Veronica Story

Arend Langenberg tijdens 50 jaar Radio Veronica Fotograaf: Vincent Schriel

Arend Langenberg is één van de meest bekende stemmen van Nederland. Hij groeit op in Amsterdam waar hij op 19 januari 1949 wordt geboren. 22 jaar later begint Arend door toeval zijn carrière als nieuwslezer aan boord van Veronica’s Norderney. Dagelijks brengt hij Nederland met zijn vertrouwde stem op de hoogte van het laatste nieuws.

Zijn middelbare schoolopleiding volgt Arend in Engeland. Hij wil acteur worden en doet toelatingsexamen voor de Royal Academy of Dramatic Art. Vader Langenberg, een ex-marine man wil echter dat zijn zoon in Londen bij de Scheepvaartmaatschappij van Ommeren gaat werken als Scheepsbevrachter-in-opleiding. Op een schip komt de jongeman met zijn karakteristieke stem inderdaad terecht, maar niet in Londen.

Door toeval wordt Arend nieuwslezer bij Veronica. Op een feestje in Amsterdam komt hij Freek Simon tegen, een nieuwslezer die dan al op het Veronicaschip werkzaam is. Hij is op zoek naar een nieuwe collega en brengt Arend in contact met Veronica. Na een gesprek met Rob Out en een stemtest wordt Arend aangenomen en komt hij in 1970 aan boord van de Norderney. Zijn vader kan zich hier toch wel in vinden en zegt: “ok, Als je maar een zwemvest aantrekt”. De ene week bivakkeert Arend een hele week op de Norderney en de andere week is hij vrij. Het is het begin van zijn carrière als nieuwslezer.

Arend werkt drie jaar op het schip als hij in 1973 solliciteert bij het Algemeen Nederlands Persbureau (ANP). Daar wordt hij aangenomen bij de Radiodienst in verband met de uitbreiding van het aantal uitzendingen. “Ik was blij dat ik bij het ANP aan de slag kon, want sinds ik was gestrand met de Norderney en een hele nacht aan boord van een reddingsboot had gezeten, kneep ik hem nogal met slecht weer”, zegt Arend.

Later maakt hij de overstap naar het NOB, het Nederlands Omroep Productiebedrijf. Hier wordt Arend ‘hoofd fonotheek’. Toch stopt hij nooit met nieuwslezen. Ook tijdens zijn periode bij het NOB is zijn stem in het weekend te horen op Skyradio en Radio 538.

Omdat Langenberg zijn plaats achter de microfoon toch wel mist besluit hij zich weer op het nieuws te storten en fulltime te gaan lezen. In 1996 gaat Langenberg aan de slag voor de Sky Radio Group, waar hij ‘hoofd nieuwsdienst’ wordt. Gaandeweg komen er meerdere stations bij. Eén van die stations is Classic FM. Naast nieuwslezer is Arend hier ook presentator. Twee avonden en twee middagen in de week presenteert hij zijn eigen programma. Op 31 augustus 2003 gaat het huidige Radio Veronica eveneens van start onder de Sky Radio Group. Radio Veronica is ‘keihard’ terug in de ether en Arend is terug op het oude honk.

Regelmatig wordt Arend betrokken bij een programma van Radio Veronica. Bij de ochtendshow ‘Kicken Wordt Wakker’ bijvoorbeeld leest hij het nieuws niet alleen voor, maar bespreekt het ook met dj Patrick Kicken. Ook bij het programma ‘Curry & The Crew’ doet Arend meer dan alleen nieuwslezen. Het team van Adam Curry, waar Arend deel van uitmaakt, ontvangt iedere dag gasten in de studio. Langenberg stelt ze elke dag ondeugende en prikkelende vragen…

In 2004 gaat Arend mee met Curry And The Crew naar Irak. Adam en ‘the crew’ entertainen hier gedurende twee weken de Nederlandse manschappen en verzorgen iedere dag de ochtendshow vanuit legerbasis As Samawa. In legertenue presenteert de legendarische nieuwslezer dagelijks het nieuws vanuit Camp Smitty in Irak.

Tijdens het verblijf in Irak ontstaat ook het idee voor een nieuwe talkshow, die Arend en presentator Jeroen Kijk in de Vegte willen gaan presenteren. Zelfs over de voorlopige titel, de ‘Late Light Show’, is al nagedacht. Zou dit het begin zijn van Langenbergs televisie-avontuur? “Als je niks onderneemt in het leven, is het een saaie boel”, zegt Arend over zijn mogelijke uitstapje naar televisie.

In 2001 wint Arend de Marconi Award in de categorie ‘Beste Stem’. De Marconi Award is een Nederlandse vakprijs die sinds 1996 wordt uitgereikt aan radioprogramma’s en -makers. De award wordt uitgereikt door ‘Broadcast magazine’, tijdens het Nationaal Omroepcongres. Naast zijn radiowerkzaamheden is Langenberg ook regelmatig te horen als voice-over op televisie. Zijn stem is bij de meeste kijkers vooral bekend van het programma ‘Peter R. de Vries – misdaadverslaggever’. Hier verzorgt Arend het commentaar bij reconstructies in het programma. Ook verleent hij zijn stem wel eens aan verschillende commercials op radio en tv.

In 2007 is het gezicht achter de bekende stem eindelijk eens op televisie te zien. Langenberg is een van de bekende Nederlanders die meedoen aan het programma ‘Sterren Dansen op het IJs’. De nieuwslezer en voice-over is dan 57 jaar oud, maar dat weerhoudt hem er niet van zijn kunsten op het ijs te tonen aan het publiek. Met zijn deelname aan het programma komt hij nu zelf eens in het nieuws.

Elke dag is zijn bekende en vertrouwde stem te horen op Radio Veronica, Sky Radio en Classic FM. Ook als voice-over vormt zijn stem het geluid van menig programma. Vanaf donderdag 11 januari is het gezicht achter de stem dan eindelijk op televisie te zien. Arend Langenberg is een van de bekende Nederlanders die meedoen aan het programma ‘Sterren dansen op het ijs’. De nieuwslezer en voice-over is de oudste van het gezelschap. 57 Jaar oud is Arend, maar dat houdt hem niet tegen z’n kunsten op het ijs te tonen aan het publiek! Welke verborgen talenten zal Arend hebben om nu zelf in het nieuws te komen? Hij zal er in ieder geval vast alles aan doen om op 19 januari zijn verjaardag op het ijs te vieren!

Inmiddels hebben we op SBS6 kunnen genieten van Arends eerste optreden. Als een ware entertainer ging hij in smoking over het ijs. Met zijn stoere en enthousiaste voorkomen op de schaats zorgde Arend voor een meer dan leuke show. Niet voor niets is Arend dan ook door naar de volgende ronde..

Tijdens de perspresentatie van Sterren dansen op het ijs sprak VeronicaStory met Arend Langenberg. Terwijl hij net een maand met zijn partner Magdalena Komorowska aan het trainen is vertelt de sympathieke Langenberg zijn eigen verhaal over zijn uitstapje naar tv.

Als Arend door productiebedrijf Eyeworks wordt benaderd kijkt hij in eerste instantie nog niet raar op. Het is geen uitzondering dat Langenberg wordt gevraagd voor zijn stem. Hij had echter niet verwacht dat het deze keer om een rol vóór de camera zou gaan, laat staan één op de schaats. Arend is eigenlijk meteen enthousiast. In zijn jongere jaren hield hij al van schaatsen, dus een beetje gevoel voor het ijs heeft hij al. Deze kans laat Langenberg dan ook niet aan zich voorbij gaan. “Ik dacht, als ik nu niet mee doe krijg ik spijt wanneer ik het programma straks op tv zie”, zegt hij.

Het ‘Veronica-verleden’ van Arend gaat terug naar de tijd dat Veronica nog vanaf het schip op de Noordzee uitzendt. Hier begint Langenberg zijn carrière als nieuwslezer. Het evenwicht dat hij op de Norderney leert te bewaren komt hem op de schaats goed van pas. Ook met de conditie van Arend zit het nog aardig goed. Hardlopen doet hij door de jaren heen regelmatig. In de tijd dat hij vroeger in Engeland naar school ging deed hij zelfs al eens aan wedstrijden mee, vertelt hij.

Zijn deelname aan Sterren dansen op het ijs vormt een mooie afwisseling met zijn dagelijkse bezigheden bij de radio. Als nieuwslezer is Arend veelal serieus bezig. “Het nieuws is soms best triest, daar lig je dan wel eens wakker van”, zegt hij, “Sterren dansen op het ijs is vrolijk en staat voor show en entertainment.” Arend vindt het erg leuk om hier onderdeel van te zijn en om deze kant van zichzelf te laten zien. Hij geniet er wel van om een keer in de spotlights te staan. Alle aandacht is volgens Langenberg wel even wennen, hij moet nu ineens letten op zijn houding en spelen met de camera. Aan deze aandacht heeft hij tijdens de perspresentatie geen tekort. Arend is ‘hot’. Hij wil gewoon zichzelf blijven en dat doet de sympathieke en gezellige Langenberg dan ook.

Hij mag dan de oudste deelnemer zijn, op het ijs ziet Langenberg er zelfverzekerd uit en blijkt hij nog behoorlijk soepele spieren te hebben. De 57-jarige nieuwslezer staat samen met zijn danspartner iedere dag op het ijs, zo’n 2,5 uur lang. Daarnaast is zijn karakteristieke stem bijna elke dag gewoon op de radio te horen. Arend heeft doorzettingsvermogen en houdt van het ‘dansen op het ijs’. Dit zijn niet zijn enige drijfveren. Arend wil ook zijn uiterste best doen voor zijn danspartner Magdalena en voor zijn gezin. Magdalena, die al sinds haar 3e op het kunstijs staat is erg tevreden over de samenwerking en ziet ook zeker kans op succes.

Hoe Arend Langenberg het er vanaf brengt zullen we in de komende weken tijdens de uitzendingen gaan zien. In ieder geval zorgt hij voor een flinke dosis entertainment en vormt Veronica’s nieuwslezer een goede reden om het programma te volgen!

Maart 2009 ~ Radio Veronica-nieuwslezer Arend Langenberg wordt kermisklant op Tilburgse kermis
Aanstaande zaterdag om 16.00 uur wordt Radio Veronica-nieuwslezer Arend Langenberg kermisklant van de ‘Power Wave’ op de Tilburgse kermis. Op deze grootste kermis van Europa gaat de bekende nieuwslezer, geheel in de stijl en taal van de kermisklanten, de bezoekers aansporen tot het maken van een gratis ritje.

Arend Langenberg zal bij de attractie, die bij het publiek bekend staat als ‘spin’, in zijn karakteristieke 3-delig pak met stropdas, voor de nodige ophef zorgen en de meest ludieke teksten roepen.

Afgelopen dinsdag heeft Radio Veronica-DJ Erwin Peters in de ochtendshow ‘Kicken Wordt Wakker!’ de nieuwslezer uitgedaagd. Dit was een reactie op de weddenschap die Arend een tijd geleden met Erwin aanging. Hij daagde toen Erwin uit om een tatoeage met de mooiste albumtitel aller tijden op zijn bovenarm te laten zetten. Tatoeagekoning Henk Schiffmacher heeft uiteindelijk de titel ‘Justice For All’ van Metallica op Erwins bovenarm getatoeëerd.

Arend Langenberg: “Ik heb de uitdaging met beide handen aangenomen! Ik ben altijd op zoek naar een mooie nieuwe ervaring. En het omroepen op de kermis is voor mij een prettige afwisseling, omdat ik dagelijks wordt geconfronteerd met de tristesse van het nieuws. Ik zeg maar zo: “Het hele leven is een kwestie van rondjes draaien!”

Het is 2005 en het heeft ongeveer een jaar geduurd om “op adem te komen”, erkende voorzitter Joris Hillebrand, maar de Vereniging Veronica weet waartoe zij op aarde is: voor veel radioactiviteit, het levend houden van de historie en de ongeveer 930.000 leden betrokken houden. In augustus 2005 opent Veronica haar Radioschool, een online platform voor Veronica-leden. Die kunnen voor jaarlijks 25 euro per persoon cursussen volgen, worden uitgenodigd voor bijeenkomsten en in contact komen met radiomakers uit het vak.

de Veronica Radioschool
Gedurende het omroepseizoen zullen radiotalenten de kneepjes leren van mensen uit het vak. De opleiding is te vergelijken met de zoektocht eind 2004 van BNN naar een dj, BNN United/ Coolcast en Club Veronica, dat in de jaren negentig op zoek ging naar radio- en televisietalenten onder wie Jeroen Kijk in de Vegte, Daphne Dekkers, Marjolein Dekkers en Menno Bentveld. De aspirant-radiomakers zullen hun stage doorlopen bij Sky Radio, Radio Veronica en Kink FM, waarbij met name gebruik wordt gemaakt van de studiofaciliteiten van Kink.

De opening van de Radioschool

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Q-music DJ Jeroen van Inkel is erg enthousiast over de Veronica Radioschool. “Via diverse omwegen ben ik uiteindelijk ook terecht gekomen op een plek waar ik als beginnend radiomakertje alleen maar van kon dromen. Maar zo’n Radioschool als dit biedt radiotalenten direct een enorme duw in de juiste richting.”

Maartje Glas = Radioschool
De coördinator van de school, Maartje Glas uit Broek op Langedijk licht voor de Alkmaarsche Courant de plannen toe. ”Ook al heb ik zelf geen radioachtergrond, ik ben er blind in gegaan, heel enthousiast en ik schrijf nog steeds blaadjes vol met ideeën. Ik zorg als coördinator voor huisvesting, de lokalen, de aankleding ervan, ben betrokken bij de werving en selectie, lesmateriaal, de docenten, begeleiding van de studenten, stage, de website en de teksten. Inderdaad min of meer in mijn eentje. Het kost me zo’n zeventig uur per week, maar het geeft energie. Ik wil het hele gebeuren tot slagen brengen!”

Gemeente Hilversum ongerust over de bouwplannen
De gemeente Hilversum maakt zich ongerust over ‘bouwplannen’ van de Veronica Radioschool. De afdeling Bouw- en Woningtoezicht van de gemeente heeft geïnformeerd waarom men niet op de hoogte is van de komst van de school. De afgelopen dagen waren er verontruste telefoontjes binnengekomen bij de gemeente van mensen die niet blij waren met de komst van een school op de Larixlaan. Daar zetelt momenteel de Veronica Holding. De gemeente Hilversum onderzoekt momenteel of Veronica geen bouwvergunning had moeten aanvragen voor de Radioschool. Uiteindelijk blijkt het mee te vallen. het gaat om de persconferentie, waarbij het gebouw is omgedoopt tot schoolgebouw voor een dag.

Veronica Radioschoolbus toert langs scholen
Van 30 mei tot en met 3 juni zal een speciale schoolbus diverse hogescholen en mediagerelateerde opleidingen aandoen. In de schoolbus kan iedereen informatie krijgen over de Veronica Radioschool, er wordt promotiemateriaal uitgedeeld en iedereen kan zich bovendien aanmelden als lid. Daarnaast biedt Veronica haar leden een gratis naamjingle. Alle leden die iemand anders lid maken van de Radioschool krijgen de jingle voor niets per e-mail opgestuurd. De jingles worden gemaakt door Top Format.Het nieuwe lid hoeft alleen maar op het aanmeldingsformulier te vermelden dankzij wie hij of zij met de Veronica Radioschool in contact is gekomen.

De klas van 24
De Veronica Radioschool is afgelopen donderdag met de eerste selectieronden voor de ‘Klas Van 24’ van start gegaan. De aanmeldingsperiode sloot vorige week, op 30 juni. De inschrijving was een groot succes. De afgelopen maanden kwamen er enkele honderden aanmeldingen binnen.Hieruit zullen 24 kandidaten worden geselecteerd, die vanaf september cursussen krijgen aangeboden op het gebied van presentatie, productie, techniek, redactie en muzieksamenstelling. De ‘Klas Van 24′ zal bovendien stage lopen bij radiostations als KINK FM en Radio Veronica. Zeventien jongens en meisjes zijn uit honderden jongeren tussen de 16 en 25 jaar gekozen om de ‘Klas’van 24′ compleet te maken van de Veronica Radioschool. Met een introductieweek wordt het allereerste jaar ingeluid. De 24 radiomakers in spé volgen hun opleiding in Hilversum in de klaslokalen van de Veronica Radioschool. Aan het einde van de week zijn ze in staat een live-uitzending te verzorgen, wat ze dan ook zondag 28 augustus in de praktijk brengen op Kink FM vanaf Artquake. Na de introductieweek zullen de studenten een jaar lang lessen volgen en begeleid worden door professionals uit het vak. Daarbij volgt een ieder op eigen wijze een leergang op het vakgebied wat bij hem of haar past. Werkervaring zullen ze op doen door middel van een stage bij professionele radiostations als Radio Veronica, Kink FM, Sky Radio, Slam FM, FunX, RTV Noord-Holland en Salto. Diverse andere stations hebben hun medewerking inmiddels toegezegd en één student loopt al stage bij Radio 3FM.

Verslag van de eerste introductieweek
Rianne Bekkink: En zo was het ineens de 22ste. Start Veronica Radioschool. Je kon merken dat men nieuwsgierig was. Wat gaan we doen en wie worden mijn mede cursisten…Na de opening kregen we de benodigde spullen waaronder de apparatuur. Zonder uitleg van de werking hiervan mochten we met deze spullen kennis gaan maken door ons zelf voor te gaan stellen in 1 minuut. Eigenlijk ging dit best goed, bijna niemand kwam in de problemen met de werking ervan en de opnames stonden er allemaal op.

Vervolgens werd dit in een kleinere groep beluisterd en werd de nodige opbouwende kritiek gegeven. Maino Remmers en Max Sipkes gaven de nodige opbouwende kritiek maar ook de medecursisten konden laten weten wat hun opviel. Dit zelfde deden we deze middag – na de pauze- alleen dan met een andere opdracht namelijk: Maak een item in de parkeergarage, beeldend door gebruik van omgeving geluiden en zorg voor een goed begin en einde. Het was de bedoeling dat we voor de opname een plan maakten waarbij duidelijk was hoe je item zou eindigen. Tja, dan krab je toch even achter je oren, en sta je daar midden in die kolossale garage jezelf af te vragen wat je daar toch in vredesnaam van moet maken. Uiteindelijk kwamen de cursisten met hele leuke, wonderlijke en rare opnames terug. Na dit wederom geëvalueerd te hebben werd de dag afgesloten met huiswerk voor de volgende dag. Gooi thuis iets weg waar je aan gehecht bent… Persoonlijk vond ik het een hele leuke, interessante, leerzame maar ook moeilijk dag. Je wordt als het ware flink op jezelf terug geworpen want het is jij en je apparatuur…Verder niks…

Frank van ‘t Hof: “Strompelend van de zware tassen en grote MP3 banden met verse reportages stromen de 24 talentvolle radiomakers het Veronica Radioschool gebouw binnen. Nadat iedereen een bak verse koffie uit de automaat heeft getrokken en het niet kon laten wat naambordjes om te wisselen (ja, op een school is het belangrijk dat je wat grappen met het onderwijzend personeel uithaalt) begeven we ons naar de goed ingerichte klaslokalen van de radioschool.

Gisteren verlieten we rond vijf uur het radioschool pand met de huiswerk opdracht: “Gooi thuis iets weg waar je aan gehecht bent… “Allereerst werden we achter een computersysteem gezet om ons huiswerk af te monteren. Na een korte protools cursus van een gespecialiseerde docent mochten we aan de slag en werden we geacht zoveel mogelijk elkaar te helpen. Iedereen zat stil in het lokaal met een koptelefoon op z’n hoofd geconcentreerd z’n eigen reportage te knippen en te plakken, hier en daar werd een fade out en nog wat muziek met effecten toegevoegd. Af en toe hoor je iemand stresserig opspringen dat hij of zij de reportage kwijt is in protools, maar blijkt dan gewoon het verkeerde knopje te hebben ingedrukt. Na twee uur intensief werken met dit montage programma vol mogelijkheden begin je het enigszins te snappen en kan je de gemaakte huiswerkopdracht leuk afmonteren.

Judith Zuijderhoudt: Vandaag was een spannende dag: We mochten Patrick Kicken van Radio Veronica interviewen! Natuurlijk kun je niet onvoorbereid aan zoiets beginnen. Bij binnenkomst in het klaslokaal zaten veel mensen achter de computer te kijken naar de websites van en over Patrick Kicken. Toen de les eenmaal begon ging het, hoe kan het ook anders, over interviewtechniek. De eerste twee uur besteedden we dan ook aan het interviewen van elkaar en het bespreken van het juiste soort vragen. Zo is het bijvoorbeeld niet zo interessant om gesloten (ja/nee-) vragen te stellen, of om alleen maar om informatie te vragen die eenieder op internet zou kunnen vinden.

Als steward op de grote vaart denkt Hans Mondt (‘s-Gravesande, 5 april 1941 – Hilversum, 20 september 1995) over voldoende zeebenen te beschikken om aan boord van de Norderney te gaan werken. In de zeven jaar dat hij de wereldzeeën bevaart maakt hij zelf radioprogramma’s voor de opvarenden, als de normale stations niet te ontvangen zijn. Als hij een advertentie ziet van Radio Veronica voor de functie van nieuwslezer besluit hij te reageren. Bij thuiskomst van zijn volgende zeereis ligt er een brief op de mat van Veronica’s programmaleider Willem van Kooten; Hans Mondt wordt naar de studio’s geboden…

Op 1 januari 1966 is Veronica officieel begonnen met nieuwsuitzendingen om het hele uur. Na een succesvolle eerste maand wordt Hans aangetrokken als vaste nieuwslezer. Het is de bedoeling dat hij met nieuws komt dat nog niet door het ANP gebracht is. “Het was voor mij altijd een sport om zo actueel mogelijk te zijn”, aldus de destijds 24-jarige nieuwslezer.

Hoewel hij jarenlang op een schip gewerkt heeft, is de voormalige steward op de Norderney constant zeeziek. Hij vermoedt dat dit iets te maken heeft met de lucht: “Dag en nacht stonk het er naar smeerolie. Bij de gedachte aan het schip werd ik al zeeziek.”

Gelukkig is het gebruikelijk dat de nieuwslezers na verloop van tijd studiowerk mogen verrichten. Zodoende treedt Hans in de zomer van 1968 aan wal om programma’s te maken vanuit de Hilversumse studio. In eerste instantie doet hij de nodige ervaring op als invaller, waarna hij vaste presentator wordt van het door hem bedachte verzoekplatenprogramma Muziek terwijl u werkt en zijn eigen Hans Mondt Show. Ook krijgt de altijd goed verzorgde Mondt leiding over de Veronica-discotheek.

In een interview in het blad Muziek Expres in 1971 zegt de diskjockey nog zo lang mogelijk bij Veronica te willen blijven. Na het verdwijnen van de zeezender is hij dan ook van de partij in de publieke Veronica Omroep Organisatie. Daar wordt hij de stuwende kracht achter Veronica’s klassieke programma’s, zoals Muziek voor miljoenen, als coördinator van de in 1975 geïntroduceerde klassieke zender Radio 4. Al snel wordt Mondt hoofd tv-amusement. In die functie brengt hij het radioprogramma Nederland Muziekland op televisie.

Daarnaast blijft hij tot oktober 1993 het populaire Muziek terwijl u werkt presenteren. Dit programma wordt gelauwerd om de geniale muziekkeuze van de presentator. Aanvankelijk kan de verzoekplatenshow de luistercijfers van AVRO’s Arbeidsvitaminen niet evenaren, maar dit verandert als Mondt stopt met verzoekplaten en zijn eigen, meer gevarieerder muziekselectie gaat samenstellen. Binnen enkele maanden heeft hij het best beluisterde programma van Nederland. Intussen is het klassieke Veronica-gezicht lid geweest van het algemeen en dagelijks bestuur van Veronica.

Helaas komt aan zijn leven een vroeg einde. Op 20 september 1995 overlijdt Hans Mondt aan een ongeneeslijke ziekte. Hij is 54 jaar geworden, waarvan hij zich meer dan vijfentwintig jaar inzette voor Veronica.

In 1972 vertellen omroepers en technici van het eerst uur van Veronica hoe het er aan toeging. Het is nog twee jaar voordat het doek gaat vallen voor Veronica als zeezender en alweer 12 jaar geleden dat Veronica begon. In die twaalf jaar is er veel veranderd en gebeurt. Lees en geniet mee met de Veronica Story’s van de mensen van het eerste uur zoals zij er in 1972 tegen aan keken.

Je ziet alleen maar water om je heen en dan denk je wel eens wat doe ik hier eigenlijk…

Dat ik hier zit heb ik min of meer te danken aan m’n hospita. Ze had in de krant gelezen dat er een nieuwslezer werd gevraagd bij Veronica. Nou had ik helemaal niets gedaan in die richting want ik was fotograaf. Op de HBS wilde Ik journalist worden, maar ik heb toen een avond gepraat met een man die in het vak zat en die zei tegen mij, je moet er nooit aan beginnen jonge want het is het rottigste vak dat je maar kunt bedenken. Maar goed, ik was fotograaf en ik wilde voor de lol wel eens wat anders. Ik schreef dus een brief en daar hoorde ik helemaal niks op. Ik was het allemaal al weer vergeten totdat Tineke belde en vroeg of ik eens langs wilde komen voor een stemtest.

En toen was het meteen gebeiteld. Ik moest de volgende dag direct aan boord en daar zit ik nu nog. Ik werd trouwens verschrikkelijk ziek die eerste keer. Ik stapte op de Ger Anna en ik dacht nou dat valt best mee, maar toen voeren we nog in de haven. Toen we buitengaats kwamen, zoals dat dan heet, begon het bootje te slingeren en daar lag ik. Helemaal lam, dood en bedonderd. Ze hadden me verteld dat het allemaal beter zou gaan als ik eenmaal op de Veronica zou zijn. Dat was een groter schip en dan schijn je niet zoveel last te hebben van zeeziekte. Omdat de ervaren jongens me dat hadden gezegd bleef ik tijdens de tocht nog een heel klein beetje op de been, maar toen we eenmaal op het grote schip kwamen klapte ik helemaal in elkaar.

Je krijgt namelijk de overgang van het hele snelle schommelen van de Ger Anna naar de langzame deining van het grote schip en dan ben je verloren. Hans Mondt was in die tijd ook nieuwslezer en die moest mij inwerken. Toen ik daar zo voor pampus op de Veronica lag kreeg ik twee zeeziektepillen van hem en dat heb ik geweten. Later ontdekte ik dat je met een kwart tablet nèt goed was en dat je van twee dood en doodziek werd. Ik lag dus ook meteen in bed en toen ik daar zo’n uurtje had gelegen zei Hans, kom het nou maar eens proberen want je kunt daar niet dagen blijven liggen. Ik strompelde dus min of meer door dat schip en ik kwam uiteindelijk terecht bij een schrijfmachine waar ik wat berichten moest uittikken. Ik was zo ellendig dat ik vijf machines zag staan en toen ik er eenmaal achter zat wist ik niet eens meer wat je met zo’n ding moest doen…

Het ging dus helemaal niet en gelukkig had Hans dat ook wel in de gaten en ik mocht weer gaan slapen. De volgende dag was het weer opgeknapt en ik ook een beetje. Het ging steeds beter maar ik heb er nog altijd last van. Niet dat ik nou nog steeds hartstikke zeeziek ben als het slecht weer is, maar je voelt je gewoon wat katterig. Daar heeft iedereen trouwens wei een beetje last van, maar als je nieuwslezer bent sta je er gewoon alleen voor en dan moet je maar zien dat je het redt. Ik kan moeilijk een nieuwsuitzending overslaan omdat ik toevallig net over de railing hang.

Het leven op zee beviel me trouwens vanaf het begin uitstekend. Ik had nooit gevaren en ik was dus een echte landrot, maar daar heb ik geen problemen mee gehad. De eerste maanden heb ik geen mond open gedaan dat weet ik nog wel. Ja, die jongens zaten over dingen te praten waar ik geen bal verstand van had. Die gesprekken gingen over schepen en vissen en er werd nooit iets aan mij gevraagd dus ik zei ook maar niks. Maar zo langzamerhand ga je wat meer zeggen en tegenwoordig vragen ze me of ik misschien zo vriendelijk wil zijn om af en toe m’n mond dicht te houden.

Als je daar zo’n week aan boord zit kun je natuurlijk het gevoel krijgen van opgesloten zijn of heimwee. Daar heb ik nooit last van gehad. We hebben wel eens een jongen aan boord gehad die een week min of meer gek werd van heimwee, maar als je de hele dag bezig bent heb je gewoon geen tijd om je opgesloten te voeten. Als je aan zo’n baan begint denk je ook nou ik heb genoeg tijd om wat te gaan studeren, Ik zit er nou vier jaar en iedere keer als ik naar boord ga denk ik, god laat ik wat boeken meenemen dan kan ik die fijn lezen, daar komt nooit wat van! Ik wilde eigenlijk rechten gaan studeren, maar dat kun je wel vergeten. Je bent, zoals ik al zei, de hele dag bezig en als je dan ‘s avonds klaar bent kijk ]e nog wat naar de teevee en dan kruip je maar je kooi in. Misschien komt het door de zeelucht, maar je slaapt daar als een roos.

In feite is mijn baan een vrij rustig kantoorleven. Die verhalen van vroeger dat koks met bakken aardbeien tegen het schot vlogen maak je niet meer mee. ‘s Zomers is hel best lekker aan boord. Als het goed weer is lig je aan dek op een matras met aan de ene kant een flesje zonnebrand olie en aan de andere kant een flesje bier en dan valt het allemaal nog wel mee. Alleen gebeurt dat niet zo vaak want als het aan de wal prachtig weer is, waait het bij ons en dan is het meestal wel een paar graden kouder. Als er geen wind is sterf je vaak van de vliegjes, aan dek is het dan een zwarte massa, dan kun je maar beter niet gaan liggen zonnen. Er is eigenlijk altijd wel wat, of het waait of het is te koud of het sterft van de vliegen.

Ik vertelde je net dat ik nooit het gevoel heb gehad dat ik opgesloten zat, maar ‘s winters is het wel eens moeilijk als je aan boord zit. Binnen is het lekker warm en buiten sterf je van de kou. ]e stapt niet zo maar even gauw naar buiten omdat je binnen meestal in lekkere makkelijke kleren loopt en je begrijpt zelf wel dat je je voor een paar minuten dek niet zo gauw helemaal in winterkleding steekt. Zo’n week aan boord duurt in de winter vaak verdomd lang. Je vaart niet en je ligt daar maar. De kunt de wal helemaal niet zien en je bent eigenlijk van god en alleman verlaten. Gelukkig heb je dan je werk en dat is dan maar goed ook anders zou het helemaal een eeuwigheid duren voordat die week om was.

Je ziet tenslotte alleen maar water om je heen en dan denk je wel eens wat doe ik hier eigenlijk, waar ben ik in godsnaam aan begonnen. Als je dan weer een week opgaat en je stapt in Scheveningen aan boord van de Ger Anna is de stemming niet zo van hoera daar gaan we dan weer. Vooral als het een beetje waait en ik voel me wat rottig zie ik het nou niet bepaald zo zitten. Dat gaat dan wel over als je aan boord bent want je moet meteen aan de slag.

Weet je wat rottig is! Als je denkt dat je van boord komt en dan gaat het niet omdat het te hard waait en dan kan de Ger Anna niet langszij komen. Dan sta je klaar met je koffertje, je hebt je hut schoon gemaakt en dan gaat het allemaal niet door. Mijn record is tien dagen, maar dat is eigenlijk niks want in het begin van Veronica is bijvoorbeeld Kootje van leperen zes weken achter elkaar aan boord geweest. Hij heeft me wel eens verteld dat het na zes weken geen moer meer uitmaakt, Als je eenmaal zo’n tijd aan boord hebt gezeten kun je er nog wel een maand tegen aan. Je bent dan over een bepaald punt heen. Ik geloof dat het ook niet zo erg zou zijn als je van te voren wist dat je tien dagen aan boord moest blijven, maar als je je eenmaal op een week hebt ingesteld is het verdomd vervelend als je nog een paar dagen langer moet blijven.

Gelukkig komt dat niet zo vaak voor. Weet je wat ook zo gek is, aan boord is teevee alles hè. We hebben twee toestellen staan maar die gaan dan ook aan bij het testbeeld van zeven uur en blijven branden tot en met Teleac. Ja, het is ons enig contact met een andere wereld. Als je trouwens zo’n week aan boord hebt gezeten en je komt aan de wal sta je wel even te kijken van alles wat daar gebeurt…

Mijn hobby is nog steeds fotograferen en filmen. Ik heb heel wat rolletjes afgeschoten aan boord, maar ja op het laatst heb je alles wat er zo’n beetje te fotograferen of te filmen valt en de laatste tijd ben ik er een beetje mee opgehouden. Ik heb een complete film van het leven aan boord, zoals dat dan heet, en ik moet er eigenlijk nu nog geluid bij hebben maar daar kom je dan gewoon weer niet toe, Je kunt trouwens hartstikke mooie opnames maken aan boord van zo’n schip. In het begin ga je wild aan de slag maar dat gaat er na zo’n vier jaar wel af. Je hele huis hangt vol met afdrukken en negatiefjes en het blijft tenslotte maar dat schip en het grote water wat er omheen zit.

Ik heb wel altijd m’n fototoestel bij me want je kan nooit weten wat er gebeurt. In de zomer komt er nog wel eens wat langs. Zeilbootjes en de rondvaartboten die tochten organiseren langs de piraten. Die rondvaartschepen noemen we de ballenboten en als ze langs komen staan we meestal aan dek om te zwaaien. Je voelt je dan trouwens net een aap In artis. Hoewel, ik vraag me wel eens af wie nou de apen zijn; wij of de mensen die op de ballenboot staan! Vorige week riep een matroos om twaalf uur in de nacht — jongens een muzjekschip. — Wij met z’n allen naar boven en ligt er een groot schip met studenten of zo. Gitaren en accordeons en allemaal liederen zingen voor ons. Hartstikke mooi zo om een uur of twaalf. Je staat er trouwens toch versteld van hoeveel mensen er met een bootje langszij komen om even naar ons te zwaaien. Af en toe zie je ze in een kano…

Gek eigenlijk hè. Toen ik als nieuwslezer bij Veronica begon dacht ik éèn jaar en dan peer ik hem weer. Nou zit ik er vier jaar en.. nou ja voorlopig ga ik nog door. Ik zou geen deejay willen worden. Vroeger werd een nieuwslezer na verloop van tijd deejay maar ik ambieer het helemaal niet. Er is niet zoveel muziek die ik echt leuk vind, ik zou dan ook gewoon willen zeggen van een bepaalde plaat — ik draai hem nou wel maar ik vind het eigenlijk een klere plaat. — Ik ben geen radiomaniak, maar als medium vindt ik het wel erg boeiend, Als je aan boord zit luister je natuurlijk de hele dag naar de zender. Maar je merkt alleen maar dat je luistert als er iets geks of leuks gebeurt. Voor de rest is het een soort achtergrond die je niet in de gaten hebt omdat-ie er gewoon is maar je merkt het onmiddellijk als het ophoudt.

Nee, ik zou wel iets willen doen in het organisatorische vlak. Een actualiteiten rubriek bijvoorbeeld vanaf m’n bureau regelen. Ik hoef niet zo nodig voor de microfoon. Lekker achter de schermen alles regelen en dan zorgen dat je hele eindeloze dingen hebt. Ik vind nieuwslezen zoals het nu gaat nog steeds lekker om te doen hoor, maar je wilt op den duur natuurlijk wel wat meer. Ik ben tenslotte geen zeeman… Nieuwsgaren zit me gewoon in het bloed. Ik heb je al vertelt van die journalist waar ik mee heb gesproken. Anders was ik misschien wel bij de krant terecht gekomen.

Als je nieuws leest moet je er volgens mij altijd voor oppassen dat je je eigen emoties niet mee laat spreken. Soms is dat wel eens moeilijk want er zijn berichten waar ik me rot om lach en er zijn berichten waar ik me ontzettend kwaad om maak. Misschien hoor ie dat af en toe ook wel, maar het is natuurlijk niet goed. Ik probeer in ieder geval om het nooit te laten merken. Je maakt namelijk altijd de fout dat je er van uit gaat dat de mensen tegen wie je spreekt altijd de zelfde mentaliteit hebben als jezelf. Dat klopt nooit.

Dick Klees had wel eens prima grappen. Toen met die luchtvervuiling in Rotterdam zei hij — dames en heren in de buurt van Rotterdam; de gasmaskers mogen morgen op een kier. — Daar kan ik me kapot om lachen, maar een heleboel mensen zien dat niet zo zitten. Dat is natuurlijk wel logisch als je net twee dagen hebt lopen tranen vanwege de stank, maar daar denk je dan op zo’n moment niet aan. Om die ellende nou te voorkomen lees ik het nieuws maar altijd heel netjes op zonder eigen commentaar en dat is geloof ik voor de nieuwsuitzendingen het allerbeste.

De mensen hebben misschien te weinig gevoel voor humor. Nieuwslezen is gewoon een vak. Ik heb er wel eens moeilijkheden mee gehad toen wij dat life programma op zondagavond van zeven tot acht uur deden. De mensen zijn aan een bepaalde toon van je gewend. De zogenaamde nieuws-toon. Als je dan een gewoon programma gaat presenteren begrijpen ze niet dat je de zelfde jonge bent, van — en hier volgt het weerbericht — Maar ja een plaat is geen depressie… Ik ben misschien wel een beetje acteur. Ik ben vrij rustig maar op de middelbare school was er in een toneelstuk een keer een rol van een enorm druk opgewonden baasje. Die rol wou ik graag hebben en ik vroeg aan de regisseur of ik het eens mocht proberen. Hij zag het helemaal niet zitten maar om mij een plezier te doen mocht ik het toch proberen. Na twee minuten had ik hem… En zo ben ik misschien in het dagelijkse leven ook. Ik pas me gewoon aan.