; naast student is Van der Reijden begin jaren vijftig coach, trainer en voorzitter van een Leidse zwem- en waterpoloclub.
Als de van huis uit hervormde CDA-politicus op zijn 55e van gemeenteraadslid in Oegstgeest promoveert tot staatssecretaris van Welzijn, Volksgezondheid en Cultuur in het eerste kabinet-Lubbers (1982-1986), is hij de gewezen man om een reuzenbezuiniging in de gezondheidszorg door te voeren. Impopulaire maatregelen, zoals de invoering van de omstreden ‘medicijnenknaak’, schuwt hij daarbij niet.
Maar een kille zakenman is Drs. Van der Reijden bepaald niet. Eerder blijft het beeld bij van een huilende staatssecretaris na afloop van een werkbezoek aan een ziekenhuis of kliniek. De joviale, openhartige staatssecretaris die in gewone mensentaal over zijn emoties en twijfels praat. Ook zijn directe, soms tegendraadse optredens in de Tweede Kamer (“Mevrouw Terpstra, weet u eigenlijk wel waarover dit gaat? Nee? Nou, ik ook niet”) maken hem een populaire politicus. Niettemin verbluft hij zijn collega’s met een gedegen feitenkennis, die hij dankt aan jarenlange praktijkervaring als secretaris, voorzitter en bestuurder in diverse organisaties.
Op 1 januari 1987 betreedt hij de omroepwereld, waar hij meteen de hoogste functie in het publieke omroepbestel bekleedt. Als voorzitter van de NOS maakt hij de programmacoördinatie bespreekbaar en geeft hij sturing aan het nieuwe ‘Derde Net’. Ook probeert hij de sterren van producent Joop van den Ende aan zich te binden en houdt hij Veronica binnen het publieke bestel.
In 1989 krijgt de NOS-voorzitter een klap te verduren als zijn vrouw op 51-jarige leeftijd overlijdt. Hij verwerkt dit door tweemaal zoveel werk op zich te nemen. Zo laat hij als tijdelijk voorzitter het voltallige bestuur en de directie van het in chaos verkerende sportkoepel NOC*NSF vervangen. Vervolgens werpt hij zich op als crisismanager bij de vastgelopen voetbalclub Feyenoord. Ook Hilversum zou het reorganisatiewonder graag op de schop nemen. In een nota uit 1990 waarschuwt Van der Reijden voor de teloorgang van het publieke bestel. Maar zijn ideeën over ‘afslanken’ en marktgericht denken vinden nauwelijks gehoor.
Veronica zit op dat moment in haar maag met de affaire RTL-Véronique (zie Rob Out). Algemeen directeur Rob Out heeft zijn oog laten vallen op de oud-staatssecretaris. Het is weliswaar geen Bordewijk of Bull Verweij, maar Van der Reijden kent zijn weg in de vergaderkamers van de publieke omroep en heeft contacten in Den Haag. Een strategische zet dus. Eén telefoontje is genoeg om hem uit zijn NOS-kantoor te lokken. De bestuurlijke avonturier heeft er wel oren naar om dichter bij de werkvloer te staan en niet te vergeten zijn pensioenbreuken op te vangen. Bovendien: “Het is één van de laatste uitdagingen die ik nog kan beleven.”
De 63-jarige Van der Reijden, wiens vooruitstrevende ideeën zijn NOS-collega’s nogal eens tegen de borst stuitten, voelt zich tussen de vrije geesten bij Veronica als een vis in het water. Hij ontpopt zich als een gekke en impulsieve leider, stort zich in Russische en Surinaamse televisieavonturen en steekt de Concertzender een helpende hand toe. Ironisch genoeg acht hij het nodig Rob Out, die hem binnenhaalde, alsook Veronica-legende Lex Harding te ontslaan. Uiteindelijk lukt het hem het uitzendverbod – het resultaat van ongeoorloofde commerciële praktijken van enkele Veronica-medewerkers – terug te brengen van zeven weken tot twee zondagen.
De grootste verrassing bewaart Van der Reijden tot 1995. Waar de warme pleitbezorger van de publieke omroep eerder nog de commerciële plannen van Lex Harding subiet afwees en nota bene probeerde met de VARA en vrije producent Endemol een ‘strategische alliantie’ op te zetten tegen de commerciële concurrent, keert hij het publieke bestel, waaraan hij vier jaar aan het hoofd stond, tóch de rug toe. In zijn ogen maakt de overkoepelende NOS Veronica monddood, wanneer zij per net een directeur benoemt en Veronica haar zender met de TROS en de EO moet delen. De publieke omroep verliest in één klap vijftig procent van haar visie en daadkracht als Van der Reijden een pact sluit met de vijand. Als onderdeel van de Holland Media Groep gaat Veronica verder als commerciële omroep.
Aanvankelijk gaat het Veronica goed, in een periode die Van der Reijden de titel ‘pornobaas’ oplevert – overigens verwijst hij de makers van dit verwijt naar de uitknop van hun tv-toestel. Maar de inmiddels hertrouwde voorzitter kan zich niet vinden in het beleid van zijn Luxemburgse bazen in de HMG; net als Veronica wil hij zijn eigen gang gaan. Daarvoor betaalt hij een hoge prijs die weinigen hen in dank afnemen: Veronica stapt uit de HMG en moet al haar programma’s, presentatoren en haar zender achterlaten.
De toekomst van Veronica ziet er op dat moment weinig rooskleurig uit. Maar Van der Reijden blijft laconiek: “Het is net als met voetbaltrainers. Als je een wedstrijd verliest, staat er een emmer stront voor je klaar.” Maar hoe hopelozer de situatie, hoe beter Van der Reijden gedijt. Hoopvol dan wel meewarig wacht men zijn volgende meesterzet af. De inmiddels 73-jarige voorzitter zet grootscheeps in op internet: “Over vijf jaar kijken jongeren naar de pc.” Uiteindelijk blijken zijn aspiraties iets te ambitieus. Overmoed vormt de nekslag in de onderhandelingen met SBS over een nieuwe televisiezender. Wat betreft breedbandtelevisie is ‘opa’, zoals hij zichzelf graag noemde, zijn tijd ver vooruit. “Elke nieuwe poging is een poging om te kijken of ik op mijn bek kan gaan”, zei Van der Reijden eens en op 6 juli 2001 is het zover. Het vertrouwen in de voorzitter wordt opgezegd en hij treedt af.
Maar de Leidse middenstandszoon is nog niet uitbestuurd. Vele jaren na het bereiken van de pensioengerechtigde leeftijd wordt hij benoemd tot waarnemend burgemeester van Valkenburg (Z.H.). Steeds nieuwe adventures aangaan, dat was Van der Reijdens wapen tegen zijn eigen vergrijzing. Het heeft hem inderdaad bij de tijd gehouden. In zijn laatste maanden presteerde de man van duizend en één functies het nog een autobiografie te schrijven, waarin zijn memoires aan Veronica uitgebreid aan bod komen.
Joop van der Reijden (79) overleden
Oud-politicus en omroepbestuurder Joop van der Reijden is overleden. Hij stierf vrijdagavond in een ziekenhuis in Nieuwegein, 79 jaar oud. Dat heeft een familielid bevestigd. Zijn laatste functie was waarnemend burgemeester van het Zuid-Hollandse dorp Valkenburg. In 1982 kreeg hij nationale bekendheid als staatssecretaris van WVC in het eerste kabinet-Lubbers. Van der Reijden beheerde als staatssecretaris de sport en was pleitbezorger voor de organisatie van de Olympische Spelen 1992 in Amsterdam. Dat baatte niet, het IOC kende de zomerspelen toe aan Barcelona. Van der Reijden keerde niet terug in het kabinet-Lubbers II. Hij werd interim-manager van het Haagse ziekenhuis Leyenburg. In 1987 betrad hij de omroepwereld als voorzitter van de NOS en interim-voorzitter van de raad van commissarissen van het NOB. In 1990 stapte hij over naar de jongerenomroep Veronica. Bij Veronica werkte hij met elf jaar overigens het langst. Tussendoor accepteerde hij nog talloze andere tijdelijke bijbanen, ondere andere bij de VAM, Zilveren Kruis, Leidse Sportstichting, gemeenteraad Oegstgeest. Ook was hij interim- directeur bij de voetbalclub Feyenoord en interim-preses bij de sportkoepel NOCNSF.
Al op achtjarige leeftijd is Bert van Rheenen, beter bekend als Chiel Montagne (Uitgeest, 26 augustus 1944) op de radio te horen. In het KRO radiohoorspel ‘Suske en Wiske’ speelt hij de rol van Suske. Na de middelbare school gaat hij naar de Toneelschool in Arnhem, maar daar is men minder overtuigd van zijn acteertalent; hij wordt weggestuurd. Terug bij zijn ouders in Hilversum vindt zijn vader dat Bert beter kan gaan werken. Hij besluit te solliciteren bij Veronica; misschien wil de directie, waarvan hij verre familie is, een balletje voor hem opgooien. Zo stapt de 19-jarige jongen in 1964 de kousenwinkel van de gebroeders Verweij binnen, waar zich ook de Veronica-studio bevindt. “Kun jij echt programma’s maken?”, vraagt Dirk Verweij, waarop Bert maar een beetje bluft. Twee weken later wordt hij thuis opgehaald door een grote Mercedes. Hij blijkt al veertien dagen in dienst te zijn.
In werkelijkheid is radio voor de aanstaande diskjockey een grote witte vlek. Hij bezit niet meer dan vijf platen, maar vanwege zijn hoorspelervaring mag hij een jeugdprogramma op de woensdagmiddag doen. Al snel krijgt hij een heus muziekprogramma en reist ‘Suske’, zoals zijn collega’s hem noemen, regelmatig naar Parijs voor de nieuwste Franse platen. Het pseudoniem ‘Chiel Montagne’ verwijst dan ook naar zijn liefde voor chansons. Dankzij Chiel halen liedjes als Je t’aime – moi non plus de hitparade. Zijn andere passie, het Nederlandse lied, is niet helemaal Veronica’s pakkie-an, maar de zender richt zich wel op Nederlandse bands.
Het saamhorigheidsgevoel uit die zeeperiode vindt de jonge dj fantastisch: “Veronica was totale bezetenheid.” Met programma’s als Chiel Montagne zonder franje, De Chiel Montagne show en de Herhaling Top 20 bindt de besnorde diskjockey een grote schare luisteraars aan zich. Al doende krijgt hij de smaak van het publiek in de gaten en bouwt hij een ruime muziekkennis op.
Zo komt het Veronica-talent in beeld bij de TROS. Die omroep ziet aanvankelijk niets in Montagne’s voorstel om een programma vol levensliederen te maken. ‘Niet chique genoeg’, vindt de toenmalige directeur. Na lang zeuren mag Montagne in 1971 toch een proefprogramma maken, en als hij directeur Landré betrapt op het neuriën van een van de door hem gedraaide (Nederlandstalige) liedjes, is Op losse groeven een feit. Dit tv-programma, in 1978 omgedoopt tot Op volle toeren, is volledig gewijd aan Nederlandstalige muziek.
Ondertussen probeert Montagne zelf nog een hit te scoren met het nummer Marja (1972), maar dat blijft steken in de Tipparade. Hij blijft werken bij Radio Veronica, waar hij ook muziekspecials produceert en regisseert, tot de laatste uitzending in augustus 1974. Die volgt hij in een privé-kantoor van de Hilversumse studio. “Daarna ben ik zo snel mogelijk naar huis gegaan, ik moest het alleen verwerken.”
Mister Op Volle Toeren breidt zijn taken bij de TROS uit en richt daarnaast in 1974 zijn eigen studio op, Dutch Music Centre, waar onder meer Luv, Golden Earring en Normaal hun hits opnemen. Na bijna twintig jaar komt er in 1991 een abrupt eind aan Op volle toeren. “Het deed pijn toen de TROS wilde stoppen wegens teruglopende kijkcijfers”, aldus Montagne. “Maar dat lag aan henzelf, want er zat te veel popmuziek in en te weinig volkse liedjes.” Niet chique genoeg? Dat gelooft hij niet: “Ik hoorde van notarissen en doktoren dat ze het zo jammer vonden dat het programma er niet meer was.”
Montagne begint aan een lange kruistocht voor de muziek die zijn hart gestolen heeft. In 1994 is hij één van de vier initiatiefnemers van Holland FM (later verkocht aan Veronica) en voorts staat hij bij Radio 10FM, Radio 192 en Radio Nationaal aan de wieg van menig Nederlands muziektalent, dat volgens hem maar al te makkelijk door de andere stations wordt vergeten. Dat er een grote doelgroep bestaat voor muziek van eigen bodem is Montagne allang duidelijk. In september 2001 wordt zelfs de actie ‘Stem Chiel terug op de buis!’ opgezet.
In 2003 richt de propagandist van het Hollandse levenslied – die thuis overigens zeker niet alleen maar Nederlandstalig draait – een nieuwe omroep op die Nederlandstalige muziek moet gaan uitzenden op radio en tv: Montagne Omroep Nederland (MON). De omroep haalt het vereiste ledenaantal (50.000) echter niet en heeft nooit uitgezonden.
Via zijn eigen bedrijf Chiel Montagne Produkties is de oud-Veronicaan tegenwoordig te boeken voor evenementen in het land. Radio maken doet hij ook nog steeds, onder meer voor Radio Nationaal. Er is volgens de 62-jarige Montagne nog veel werk aan de winkel: “Wij waren in die tijd de poort van Europa wat betreft het nationaal product”, zegt hij over zijn Veronica-tijd. “En wat mij betreft komt die tijd weer terug.”
In 1972 vertellen omroepers en technici van het eerst uur van Veronica hoe het er aan toeging. Het is nog twee jaar voordat het doek gaat vallen voor Veronica als zeezender en alweer 12 jaar geleden dat Veronica begon. In die twaalf jaar is er veel veranderd en gebeurt. Lees en geniet mee met de Veronica Story’s van de mensen van het eerste uur zoals zij er in 1972 tegen aan keken.
We mochten toen overdag geen nieuwe platen draaien
Ik was van de toneelschool afgekomen en wilde bij een gezelschap. Nou had ik een jaar daarvoor ook al hier en daar toneel gespeeld en mijn vader zag dat eigenlijk niet zo zitten. Hij vond dat ik nou eindelijk maar eens op een normale manier geld moest verdienen. Niet de ene week veel en de andere week niks. Gewoon een salaris met aow en pensioen enzo. Omdat ik al een tijdje af en toe wat bij de KRO had gedaan leek me
een baantje bij Veronica wel wat. Ik stapte daar dus binnen en vroeg of ze niks voor me te doen hadden. Dat was eind januari 1964. Ze hadden niemand nodig.
Twee weken later stopte er een grote auto bij mij voor de deur en daar kwam iemand uit die tegen me zei: he joh, wal doe jij thuis. ]e had al twee weken bij ons moeten werken. ]e hebt toch gesolliciteerd.
In de tijd dat ik bij Veronica begon was Hans Oosterhof programmaleider. Die man wilde van Veronica een echt radiostation maken met hoorspelen en verhaaltjes. Wat dat betreft viel ik goed in het pulletje want ik had wel eens hoorspelletjes geschreven en gedaan voor de KRO. Ik moest meteen kinderstripjes schrijven en die speelde ik dan samen met Hans. De hoofdpersoon heette ..Pietje Vitamine”. Die man was daar de hele week vreselijk druk mee bezig. Hij had thuis een paar bandrecorders staan en daar nam-ie dan allemaal verschillende stemmetjes mee op, Geluiden hadden we natuurlijk ook niet. We zaten met allerlei stukkies hout en bakjes water zo’n hoorspel te fabrieken.
We hadden echte kinderprogramma’s. Die werden uitgezonden op woensdagmiddag en op donderdagmiddag. We hadden dus die strip, en ik had zelfs kinderkoren. Oosterhof zei eens legen mij, we moeten eigenlijk ook talentenjachten hebben in dat kinderprogramma. Dat was toen ontzettend in, want iedere platenmaatschappij had wel zo iets in die dagen. Ik reed stad en land af in een autootje van de zaak. Van Groningen naar Maastricht. Als er dan weer een of ander jongen of meisje was dat dacht dal ze kon zingen, ging ik er met een bandrecorder en een microfoontje heen en dan namen we het op in de huiskamer. Gewoon de microfoon voor de mond houden en verder geen flauwekul.
Die bandjes werden dan op woensdagmiddag uitgezonden en de luisleraars mochten een briefkaartje schrijven wie ze het beste vonden. Moet je kijken, hier heb ik nog een plakboek. De Rockin’g Thunders wonnen Veronica’s talentenjacht. Dat was de finale in een zaaltje. Arnold Vis en Andie de Vries maakten de opnames. Het was in Zwijndrecht en de kranten stonden er vol van. Zo van: de zaal werd omgebouwd tol een echte studio van Veronica Nou dat was dan ook zo, want alles wat we in de studio op de Zeedijk hadden, stond of hing in dat zaaltje. We hadden de hele boel gesloopt.
Het hoogtepunt van de avond was dan dat de burgemeester van Zwijndrecht de Veronica-beker aan de winnaars uitreikte. Het ging zo goed met die kinderprogramma’s dat we op donderdagmiddag ook een halt uur kregen. Toen Hans Oosterhof weg ging is dat allemaal gauw anders geworden, want we hadden eigenlijk helemaal geen zin om een soort nieuwe zuil te worden. Trouwens, de hele programmering werd anders. Tot die tijd was het nog to dal je iedere maand een heel boekwerk kreeg waar precies in stond welke programma’s je moest maken en hoe laat ze werden uitgezonden. Dat was voor de luisteraars natuurlijk een ontzettende rotzooi want we hadden geen radiogids en je moest dus maar afwachten wanneer een bepaald programma te horen was.
Nu waren er wel wat vaste dingen, zoals de jukebox, maar voor de rest gebeurde er maar wat. Op een gegeven moment is Willem toen uit Amerika terug gekomen met de top-veertig en de horizontale programmering, zoals we die nu hebben en dat is geloof ik nog steeds het allerbeste wat je op een commercieel station kunt doen. De muziek die we toen draaiden was natuurlijk niet te vergelijken mei nu. Ik had bijvoorbeeld een Frans programma. Dat was het helemaal hoor, Nieuwe platen draaiden we overdag bijvoorbeeld nooit. Engelse en Amerikaanse singles lagen in een la bij Willem en daar mocht je bij wijze van spieken niet eens naar kijken. Die werden alleen gedraaid in zijn programma tussen zeven en acht ‘s avonds en voor de rest moesten we het mooi vergeten. Later zijn we dan heel kalm begonnen met die Engelse en Amerikaanse hits. Weet je wel zo heel voorzichtig af en toe eentje er tussen door. Toen we mei die top- veertig begonnen werd dal natuurlijk ook snel heel anders.
In die dagen kende de mensen alleen je stem. Dat was raar hoor. Ik heb er ontzettend veel gedonder mee gehad Niet met m’n stem maar met het feit dat iemand gewoon kan zeggen, ik ben Chiel Montagne. Dat is me een paar keer overkomen. Hele artikelen in Belgische kranten. Er liep daar een snuiter rond die in de duurste hotels logeerde, de mooiste dingen kocht en zich door artiesten liet trakteren op lekkere etentjes. Die man leefde een paar weken als god in Frankrijk. Nou zal ik in die tijd als nieuwslezer aan boord en ik had net drie weken vakantie, hel kwam voor mijn dubbelganger dus allemaal leuk uit. Maar toen ik terug was aan boord en het nieuws weer deed, viel hij door de mand.
Aan boord heb ik trouwens ook toestanden meegemaakt. Het was altijd een heel gedonder als je werd afgelost en het waaide een beetje. 3e moet niet vergeten dat het schip nou niet zo groot is en als er een beetje golven staan gaat het goed te keer. Met dat kleine aflosbootje moet je dan maar zien dat je precies op het goede moment langs de Veronica komt. Als je pech hebt, zie je dat grote schip zo een meter of vijf onder je zitten en als je nog meer pech hebt, hangt-ie vijf meter boven je in de lucht. En daar lig je dan met zo’n klein aflossingsbootje. En je moet maar zien dat je op de Veronica komt. Gerard de Vries was in die tijd ook nieuwslezer en die heeft een ellende meegemaakt…
We hadden in die tijd hete lucht verwarming en dat ging niet meer. Altijd zo vervelend, droge lucht. 3e moest bij wijze van spreken na twee woorden een slok water nemen. Goed, er werd besloten dat we aan boord gewone verwarming zouden krijgen met radiatoren. Nu is dat in een gewoon huis al een hele toestand, maar wat denk je van zo’n schip. Alles moest met de Ger Anne worden aangevoerd. Nou, Gerard zou mij dus aflossen en ik sta net beneden in de studio nog even m’n tas in te pakken, toen ik een enorm lawaai boven op het dek hoorde. Wat denk je. Gerard had meegeholpen zo’n radiator aanboord te hijsen vanaf de Ger Anne en net toen-ie dat ding in de lucht hield, klapte de Ger Anne tegen de Veronica aan. Z’n vinger bleef er tussen zitten en toen was het gebeurd. Z’n halve vinger lag er af. Ze hebben hem een liter jenever in z’n lijf gegooid en zijn als de bliksem terug gevaren naar Scheveningen. Die Ger Anne gaat niet zo hard, maar het leek toen wel een speedboot.
Je moest er een week opzitten. Maar nou kwam het wel eens voor dat zo’n week een beetje uitliep omdat ze je niet van boord konden halen vanwege het slechte weer. En dan zat je daar hé. Op een gegeven moment zat Harmen Siezen aan boord en hij kreeg het bericht door dat het aflosbootje, de Ger Anne, in het dok moest en hij zou nog een weekje langer moeten blijven. Hermen had net verkering en hij was vreselijk verliefd en dat zat hem dus helemaal niet lekker. Aan boord heb je een klein sloepje met een buitenboord motor en dat was de enige manier om aan wal te komen. Weet je wat, dacht Harmen, ik spring in dat ding, ze kunnen me wat en ik ga lekker naar de wal. Goed, hij komt aan in Scheveningen en belt de studio in Hilversum en zegt: jongens, ik sta hier in Scheveningen, mijn week zit er op en bekijk het verder maar. Ik was aan de beurt om aan boord te gaan en moest dus als een gek in m’n auto naar Scheveningen. Ze hadden daar twee matrozen voor me opgedoken en wij in dat kleine rot sloepie. Nou was het allemaal nog niet zo erg geweest, als er geen wind was gekomen. Maar we waren nog maar goed en wel een kwartiertje op weg toen het aardig begon te waaien. Dat kleine kreng ging alle kanten op en we werden kletsnat. We hadden voor de jongens aan boord een kratje bier en een doos gerookte paling meegenomen en van de zenuwen ben ik maar aan die pils en die paling begonnen. Die twee matrozen gaven geen krimp. Die zaten rustig hun zware sjekkie te draaien en ik dacht: nou ja, als die kerels niet bang zijn, zal er wel niks gebeuren. De hele reis heeft ongeveer drie uur geduurd, long e jonge, wat was ik blij toen we eindelijk in de verte Veronica zagen liggen. Later bleek trouwens dat die matrozen nog banger waren geweest dan ik, maar die dachten: zolang zo’n landrot nergens over in zit en rustig paling eet en bier drinkt, hoeven wij ons geen zorgen te maken.
