Bob en Brenda
Om inpiratie op te doen voor Veronicastory.nl zet ik regelmatig m’n hersenen in de ‘achteruit’. Ik probeer terug te reizen naar de tijd dat ik nog in korte broek naar school fietste. We flitsen ‘back in time’, het is 1961, hartje zomer, de ramen van de huizen in onze straat staan wijd open. Ik hoor Johnny Jordaan bij de overburen en verderop “Marina” van Willy Alberti en hoor ik daar “Can’t Help Falling In Love” van Elvis?
Bij ons thuis draait m’n vader de Grundig radio, die daarvoor meestal de VARA liet horen, helemaal naar de linkerkant van de zenderschaal. Er staat niet voor niets een kannetje met verzilverde VARA-lepeltjes naast het koffieservies in de woonkamer. Plotseling klinkt nogal krakerig een reclame door de kamer. Mijn moeder wordt verzocht Nurdie nylonkousen te kopen, die door de gebroeders Verweij uit Duitsland geïmporteerd werden: “Let op, Nur Die, nu ook in Nederland, Nur Die, dat is het!” Het riedeltje erachter is trompetmuziek van het gehalte waarmee Willy Schobben, 15 keer onderscheiden met De Gouden Trompet, een paar jaar lang de radiogolven teisterde.
Pas een mensenleeftijd later kom ik erachter dat het Nur-Die-melodietje geschreven is door Diadorius Boudleaux Bryant, die, op twee uur rijden van m’n huidige woonplaats Nashville in de ‘Smoky Mountains’, vlakbij waar nu pretpark Dollywood ligt, samen met z’n vrouw Mathilda, beter bekend onder haar nomme-de-plume Felice, zulke fantastische nummers schreef als “Raining In My Heart” voor Buddy Holly; countryklassieker “Rocky Top” (Osborne Brothers) en “Love Hurts” (de Everly Brothers, Gram Parsons & Emmylou Harris en… Nazareth). Het echtpaar waarvan ik in m’n slaap “Bye Bye, Love”, “Wake Up, Little Suzie”, “All I Have To Do Is Dream” en “Bird Dog” mee kan zingen ligt hier om de hoek op het Woodlawn Memorial Park kerkhof begraven. Ik ben in tegenstelling tot m’n ex geen liefhebber van begraafplaatsen maar moet hier toch eens langs om m’n petje af te nemen.
M’n vader had dus Veronica ontdekt! Vanaf dat moment volgde Radio Veronica ons overal, op vakantie op de brommer, op de Texelse boot, niet geheel storingsvrij bij m’n oom in het Limburgse Koningbosch, onder de dekens op m’n transistorradiootje… M’n vader bleef Veronica afwisselen met de VARA. Hij kon Malando en Frans Poptie’s Swing Specials en de Kilima Hawaiians niet missen. En ik verdeelde mijn luistertijd tussen 1-9-2 en ’s avonds 2-0-8. Dat was de zweverige frequentie van Radio Luxemburg, waarop om een uur of acht de Battle of the Bands plaatsvonden. De Beatles versus de Rolling Stones. Freddie & the Dreamers tegen Gerry & The Pacemakers… En, mijn favoriete programma in m’n middelbare schooltijd was ‘Top Of The Pops’ van Alan Freeman, ‘s zondagsmiddags op de BBC, dat heb ik minstens vijf jaar lang geen enkele keer gemist.
De Veronica openingstune zou nu totaal niet meer kunnen, een ziek riedeltje op een pijporgel, een aankondiging die ons liet weten te luisteren naar Veronica op 192 meter oftewel 1567 kilohertz en dan een stukje marsmuziek van John Phillip Souza door de Koninklijke Marinierskapel in dezelfde kwaliteit als de wascilinders van Thomas Alva Edison uit 1898. Nieuw voor ons, en best wel spannend, was de vele reclame tussen de gezellige praatjes en de toen nogal volkse muziek door, dat waren we vanuit Hilversum niet gewend: “Bij Televersum kopen – Veilig kopen!”.
Een hoop van die vroege ‘commercials’ en ‘jingles’ werden geschreven door Frans Mijts. M’n vader was helemaal ‘wauws’ van het tango-orkest van de Rotterdammer accordeonist Arie Maasland, beter bekend als Malando. En Frans Mijts speelde daar trompet bij. In z’n vrije tijd schreef Frans honderden deuntjes, waarvan die voor Kant-En-Klaar me nu nog iedere dag zeker tien keer door het hoofd gaan. Als ik over een telefoonnummer nadenk of me afvraag welke straat ik in moet slaan, en het antwoord schiet me te binnen, dan is het: ta-tuh-ta-tuh-ta-taa-kant-en-klaar!!! Het moet een reclame voor een hobbymarkt of zo geweest zijn, of was het voor oploskoffie? Later, in de jaren zeventig, kwam ik Frans vaak tegen als eigenaar van studio Soundpush in Blaricum, waar honderden vaderlandse hits opgenomen werden van Anita Meijer’s “Why Tell Me Why” tot Stars On 45.
Uit de eerste helft van de zestiger jaren komen de stemmen van Anuschka, de sexy gevooisde ‘Koffietijd’ voorganster van Tineke, en het duo Bob en Brenda bovendrijven. Bob en Brenda presenteerden een door het maandblad Muziek Expresse gesponsord programma: ‘Veronica’s Teenager Muziek Expresse’, iedere zaterdagmiddag om een uur of twaalf. De eerste Bob was onze Rob Out, die later vervangen werd door Krijn Torrenga. Ik maakte met Krijn een paar jaar later op Schiphol kennis. Ik haalde die dag de Kinks op, die voor een TV programma uit Londen overkwamen, en Krijn Torrenga kwam net aan uit Helsinki. Hij was in Finnair uniform, want hij verdiende daar zijn brood als steward. Bob en Brenda waren toen, ’t was ergens in April of Mei van 1967, vergaand voltooid verleden tijd als radiofenomeen, maar het duo bleef bestaan als echtpaar. Brenda, die eigenlijk Freda Keuker heette, was inmiddels in ’62 Mevrouw Torrenga geworden.
Krijn Torrenga bleef voor Veronica programmaas presenteren. Freda kluste op een gegeven moment bij een andere radiopiraat, Radio Noordzee. Daar presenteerden Freda samen met een zekere Rob een half jaar lang samen programmaas vol ‘tiener-muziek’, en… die Rob was dus weer Rob Out!
Evert Wilbrink
Een dubbeltje per blad
Het was in Februari of Maart (toen nog met een Hoofdletter geschreven) van 1971, dat Lex Harding mij belde met de vraag of ik voor het Veronica-blad wilde gaan schrijven. Het begon met LP recensies en Lex gaf me daarbij volkomen de vrije hand. Soms waren het er zes per pagina, soms besloeg de bespreking van één langspeelplaat meer dan twee pagina’s.
Een enkele keer leidde het tot cowboytaferelen. Op een gegeven moment belde Henri Audier, de persjongen van platenmaatschappij Bovema in Heemstede, mij op met de waarschuwing dat Frits Hirschland, de manager de manager van Kayak naar me op weg was met een pistool op zak. Want ik had net een vernietigende kritiek gespuid over de meest recente langspeler van Edward Reekers c.s. Frits had wel vaker leuke ideeën. Toen de firma Phonogram te weinig achter de nieuwe plaat van Earth & Fire bleek te staan, ging Frits te paard naar Wisseloord in Hilversum, waar de muziekdivisie van Philips kantoor hield, en na z’n rijdier een emmer wonderolie te drinken gegeven te hebben, sjokte hij er het kantoor van de directeur mee binnen. Dat leidde tot een behoorlijke knoeiboel.
Lex vroeg me ook al heel snel om het Popjournaal voor hem te schrijven. Ik geloof eerst voor de zender en daarna ook voor het Blad. Ik werkte tegelijkertijd bij BMG-Ariola, waar ik de laatste nieuwtjes op de telex uittikte en ze zo naar Veronica stuurde. Dat was heel handig, want ik was nog wel eens afgeleid en als Lex dan belde dat ik nog 10 minuten had, dan kreeg ik het toch nog op tijd voor elkaar. Nu heb je e-mail en vliegt alles in een seconde de wereld rond, maar toen was het enige alternatief voor de postduif dat maffe typemachine-achtige gevaarte, waar ponsbandjes uitliepen. Ik besteedde af en toe m’n bijdragen uit aan Rob Bakker en Cees de Bakker, twee journalisten van de Alkmaarse Courant, maar daar was Lex nooit zo blij mee. De stukjes die ik schreef hoefde hij nooit voor te kauwen, die kon-ie zo voor de microfoon doen. “Bekt lekker”, zei Lex. Vond ik een groots compliment.
Met Gérard Bed, die toen reclamechef was bij BMG-Ariola en de bevriende Bintangs-bassist Frank Kraaijeveld, trok ik later dat jaar iedere maandag naar Hilversum om eerst in het Veronicapand aan de Soestdijksestraatweg en later aan de Oude Enghweg aan het blad te werken. Frank hield dat 37 jaar vol en nam pas vorig jaar als vaste vormgever afscheid. We hadden met z’n drieën in de auto de grootste lol en maakten wereldplannen! We maakten af en toe het hele blad vol en op een gegeven moment stapten we op Rob Out af met een voorstel dat hij niet kon weigeren.
We hadden net gehoord dat Rob aan ieder verkocht exemplaar van ‘ons blad’ een dubbeltje overhield. Ik schreef wel eens bijna duizend gulden in één goeie maand bij elkaar, maar ik had geen vaste deal en BMG-Ariola was m’n enige maatschappelijke houvast. Gerard Bed wilde daar sowieso weg. En bassen bij de Bintangs was niet echt een vetpot. We stapten bij Rob binnen, schoven een paar stoelen voor z’n bureau en vroegen het onbeschofte bedrag van één cent per verkocht exemplaar. Dat Rob echt een dubbeltje per blad ving heb ik nog nooit iemand horen ontkennen. Maar die ene cent voor ons drieën kon er dus niet af! Ik haakte af en ging bij BMG-Ariola zoveel verdienen dat ik het niet meer op kon maken aan lekker eten, drank en andere rock ’n roll.
Het was het einde van een prachtige tijd. Tineke, die stiekem een jointje kwam roken in ons hok boven in wat nu Hotel Laapershoek heet. Snel een aktie-nummer in elkaar draaien voor de demonstratie van 18 april ’73 op het Malieveld. Gekonkel en politiek aan wat we nog stiekemer de Enge Outweg noemden. Voor de hand liggende grap, want na het aan-land-kruipen van Veronica verhuisden de studio’s en de Stichting Top40 met de Veronica Omroep Organisatie en de meiden van Out naar de Oude Enghweg.
Op een van de eerste feestjes die ik me daar herinner zou Tom Collins de ‘toastjes’ maken. Je weet wel, die naar karton smakende beschuitachtige baksels op creditcard formaat. Melba toast dus. Iedereen vond ze geweldig. Rob maakte Tom een compliment: “Wat zit er op, tonijnsalade?” “Nee”, zei Tom, “Ik heb er blikjes Purina op gesmeerd”. Rob’s vuist schoot uit en Tom ging gestrekt… Even later werkte ook Tom Collins bij BMG-Ariola, maar dat is een heel ander verhaal.
Evert Wilbrink
Kom uit de bedstee m’n liefste
Vier jaar geleden ben ik met m’n tandenborstel in de hand naar Nashville vertrokken. Mijn herinneringen, gouwe platen, vele jaren Veronicablad en dozen foto’s van weleer bleven helaas achter bij m’n ex. Voordien dacht ik altijd aan Holland vastgebakken te zitten, maar ik was in 34 jaar huwelijk het contact met al mijn vrienden en bekenden kwijtgeraakt en had er geen zin in straks half slapend voor de TV als een nachtkaars uit te gaan.
Op m’n nieuwe stekkie hier in Tennessee ben ik nu supergelukkig met m’n Deborah en langzamerhand zijn mijn vrienden van vroeger weer mijn vrienden van nu geworden. En er komen steeds herinneringen aan geweldige momenten van vroeger bovendrijven. Aan de artiesten waar ik mee optrok, zoals Cat Stevens, Bob Marley, Frank Zappa, de Tee-Set en George Baker. Maar ook aan de dagen dat ik vele bladzijden voor het Veronicablad pende.
In maart 1971 belde Lex Harding mij zomaar uit het niets op of ik voor het Veronicablad wilde schrijven. Ik kende hem van toen-ie nog voor Radio Dolfijn (229 op de middengolf) werkte en op de fiets langskwam om promotieplaatjes op te halen. Zijn telefoontje was het begin van een fantastische tijd, waarin ik vaak de eindredactie van het blad deed samen met Gérard Bed en lay-out man Frank Kraaijeveld (die overigens als aartsvader van De Bintangs sinds kort weer volop in de belangstelling staat), en honderden elpees lovend besprak of finaal afkraakte.
Ik was in Alkmaar opgegroeid met ‘1-9-2’ en de ‘Nur Die’ en ‘toedeloedeloet Kant En Klaar’ reclames van het Radio Veronica. In 1966 maakte ik voor het eerst kennis met mensen achter de luidspreker. Harry Knipschild had ‘s maandagsavonds een programma ‘Rhythm & Blues Hop’ en met de single “Said I Wasn’t Gonna Tell Nobody” onder m’n arm kwam ik in m’n hoedanigheid van Hitweek-medewerker een interview doen. Dat was in de oude studio aan de Hilversumse Zeedijk. Raar, die Zeedijk ligt in het hart van het Hilversumse winkelen en ik vroeg me toen af of het de naam Zeedijk gekregen had omdat de programma’s van onze zeezender er opgenomen werden. Ik geloof dat Stan Haag de eerste echte disc-jockey was die ik er tegen kwam. Met Tineke, Joost den Draayer, Will Luikinga, Chiel Montagne en al die andere ras-platendraaiers kwam ik pas later en soms op een heel andere manier in contact.
Na m’n eerste bezoekje aan de Zeedijk werd ik bij Neerland’s oudste platenmaatschappij Negram als publiciteitsman (publiciteitsjongen klinkt zo kortebroekerig) aangenomen. Ik was net negentien, zo groen als gras, had nog nooit een meisje gekust of een biertje gedronken. De hele dag zat ik bedolven onder de muziek en, behalve muziek en het schrijven erover, was er eigenlijk niets anders dat me interesseerde. Eén van Negram’s artiesten was de door Peter ‘Kom Van Dat Dak Af’ Koelewijn geproduceerde Ronnie Schutte, die als Ronnie en de Ronnies een toptien single had met “Beestjes”.
Voor de elpee “Beestjes” had ik de hoestekst geschreven en met m’n chef Cor Aaftink organiseerden we officiële lancering voor radio en pers in Club ’67 in de Lange Leidsdwarsstraat. Het was nog in de dagen dat mijn moeder me om zes uur thuis verwachtte voor Het Warme Eten. Maar dat kwam er die dag niet van. Ik werd opgenomen in De Club van Grote Drinkers. Ronnie lustte er wel pap van. Z’n vriendinnetje Bonnie (later: St. Claire) dronk (te) stevig mee. Peter Koelewijn had een nog dorstiger keel. En dan was er DJ Rob Out, die ik vaag kende van z’n vroegere klus bij het maandblad Muziek Parade en die vervolgens één van de populairste stemmen van Radio Veronica geworden was. Er ging die avond heel veel pils en sterke drank doorheen. Cor was achteraf niet zo blij met de rekening. Maar Rob, Ronnie, Bonnie, Peter en dit jochie uit Alkmaar hadden het vreselijk naar de zin.
Aan de bar begonnen we ‘weet je wat ik zie als ik gedronken heb?’ te lallen en andere meezingers in te zetten. Plotseling sloeg er een vonk over toen een ouderwets deuntje tot ‘Kom Uit de Bedstee, My Darling’ werd verbasterd. Rob had het hoogste woord en de luidste stem bij de door Heineken’s vocht opgezweepte samenzang. “Nondedju!,” riep Koelewijn, “Een Jezus-hit!”. Rob moest het op single zetten en toen we wat nuchterder werden met sloten Douwe Egberts koffie, werd besloten dat onder de naam Egbert Douwe zou gebeuren. En die single zou natuurlijk bij Negram uitkomen!
Ik zit nu aan de computer via YouTube van het zwart-wit promotiefilmpje met o.a. Pistolen Paultje (en is die sigarenroker niet onze Draayert Joost?) te genieten. Maar wat ik me totaal niet herinneren kan is waarom we bij Negram deze superhit misgelopen zijn… Het werd een nummer één bij aartsrivaal Phonogram, twaalf weken lang genoteerd in de Veronica Top 40… Als ik achter het telefoonnummer van ‘Peer’ Koelewijn kan komen moet ik hem daar eens stevig over aan de tand voelen…
“Kom Uit de Bedstee” was m’n eerste ervaring met Rob Out. Er volgde nog veel meer…
Groeten uit Nashville,
Evert Wilbrink
PS: “Kom Uit De Bedstee” van Egbert Douwe haalde op 23 maart 1968 de eerste plaats in de vaderlandse Top40.
Dit is het laatste uur!
‘Duizenden jaren geleden ontdekte de eerste mens hoe hij vuur kon maken. Hij is waarschijnlijk verbrand door zijn medemens. Hij was een boosdoener, een piraat. Maar vanaf dat moment beschikten mensen over vuur om zich warm te houden, licht te maken en zelfs voedsel te koken. Eeuwen later vond iemand het wiel uit. Hij is waarschijnlijk gevierendeeld op de pijnbank. Hij liet een geschenk na dat niet begrepen werd, maar de wegen naar alle delen van de wereld opende. Door alle eeuwen heen zijn er mensen geweest die de stoot gaven tot nieuwe ontwikkelingen. Met als enig wapen hun denkvermogen en creativiteit. Het antwoord daarop was altijd hetzelfde… haat en afgunst. Ieder nieuw idee of ontwikkeling wordt aangevochten door een groep mensen die streven naar behoudendheid en machtsconcentratie. Het vliegtuig was onmogelijk, narcose zondig, ruimtevaart godslastering. Radio Veronica een misdaad.
Het laatste uur. - MyVideo Nederland
Radio Veronica… ontstaan uit het initiatief van enkele Nederlanders. Vermoord door een groep andere Nederlanders omdat het een bedreiging voor hun macht is. De populariteit van Veronica bij het Nederlandse volk is de reden waarom het verdwijnen moet. Ons omroepsysteem is een ratjetoe van belangen, in stand gehouden door een klein aantal mensen dat geen oog wil hebben voor de belangen van de luisteraar of kijker. Radio Veronica is een bedreiging voor dat systeem en daarom moeten we verdwijnen.
En toch… toch kan dit slechts een tijdelijke verdwijning zijn. Idealisme is een wapen waar moeilijk tegen te vechten is. Niet gebonden aan politieke belangen, machtswellust of angst, zal Veronica doorgaan. Moet ze doorgaan. Mensen hebben vuur, stoom en elektriciteit bedwongen. Oceanen overgestoken in een zeilboot, vliegtuigen en stuwdammen gebouwd. De aarde kunnen verlaten door hun denkvermogen, creativiteit en wilskracht. Veronica is opgebouwd door idealisten. Verslagen door hen die dat als een bedreiging ondergingen. Het is aan u als Nederlander met gevoel voor rechtvaardigheid daar een antwoord op te vinden.
Er moet nog veel gezegd worden… Ik heb de tijd niet… En ik kan het ook niet meer… Het is tijd geworden om afscheid te nemen… Een verschrikkelijk gevoel… Een periode wordt afgesloten… Er sterft iets… Met het afscheid nemen van Veronica sterft ook een beetje de democratie in Nederland… Dat spijt mij… voor Nederland…’
Het laatste uur met Rob Out, Radio Veronica [61:57m]: Will Wil Wel, beestenboel
Ik kwam van de week een foto tegen van Gerda, hoofd van de discotheek bij Veronica. Gerda aait een hele grote hond die wat verdrietig in de camera kijkt. Het is haar hond en ze mag hem mee nemen naar het werk want anders vreet –ie bij Gerda thuis alles op zoals stoelen, banken of schoenen.
Johanna heeft ook een hond. Een middelmaatje, die eerst thuis heel braaf is geweest, maar opeens tegen het behang op springt en de vellen van de muur eet. Nadat ze hem heeft vastgebonden aan de verwarming trekt hij die op een mooie winterse middag uit de grond en na een gesprek met Rob Out mag ze haar hond meenemen naar Veronica, zolang niemand er last van heeft en het behang aan de muur blijft zitten.
De hond van Stan Haag komt uit Zuid Afrika en heeft de haren op zijn rug omhoog staan. Ze noemen het ras Pronkrug en iedereen is bang voor de hond want als een hond kwaad is staan de haren van zijn rug ook overeind.
De vrouw van Stan past op de hond, gaat met hem wandelen in het bos en geeft hem op tijd eten. Stan heeft daar geen tijd voor want hij werkt de hele dag aan zijn programma muziek terwijl u werkt en komt ’s avonds doodmoe thuis.
De vrouw van Stan krijgt een baan in een chique Boetiek en moet elke dag met de trein van Amersfoort naar Amsterdam. Stan moet dus op de hond passen, maar heeft daar geen tijd voor. Hij vraagt aan een buurvrouw of die een oogje in het zeil wil houden en eenmaal daags een rondje met de hond wil wandelen.
De eerste keer dat de buurvrouw de hond wil uitlaten denkt de brave , maar zeer waakse rakker dat de buurvrouw een inbreekster is en als Stan thuis komt zit de buurvrouw op een keukenstoel terwijl de hond begint te grommen als zij zich beweegt.
De volgende dag neemt Stan de hond mee naar de zaak en legt hem naast zich neer in studio 1. Hij moet twee keer met een emmer en dweil aan de slag omdat hij geen tijd heeft de hond uit te laten en niemand zo gek krijgt om even met de waakse mijnheer te wandelen.
Rob Out, zelf een dierenliefhebber, vraagt in een memo of er nog meer mensen bij Veronica zijn die een hond, kat, cavia of ander klein huisdier hebben waarvan in de toekomst gevreesd moet worden dat zij niet alleen thuis kunnen zitten terwijl de wettige eigenaar bij Radio Veronica aan het werk is. Bij voldoende aantallen worden er passende maatregelen genomen zoals een gezamenlijke verblijfplaats en een buitenkennel.
Het resultaat is verrassend. In totaal blijken nog tien mensen in het bezit te zijn van huisdieren die in aanmerking komen voor opvang.
Daaronder bevind zich een ezel……Een maand later lopen er vijf honden in het Veronica gebouw, in een afgezet stuk tuin staat een ezel, er is een bouwtekening gemaakt voor een volière en in de keuken bij tante Erna staat een cavia die er uit moet omdat twee dames van de administratie allergisch zijn voor alles wat een bontje draagt.
De medewerkers die geen huisdier hebben doen hun beklag bij Ome Bull en vragen of het ook mogelijk is lastige vrouwen mee te nemen. Het gaat twee maanden goed. Dan vreet de hond van Stan Haag de schoenen van Tineke op. Stan legt meteen honderd piek op het bureau van Tinus, maar volgens haar hebben de schoenen veel meer gekost. Stan vraagt de aankoopbon, maar die is nergens te vinden. Rob Out legt de rest bij maar eist dat Stan zijn hond thuis laat.
De hond van Gerda, poept een hele grote op de trap en daar stapt een bekende Nederlandse artieste in die vervolgens naar beneden glijdt en huilend bont en blauw de studio verlaat. De vlekken in haar japon gaan er bij de stomerij niet uit want Gerda geeft haar hond blikvoer en dan weet je het wel….
Als de ezel een wintervast onderkomen moet hebben omdat de Elfstedentocht eindelijk door gaat, verhuist hij naar een kinderboerderij. Ik heb hem later nog eens gebruikt voor het programma Hollanders, want ezels worden heel oud! Zo loopt de ark van Veronica langzaam maar zeker leeg.
Af een toe verdwijnt een cavia naar de dierenhemel en als het kreng van Johanna een potentiële adverteerder in zijn kuit heeft gebeten krijgt het mormel een levenslange ontzegging tot de toegang van ons gebouw en worden zijn stamboom papieren in beslag genomen.
Inmiddels had Rob Out ook een hond aangeschaft. Een zeer grote Franstalige jachthond met hele lange oren en een verschrikkelijk dom gezicht en daarbij zeer ongehoorzaam. Rob laat hem een maand na aanschaf los op de hei en moet tot twee uur ’s nachts naar het loeder zoeken.
Om de hond meer te laten wennen aan het baasje neemt Out de Franstalige oen mee naar de zaak en dat wordt het begin van het einde.
Na twee dagen, terwijl Rob met de directie zit te praten, vreet de hond de autosleutels op die op het bureau van zijn baas liggen.
Hij spuugt ze ook weer uit, maar dat gebeurt drie uur later en je moet weten dat het om sleutels gaat want in de restanten van hondenbrokken is dat nauwelijks te zien. De hond wordt de volgende dag voor weinig verkocht en er hangt een memo op het mededelingenbord waarop staat dat de ark met onmiddellijke ingang voor altijd is gesloten.
Iedereen neemt zijn dier mee naar huis, maar Jaco de papagaai van Paul ontsnapt en zit iedere dag in een boom in onze tuin te krijsen. We kunnen de ramen van studio twee niet meer openzetten en zo krijgen we eindelijk toch nog airco.
Rij en beest voorzichtig, denk aan mij Will
Paul Boots
Opgeklommen tot freelancerregisseur en langzaam tegen zijn eigen principes in, zich toch fulltime bij Veronica aangesloten. Rob Out geeft niet op en heeft hem uiteindelijk met een klein briefje en weinig woorden over weten te halen. Paul heeft bij veel omroepen gewerkt, maar Veronica is voor hem toch het meest speciaal. Net als andere Veronica-nen geeft hij achteraf toe, ook bij Veronica gewerkt te hebben als hij daar niet voor betaald werd. “Je deed daar dingen die nergens anders konden”. Paul Boots heeft mooie en vooral leuke herinneringen, het leuke aspect daar zat hij vaak zelf achter…
In wezen is Paul in het vak gerold, doordat zijn vader presentator en omroeper is voor de AVRO en zijn moeder zangeres. “Vroeger hadden wij een bordje op de deur met de tekst: Elke donderdag om twee uur handtekeningen!” Paul zit dan ook regelmatig in studio’s, op zijn veertiende slaat hij zijn slag door zichzelf een beetje brutaal aan te bieden als kabelsleper. “Ik ving een gesprek op tussen twee televisiemensen dat iets niet kon zonder kabelslepers. Ik vroeg wat een kabelsleper zoal moest doen en bood mijzelf aan. Een kabelsleper zou tegenwoordig camera assistent heten en zorgde ervoor dat de camera niet bleef steken in de kluwen kabels die toen nog nodig waren. Voor ik het wist had ik er samen met twee andere jongeren een baantje na schooltijd bij. Na schooltijd, tenminste dat dachten mijn ouders.” Zijn brutaliteit bezorgde hem ook een cameracursus. Hij is achttien jaar wanneer een cameraman niet op komt dagen en Paul oppert zich voor te doen als de afwezige cameraman. De vraag of hij dat wel kan beantwoordt Paul vol zelfvertrouwen. Terwijl hij heeft geen idee heeft waar hij aan begint, neemt hij de uitdaging aan. De volgende dag stapt hij naar de baas en vraagt om een cameracursus bij de toenmalige NTS. Na vijf jaar cameraman spelen wil hij meer. Van de TROS krijgt hij een aanbieding om regisseur te worden. Drie jaar en vele programma’s verder “Ren Je Rot was één van de mooiste!”, besluit hij freelancer te worden.
“Na de eerste Veronica-uitzending (1976) op televisie vraagt Rob Out telefonisch mijn mening. Ik vertel hem dat ik het enorm leuk vond, maar dat je de onwennigheid met het medium televisie er wel van af zag. Hierna nodigt Rob mij uit en maak ik gelijk goed kennis met het echte Veronica, want bij binnenkomst zie ik een cameraploeg zitten. Zij vragen aan mij waar we heen gaan. Verrast antwoord ik, dat ik niet weet waar ‘we’ heen gaan en vertel dat ik zelf een afspraak heb met Rob Out. Waarop de filmploeg vertelt dat Out de instructie heeft gegeven met Paul te gaan filmen. Ik excuseer mij en vertel dat ik nog met een andere klus bezig ben.” Rob himself komt op dat moment binnenlopen met veel overtuiging. “En ik heb vervolgens de andere klus naar het weekend weten te verschuiven.” Zo gaat Paul nog een hele tijd door als freelancer, Rob vraagt meerdere malen of hij in vaste dienst wil komen maar hij weigert stug. “Op een dag terwijl ik aan het regisseren ben, komt Rob binnenlopen met een klein briefje en daar stond alleen op… Aanbod: vaste dienst, een salarisindicatie en het belangrijkste mij, groetjes Rob. Dat vond ik zo’n leuke zet dat ik achterop het briefje: Oke! schreef.” Uiteindelijk brengt paul nog acht jaar door bij Veronica.
Om een beeld te geven over de beginsituatie van Veronica; het volledige personeelsbestand bestaat uit zes man en eens in de drie weken wordt er een drie uur durend programma uitgezonden, de locatie is aan de Groest in het centrum van Hilversum. “Bij het terugkijken van een volgens ons fantastische uitzending stampten we een aantal keer op de vloer en dan werden het aantal bonken omgezet in het aantal Irish koffie. Na die koffie hadden we vaak geen zin meer om te werken en we zijn zelfs een keer onder werktijd naar de bioscoop geweest. We hadden de voicemail ingesproken met: “Wij zijn van de Veronica Omroep Organisatie en wij zijn nu naar de bioscoop, maar morgen zijn we er weer!”, vertelt Paul met een ondeugende glimlach. Na zo een, in onze ogen, fantastische uitzending is het twee weken brainstormen over wat de woensdag erop uit te zenden, totdat iemand ’s maandags roept dat woensdag al over twee dagen is, waarna er direct een programma in elkaar wordt gezet. Om aan te geven hoe klein de club is, “Een nieuw idee van Rob Out, het programma Nieuwslijn, met als verslaggever Jan de Vries komt binnen een week op de buis. Veronica beschikte over twee regisseurs, dat waren Leo van de Groot en ikzelf. Wij regisseerden en presenteerden het programma om de beurt om zo het idee te geven met meer dan het daadwerkelijke aantal van drie werkzaam te zijn. Door het geringe aantal medewerkers ging iedereen altijd mee op reportage. Dan leek het tenminste nog wat!”
Eens in de drie weken wordt er een drie uur durend programma gemaakt, dit bevat vaste items als de Top 40. Andere items worden onder de noemer Veronica Totaal gezet. Op die manier kan er tot op het laatste moment een veranderingen worden aangebracht. Het programma dat Paul zelf heeft bedacht en wat tevens een langlopend succes is geweest: Nederland Muziekland! “ Mijn idee erachter is ‘Muziek Terwijl Je Werkt’ dat op Radio Veronica een giga succes was. Ik dacht dat moet op tv ook kunnen.” De eerste uitzendingen kwamen uit de Amsterdamse discotheek de IT. De reportagewagen staat scheef op hydrolische poten achter de discotheek tegen de gracht aan. Rita Lammers (later vrouw van Paul) die regieassistente is vind dat scheef tegen de gracht aan staan nogal eng. “Tijdens de uitzending, zittend op stoeltjes met wieltjes, schoven we van links naar rechts de hele wagen door. Iemand stelde voor om iets tegen het schuiven te ondernemen en dwars door de live uitzending klonken enorme dreunen wat de wagen weer horizontaal zette. Vervolgens rolden we nog steeds, terwijl de uitzending gewoon door ging. Rita gilde het uit want ze was als de dood dat we met die hele reportagewagen de gracht in zouden gaan!”
Na dat ‘leuke wateruitje’ gaat onze regisseur het land in. Er wordt een enorme tent ontwikkeld met een prijskaartje van 40.000 gulden voor alleen het opbouwen ervan. Diezelfde tent wordt tegenwoordig voor het TROS muziekfeest gebruikt. Wanneer Veronica op een plein staat, komen er al gauw 30.000 mensen kijken waardoor het nodig is om van te voren borden in de buurt van de tent te plaatsen met ‘verboden te parkeren’. Natuurlijk zijn er altijd mensen die dat dan toch doen. “Tijdens de uitzending gingen wij kijken en dan zag je in de mensenzee allemaal heuveltjes. Die mensen stonden gewoon in de maat van de muziek te stampen op die auto’s! Aan het eind van de uitzending zaten die auto’s helemaal vol met deuken, die kon je dan gewoon wegbrengen. De grootste lol had ik zelf altijd door uit de reportagewagen te sluipen, achter de menigte te gaan staan en domweg te vragen wat er aan de hand was en wie er nou optrad.“
Nederland Muziekland wordt gepresenteerd door Erik de Zwart, de samenstelling gebeurt door Hans Mondt en Lex Harding, het is zo populair dat artiesten gratis optreden. “Erik mocht in het begin niet in beeld, die stond in discotheken op een balkon en dan lichtten we het zo uit dat je hem net niet goed kon zien. Hij was in die tijd niet knap genoeg. Gelukkig is dat later goedgekomen!” In het live programma ontstaat een grap met André Hazes, hij zingt zijn allereerste, succesvolle single ‘Eenzame Kerst’ en wil dat persé live doen. “Wij gingen hem dat zingen verhinderen, dat was de grap.” Vele uitzendingen zong André dat liedje en was het de vraag hoever hij zou komen. Het was de taak van Will Luikinga hem dat te verhinderen. “Onze technici maakten een handmicrofoon die langzaam heet werd; een meisje kleedde zich naast de camera langzaam uit en in de haven van Spakenburg zong André zijn liedje in een rubberboot en trekt Will Luikinga hem eruit (we wisten niet dat hij niet kon zwemmen!), dus hij deed heel angstig en dat vonden wij helemaal TOP! Inzoomen en bleb bleb bleb. Wij dachten die acteert goed…” Duikers hebben hem uiteindelijk gegrepen en gered. De grap was overduidelijk aanwezig tijdens de uitzendingen.
“Voor zijn eerste bruiloft maakte André de fout om ons uit te nodigen. We stonden netjes op een rijtje met Will Luikinga erbij, naast elkaar te filmen. Wanneer Hazes het stadhuis uit komt lopen ziet hij ons en schrikt. Als hij merkt dat we ons gedragen geeft hij een lach-brul van geluk. Daarna deden wij allemaal een stap opzij en toen stond daar een enorme confettikanon. De grootste die we konden verzinnen, echt vreselijk, alles zat vol! Als mensen hun mond open deden, hup vol. Er stond een toneelmeester achter het kanon die er maar zakken confetti in bleef gooien. Normaal kon André vreselijk om onze grappen lachen, maar misschien lag die grap van het huwelijk toch net iets gevoeliger. Op zijn volgende huwelijk zijn we maar weggebleven.”
“Tijdens een Veronica Popnacht met Tina Turner, stond er tijdens de repetitie op het podium een persoon in regenjas en zonnebril, ik weet nog steeds niet of dat Turner wel was. Via haar mensen werden ons allemaal dingen verboden, maar toen het concert begon hebben we juist alles gedaan wat niet mocht. Heel sportief van haar was dat ze ons later een brief heeft gestuurd met de complimenten voor het programma.”
Er gebeuren bij Veronica wel vaker dingen die eigenlijk niet kunnen. De meest voor de hand liggende oplossing om regels te omzeilen is de uitvoerder ziek melden en iemand zonder ‘kennis van regels’, in te laten vallen. Op die manier zendt Veronica zaken uit die bij de Publieke Omroep niet kunnen. Baas Rob zit in de tijd van de B-status op de Larixlaan met twee regisseur één die wel naar hem luistert en Paul (die eindregisseur is vanaf de Vaartweg). Wanneer Paul ergens niet achter staat doet hij net alsof hij Rob niet door de intercom hoort schreeuwen, dit geeft de nodige frustraties wat leidt tot ontslag. “Ik ben drie tot vier keer ontslagen bij Veronica, maar niemand luisterde daarnaar en kwam de volgende dag gewoon weer op kantoor. Eén keer ben ik drie dagen thuis gebleven. Toen belde Rob op met de vraag of ik ziek was of niets meer te doen had op kantoor. Als ik hem dan confronteerde met mijn ontslag van maandag, antwoordde hij met een stem uit het verleden, jaaaa dat was maandag…”
Het leven en de opdrachten bij Veronica zijn nog niet zo gewoon…
Zo gebeurt het dat Paul naar een filmbeurs gestuurd wordt met als enige aanwijzing, te kopen wat volgens anderen echt niet kan. “Hierdoor kom je thuis met films waarvan je zelf nog nooit gehoord hebt.” Worden Rita en Paul op één januari naar Hawaï gestuurd met als opdracht een special te maken met de George Baker Selection (Una Paloma Blanca) en nog drie zelf te bedenken programma’s. In het programma Op Jacht Naar De Schat dat Paul samen met Leo van der Goot gepresenteerd, blijkt de schat niet in het land maar onder Paul’s bureau te zitten. “De helikopter landde buiten voor de deur en de hele ploeg kwam zo de studio binnenvallen.“ Paul huurt tijdens de Club Veronica weken, na slapenloze nachten, de nog onbekende Caroline Tensen in om de jongeren ‘s nachts in de gaten te houden. “Caroline feestte net zo hard mee zodat het meer de Club Veronica Uitputtingsdagen werden.” Deze jongeren zijn onder anderen nu de bekende Taco Zimmerman (eigen productiemaatschappij), Daphne Dekkers en Camilla Laulau (RTL/SBS). Op reis door Amerika ontdekt Paul de Applecomputer. Hij neemt er één mee voor Veronica en Jan Herselman (financieel directeur) denkt dat het een magiedoos is, waardoor hij alle typmachines de deur uit doet.
“Toen ik het avondvullende openingsprogramma van het nieuwe Veronicapand op het Laapersveld regisseerde en ik dat prachtige nieuwe glanzende pand zag, dacht ik nee dat is te mooi, dat zal de sfeer van het echte Veronica niet overleven. Ik besloot weg te gaan. Aan het einde van het programma bracht ik een kleine verandering aan in de aftiteling. Ik zette er op Regie: Paul Boots (met dank aan acht fantastische jaren!” De deur van de reportagewagen wordt direct opengerukt en Rob vraagt “wat daar op die aftiteling stond?? Je kunt dat niet maken, je hebt een opzegtermijn”. “Nou dat zei je ook niet toen ik in dienst trad” roept Paul terug! Vervolgens hebben we flink gelachen en niemand begreep dat ik het echt meende. Ik moet wel zeggen dat ik na mijn ontslag gelukkig nog vaak programma’s heb geregisseerd voor Veronica.”
Tijdens één van zijn eerste klussen buiten Veronica, voor de AVRO, wordt het zo warm dat iedereen zijn trui uittrekt. Een college wijst Paul er fijntjes op dat hij hier, in de AVRO studio, die trui beter aan kan houden! Wat blijkt, Paul draagt een T-shirt met de tekst: VERONICA, The Winning Team!
Rob Out
Je bent jong en je wilt wat’, luidt de door Rob Simon Out (Amsterdam-Oost, 4 maart 1939 – Laren, 25 december 2003) bedachte Veronicaslogan. Zelf weet hij nog niet goed wat hij wil als zijn diensttijd – Out staakte zijn katholieke opleiding in een Jezuïetenklooster om commando te worden – erop zit. Na enkele onbeduidende baantjes krijgt hij het muziekvirus te pakken, als eigenaar van een platenzaak en later als hoofdredacteur van het poptijdschrift Muziek Parade. Met de radio komt hij in aanraking via het jongerenprogramma Minjon van de AVRO en Op tienertoeren van de NCRV. In 1961 presenteert hij al even voor Veronica; als ‘Bob en Brenda’ is hij samen met Freda Keuker te horen in het programma Teenager Muziek Express.
Na omzwervingen bij de VARA en Radio Noordzee haalt programmaleider Willem van Kooten de voormalige ‘Bob’ terug. Die is blij als hij vanaf 1965 het programma Hits A Go Go mag presenteren: “Bij Veronica kreeg ik meer vrijheid. Ik hoefde niet alleen de teksten van anderen op te lezen, maar mocht zelf de platen uitkiezen.” De jaren die volgen presenteert Out onder andere de Rob Out Show, Goud van Out, Sad Mood en Dinsdagmiddag Speciaal. Hij wordt één van de populairste DJ’s van het station en hij ligt goed in de groep. In 1970 wordt hij benoemd tot programmaleider. Tijdens zijn reizen, onder meer naar Amerikaanse radiostations, laat hij zich inspireren door de werkwijze in het buitenland.
Als presentator van de Top 40 heeft Out veel invloed. Een liedje van BZN dat al jaren op de plank ligt benoemt hij tot alarmschijf, korte tijd later staat het op nummer 1. De band Flux is geen lang leven beschoren nadat Out hun plaat uitroept tot ‘flop van de week’. Ook de tipparade blijkt invloedrijk. Begonnen als grap (“het waren platen waar wij in gelóófden”) neemt de platenhandel de tipparade gaandeweg over als selectiemiddel bij de inkoop.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Eenmalig treedt Out zelf als artiest naar voren. Na een avondje doorzakken in het café oppert vriend en producer/songwriter Peter Koelewijn het idee om met Out een plaat op te nemen. Onder het pseudoniem Egbert Douwe zingt deze het nummer Kom uit de bedstee (1968), dat twaalf weken op de eerste plaats in de Top 40 staat. In hetzelfde jaar volgen nog twee singles: Mamma Oh Mamma (hoogste notering: plaats 20), Vader is de dader (plaats 23) en een LP die de titel van de eerste single draagt.
Als in 1974 alle Nederlandse radiopiraten hun vergunning dreigen te verliezen, leidt Out de strijd voor het voortbestaan van Veronica. Drie jaar eerder zette hij al de stickeractie ‘Veronica blijft als u dat wilt!’ mede op poten. Eind mei 1974 bedenkt hij de brievenactie ‘Veronica moet aan land’. Tevergeefs: Veronica moet stoppen. De laatste dagen op het schip zijn misschien wel de mooiste van zijn leven, aldus Out: “We lagen in onze slaapzakken in de open lucht, vogels over je heen. Wakker worden in de prille ochtend en de kok, die in de kombuis bezig was koffie te zetten… Ik zal het nooit vergeten.” Op 31 augustus 1974 spreekt hij de legendarische laatste woorden vanaf het Veronicazendschip: “Bij het afscheid nemen van Veronica sterft ook een beetje de democratie in Nederland. Dat spijt mij. Voor Nederland.”
Rob Out geeft niet op. “Met nul centjes” richt hij de Veronica Omroep Organisatie (VOO) op. “Veronica was in zeker opzicht een ideaal, maar ik heb het altijd beschouwd als een job. Keihard gewerkt.” Als algemeen directeur weet hij dan ook te bewerkstelligen dat zijn omroep op 28 december 1975 terugkeert als aspirant-omroep in het publieke bestel. “Zonder hem was dat niet gebeurd”, aldus collega-diskjockey Tineke de Nooij. Out maakt van Veronica de grootste A-omroep – met meer dan een miljoen leden verkrijgt ze deze status in 1985. Ook is hij hoofdredacteur van het meest verkochte weekblad, Veronica Magazine. Bijna alle politieke partijen komen bij hem langs om te vragen hoe hij toch in godsnaam al die jongeren weet te bereiken.
‘Mister Veronica’ is voorstander van behoorlijke commerciële radio en tv voor een zo groot mogelijk publiek. Hij is medeverantwoordelijk voor de oprichting van Sky Radio, Radio 538 en TMF. In 1989 is het zakenpartner Lex Harding die de droom van Out verwezenlijkt: het eerste commerciële televisiestation, RTL Veronique. De voorloper van RTL4 vraagt Out als (flink betaalde) directeur, maar ondanks zijn ambities kiest de omroepbaas voor Veronica: “Ik wilde mijn werk daar afmaken.”
Zijn avontuurlijke stijl en visie helpen de omroep naar de top: “Ik wil alles een beetje anders dan gewoon. Ik wil dat Veronica een heel eigen gezicht gaat krijgen.” Met zijn voorliefde voor alcohol, blonde vrouwen en mooie auto’s is Out de belichaming van Veronica: jong, snel en wild. Tegelijk gaat er van zijn buitengewone gedrevenheid een stuwende kracht uit naar zijn medewerkers. Zijn geestdrift vergaat hem echter als het bedrijf, na het bereiken van de A-status, in Outs opinie een keurige, maar wel erg saaie omroep wordt: “In Hilversum zitten ze urenlang te vergaderen over nieuwe bloembakken.” Collega’s bekritiseren zijn grillige karakter en veelvuldige afwezigheid.
In april 1992 komt er een eind aan “een spannend jongensboek”, zoals Out zijn ruim vijfentwintigjarige loopbaan bij Veronica omschrijft. Uiteindelijk kost zijn betrokkenheid bij RTL Veronique hem de kop; voorzitter Joop van der Reijden verwijt Out Veronique opgezet te hebben ten koste van Veronica, waardoor de omroep zeven weken op zwart moest. Na vernietigende kritiek van het organisatiebureau KPMG neemt Out min of meer gedwongen ontslag. Wel blijft hij tot het jaar 2000 voor zo’n 75 duizend euro per jaar aan Veronica verbonden als ‘media-adviseur’.
De laatste jaren van zijn leven markeren een omslag in Outs carrière. Hij houdt zich bezig met de plaatselijke politieke partij Laren 2000, die hij in februari 1997 opricht. In zijn woonplaats heeft hij samen met zijn vrouw een videotheek. Hij rookt niet meer, drinkt iets minder en werkt aan een boek over zijn leven, dat nooit is gepubliceerd. Op Eerste Kerstdag 2003 overlijdt ex-‘Mister Veronica’ op 64-jarige leeftijd aan een hartstilstand.
Veronica Magazine draagt Mercur d’Or op aan Rob Out
Veronica Magazine is gisteravond tijdens het tiende TijdschriftenGala onderscheiden met de oeuvreprijs, de Mercur d’Or. Met de Mercur d’Or / LOF-prijs voor Publiekstijdschriften wordt een tijdschrift of een persoon geëerd vanwege langdurige en opvallende prestaties op de Nederlandse publiekstijdschriftenmarkt. Peter Contant, algemeen directeur en hoofdredacteur, nam de prijs in ontvangst en droeg hem op aan Rob Out.
Peter Contant: “Het voelt fantastisch, dit is de prijs die Veronica zo graag had willen winnen en nu heeft gewonnen. En terecht, de redactie maakt wekelijks een geweldig blad, en dat al meer dan 30 jaar. Dit is echter niet alleen de verdienste van de ploeg die er nu zit, dit hebben we te danken aan de mensen die Veronica groot hebben gemaakt. In dit verband denk ik aan één man, deze prijs hebben we te danken aan Rob Out.”
Veronica Magazine is het grootste weekblad van Nederland met circa drie miljoen lezers en een wekelijkse oplage van ruim één miljoen exemplaren. Naast een uitgebreide en overzichtelijke programmakatern is er alle ruimte voor populaire onderwerpen als film, sport, mode, internet, popmuziek, games, showbizz en lifestyle.
Vereniging Veronica laat zich weer horen
Het heeft ongeveer een jaar geduurd om “op adem te komen”, erkende voorzitter Joris Hillebrand, maar de Vereniging Veronica weet waartoe zij op aarde is: voor veel rdioactiviteit, het levend houden van de historie en de ongeveer 930.000 leden betrokken houden.
In augustus opent Veronica haar Radioschool, een online platform voor Veronica-leden. Die kunnen via www.veronicaradioschool.nl voor jaarlijks 25 euro per persoon cursussen volgen, worden uitgenodigd voor bijeenkomsten en in contact komen met radiomakers uit het vak.
Hoeveel inkomsten de Vereniging Veronica als aandeelhouder van SBS Broadcasting en de Sky Radio Group nu jaarlijks heeft en hoeveel precies in de radioactiviteiten wordt geïnvesteerd, wilde voorzitter Hillebrand niet kwijt. “Ik noem geen exacte bedragen, maar het gaat hier niet om hobbyprojecten.”
Dat geldt evenmin voor het boek over de Veronica-historie dat volgend jaar zal verschijnen. Journalist Arjan Snijders gaat verder waar Rob Out ooit eindigde. Over die laatste legendarische Veronicaan gesproken: eind dit jaar wordt de Veronica Radioschool Award uitgereikt voor het beste lokale radioprogramma en de bedoeling is dat die de naam van Rob Out krijgt.