Op maandag 24 januari bezochten het team van de musical “Herinnert u zich deze nog?!” en voormalig Radio Veronica medewerkers Museum RockArt in Hoek van Holland en het Oude Luxor in Rotterdam. De musical gaat op 14 februari officieel in première in het Oude Luxor. Hélène en Niels Zack waren erbij.
Het zal wel een soort tik van mij zijn, maar als het stormt, moet ik altijd denken aan de tijd dat er ergens op de Noordzee nog een schip lag waar onder de naam ,,Radio Veronica” muziek vandaan kwam. Zoals u misschien nog wel weet werden die aardige programma’s op banden opgenomen in de studio in Hilversum en vandaar via Scheveningen aan boord gebracht. Wij zaten dus altijd lekker makkelijk aan de wal, terwijl de jongens aan boord storm en ellende moesten trotseren om alles aan de praat te houden. Ze hebben daar nooit een medaille voor gekregen, maar dapper waren ze af en toe wel…
Een paar keer per jaar, meestal in de zomer, als het zonnetje scheen en de zee zo glad was als een spiegel gingen wij van Hilversum aan boord en maakten dan programma’s rechtstreeks vanaf de zee. Nu hebben mijn voorouders ooit op een turfschip gevaren, maar dat zeemansbloed heb ik niet in de aderen. Als er een lichte deining op de Noordzee stond was ik al verloren. Ik kreeg dan een onbehaaglijk gevoel in de maagstreek en na verloop van tijd stond het klamme zweet op mijn rug. En als ik dan niet binnen de kortste keren vaste grond onder de voeten kreeg werd ik doodziek met alles d’rop en d’ran. Zo heb ik menig keer met een emmertje naast me een programma gepresenteerd omdat een run naar de reling te lang zou duren. Jaren geleden waren Stan en ik weer aan de beurt om aan boord te gaan.
Het was géén stralend weer, maar een kennis in Scheveningen vertelde via de telefoon dat de zee wel een beetje bewoog, maar dat er eigenlijk niets aan de hand was. Onderweg naar Scheveningen maakte Stan mij er heel voorzichtig op attent dat de bomen langs de weg toch wel aardig heen en weer zwiepten, maar een boom is nog geen zee riep hij en we deden alletwee of er niets aan de hand was. In Scheveningen reden we langs de boulevard. De wind was vrij krachtig, en er stonden leuke schuimkoppen op de golven. We werden al bleek, zwak en ziek in de auto. Niks aan de hand zei een van de matrozen in de haven. Buiten is het hartstikke kalm en we zijn er binnen een half uurtje.
„ Wat doen we,” zei Stan. „ We gaan mee,” zei ik dapper en gaf hem een droge boterham die ik van thuis had meegenomen. „Eet die maar op” zei ik, „dan heb je nergens last van. Zeggen ze…” Toen we buiten de haven waren dacht ik even dat de wereld vanaf dat moment ongeveer op haar kop stond. Metershoge golven kwamen links, rechts, voor en achter het bootje voorbij. Na tien minuten hing ik over de reling en ben daar niet meer vandaan gekomen. Stan lag, hoorde ik later, als een voddebaal in de stuurhut over de grond te rollen en weet zich niet zoveel meer van de reis te herinneren.
Toen we trouwens bij het grote schip aankwamen konden we niet overspringen vanwege de hoge golven. En daar waren we eigenlijk best blij om. Toen we terug waren in de haven heeft Stan de grond gekust en heb ik de rest van de droge boterhammen die inmiddels nat waren geworden aan de meeuwen gevoerd. En als het nou stormt… Juist dan denk ik daar nog wel eens aan.
Rij en zee voorzichtig, denk aan mij Will
Harry Kies Theaterproducties en Beeldenstorm presenteren de nieuwe Nederlandse musical Herinnert u zich deze nog?! Vijftig jaar nadat de uitzendingen van de roemruchte zeezender Veronica begonnen, wordt in de productie terug gekeken op het veertien jaar durende avontuur op de Noordzee. Antonie Kamerling en Frans Frederiks, ofwel Lange Frans, nemen de hoofdrollen voor hun rekening en verder zijn ondermeer Ruben Lürsen, Thijs Steenkamp en Mylene d’Anjou te zien. Op basis van het oorspronkelijke idee van Harry Kies, hebben Dick van den Heuvel en Sjoerd Kuyper het script geschreven. Tijdens de samenstelling van de muziek kan geput worden uit het archief van de Nederlandse popmuziek uit de periode van 1960 tot en met 1974. De regie is in handen van Peter de Baan, waarmee het creatieve team van de succesvolle musical Turks Fruits is herenigd. De opvolger van Dromen… zijn bedrog gaat op 15 februari 2011 in première in het oude Luxor Theater te Rotterdam.
Regisseur Peter de Baan:
“Veronica is eigenlijk de basis van het huidige radiolandschap. Het waren vijftig jaar geleden de pioniers die het opnamen tegen de gevestigde orde. Hun verhaal is een mooi verhaal om te kunnen verpakken in een musical. De ‘cowboys’ van toen zijn grotendeels uitgegroeid tot succesvolle media-ondernemers. Maar dat konden ze niet vermoeden toen ze op zee zaten en vanuit een enorme liefhebberij zich inzetten voor hun Veronica. Een Veronica dat in die tijd van vrijwel alle mensen leek te zijn. Wij willen straks de verhalen achter de zeezender laten zien. Dat doen we aan de hand van de script van Dick van den Heuvel en Sjoerd Kuyper, met wie ik eerder aan Turks Fruit heb mogen werken. Voeg daar de namen van onder anderen Lange Frans Frederiks en Antonie Kamerling bij en je mag van een droomopstelling spreken. Ik ben blij dat de basis van Turks Fruit er staat en dat we het team alleen maar sterker hebben kunnen maken. Het duurt nog even, maar ik kijk nu al uit naar de kreet Herinnert u zich deze nog….”
Jelka van Houten in Musical Herinnert u zich deze nog?!
Jelka van Houten gaat een rol spelen in de nieuwe Nederlandse musical Herinnert u zich deze nog?! van Harry Kies Theaterprodukties en Beeldenstorm, de producenten van onder andere Turks Fruit en Dromen…zijn Bedrog. In de productie wordt terug gekeken op het veertien jaar durende avontuur op de Noordzee van de roemruchte zeezender Veronica. De voorstelling zit vol met Nederlandse popmuziek uit de periode van 1960 tot en met 1974.
Jelka stond onlangs nog in het theater als Venus in de musicalkomedie Dromen…zijn Bedrog. Ook speelde zij een hoofdrol in de musical Turks Fruit, waarvoor zij in 2006 een John Kraaijkamp Musical Award ontving. Zij was te zien in onder andere Sexual Perversity en de musicals Hair en Verplichte Figuren en op televisie in de serie Shouf Shouf!, Gooische Vrouwen, ’t Schaep met de Vijf Poten, Rozengeur & Wodka Lime en Bitches. Daarnaast speelde Jelka in diverse films waaronder Dennis P., Zomerhitte en De Indiaan.
Naast Jelka bestaat de cast uit Antonie Kamerling, (Lange) Frans Frederiks, Ruben Lürsen, Thijs Steenkamp en Mylene d’Anjou. De regie is in handen van Peter de Baan. Het script is geschreven door Dick van den Heuvel en Sjoerd Kuyper. De voorstelling gaat in februari 2011 in première in het oude Luxor Theater te Rotterdam.
Dromen… Zijn Bedrog, de voorganger van Herinnert U Zich Deze Nog – en van hetzelfde team en ook met Jelka van Houten daarin, heeft 10 nominaties ontvangen voor Musical Awards.
In 1972 vertellen omroepers en technici van het eerst uur van Veronica hoe het er aan toeging. Het is nog twee jaar voordat het doek gaat vallen voor Veronica als zeezender en alweer 12 jaar geleden dat Veronica begon. In die twaalf jaar is er veel veranderd en gebeurt. Lees en geniet mee met de Veronica Story’s van de mensen van het eerste uur zoals zij er in 1972 tegen aan keken.
“Hup de radio aan….en dan… doodse stilte”
Ik ben binnen gekomen bij Veronica met een bandje onder m’n arm van een programma dat ik zelf in elkaar had geknutseld. Niet als deejay. Nee, ik had een programmaatje gemaakt van een gezellig avondje uit in Amsterdam. Wat gesprekjes in nachtclubs en café’s en daar moesten dan wat platen tussen door. Ik zag dat helemaal zitten, maar bij Veronica vonden ze het niet zo goed. Trouwens dat was toen nog de VRON. Ja twaalf jaar geleden was dat. Goed, geen gezellig avondje uit in Amsterdam, maar een half jaar later toen ik weer eens langs kwam, ze zaten al in Hilversum, vroegen ze mij of ik misschien spotjes voor Veronica wilde verkopen. Nou had ik dat nog nooit gedaan, maar ik dacht waarom eigenlijk niet en ik ben er maar aan begonnen. Ze verkocht in die tijd nog tien spots voor vijfentwintig gulden. We dachten als er nou eerst maar een paar adverteerders zijn, komen de andere ook wel. Overal ging ik heen. Slagers, kruideniers, café’s en maar kletsen hè.
Een heleboel mensen wisten nauwelijks dat Veronica bestond en als je dan binnenkwam en je stond vreselijk je best te doen om voor die vijfentwintig piek tien spotjes te verkopen was het natuurlijk een hele leuke als je zei, zet u de radio maar even aan dan kunt u precies horen waar ik over praat. Hup de radio aan en dan… helemaal niks. Doodse stilte. Ja, het kwam in die tijd nogal eens voor, dat de zender uitviel en daar stond je dan. Als je een beetje geluk had en je draaide vijf minuten aan die radio, kwam de zender wel eens net op tijd weer in de lucht. Maar goed, we verkochten dan toch regelmatig tien spotjes voor vijfentwintig gulden en het deed er niet toe hoelang de spots waren, dat weet ik nog wel.
Op den duur zag ik die spotjeshandel toch niet zo zitten. Ik wilde meer de showkant op en na een heleboel toestanden mocht ik voor Veronica een avond organiseren. Kijk in die tijd moest je er voor zorgen dat Veronica in het land populair werd. Nou leek het ons wel leuk om grote feestavonden te organiseren en dat dan een paar weken over de zender om te roepen. Die eerste avond organiseerde ik in het Kurhaus in Scheveningen. Dat was geloof ik in eenenzestig. De miss Benelux verkiezing. Dat was me een toestand, jonge. Ik liet drie missen uit Luxemburg, drie uit België en drie uit Holland aanrukken. Het hele evenement werd gesponsord door een aantal firma’s. De Sabena deed mee en een badpakkenfabriek, Lindeloe. Die badpakkenman heeft het geweten hoor. Er werd natuurlijk over Veronica reclame gemaakt voor die fabriek en in een maand tijd was-ie door z’n hele voorraad heen. Als gekken hebben ze moeten werken om weer een nieuwe voorraad badpakken te maken. Die negen missen lieten we naar Rotterdam komen en daar werden ze dan ontvangen op de Euromast. je had toen in Rotterdam ook nog zo’n helikopterhaven en omdat de Sabena ook sponsor was, leek het mij wel een aardige stunt om met die missen van Rotterdam naar Scheveningen te vliegen en daar op de pier te landen. Twee maanden ben ik bezig geweest om vergunning te krijgen voor die vlucht, maar het kwam voor elkaar.
Als ik daar nog aan denk. Bijna vijftigduizend man stonden er op het strand en op de pier. Je zit wel even vreemd te kijken als je zo’n hoop mensen vanuit zo’n helikopter beneden je ziet staan. Het was alleen jammer dat die missen niet zo goed tegen vliegen konden. Als mooie meiden stapten ze in Rotterdam in en als vaatdoeken kwamen ze in Scheveningen naar buiten, er was niet veel moois meer aan. Ik had nog een vent gehuurd, die als neptunes uit zee kwam en de dames een drankje aanbood. Daar hadden ze op dat moment helemaal geen zin meer in. Die lui van het Kurhaus waren trouwens aardig boos op mij. Het was onze eerste avond en wij hadden helemaal geen ervaring met voorverkoop ofzo. Nou zat die spot van die avond drie weken op de zender. Prijzen der plaatsen, voorverkoop aan de kassa, enfin je kent dat wel. Na twee dagen was er geen kaart meer te krijgen. Alles uitverkocht, maar die spot ging iedere dag maar door en iedere dag stond er weer een lange rij mensen voor het Kurhaus. Die lui in de kassa’s zijn daar gek geworden. Maar wij konden die spot niet van de zender halen, vanwege de sponsors die daar voor betaald hadden.
Nou ja, na die eerste avonden zagen we dat allemaal wel zitten en ik kreeg de opdracht om een Veronicashow in elkaar te zetten. Daar werkten toen aan mee, Ronnie Tober, Ria Valk, Roek Williams en de Fighting Cats, de Crocsons en … nou ja, eigenlijk iedere Nederlandse artiest heeft er geloof ik wel eens in gestaan. Ik was toen van alles tegelijk. Zorgen voor de belasting, kaartjes, reclamebiljetten ophangen, aan de kassa zitten, zorgen voor de verlichting van de bühne en ook nog in de gaten houden dat het programma er goed uitging. Ik had een walkie-talkie bij me en als ik dan aan de kassa zat, kon ik vanaf die plaats contact houden met de bühne. We deden die show iedere week een avond en je begrijpt dat we overal terecht kwamen. Ja, soms zaten we in zulke kleine zaaltjes, dat de bühne niet groter was dan een bedstee. We bleven wel ieder jaar een hele grote avond houden en dat was dan op Koninginnedag in Kras in Amsterdam. Dat doen we trouwens nog steeds. Nou nam ik altijd een deejay mee op die showavonden die dan het programma aan elkaar moest praten, Op een gegeven moment dacht ik, toen ik weer bezig was met de voorbereidingen van dat Koninginnebal, als we nou eens een deejay laten werken in de zaal met twee pick-ups en een geluidsinstallatie, zou dat best eens leuk kunnen zijn. Goed, we sloopten een mengpaneeltje, wat speakerboxen en twee pick-ups en hebben die in een zaal van Kras neergezet. Niet té geloven.. Alle zalen liepen leeg en iedereen stond té kijken naar die eerste drive-in show van ons. Dat was het helemaal hè. Na dat eerste optreden op het Koninginnebal zijn we eens met z n allen bij elkaar gaan zitten en toen hebben we besloten, die Showavonden te stoppen en met een drive-in show door hét land te gaan. Niemand wist wat een drive- in show was, want zoiets had je toen helemaal nog niet in Nederland. We hebben hier wat in elkaar gezet. Allemaal heel klein en primitief hoor, en ik moest dan proberen zo’n show te verkopen, iedere zaalhouder was gewend om met orkestjes te werken en daar kwam ik dan aan zonder orkestjes, maar met twee diskjockeys van radio Veronica. Onze eerste avond Was bij van Dijk in Loosdrecht. We dachten als er nou zo’n vier-, vijfhonderd man komen, bitten we goed. Wat denk je. Helemaal vol.
De mensen konden niet meer staan of lopen. Vreselijk. Ik geloof dat er zo’n anderhalfduizend man in zaten. We moesten ze buiten tegen houden en wij waren natuurlijk zo trots als een aap. Vanaf dié dag is Veronica’s drive-in show gaan lopen als een trein. Je weet het zélf. Als ik nu zou willen, konden we iedere avond wel op pad. Die drive-in show waar we nu mee werken is natuurlijk niet te vergelijken met die toestand die wè toen bij ons hadden. Het geluid was eigenlijk niet té vreten en het gebeurde nog wel eens dat dé hele boel zo maar uitviel. We stonden èen keer in een tent met Willem van Kooten en Rob Out toen het ook mis ging. Zomaar boem en alles viel stil. Ik zal je niet vertellen waar het was want we komen er nog regelmatig, maar het waren daar een stelletje echte vechtersbazen. Af en toe vloog er een flesje door de lucht en toen die boel dus uitviel begon het helemaal gezellig te worden, Het hele zootje liep naar de bühne en we dachten dat we zo in elkaar gemept zouden worden. Adje zal als een gek aan alle draden en versterkers te rammelen, maar
er gebeurde helemaal niks. Wat moet je dan hè. Willem en Rob wisten er wel raad op. Die twee gekken liepen de zaal in en zeiden jongens, over tien minuten draaien we weer en in die tussentijd gaan wij wat voor jullie zingen. En daar stonden ze heel rustig met z’n tweeën gein te maken in de zaal. Nou had- den wij een bandrecorder bij ons en ik zeg tegen Adje, laten we die bandrecorder nou gewoon gebruiken, dat is misschien wel een beetje zacht maar we kunnen die twee jongens toch niet tot half twaalf daar in de zaal laten zingen. Die bandrecorder heeft ons wel gered. We hadden wat banden met muziek bij ons en hup daar ging-ie. Als er in de zaal twee mensen met elkaar stonden te praten kon je de muziek al niet meer horen, maar we zijn heelhuids thuis gekomen.
Zoiets komt nu niet meer voor. Die eerste installatie van ons kostte geloof ik vijfduizend gulden en dat spul van nu kost minstens vijftigduizend. We zaten ook altijd te knoeien met speakers. Tegenwoordig heeft de deejay een mengpaneel maar er staat nog een grote controletafel naast waar een technicus achter zit. Als die deejay z’n schuif te ver open zet kan de technicus het allemaal nog regelen. Vroeger, met dat ene mengpaneel voor de deejay, hoorde je meestal na een uur plof en dan was er weer een speaker aan flarden. Dat oranjebal waar ik nu weer mee bezig ben, organiseren we al tien jaar. Die eerste avond zal ik nooit vergeten. Ik had een prins karnaval en een raad van elf kompleet met boerenkapel. Om het nou nog leuker te maken had ik ook nog drie olifanten gehuurd van Boltini. Niets was ons te gek en een stunt op z’n tijd ging er altijd in. Ik had Boltini een olifant gevraagd om daar prins karnaval op te zetten en die zou dan 20 door de zalen rijden. Nou heb ik helemaal geen verstand van olifanten, maar het blijkt dat het kuddedieren zijn en ze gaan erg aan elkaar wennen. Dus wat doet Boltini. In plaats Van één olifant waar ik om had gevraagd stuurt-ie drie van die beesten. Daar stond ik dan.
Die beesten kregen we met veel pijn en moeite in de hal van Kras en daar moesten ze even wachten omdat prins karnaval er nog niet was. Die beesten zagen het helemaal niet zitten en ze werden een beetje narrig. Als een olifant kwaad wordt gaat-ie met z’n poten heen en weer. Net of ze dansen weet je wel. Ik kreeg de zenuwen want ik dacht dadelijk gaan ze zo met z’n drieën door de vloer. Boltini had met die drie olifanten ook een oppasser meegestuurd maar die man sprak alleen spaans en ik helemaal niet. Ik denk als je die beesten nou wat lekkers geeft houden ze misschien wel op met dat gewiebel. Maar ja, wat geef je een olifant. Worteltjes had ik in ieder geval niet bij me. Enfin ik ben de zaal in gegaan en heb net zo lang gezocht tot ik iemand had gevonden die Spaans sprak en wij naar die oppasser toe. Hij zei dat er niets aan de hand was en dat z’n drie schatjes alleen wat nerveus waren vanwege de andere omgeving. Ze bleven maar huppelen en ik kreeg steeds meer de zenuwen. Wat was er namelijk ook nog gebeurd. Veronica zou de hele boel verzekeren. Dat leek me wel handig als zo’n olifant schade aan derden zou aanrichten. Ik ging nog even informeren of dat allemaal in orde was en toen bleek dat iemand het helemaal had vergeten. Daar stond ik dan. Ik durfde met die huppelende dingen de zaal niet meer in want ik zag zo’n beest al door de vloer gaan… Die oppasser zei dat het helemaal geen probleem was en dat die olifanten als ze eenmaal op gang waren zich netjes zouden gedragen. Die man heeft er verstand van, dacht ik, laten we het maar proberen. Prins Carnaval en de raad van elf waren intussen ook aangekomen maar de prins durfde voor geen geld op zo’n beest.
Nou zat er in die raad van elf een hele dappere man die het best leuk vond om boven op zo’n olifant door de zaal te rijden. Met heel veel moeite hebben we die vent er op gekregen en vijf seconden later lag-ie in de andere hoek van de hal. Ik zeg via die tolk van me tegen de oppasser weet je nou wel zeker dat die beesten geen paniek maken in de zaal, want ik zag het helemaal niet meer zitten en ik zat er al aan te denken hoe we die beesten binnen de kortste keren weer buiten konden krijgen. Maar er is allemaal niks aan de hand senor de Bois, prima prima, senor de Bois. Ik zei, prima prima maar ik zet er niemand meer op. Goed de boerenkapel voorop, daar achter de raad van elf en daar achter de drie olifanten met een feestmuts op. Nou was er een babyolifantje bij en die had er wel lol in. Dat bleek later ook. We waren met het eerste rondje bezig toen hij bleef staan en z’n slurf in een glas bier stak van een dronken man. Die wist niet wat-ie zag. Hij was op slag nuchter. Ik dacht als die drie rakkers straks weer gaan staan wiebelen laat ik een groot vat bier aanrukken en laat ze die leegdrinken dan zakken ze vanzelf naar beneden.
