Veronica Story

Het wordt hoog tijd om het fenomeen ‘lokale omroep’ de nek om te draaien. Het gros van de lokalo’s voegt niets toe aan het aanbod, wordt met plakband in de lucht gehouden en produceert een programmering die niet om aan te horen is, terwijl ze ondertussen Radio 538’je spelen. Er luistert daardoor terecht geen hond, want werkelijk niemand heeft interesse in een radioprogramma dat wordt gepresenteerd door een 16-jarige puber met een kop als een maanlandschap die zichzelf extreem goed vindt en – naar zijn eigen mening – al lang in de ochtend op 538 had moeten zitten. Ondertussen maakt die puber een programma dat bijzonder effectief is in het wegjagen van die ene sukkel die tijdens het zappen per ongeluk op de lokale omroep in kwestie uit kwam.

Natuurlijk zijn de voorzittertjes van dergelijke omroepen allemaal bezig om het handje op te houden bij de gemeente om subsidiecentjes te kunnen vangen. Want de lokalo in kwestie is een kweekvijver van talent (waarbij we het over diezelfde talentloze puber) en de omroep in kwestie trekt veel luisteraars! Die mensen worden ook allemaal geïnformeerd over de meest recente ontwikkelingen in de gemeente in kwestie. Aldus diezelfde voorzitter als hij de gemeente geld probeert af te troggelen.

In werkelijkheid luistert er natuurlijk niemand. Dit komt niet alleen door die eerder aangehaalde puber, maar ook omdat de rest van de programmering een lappendeken is waarbij een programma met snoeihard gitaargeweld vlak achter een programma met klassieke muziek zit en de lead-in is voor een programma met het ‘volkse repertoire’. Het geheel wordt de luisteraar geserveerd met een geluidskwaliteit die dermate slecht is, dat de Donner podcast daarbij vergeleken professioneel klinkt. En die Donner podcast klinkt alsof ‘ie 70 jaar geleden is een studio van een lokale omroep is opgenomen op een LP en gisteren is overgezet op een afgeragde cassette waar Donner’s echtgenote dertig jaar geleden nog ggggristelijke muziek op had staan. Wat in Huize Donner natuurlijk compleet wordt grijsgedraaid.

En oh ja, lokale omroepen doen natuurlijk ook aan nieuwsvoorziening. Wat in de praktijk neerkomt op het letterlijk voorlezen van de Teletekst berichten van de regionale omroep – en soms het één op één kopiëren van de betreffende teksten naar de website van de omroep, zoals ik een bestuurslid van de OLON eens heb zien doen. Sommige omroepen hebben ook nog een eigen nieuwsvoorziening, wat in de praktijk neerkomt op het houden van diepte-interviews (of pogingen daartoe) met mevrouw Janssen, die in de Warmoestraat over een stoeptegel heen is gelazerd en daar een schrammetje aan heeft overgehouden. Weer andere omroepen prikken de gemeenteraadsvergaderingen live door (een ultieme radio uitzending om bij in slaap te vallen, trouwens). Dan horen we dus de gemeenteraad zeveren over een nieuwbouwhuis dat twee centimeter afwijkt van de bouwtekeningen, iets wat natuurlijk absoluut niet mag!

De meeste omroepen vinden het dan nog raar dat er niemand luistert, de adverteerders niet willen adverteren en de gemeente de hand op de knip houdt – tenzij er natuurlijk live raadsvergaderingen worden doorgeprikt. Ondertussen gaan ze braaf verder met het in elkaar zetten van ethervervuiling (door sommigen omschreven als een radiostation) en voelt het bestuur van zo’n station zich erg belangrijk. Want jawel, ze zijn heus bestuurslid! Van een radiostation nog wel!

Na een aantal jaren prutsen worden ze echter ingehaald door de realiteit. Er komt geen geld binnen terwijl het er wel uit gaat. Op een gegeven moment is ook de smoesjeskoker leeg en willen de schuldeisers eindelijk geld zien. Sommige omroepen hebben geluk – de vrouw van de voorzitter is ingegaan op pikante voorstellen van een wethouder of zo – waardoor ze subsidie krijgen, maar ook dat houdt een keer op. Ondertussen begint ook het Commissariaat voor de Media te mekkeren en boetes uit de delen, omdat de omroep in kwestie de ICE-normen bij lange na niet haalt. En dus? Vallen de lokale omroepen bij bosjes om. En een aantal jaren later begint er weer een nieuwe omroep in de betreffende gemeente, die ook weer kapot gaat. En zo blijven we bezig.

Laten we nu maar gewoon de realiteit onder ogen zien: het overgrote merendeel van de lokale omroepen is het niet waard om beluisterd te worden. Het is daarom onbegrijpelijk dat de overheid deze omroepen nog steeds ondersteunt met gratis etherfrequenties. Afgezien van het van de straat houden van wat Alzheimer patiënten, pubers die problemen hebben met hun hormoonhuishouding en een paar onverbeterlijke malloten dienen lokale omroepen geen enkel doel.

Zo, heb ik jullie aandacht? Mooi, dan volgende week een stukje over de toekomst na de lokale omroep.