Veronica Story

Veronica Televisie, Digitale Revolutie. Presentatieduo Michelle Kolsteeg en Michael Pilarczyk Fotograaf: Ton Kastermans

Creativiteit en ondernemerschap zitten er al vroeg in bij de in Polen geboren, maar in Zoetermeer opgroeiende Michael George Pilarczyk (18 oktober 1969, Gdynia). Op dertienjarige leeftijd stuurt hij met een eenvoudig zendertje zijn eerste radioprogramma’s de lokale ether in. In winkelcentra in de buurt verkoopt hij zelfgemaakte radiospotjes voor een paar tientjes per maand. Binnen een paar jaar is ‘Michael Prins’ te horen op verschillende piratenzenders in de omgeving van Leiden. Een bandje sturen naar Veronica durft hij dan nog niet, bang om de kans op zijn droombaan te verspillen omdat hij nog niet goed genoeg is.

In 1988 doet hij eerst ervaring op bij het net gestarte Radio 10, waar Ferry Maat de zeventienjarige direct aanneemt. De kersverse diskjockey krijgt een nachtprogramma, waardoor de studie Journalistiek waaraan hij is begonnen er al snel bij inschiet. Na een paar maanden komt het gedroomde telefoontje van de VOO, en is Pilarczyk op zijn achttiende de stem achter Veronica TV. Later presenteert hij onder meer Oh wat een nacht, Muziek terwijl u werkt, Ook goeiemorgen terug in de tijd en Goud van oud bij Veronica op Radio 2 en Radio 3. Samen met Lex Harding, Erik de Zwart en Jeroen van Inkel drukt Pilarczyk een stempel op de muzikale koers van de omroep, tot in 1992 Radio 538 wordt opgericht.

Eigenlijk wil Pilarczyk helemaal niet weg bij de VOO. Maar de jongen die het liefst iedere dag radio maakt ziet geen andere keus, nu de invoer van de horizontale programmering een eind maakt aan Veronica’s Volle Vrijdag en de populaire woensdag op Radio 2. Opeens bepalen de omroepen samen wat de nieuwe alarmschijf wordt. Bij de nieuwe commerciële jongerenzender lonkt het avontuur. Daarbij is de relatief onbekende Pilarczyk erg trouw aan collega en 538-grondlegger Lex Harding. Zodoende zingt hij, in zijn laatste Veronica-uitzending op 31 oktober 1992, samen met Erik de Zwart en Wessel van Diepen de woorden “Veronica sorry, en we zien wel wie er het laatst lacht, Veronica sorry, maar we doen dat liever bij 538.”

Voor Radio 538 presenteert Pilarczyk van 1992 tot 1998 onder meer The Jungle (samen met Corné Klijn), Club 538, Mikey Mike en de Top 40. Net als bij Veronica is hij de stem achter vele jingles, slogans en promotiecampagnes. Als Lex Harding in 1995 TMF opstart behoort Pilarczyk met onder meer Sylvana Simons en Bridget Maasland tot de eerste lichting vj’s. Voor de muziekzender presenteert hij MPTV, Michael’s Mailbox en de Dag Top 5. Zijn aanvankelijke enthousiasme vermindert echter wanneer commerciële belangen volgens de disk- en videojockey ‘de emotie uit het werk’ halen.

Bij Endemol in Aalsmeer vindt Pilarczyk in 1998 de vrijgevochten sfeer terug die hem tien jaar eerder zo aantrok bij Veronica. Voor RTL gaat hij tv-programma’s presenteren als The Movie Factory, Big Entertainment Club (met Lucille Werner) en vanaf 2000 – eerst bij Veronica en later op Yorin – De digit@le revolutie; Nederlands eerste consumentenprogramma over computers en internet. Sinds 2002 voelt de presentator zich samen met Allard Kalff helemaal op zijn plek tussen mooie en snelle voertuigen in RTL Autowereld.
<!–[if !supportLineBreakNewLine]–>
<!–[endif]–>

De laatste twee programma’s worden door Pilarczyk zelf bedacht en geproduceerd door zijn productiemaatschappij Pilarczyk Mediagroep, dat tevens naam maakt met autoprogramma’s als Gek op wielen, RTL Transportwereld en Stapel op auto’s. Naast PMG TV richt de presentator reclamebureau Carmichael & Pilarczyk op – beide bedrijven worden in 2007 onderdeel van Telegraaf Media Nederland. Als actieve zeezeiler richt Pilarczyk bovendien SailorsForSailors op, een website voor en door zeilers.

Achter de schermen blijft de ondernemer, inmiddels getrouwd met de dochter van Veronica’s voormalige huisadvocaat Wouter Bordewijk en opgeklommen in Quote’s 100% Selfmade lijst, tijd vrijhouden voor zijn andere grote passie: het inspreken van commercials. Zo was Pilarczyk de stem van Coca Cola, L’Oreal, Heineken en IBM. Zijn grote voorbeeld is de in 1998 overleden Veronica-stem Alfred Lagarde.

Van 2002 tot 2004 is Pilarczyk terug op de radio bij Yorin FM met het programma Typisch 80 & 90 en in 2004 weer even bij Radio Veronica met De Nummer 1 Show. Radiomaken ziet de media-ondernemer en televisiepresentator inmiddels meer als ‘een heel leuke hobby’.

Door Suze Krijnen, 20 juli 2010

Als kleine jongen weet Chiel van Praag (Amsterdam, 20 mei 1949) al dat hij iets met muziek gaat doen. Zo zit hij vanaf zijn achtste op pianoles, helpt hij op zijn dertiende bij het Loosdrechts jazzconcours waar hij de groten uit de jazzwereld ziet optreden, gaat met de mannen van de techniek mee het land in (“met microfoons sjouwen, geweldig”) en richt de band High Tide Formation op. Op zijn twintigste werkt Van Praag fulltime in de grammofoonplatenzaak van zijn vader, zanger Max van Praag, maar in zijn vrije tijd is hij diskjockey. In 1969 wordt hij gevraagd het AVRO televisieprogramma Doebidoe te presenteren, de voorloper van Toppop. Na twee jaar stapt de presentator over naar de radio, waar hij een ochtendprogramma voor de NCRV maakt.

In 1977 wordt hij gescout door Hans Mondt, de manager van de Veronica drive-in show. Van Praag mag proefdraaien met Lex Harding – een lastig klusje volgens aanstaande collega’s. Ondanks die waarschuwing wordt het een geslaagde avond: “Lex moest vreselijk lachen om hoe ik dat deed.” Op zaterdagen maakt Van Praag voortaan ’s ochtends radio voor de NCRV, staat hij ’s middags in de platenzaak en is hij ’s avonds op pad met de Veronica drive-in show.

Dan vraagt Harding of de diskjockey geen zin heeft om voor vast bij Veronica te komen werken. Van Praag belandt in een loyaliteitscrisis: bij zijn vader blijven werken in de platenzaak, of zijn hart volgen en de radio- en televisiewereld ingaan? In eerste instantie kiest hij voor de zaak van zijn vader, maar op het derde aanbod – Veronica heeft dan inmiddels de B-status gekregen – zegt hij ja.

Meteen krijgt Van Praag een eigen programma: Toeters en bellen (in 1983 omgedoopt in Nederland Muziekland). “Bij tv-programma’s ging het als volgt: ze kwamen iemand tegen op de trap en zeiden ‘dat kun jij ook’. Dat was ik in dit geval, zo simpel ging het.” Drie maanden later promoveert de presentator tot programmaleider.

Tussen de NCRV en Veronica zit een wereld van verschil, merkt Van Praag al snel. “Bij de NCRV werkten allemaal mensen waarvan niemand weet wie ze zijn en wat ze doen. Het was voor mij een leuke hobby om op zaterdagochtend een radioprogramma te maken, maar ik was geen personality. Bij Veronica wilden ze met personalities werken. Dat was je niet, zij maakten dat van je in heel korte tijd.” Iets wat de omroep volgens hem goed begrepen heeft: “Personalities zijn het kapitaal van een omroep.”

“Het leek wel of Veronica een ongeorganiseerde bende was, maar dat was het niet”, vertelt Van Praag. “Wij hadden met heel weinig mensen een ontzettend hoge output. Als publieke omroep brachten we geld terug in de algemene middelen en maakten toch uitzendingen van hoge kwaliteit. Wij waren alleskunners.”

Van Praag omschrijft zijn Veronica als een beleving, een levensvisie. “Het was geen baantje voor ons maar een passie. Je werd vrijgelaten maar je moest wel presteren, anders werd je ook genadeloos afgerekend. Dat zit nog steeds in me en gaat er nooit meer uit.” Ook memoreert hij het grote saamhorigheidsgevoel: “Je wilde alles zien wat je collega’s hadden gemaakt, want je hoorde bij elkaar. Als we ’s ochtends vroeg een locatie-uitzending gingen maken sliepen we daar de nacht van tevoren. Ontzettend veel lol hadden we dan.”

De drive-in shows in het land blijft de ras-Veronicaan jarenlang met onwijs veel plezier doen. “Wij waren geen diskjockeys, wij waren entertainers. Het was niet zo dat je plaatjes draaide en je mond hield. Je was ook met het publiek bezig; spelletjes doen en de mensen laten lachen”, vertelt de man die zo’n 150 shows per jaar draaide – veel vaker dan de andere Veronica dj’s. “Ik wilde altijd graag mijn publiek ontmoeten.”

Bij Veronica blijft Van Praag in dienst tot 1990. “In het Mediapark heb ik de leukste tijd van mijn leven gehad en het is als een roes voorbijgegaan”, vertelt hij. Van 1994 tot 1996 werkt de diskjockey bij Radio 10 en daarna presenteert hij voor RTL 4 onder meer de programma’s Nederland Muziekland, Superscore, Koffietijd en Het Staatslot op locatie. Tegenwoordig staat Van Praag, die zijn eigen privé-leven altijd zorgvuldig buiten de spotlights heeft weten te houden, achter de schermen als manager van artiesten: “Elke voetballer wil ooit trainer worden.”

Zijn boekingsbureau Intershow, dat Van Praag in 1990 van Veronica overneemt, draagt helemaal de signatuur van zijn oude werkgever: “Ik ben Veronicalized en dat geldt ook voor mijn bedrijf. De deur staat altijd open, ik heb geen apart kantoor, het is niet duur ingericht, dag en nacht werken en ik sta absoluut open voor jeugd, accepteer dat ze fouten maken. We gaan ook altijd samen naar evenementen toe, net als vroeger bij Veronica.”

Hoewel hij zichzelf nog helemaal geen oude man voelt, trekt Van Praag zich langzaam terug uit de zaak: “Mensen willen zich niet meer door iemand van mijn leeftijd laten vertellen hoe hun evenement moet worden ingevuld.” Maar voorlopig hebben zijn dagen nog voldoende vulling: Van Praag speelt in twee bands, volgt nog steeds saxofoon- en pianoles en houdt van schaatsen, fotograferen en boten.

En Veronica? “Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet meer weet wat Veronica is. Ze maken nog steeds jonge programma’s, het marktaandeel is gestegen en dat vind ik wel weer prachtig, maar het is niet meer van Veronica.” De echte Veronicanen mogen dan weg zijn, de Veronicaanse way of life leeft voort in mensen als Chiel van Praag.

De Story van… Chiel van Praag & Léonie Sazias