Eigenlijk wil de jonge Eddy Becker (11 april 1947) muzikant worden. Na het gymnasium en de kweekschool komt hij op zijn vijftiende als gitarist en zanger ‘Eddy Jones’ bij de band The Explosions. Een paar jaar later valt hij in als zanger/bassist bij Willy & His Giants, maar zijn muzikale carrière valt wat tegen en hij besluit diskjockey te worden. Ervaring doet hij op bij de VARA’s Popshow en Ringo en op zijn negentiende, in 1966, mag hij Veronica’s nieuwslezer Harmen Siezen opvolgen.
Harmen Siezen wordt geboren op 26 december 1940 in het Zeeuwse Schouwen-Duiveland. De domineeszoon verhuist van het dorp Noordgouwe naar Zaltbommel, Den Haag, Peize (Drenthe) en Rotterdam; de plaatsen waar zijn vader zijn beroep uitoefent. Na het gymnasium studeert Siezen een jaar in de Verenigde Staten, waarna hij in militaire dienst moet. In 1962 begint zijn loopbaan als leerling-journalist bij het persbureau United Press International (UPI) in Den Haag. Op 1 november 1963 komt hij, tegelijk met Gerard de Vries, terecht bij Radio Veronica, waar hij furore maakt als diskjockey en nieuwslezer.
Na exact drie jaar, op 1 november 1966, stapt Siezen over naar de TROS, waar hij verslaggever en presentator is voor radio en tv. Op 1 september 1969 presenteert hij zijn eerste van in totaal 17.000 NOS Journaals. Als nieuwslezer en redacteur begint hij aan zijn 33 trouwe dienstjaren. Tot grote waardering van de kijker; die verkiest Siezen in 2001 tot beste nieuwslezer en noemt hem in 2005 – hij is dan al enkele jaren met pensioen – als dé modelspreker van het ABN.
Bijna dagelijks is hij met zijn hoofd op televisie, maar de echte Harmen Siezen krijgt de kijker niet te zien; die is ondergeschikt aan het nieuws. Slechts driemaal springt Nederlands meest betrouwbare nieuwslezer uit de band. Beroemd is het fragment waarin Siezen de slappe lach krijgt tijdens een item over zadelpijn – zo lang hij leeft mag dat fragment van hem niet meer uitgezonden worden. Een andere keer zingt hij in de uitzending een stukje van het liedje Les Champs-Elysées van Joe Dassin, wanneer die is overleden. Ten slotte zoekt de trouwe journaalman één keer het avontuur. In 1989 stapt hij over naar TV10, de commerciële zender van Joop van den Ende die nooit van de grond kwam, waar hij het dubbele ging verdienen. Maar na zeven maanden luistert hij naar het advies van zijn vrouw: “Het ligt niet op jouw weg, blijf maar lekker bij het Journaal.”
Enerzijds klopt het beeld van de keurige, ietwat saaie journaalman wel. Aan borrels na het werk doet Siezen zo min mogelijk en aan interviews geven heeft hij een hekel. Hij is “anti feesten en jubilea” – bij het Radio Veronica reünie in 1999 is hij dan ook alleen telefonisch aanwezig. Op zijn verkiezing tot beste nieuwslezer reageert hij nuchter: “Ik heb gewoon m’n werk gedaan.”
Maar achter het gezicht van het meest serieuze tv-programma van ons land schuilt een flinke dosis Zeeuwse humor. De andere Harmen Siezen krijgt het publiek voor het eerst te zien tijdens de ludieke Olympische ontbijtshows in 1984 en 1988 met Koos Postema. Eerst leest het NOS-gezicht alleen de nieuwsbulletins, maar later hoort hij er helemaal bij: “We maakten er een dolle boel van.” Die dolle boel wordt vervolgd in de quizzen die Siezen later presenteert in Studio NOS met Mart Smeets en Tom Egbers. “Eigenlijk vond ik dat leuker dan nieuwslezen”, aldus Siezen. “Hoe gekker hoe beter” is het ook in NCRV’s Nationale nieuwsquiz, die hij vanaf 1995 als aangename afwisseling van het Journaal gaat presenteren.
Siezens afscheid als nieuwslezer in het zes uur Journaal van vrijdag 13 september 2002 verloopt, overeenkomstig zijn bescheiden karakter, bijna geruisloos. Hij wordt 62 en vindt het “mooi geweest”. Hoewel hij nadrukkelijk met plezier terugkijkt op zijn journaaltijd, komt hij vanaf dat moment helemaal los. Hij blijft quizmaster van De Nationale nieuwsquiz en presenteert de kennisquiz Wie het weet mag het zeggen (Teleac) en vanaf 2003 ook de nostalgische panelquiz De tijd van ons leven (KRO). Ook maakt hij zijn theaterdebuut als verteller in de hitmusical Rocky over the Rainbow, wat hem uitstekend bevalt: “Mensen blij maken, dat doe je als journaallezer niet.”
Hiernaast geeft de tv-veteraan trainingen aan verslaggevers van de regionale omroepen, zit hij ‘af en toe een congresje’ voor en belt hij maandelijks aan bij winnaars van de hoofdprijs in de BankGiroLoterij, waarvan hij ambassadeur is. Verder doet hij radiospotjes en spreekt hij teksten in voor TV Toppers (NCRV). Het nieuws volgen doet hij tegenwoordig misschien wel minder dan de gemiddelde Nederlander, maar het ‘niets meer hoeven’ vindt hij heerlijk. Stilzitten kan hij voorlopig echter nog niet; de oud-journaalman verwacht nog zeker tot zijn zeventigste te kunnen doorwerken.
Een beetje een buitenbeentje is hij wel. Vergeleken met de anderen is hij een keurige diskjockey. “Ik was niet zo’n schreeuwlelijk”, zegt Siezen, die niet veel opheeft met popmuziek. Hij presenteert het ochtendprogramma Ook Goeiemorgen, met rustige muziek en jazz en natuurlijk het nieuws. Hij is dan ook een heel andere richting ingeslagen dan zijn voormalige collega’s. Uit zijn mond geen scheldkanonnades tegen het publieke omroepbestel.
Niettemin heeft Siezen warme herinneringen aan zijn piratentijd: “Het was een prachtig stukje van mijn leven. Echte piraterij. We kregen geen informatie van het ANP omdat we hartstikke illegaal waren, dus we luisterden de bulletins af van de andere zenders.” Hij heeft destijds zelfs zijn vriendin, zijn huidige vrouw, teruggekregen nadat hij een plaatje voor haar draaide.
Eén keer maakt hij ‘oom Bull’ behoorlijk kwaad. Op een warme zomerdag is Siezen tussen de bulletins door even overboord gesprongen om af te koelen. Maar de stroming is zo sterk dat hij het schip niet meer kan bereiken en hij moet met een bootje opgehaald worden. Ondertussen was het nieuws van drie uur, bij gebrek aan nieuwslezer, niet doorgegaan.
Als kleine jongen weet Chiel van Praag (Amsterdam, 20 mei 1949) al dat hij iets met muziek gaat doen. Zo zit hij vanaf zijn achtste op pianoles, helpt hij op zijn dertiende bij het Loosdrechts jazzconcours waar hij de groten uit de jazzwereld ziet optreden, gaat met de mannen van de techniek mee het land in (“met microfoons sjouwen, geweldig”) en richt de band High Tide Formation op. Op zijn twintigste werkt Van Praag fulltime in de grammofoonplatenzaak van zijn vader, zanger Max van Praag, maar in zijn vrije tijd is hij diskjockey. In 1969 wordt hij gevraagd het AVRO televisieprogramma Doebidoe te presenteren, de voorloper van Toppop. Na twee jaar stapt de presentator over naar de radio, waar hij een ochtendprogramma voor de NCRV maakt.
In 1977 wordt hij gescout door Hans Mondt, de manager van de Veronica drive-in show. Van Praag mag proefdraaien met Lex Harding – een lastig klusje volgens aanstaande collega’s. Ondanks die waarschuwing wordt het een geslaagde avond: “Lex moest vreselijk lachen om hoe ik dat deed.” Op zaterdagen maakt Van Praag voortaan ’s ochtends radio voor de NCRV, staat hij ’s middags in de platenzaak en is hij ’s avonds op pad met de Veronica drive-in show.
Dan vraagt Harding of de diskjockey geen zin heeft om voor vast bij Veronica te komen werken. Van Praag belandt in een loyaliteitscrisis: bij zijn vader blijven werken in de platenzaak, of zijn hart volgen en de radio- en televisiewereld ingaan? In eerste instantie kiest hij voor de zaak van zijn vader, maar op het derde aanbod – Veronica heeft dan inmiddels de B-status gekregen – zegt hij ja.
Meteen krijgt Van Praag een eigen programma: Toeters en bellen (in 1983 omgedoopt in Nederland Muziekland). “Bij tv-programma’s ging het als volgt: ze kwamen iemand tegen op de trap en zeiden ‘dat kun jij ook’. Dat was ik in dit geval, zo simpel ging het.” Drie maanden later promoveert de presentator tot programmaleider.
Tussen de NCRV en Veronica zit een wereld van verschil, merkt Van Praag al snel. “Bij de NCRV werkten allemaal mensen waarvan niemand weet wie ze zijn en wat ze doen. Het was voor mij een leuke hobby om op zaterdagochtend een radioprogramma te maken, maar ik was geen personality. Bij Veronica wilden ze met personalities werken. Dat was je niet, zij maakten dat van je in heel korte tijd.” Iets wat de omroep volgens hem goed begrepen heeft: “Personalities zijn het kapitaal van een omroep.”
“Het leek wel of Veronica een ongeorganiseerde bende was, maar dat was het niet”, vertelt Van Praag. “Wij hadden met heel weinig mensen een ontzettend hoge output. Als publieke omroep brachten we geld terug in de algemene middelen en maakten toch uitzendingen van hoge kwaliteit. Wij waren alleskunners.”
Van Praag omschrijft zijn Veronica als een beleving, een levensvisie. “Het was geen baantje voor ons maar een passie. Je werd vrijgelaten maar je moest wel presteren, anders werd je ook genadeloos afgerekend. Dat zit nog steeds in me en gaat er nooit meer uit.” Ook memoreert hij het grote saamhorigheidsgevoel: “Je wilde alles zien wat je collega’s hadden gemaakt, want je hoorde bij elkaar. Als we ’s ochtends vroeg een locatie-uitzending gingen maken sliepen we daar de nacht van tevoren. Ontzettend veel lol hadden we dan.”
De drive-in shows in het land blijft de ras-Veronicaan jarenlang met onwijs veel plezier doen. “Wij waren geen diskjockeys, wij waren entertainers. Het was niet zo dat je plaatjes draaide en je mond hield. Je was ook met het publiek bezig; spelletjes doen en de mensen laten lachen”, vertelt de man die zo’n 150 shows per jaar draaide – veel vaker dan de andere Veronica dj’s. “Ik wilde altijd graag mijn publiek ontmoeten.”
Bij Veronica blijft Van Praag in dienst tot 1990. “In het Mediapark heb ik de leukste tijd van mijn leven gehad en het is als een roes voorbijgegaan”, vertelt hij. Van 1994 tot 1996 werkt de diskjockey bij Radio 10 en daarna presenteert hij voor RTL 4 onder meer de programma’s Nederland Muziekland, Superscore, Koffietijd en Het Staatslot op locatie. Tegenwoordig staat Van Praag, die zijn eigen privé-leven altijd zorgvuldig buiten de spotlights heeft weten te houden, achter de schermen als manager van artiesten: “Elke voetballer wil ooit trainer worden.”
Zijn boekingsbureau Intershow, dat Van Praag in 1990 van Veronica overneemt, draagt helemaal de signatuur van zijn oude werkgever: “Ik ben Veronicalized en dat geldt ook voor mijn bedrijf. De deur staat altijd open, ik heb geen apart kantoor, het is niet duur ingericht, dag en nacht werken en ik sta absoluut open voor jeugd, accepteer dat ze fouten maken. We gaan ook altijd samen naar evenementen toe, net als vroeger bij Veronica.”
Hoewel hij zichzelf nog helemaal geen oude man voelt, trekt Van Praag zich langzaam terug uit de zaak: “Mensen willen zich niet meer door iemand van mijn leeftijd laten vertellen hoe hun evenement moet worden ingevuld.” Maar voorlopig hebben zijn dagen nog voldoende vulling: Van Praag speelt in twee bands, volgt nog steeds saxofoon- en pianoles en houdt van schaatsen, fotograferen en boten.
En Veronica? “Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet meer weet wat Veronica is. Ze maken nog steeds jonge programma’s, het marktaandeel is gestegen en dat vind ik wel weer prachtig, maar het is niet meer van Veronica.” De echte Veronicanen mogen dan weg zijn, de Veronicaanse way of life leeft voort in mensen als Chiel van Praag.
Harmen Siezen wordt geboren op 26 december 1940 in het Zeeuwse Schouwen-Duiveland. De domineeszoon verhuist van het dorp Noordgouwe naar Zaltbommel, Den Haag, Peize (Drenthe) en Rotterdam; de plaatsen waar zijn vader zijn beroep uitoefent. Na het gymnasium studeert Siezen een jaar in de Verenigde Staten, waarna hij in militaire dienst moet. In 1962 begint zijn loopbaan als leerling-journalist bij het persbureau United Press International (UPI) in Den Haag. Op 1 november 1963 komt hij, tegelijk met Gerard de Vries, terecht bij Radio Veronica, waar hij furore maakt als diskjockey en nieuwslezer.
Als kleine jongen weet Chiel van Praag (Amsterdam, 20 mei 1949) al dat hij iets met muziek gaat doen. Zo zit hij vanaf zijn achtste op pianoles, helpt hij op zijn dertiende bij het Loosdrechts jazzconcours waar hij de groten uit de jazzwereld ziet optreden, gaat met de mannen van de techniek mee het land in (“met microfoons sjouwen, geweldig”) en richt de band High Tide Formation op. Op zijn twintigste werkt Van Praag fulltime in de grammofoonplatenzaak van zijn vader, zanger Max van Praag, maar in zijn vrije tijd is hij diskjockey. In 1969 wordt hij gevraagd het AVRO televisieprogramma Doebidoe te presenteren, de voorloper van Toppop. Na twee jaar stapt de presentator over naar de radio, waar hij een ochtendprogramma voor de NCRV maakt.