Veronica Story

‘Ons Ruudje’ (door collega’s zo genoemd) is inmiddels 34 jaar werkzaam bij Veronica. Ruud Meun start bij Veronica voor de eerste televisie-uitzendingen in 1976. “De eerste dag dat ik werkte ik was net achttien, ik kom Rob Out tegen voor mij dan een grote man. Ik zeg, meneer Out mag ik u wat vragen? Hij kijkt me aan en zegt, geen meneer meer zeggen anders kun je nu weggaan! Dat was zo’n man.”

(more…)

 Radio Veronica, Kees Baars en Annette van Trigt

Terug in de tijd naar het jaar 1978, waarin Kees wordt gebeld door Lex Harding. Lex is op zoek naar een redacteur voor het popprogramma Countdown. Het is dan een live programma op televisie. Na een paar jaar wil Lex Countdown commercieel maken met als hoofdonderwerp, de Top 40. “Dit sprak mij niet aan want ik was meer liefhebber van livemuziek en echte bandjes en de Top 40 was voornamelijk muziek waar ik weinig mee had”. Daardoor komt Lex met het idee om op televisie een hitparade uit te zenden en het ‘oude’ Countdown naar de radio te verplaatsen, het zo succesvolle Countdown Café. Kees zet dit programma op met Annette van Trigt en Lex Harding. Na een tijdje stapt Kees op vanwege een opkomend bandje, die hij in Amerika gaat managen. Lex en Kees bespreken wie zijn opvolger moet worden en zijn beiden enthousiast over Alfred Lagarde, die op dat moment werkeloos rondloopt. Nadat Lex Alfred telefonisch benaderd wordt Kees zijn plaats overgenomen door gepassioneerd radiomaker Alfred Lagarde. “Dat vond Alfred fantastisch, eindelijk was Alfred op zijn plek. Ik vond hem een goede keus, hij was een echte muziekliefhebber, met het hart op de juiste plek, ook wat betreft livemuziek op de radio. De gemeenschappelijke band (liefde voor muziek en voornamelijk hardrock) tussen mij en Alfred bestond al voordat hij bij Veronica in dienst kwam”. Tijdens Countdown Café blijkt het niet zo goed te boteren tussen Alfred en Annette “Volgens mij omdat Annette de hardrock geen warm hard toe droeg, Alfred wilde die liefde kunnen delen. Het gemeenschappelijke wat ik met Alfred had tijdens de samenwerking ontbrak met Annette”. Die botsing kan ten koste van de show gaan. Om dit te voorkomen vraagt Lex, Kees terug om erbij te komen in het programma. Echter in trioverband voelt Annette zich zo buitengesloten, dat ze uit zichzelf opstapt.

Het grote succes
Alfred en Kees zitten samen helemaal op één lijn en de sfeer neemt zodanig toe dat vanaf dat moment de grote bloei van het programma ontstaat. De twee hardrockers zitten dan iedere week op locatie. Eerst in de Anna’s Hoeve, een restaurant net buiten Hilversum waar vrij veel lawaai kan worden gemaakt. Na een paar jaar verhuist de club naar café/restaurant Bos en Duin in Soest, “die twee locaties waren mijn mooiste tijd dan praat je over 1985 tot begin jaren ’90”. Vele bekende en onbekende artiesten treden jaarlijks op waaronder Herman Brood, Golden Earring, De Dijk en vele anderen. Het programma wordt door veel mensen gewaardeerd, net als het merk Veronica. Voor de artiesten en platenmaatschappijen is het voordeel dat ze live op mogen treden, een interview kunnen houden en mee kunnen feesten tot in de late uurtjes. Hierdoor ook optredens van buitenlandse bands als U2, INXS, Simple Minds, Toto, e.a. In het eerste uur treden dan meestal wat onbekendere artiesten op en de bekende artiesten treden vanaf half 12 op tot het einde van de show. Om twaalf uur houdt de radio op, menig keer gaat het feest buiten de radio om gewoon door. Zowel Alfred als Kees voeren naast het Countdown Café andere activiteiten uit, Alfred is producer van verscheidene bands en inspreker van spotjes en Kees houdt zich bezig met de eindredactie en het begeleiden van de presentatoren van het Countdownprogramma op televisie.

Concurrenten?
Het aantal luisteraars van het Countdown Café wordt niet echt bijgehouden, dit omdat Veronica totaal geen concurrentie heeft in die tijd. Tijdens de show is er ook publiek bij aanwezig. Wanneer Kees bij Veronica geen kans krijgt op een vast contract gaat hij in op het aanbod van de platenmaatschappij BMG, met als functie Hoofdpromotie. Alfred staat er op dat moment opnieuw alleen voor, hij start een samenwerking met Francis Dix. “De twee kunnen persoonlijk goed met elkaar overweg, echter in het programma heeft Francis weinig inspraak. Alfred deed het grootste deel van de presentaties, het was geen opzet, hij was iemand die je een beetje tegenwicht nodig had, iemand die hij kon respecteren dat had hij bij mij wel. Francis durfde hem geen weerwoord te geven omdat ze tegen Alfred op keek. Dat verstoorde het evenwicht.” Bij Veronica is het ook duidelijk dat zonder Kees het programma in elkaar zakt en zij nodigen hem uit voor een etentje, met als doel hem over te halen terug te komen. Na anderhalf jaar komt Kees terug bij Alfred nu met een vast contract op zak. BMG is voor hem een leuke tijd, maar bij de platenmaatschappij krijgt Kees niet de artistieke vrijheid die hij bij Veronica zo gewend was.

Het succesfactor
Een belangrijk gezamenlijke factor tussen Alfred en Kees is muziek, vooral rock- en livemuziek. Daarnaast zijn ze totaal verschillende personen, buiten Countdown Café is er geen sprake van een vriendschap. “Alfred leidde een totaal ander leven, zat altijd in studio’s, gebruikte veel alcohol en drugs, nu achteraf mag dat wel hardop gezegd worden. Zijn privé-leven was één en al chaos, vrouwen, ruzies en verhuizingen. Een keer woonde hij plots in een zomerhuisje, wanneer hij daar ook uitgegooid wordt, gaat hij op zoek naar een hotelkamer.” Belemmeringen voor Countdown zijn er niet, Alfred neemt zijn werk serieus; er gebeuren wel eens dingen maar dan houden zijn collega’s hem de hand boven het hoofd. Wanneer hij niet komt opdagen bij een vergadering of te laat is voor een uitzending, roept men “Ah het is Alfred! Maar dan zaten wij daar wel om tien uur, live op de radio, de show al begonnen. Maar waar is Alfred? Dan begon ik alvast en hopen dat hij snel zou komen, we hadden in die tijd natuurlijk nog geen mobieltjes”, aldus Kees. Van het stel is Alfred de grote chaoot, maar tijdens de show is het ook Alfred die ‘de’ sfeer maakt, als geen ander. Hij maakte van het programma één groot feest, ook al heeft hij vooraf geen idee wat hem te wachten staat. Vooraf en tijdens het programma is Kees degene die op kantoor zit, hij maakt de afspraken, teksten, zoekt plaatjes uit en regelt de artiesten. “Als Alfred op een vrijdag binnenloopt, vroeg hij mij wat we die dag gingen doen. Dan riep ik bijvoorbeeld dat De Dijk zou komen en dan sprong hij van zijn stoel van blijdschap. Hij wist van te voren gewoon van niks, maar dat vond ik wel oké hoor.”

Vanuit de hangmat
Ondanks het drank- en drugsgebruik is Alfred vrijwel altijd aanwezig. Behalve één keer dat Alfred totaal spoorloos blijkt te zijn. Telefonisch laat hij om tien uur (Nederlandse tijd) weten dat hij in de Caribbean zit. Hij ligt in een hangmat en presenteert telefonisch de show, gewoon mee. “Dan ging hij spontaan op stap met artiesten. Zijn bestaansrecht was radio en muziek, dat was een heel groot deel van zijn leven, bij Veronica is zijn mooiste tijd begonnen. Hij werkte eerst bij de VARA en had wel een hardrockprogramma, maar voor de rest voelde hij zich daar niet thuis. Toen hij bij Veronica kwam sprak dat jonge, snelle en wilde hem wel aan. Veronica was helemaal zijn stijl, hij kon nachten lang in het pand in de weer blijven.”

Goede oren
“Alfred had ontzettend goede oren, hij produceerde platen en spotjes, hij hoorde alles. Daar was hij een meester in. Voor een groot deel heeft hij het imago medebepaald voor Veronica, ten eerste door zijn stem maar ook door het maken van die spotjes. Dan zat hij hele nachten en weekenden te klungelen. Hij nodigde bandjes uit en het werd één groot feest in ons pand, maar maandag lag het product er wel. De kwaliteit was top, altijd. Vraag het maar aan alle grootheden van Veronica, Alfred was gewoon de King daarin, die kon dat als geen ander”. Eén van zijn talenten is zijn gehoor een ander talent is dat als een band met hem een week in de studio gaat zitten het in ieder geval gezellig wordt. Hij kan sfeer maken als geen ander, door zijn talent en inzet is hij erg geliefd bij bandjes. Zijn enthousiasme maakte mensen erg gemotiveerd. “Ik ben zelf een aantal keer gaan kijken bij bandjes, dat was een verschil van dag en nacht. Als Alfred erbij was, is het gelijk gezellig en heeft iedereen er zin in, als hij er niet was zakte het als een pudding in elkaar”. Voor veel artiesten is Alfred heel belangrijk, hij doet alles op een enthousiaste manier en de prestaties gaan door zijn aanwezigheid direct omhoog. Hij kraakt ook nooit iets af maar verbeterd het product met opbouwende kritiek. “Hij zei nooit dat iets kut was of slecht, maar zorgde wel dat het beter werd met een positieve benadering.”

Johnny Camero
Naast het produceren heeft Alfred platen gemaakt als Johnny Camaro. Hij wordt daarvoor gevraagd, Alfred staat bekend om het doen van verscheidene stemmetjes. In dit geval de stem van een Surinamer. “Hij reed altijd in een Camaro, dat is een Chevrolet, een enorm groot slagschip en zo kwam hij op die naam. Hij heeft drie of vier hits gemaakt.”

In vijf woorden
“Alfred kan ik in zowel positieve als negatieve woorden omschrijven. Negatief over drugs, drank en chaos in zijn leven maar aan de andere kant is dat gewoon Alfred zijn stijl. In de muziekwereld in die tijd gebeurde dat bij veel artiesten en hij was gewoon zo een rock ’n roll type en haalde ook rustig nachten door. Iedereen zei op een gegeven moment dat Alfred de vijftig niet zou halen. Alfred gebruikte, ook tijdens de shows, dat merkte wij wel aan hem, maar wij zwegen in die tijd daarover. De buitenwereld vermoedde het alleen maar.”

Kink fm
Eerst is het programma nog erg populair maar wel in een teruglopende fase, mede door de opkomst van dancemuziek, wat meestal niet live is. Op Countdown Café wordt in die tijd bezuinigd en vaker opgenomen in de studio in plaats van op locatie. Door de komst van mensen als Joop van der Reijden en Joop Daalmeijer, ziet Kees Veronica veranderen. Wanneer Bob de Jong ontslagen wordt gaat hij voor zijn andere passie naast live hardrockmuziek, namelijk auto’s. Alfred baalt in die tijd omdat Countdown Café in een dalende lijn zit. “Alfred was naast Countdown vaak bezig met ‘het mooiste wat er volgens hem was’ produceren en daardoor was hij vaak te vinden in studio’s met artiesten, verder deed hij het inspreken van spotjes en presenteerde hij ook Schoolplein en Radio Romantica”. Wanneer Veronica commercieel gaat, vertrekt Kees voor de laatste keer bij Countdown Café om zijn vrijheid te behouden en zorgt dat zijn autoprogramma ‘Veronica Auto’ nu met de vernieuwde naam ‘Stapel op Auto’s’ door een publieke omroep (de TROS) wordt opgekocht. “Door het overstappen naar de TROS raakte ik ook mijn radioprogramma kwijt, maar door het commercieel gaan, werd de radio toch helemaal om zeep geholpen. Joop van der Reijden geloofde alleen in televisie.” Alfred blijft het programma trouw en komt rond 1995 in een hele moeilijke positie. Hij probeert in samenwerking met Jan Hoogesteijn via KINK FM en een nachtprogramma te redden, wat er te redden valt. Het programma is eigenlijk al op en de financiële steun van Veronica is op dat moment minimaal. “Voor Alfred was dat wel heel moeilijk om zijn radiocarrière in duigen te zien vallen, dat vond ik wel erg zielig. Omdat die nieuwe mensen geen begrip hadden voor radio, hadden Alfred en Jan eigenlijk eerder op moeten houden met het programma, ze hebben te lang geprobeerd om het in leven te houden.”

Een laastste ontmoeting
Wanneer het met Veronica Countdown minder gaat, gaat het met Alfred privé ook achteruit. Voor Alfred is het ondenkbaar in die tijd om iets anders te gaan doen. Zijn liefde voor Countdown Café is groot, net als produceren. Alfred probeert met nachtprogramma’s Countdown Café in leven te houden, maar dat is een onmogelijke taak. “Soms zag ik Alfred nog wel eens op feestjes dan maakte hij de indruk dat hij er niet veel zin meer in had. Ik heb het zinkende schip op tijd verlaten, maar Alfred kon dat gewoon niet. Op een gegeven moment zag ik hem minder, omdat hij niet veel meer deed. Twee maanden voor zijn overlijden heb ik hem nog gezien”. Tijdens een concert in Paradiso van Paul Carrack (vaak bij Countdown Café geweest), daar beleven de mannen samen voor een laatste keer een leuke avond. Na afloop gaan zij, Paul Carrack en Jan Hoogesteijn naar een bar in een hotel. “Dat was weer als vanouds, wij samen met een artiest die net een mooie show had neergezet. Het was erg gezellig en we kregen allemaal de Countdown Cafésfeer weer te pakken. Dat was de laatste keer… Alfred droomde die avond over een nieuw begin van Countdown Café, ik miste het ook wel maar niet zo gigantisch als hij.” Die avond is Alfred in zijn element, iedereen kan zien dat hij zoiets lang niet heeft meegemaakt. Het is voor Kees een hele mooie laatste herinnering aan Alfred.

Het overlijden van Alfred Lagarde
“Toen ik het hoorde schrok ik enorm, maar als je er dan over nadacht wist je dat het een keer ging gebeuren. We hadden altijd gedacht dat hij niet ouder dan vijftig zou worden. Vooral omdat het de laatste jaren ook minder ging met het programma, dat was voor iemand als Alfred die leefde voor sfeer en radio, een enorme klap. “Ik ben bij het afscheidsconcert geweest, dat was heel mooi. Alleen de band Toto was er niet, toch wel een hele belangrijke band die hij altijd enorm heeft gesteund.” Elk jaar sta ik op één januari stil bij Alfred. Ik merk wel dat er nu na tien jaar meer aandacht aan hem wordt besteed. Ik zal die dag aan hem denken en ook daarna natuurlijk ook nog.

Terugkeer Countdown Cafe: Downtown Cafe
Momenteel heeft Kees een radioprogramma bij Arrow Classic Rock, dit keer zonder partner. Nu is Arrow sinds de aankoop van de FM-frequentie van Caz, een groeiend bedrijf. Bij Arrow is er momenteel vaag sprake om het programma Countdown weer tot leven te blazen met in de presentatie Kees Baars en (waarschijnlijk) Manuela Kemp. Dat betekent een programma vol met livemuziek. De baas van Arrow vindt Countdown Café één van de beste radioprogramma’s ooit en ziet nu weer kansen om dat opnieuw op te starten, als hiervoor sponsors te vinden zijn. Op dit idee roept Kees: “Ik roep al jaren dat we dat moeten gaan doen, het probleem was altijd geld. Misschien dat het er nu weer van komt, maar het zal nooit hetzelfde programma worden als het ooit geweest is. Toen hadden we geen enkele concurrent, er was niets anders op de radio op vrijdagavond. We waren groeiende met Veronica, het was één groot succes. Samenwerken met Manuela lijkt me erg leuk, zij is ook voorstander van livemuziek, alleen het is geen Alfred Lagarde natuurlijk, maar dat is niemand want die man was natuurlijk heel uniek.”

Maandag 11 mei 2009 keert het legendarische programma Countdown Café na jaren terug op de radio. Vanaf maandagavond 11 mei brengt Countdown Café presentator sinds jaar en dag Kees Baars samen met Fred Siebelink van 21:00 tot 24:00 uur het live muziek programma vanuit Stairway to Heaven in Utrecht. De bekende tune zal echter niet klinken en Baars mag de naam Countdown Café niet in de mond nemen. Het programma zal nu worden uitgezonden als LiveXS DownTown Café. Vanaf oktober 2009 is LiveXS niet langer verbonden aan het radioprogramma. Verschil van inzicht in de muzikale koers is daarbij de hoofdreden. KXradio-zenderbaas Rob Stenders zegt over het stoppen van de samenwerking: ‘We voegen volgens mij niet zoveel meer toe aan elkaar. We hebben een andere richting gekozen met ook andere mensen. Ik wil LiveXS wel enorm bedanken voor jullie inzet bij KX. Dat was een niet geringe inzet.’

“Lex Harding, dat is die discjockey die tegenwoordig in de media zo nodig allemaal dingen moet doen. Lodewijk den Hengst is iemand die van tuinen houdt, van dieren en van reizen”, zegt de Veronicaveteraan over zijn twee alterego’s. Zijn liefde voor tuinieren houdt Reinhard Lodewijk den Hengst, zoals Lex Harding vóór zijn legendarische radiocarrière heet, over aan zijn jeugd in een tuindersfamilie in Boskoop. Daar ziet hij op 16 april 1945 het levenslicht.

Met zijn HBS-A diploma op zak is hij rond zijn twintigste een typisch ‘Nijenrode-pikkie’ – inclusief stropdas en embleem op zijn blazer – op de prestigieuze business school. Hier openbaart zijn talent voor het inschatten van hitpotentie zich voor het eerst. De student kondigt plaatjes aan tijdens de pauze, treedt op als diskjockey op feestjes en is manager van een bandje. Na Nijenrode vertrekt Den Hengst naar Rotterdam om aan de Economische Hogeschool te gaan studeren. Maar van die “irreële economische studie” komt weinig terecht als hij aan de bak komt als dj voor Radio Dolfijn (later Radio 227). Zijn sollicitatie wordt in eerste instantie afgewezen wegens zijn Boskoopse accent, maar de piratenzender zit zo omhoog dat men in januari 1967 ‘toch maar die man met dat accent’ aanneemt.

“We moesten wel eens plaatjes in het Engels aankondigen, dan kom je met de naam Lodewijk den Hengst natuurlijk niet ver”, licht Harding de keuze voor een alias toe. Zelf verzint hij ‘Lex’, naar het nieuwe sigarettenmerk Lex25. Programmaleider Tony Windsor voegt er ‘Harding’ aan toe, naar de voormalige Amerikaanse president Warren G. Harding – overigens de meest corrupte president uit de Amerikaanse geschiedenis, maar “een kniesoor die daarop let.”

Dit eerste radioavontuur duurt maar enkele maanden; het zendschip van Radio 227 moet voor de Engelse kust verdwijnen. Harding solliciteert herhaaldelijk bij Radio Veronica maar wordt steeds afgewezen. Zijn aanstelling in oktober 1967 dankt hij aan vriend en ex-Dolfijncollega Jos van Vliet, die hem bij Willem van Kooten aanbeveelt als opvolger. Een week later is hij nieuwslezer. Een proeftijd is volgens Van Kooten niet nodig: “Deze redt het wel.” In april 1968 promoveert Harding dan ook tot diskjockey.

Lex krijgt steeds meer te doen. Zijn nette voorkomen heeft hij verruild voor lang haar en een baard. “Love, peace, dat soort dingen. Als discjockey droeg je dat uit”, zegt de man met een uitgesproken muzieksmaak – The Collectors, Pink Floyd en Frank Zappa zijn zijn favorieten – waarmee hij binnen Veronica de progressieve richting vertegenwoordigt. In programma’s als de Lex Harding Show en Lexjo zet Harding de toon die al snel kenmerkend wordt – en nog steeds is – voor dj’s. Uit diverse opiniepeilingen komt hij als populairste dj uit de bus.

Lex Harding Show

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Die eerste jaren op het schip zijn zijn mooiste jaren, verkondigt Harding later vaak: “De publieke omroepen vonden het niet zo belangrijk of er mensen naar hun programma’s luisterden. Veronica gaf het volk wat het wilde. Dat heeft me altijd enorm aangetrokken.”

Met het verdwijnen van Veronica in 1974 gaat zijn droom – een commercieel radiostation – in rook op. Van al het personeel lijkt Harding het meest aangeslagen. De overstap naar het publieke bestel ziet hij, evenals zijn compagnons Rob Out en Wouter Bordewijk, dan ook als een tussenstap.

De ondernemers (later ook met Peter de Jager) verdienen intussen veel geld met allerlei BV’s, zoals de Stichting Nederlandse Top 40 (1974) en platenmaatschappij BR Music (1985). Harding deelt verder in het succes van mensen die hij ‘ontdekt’, zoals Adam Curry. In het geheim neemt hij aandelen in Sky Radio, waar hij overigens nooit een emotionele band mee heeft gehad: “Sky Radio heeft geen identiteit. Het was gewoon een goede investering.”

In 1989 is het zover: Harding sticht het eerste commerciële televisiestation in Nederland: RTL-Veronique (het latere RTL4). Harding neemt ontslag bij Veronica en wordt directeur van Veronique, maar een paar maanden later staat hij na een conflict met mediabedrijf CLT weer bij Veronica op de stoep – hij mocht van het bestuur altijd terugkomen. Als journalisten ontdekken dat belangenverstrengeling tijdens de oprichting van Hardings nieuwe tv-zender heel Veronica in gevaar heeft gebracht, wordt diens positie als directeur Radio onhoudbaar.

De breuk wordt definitief in 1992, als Nederlandse commerciële radio via de ether wordt toegestaan. Harding acht dit dé kans voor Veronica om terug te gaan naar haar roots. Op 1 augustus 1991 deponeert hij met Peter de Jager de Vrije Radio Omroep Nederland (VRON). Een commercieel Veronica blijkt echter niet het ideaal van voorzitter Joop van der Reijden. Harding wordt, na 25 jaar Veronica, geschorst.

Dan maar een eigen zender. De naam wordt Radio 538; een ode aan de frequentie van het oude drijvende Veronica. Veronica-coryfeeën als Erik de Zwart en Wessel van Diepen verhuizen mee naar de brutale jongerenzender die op 11 december 1992 begint met uitzenden. De Top 40 laat Harding in eerste instantie bij Veronica; die hoort daar volgens hem thuis. Maar als Radio Veronica haar eigen Top 50 ontwikkelt, haalt 538 dit paradepaardje in 1994 binnen. Inmiddels is Radio 538 Nederlands best beluisterde radiozender.

Als tv-partner voor zijn radiostation richt Harding op 1 mei 1995 The Music Factory (TMF) op en wordt zelf directeur. Vier jaar later, op zijn 53e, stopt hij bij het clipstation – als multimiljonair. Het is tijd voor zijn gezin, voor een reis naar Mongolië, hier en daar wat handel met zijn BV’s en zijn grootste hobby’s: zijn aquariums en de tuin. Dat pakt anders uit… Als directeur Erik de Zwart vertrekt wordt Harding eind november 2002 noodgedwongen vervangend directeur. Tot Jan Willem Brüggenwirth hem ruim een jaar later opvolgt, vertolkt de Veronicaveteraan nog even de rol van uitstekend zakelijk leider – die af en toe nog eens een alarmschijf kiest.

Van wrok is nauwelijks sprake bij de oud-Veronicacollega’s. Joop Daalmeijer (destijds directeur televisie): “Zijn probleem was gewoon dat hij de publieke omroep wilde runnen als een commercieel bedrijf. Hij was een zakenman in de zwartekousenkerk.” Ook Willem van Kooten en Pieter Storms hebben respect voor hem: “Het goeie aan Lex is, dat hij nooit onder stoelen of banken gestoken heeft dat hij een commercieel dier was. Hij is na Van Kooten de grootste media-entrepreneur van Hilversum.”

Tegenwoordig investeert de ‘radiowetenschapper’ in media. Eind 2005 neemt hij samen met Ruud Hendriks een belang in Slam! FM. Daarnaast zet hij zich in voor zijn woonplaats Nijkerk, waar hij sinds 1972 woont. Hij stelt geld beschikbaar voor de herbouw van de Oostermolen en richt de website MooiNijkerk op. Op 7 september 2006 opent hij café Old Niekark. Ook onderhoudt hij een website met reisverhalen en kweekt hij orchideeën. Lodewijk den Hengst heeft weer tijd voor wat hij eigenlijk het liefste doet: “met boompjes bezig zijn.”

mijmeringen van een muzikaal zeedier

“Ik ben nog effe aan bet piele hoor’. Lex Harding is nog even aan het pielen. Voor mensen die zich niet dagelijks met dal soort werk bezig houden en zich derhalve onmiddellijk door de wildste fantasieën laten bespringen als ze zo’n woord lezen, het pielen van de populaire disk-jockey heeft ongeveer zóveel om hei lijf: Meneer Harding (26), blond, sluik haar,, brilletje, zachtmoedige onderkin en een snor als het stuur van een dernymotor, kondigt ontspannen twee nummers van John Lennon’s eigenlijk veelste nieuwe LP Imagine aan. Laat de technicus er de jingle Hee psst Lex Harding.. tussendoor borduren, neemt afscheid van het luistervolk en klaar is Lex, uitgespeeld, wéér een Harding-show in blik.

Lex Harding, zou je kunnen zeggen, is een disc-jockey van de oude stempel. Hij leerde het vak omdat hij min of meer toevallig in een stoel achter een microfoon werd gekwakt en kon kiezen tussen twee dingen, zwemmen of verzuipen. Hij verzoop eerst omdat er geen badmeester was, kwam pruttelend weer boven en begon de beentjes
uit te slaan. Hij zwemt nog steeds, trouwens.

Jongetje Harding zat op Nijenrode zogezegd, een instituut waar je verkoop-praatjes leert en een maatschappelijk verantwoorde hoeveelheid kapsones en een pijlsnel blazertje krijgt opgedrongen. En toen? Wist hij veel, hij wist het niet, economie maar, want dat was eigenlijk wel ‘t makkelijkste na Nijenrode. Hij verveelde zich toch. Lex knapte al af op de hele Rotterdamse hap, voordat hij er goed en wel aan begonnen was. Met ‘t studentenleven liet hij zich helemaal niet in; hij had er al van gegeten en gedronken op Nijenrode. Lex Harding zag een hoop goeie en slechte films, werd een bekwaam biljarter en piemelde een beetje heen en weer als manager van teen of het andere beatbandje.

SLAPENDE WALRUS
‘Nou’, zegt Lex, onderuit in een stoel, relaxt als een slapende walrus, ‘En toen werden de Engelse piraten populair. Swinging radio England zou Swinging radio Holland worden. Ik solliciteerde, deed een test en mislukte faliekant. Toen werd ‘et Dolfijn Jongens af en aan en omdat ik ook nog ergens op de lijst stond onderaan, kwamen ze bij mij terecht. Ik stelde me er niks van voor hoor, ‘t was meer het avontuur, weet je wel. ‘t Stelde geen moer voor en ik was erg nerveus. Een dag later moest ik drie uur live de lucht in. Ik hoorde achteraf dat ‘t erg slecht was, maar dat kon moeilijk anders. Op een gegeven moment leer je het; als je iedere dag moet is dat de beste stoomcursus die je maar kunt krijgen. Nou zit ik hier. Of het m’n ideaal is? Ik heb er eigenlijk nooit over nagedacht…’

Jij bent een goeie d.j. Wat is een goeie d.j.?
‘Iemand die mensen aangenaam bezighoudt en daarnaast informatie verstrekt. Er zijn waarschijnlijk nog meer dingen. IJdelheid? Geen vereiste, een goeie geeft in een programma iets van zichzelf. Ik hoor wel ‘es programma’s waarin jongens meer over zichzelf zeggen dan ze in een persoonlijk gesprek zouden doen. Aan de andere kant, jekrijgt vaak de indruk dat mensen niet naar muziek luisteren voordat ze beginnen te draaien. Ik wel. Ik ben meer in de progressieveren geïnteresseerd dan de anderen, geloof ik, maar ik kan niet altijd draaien wat ik leuk vind. Ik kan niet om die stapel heen. Soms pak ik wat voor mezelf. Draai me wezenloos aan ouwe Beatles op het ogenblik enne… Pink Floyd, Soft Machine Nucleus wil ik ook welles pakken, ‘t Hangt zo van m’n stemming af hè. Soms zet ik Grand Funk Railroad keihard op, de volgende dag vind ik ‘t een pestherrie, krijg ik er de zenuwen van… O ja, Salisbury van Uriah Heep draai ik veel op het ogenblik…’

Lex ligt, met een pilsje in de hand, in de stoel als een ijstaart die op smelten staat. Hij heeft een goeie stem, Lex, als die ooit van beroep verandert kan die zo bij de radio. Achter de draaitafel haalt hij z’n pensioen niet, nee hoor.

MICROFOON
‘M’n hele leven disc-jockey blijven? Nee hoor, beslist niet. Ik doe nou 18-1/2 uur, lekker, vaste tijden, niet, tussen 2 en 4 in de middag, vast publiek – dat denk ik tenminste – maar altijd? Ik zou wel altijd een bepaald programma willen houden. Zo’nmicrofoon hè, daarachter zitten. Ken je dat gevoel? Ik heb een soort radiohonger als ik terugkom van vakantie..

Contact met de muziek, contact met honderdduizenden mensen, begrijp je wel. Dat is iets heel bijzonders. Ik vertelde vroeger in Parels voor de Zwijnen wel es allerlei dingen, wat ik dacht en zo, wat ik voelde, allerlei dingetjes. Kreeg je opeens een reactie van iemand die op datzelfde moment de zaakjes net zo had gevoeld. Nou,dan denk je verdomme, fijn hoor. Ik zit hier tenminste ook niet voor jan Dat gevoel van erkenning, jaa… Lekker hoor. Dat voorziet toch gewoon wel in een soort behoefte. Als ik een moeilijke plaat tip ook, ik bedoel een plaat tippen is geen kunst, maar als ik een moeilijke tip en hij slaat in! Nou, da’s prettig gewoon eh… eigenlijk…’

Maak je je snel kwaad?
Ik kan loeinijdig zijn hoor en me dan weer erg lekker voelen. Ben nooit zo erg boos, vroeger wel, was ik ontzettend driftig, maar dat leer je wel af. Nou ben ik nooit snel enthousiast, nooit snel kwaad. Kijk een beetje de kat uit de boom. Je kan het beter voor je houwen en spuien als het van pas komt, nietwaar? Behalve als iemand z’n plicht verzaakt, de boel belazert, de zaak zit te besodemieteren. De…’

Wat doe je verder?
‘Eh… Ik ben verloofd en ik heb vier aquariums en een papegaai… Kost een hoop tijd hoor, die aquariums, schoonhouden en zo weet je wel. En ik lees veel, kranten, tijdschriften, boeken. Heb ik nog een grammofoonplatenwinkel, daar gaat ook een hele hoop vrije tijd naar toe. Enne.. Snorkelen, snorkelen in de middellandse zee, schelpen verzamelen. Ik duik me wezenloos naar schelpen. Ik zou ook best een groot zeeaquarium willen hebben, maar dat is moeilijk hoor. Als je in de zee pist kan het geen kwaad, maar als je in een zeeaquarium spuugt is de chemische samenstelling van ‘t water al veranderd. Maar dat komt wel hoor, later…’

Geld?
‘Mmmmm.. Als je ‘t eenmaal verdient kan je d’r zo moeilijk afstand van nemen hè.. Je kunt zo gemakkelijk zeggen dat ‘t eigenlijk niet belangrijk is, maar dat is niet waar. Ik zou graag willen dat ‘t niet belangrijk was, maar ons maatschappelijk bestel, onze economie maakt het belangrijk. Dus doe je mee, geld verdienen, maar of dat nou op zo’n leuke manier gaat?

ERUIT STAPPEN
Weet je., ik heb er welles serieus met vrienden over zitten praten. Goed, we stappen er uit, gaan naar Ierland, kopen een boerderij en een geit en je probeert je vrienden en kennissen niet te missen. En wat dan? Denk je jezus toch maar es iets gaan doen. Wat? Platen importeren, noem maar wat. En zo begin je weer van voren af aan. Ik ben een product van een samenleving waar ik helemaal niet zo erg blij mee ben. Dat ben ik me bewust, zéér bewust en ik kan daar zwaar de tering over inkrijgen. Je kan twee dingen doen, er helemaal uitstappen of je vrijheid kopen met een hoop poen. Goed ik probeer het laatste. Maar het is verkeerd! Je werkt mee aan een economisch bestel dat, daar zijn we nu zo langzamerhand wel achter, verkeerd is. We zijn aan onze ondergang aan het bouwen; misschien loopt het goed af, misschien niet. Maar tot nu toe bevuilen we ons erfgoed in onze strijd om een soort vrijheid. We doen angstige dingen en ik doe mee. Omdat ik geen alternatief ken…’

Lex Harding praat nog steeds rustig, zonder stemverheffing, een beetje gelaten. Ik zeg: Hoe ziet je paradijsje er uit? Ben ik aan het scheppen. Ik ben met een ouwe boer bezig voor een boerderijtje. Hij doet nog een beetje moeilijk hoor, maar verder… Een boerderijtje, trouwen, een hele hoop beesten en een lekker viswatertje in de buurt’. Hij knikt. Meneer Harding ziet iets zitten. zie je, ik heb me er wel eens in verdiept, als er een bestaan is op te bouwen uit de interesse voor de zee, dan zou ik het in die richting zoeken…’ Lex Harding deed A. , Als hij B ad gedaan was hij bioloog geworden.

Lex Harding in de Lexjo op Radio Veronica [ 13:44 ] Play Now | Play in Popup

Edwin Evers tijdens 50 jaar Radio Veronica Fotograaf: Vincent Schriel

Edwin Evers (1971) is één van de bekendste disk- jockeys van de Nederlandse radio. Hij is vooral bekend van zijn populaire ochtendshow ‘Evers staat op’. Evers begint zijn carrière bij de Hardenbergse Ziekenomroep en gaat al snel hogerop via Power FM en Veronica naar 3FM en uiteindelijk belandt Edwin bij Radio 538. Bij dit populaire radiostation wordt hij de succesvolste radio-dj van Nederland.

Edwin Evers wordt geboren op 9 mei 1971 in Hardenberg. Edwin is van kinds af aan al verliefd op het medium radio. Hij is voor het eerst op de radio te horen bij Hardenbergse Ziekenomroep. Elke zaterdagavond presenteert hij hier een jongerenprogramma. Na twee jaar, intussen gestopt met zijn opleding MEAO, gaat Edwin naar Extra 108, onderdeel van het radiostation Salto in Amsterdam.

In 1991 gaat Evers, samen met andere discjockey’s, van Extra 108 naar het commerciële radiostation Power FM, welke is opgezet door Arcade. Edwin presenteert hier een middagprogramma tussen drie en zes en elke zaterdagavond presenteert hij met samen met Luc van Rooij het programma Alarmfase 10. Edwin is gedurende de Power FM-tijd ook regelmatig te horen als invaller op Radio 10 Gold. Beide zenders zenden op dat moment vanuit hetzelfde pand aan de Honthorststraat in Amsterdam uitgezonden.

Het talent van Edwin wordt door Lex Harding erkend en deze neemt Edwin in de zomer van 1992 aan bij Veronica. Op 14 augustus 1992 is Edwin voor het eerst te horen bij Radio Veronica en presenteert hij samen met Jeroen van Inkel het programma Evers & Van Inkel. Hij valt in voor Gijs Staverman. Hij presenteert drie jaar lang Evers in het wild op zaterdagmiddag. Als Veronica in 1995 commercieel gaat, krijgt Evers een dagelijks radioprogramma. Hij presenteert daarnaast samen met Robert Jensen en co-host Rick Romijn De Vrijdagavondkeet. Het grote succes blijft uit omdat Veronica alleen op de middengolf te ontvangen is.

Ik probeer terug te reizen naar de tijd dat ik nog in korte broek naar school fietste. We flitsen ‘back in time’, het is 1961, hartje zomer, de ramen van de huizen in onze straat staan wijd open. Ik hoor Johnny Jordaan bij de overburen en verderop “Marina” van Willy Alberti en hoor ik daar “Can’t Help Falling In Love” van Elvis?

Bij ons thuis draait m’n vader de Grundig radio, die daarvoor meestal de VARA liet horen, helemaal naar de linkerkant van de zenderschaal. Er staat niet voor niets een kannetje met verzilverde VARA-lepeltjes naast het koffieservies in de woonkamer. Plotseling klinkt nogal krakerig een reclame door de kamer. Mijn moeder wordt verzocht Nurdie nylonkousen te kopen, die door de gebroeders Verweij uit Duitsland geïmporteerd werden: “Let op, Nur Die, nu ook in Nederland, Nur Die, dat is het!” Het riedeltje erachter is trompetmuziek van het gehalte waarmee Willy Schobben, 15 keer onderscheiden met De Gouden Trompet, een paar jaar lang de radiogolven teisterde.

Nur-Die-melodietje
Pas een mensenleeftijd later kom ik erachter dat het Nur-Die-melodietje geschreven is door Diadorius Boudleaux Bryant, die, op twee uur rijden van m’n huidige woonplaats Nashville in de ‘Smoky Mountains’, vlakbij waar nu pretpark Dollywood ligt, samen met z’n vrouw Mathilda, beter bekend onder haar nomme-de-plume Felice, zulke fantastische nummers schreef als “Raining In My Heart” voor Buddy Holly; countryklassieker “Rocky Top” (Osborne Brothers) en “Love Hurts” (de Everly Brothers, Gram Parsons & Emmylou Harris en… Nazareth). Het echtpaar waarvan ik in m’n slaap “Bye Bye, Love”, “Wake Up, Little Suzie”, “All I Have To Do Is Dream” en “Bird Dog” mee kan zingen ligt hier om de hoek op het Woodlawn Memorial Park kerkhof begraven. Ik ben in tegenstelling tot m’n ex geen liefhebber van begraafplaatsen maar moet hier toch eens langs om m’n petje af te nemen.

M’n vader had dus Veronica ontdekt!
Vanaf dat moment volgde Radio Veronica ons overal, op vakantie op de brommer, op de Texelse boot, niet geheel storingsvrij bij m’n oom in het Limburgse Koningbosch, onder de dekens op m’n transistorradiootje… M’n vader bleef Veronica afwisselen met de VARA. Hij kon Malando en Frans Poptie’s Swing Specials en de Kilima Hawaiians niet missen. En ik verdeelde mijn luistertijd tussen 1-9-2 en ’s avonds 2-0-8. Dat was de zweverige frequentie van Radio Luxemburg, waarop om een uur of acht de Battle of the Bands plaatsvonden. De Beatles versus de Rolling Stones. Freddie & the Dreamers tegen Gerry & The Pacemakers… En, mijn favoriete programma in m’n middelbare schooltijd was ‘Top Of The Pops’ van Alan Freeman, ‘s zondagsmiddags op de BBC, dat heb ik minstens vijf jaar lang geen enkele keer gemist.

De Veronica openingstune zou nu totaal niet meer kunnen, een ziek riedeltje op een pijporgel, een aankondiging die ons liet weten te luisteren naar Veronica op 192 meter oftewel 1567 kilohertz en dan een stukje marsmuziek van John Phillip Souza door de Koninklijke Marinierskapel in dezelfde kwaliteit als de wascilinders van Thomas Alva Edison uit 1898. Nieuw voor ons, en best wel spannend, was de vele reclame tussen de gezellige praatjes en de toen nogal volkse muziek door, dat waren we vanuit Hilversum niet gewend: “Bij Televersum kopen – Veilig kopen!”.

Een hoop van die vroege ‘commercials’ en ‘jingles’ werden geschreven door Frans Mijts. M’n vader was helemaal ‘wauws’ van het tango-orkest van de Rotterdammer accordeonist Arie Maasland, beter bekend als Malando. En Frans Mijts speelde daar trompet bij. In z’n vrije tijd schreef Frans honderden deuntjes, waarvan die voor Kant-En-Klaar me nu nog iedere dag zeker tien keer door het hoofd gaan. Als ik over een telefoonnummer nadenk of me afvraag welke straat ik in moet slaan, en het antwoord schiet me te binnen, dan is het: ta-tuh-ta-tuh-ta-taa-kant-en-klaar!!! Het moet een reclame voor een hobbymarkt of zo geweest zijn, of was het voor oploskoffie? Later, in de jaren zeventig, kwam ik Frans vaak tegen als eigenaar van studio Soundpush in Blaricum, waar honderden vaderlandse hits opgenomen werden van Anita Meijer’s “Why Tell Me Why” tot Stars On 45.

Bob en Brenda
Uit de eerste helft van de zestiger jaren komen de stemmen van Anuschka, de sexy gevooisde ‘Koffietijd’ voorganster van Tineke, en het duo Bob en Brenda bovendrijven. Bob en Brenda presenteerden een door het maandblad Muziek Expresse gesponsord programma: ‘Veronica’s Teenager Muziek Expresse’, iedere zaterdagmiddag om een uur of twaalf. De eerste Bob was onze Rob Out, die later vervangen werd door Krijn Torrenga. Ik maakte met Krijn een paar jaar later op Schiphol kennis. Ik haalde die dag de Kinks op, die voor een TV programma uit Londen overkwamen, en Krijn Torrenga kwam net aan uit Helsinki. Hij was in Finnair uniform, want hij verdiende daar zijn brood als steward. Bob en Brenda waren toen, ’t was ergens in April of Mei van 1967, vergaand voltooid verleden tijd als radiofenomeen, maar het duo bleef bestaan als echtpaar. Brenda, die eigenlijk Freda Keuker heette, was inmiddels in ’62 Mevrouw Torrenga geworden.

Krijn Torrenga bleef voor Veronica programmaas presenteren. Freda kluste op een gegeven moment bij een andere radiopiraat, Radio Noordzee. Daar presenteerden Freda samen met een zekere Rob een half jaar lang samen programmaas vol ‘tiener-muziek’, en… die Rob was dus weer Rob Out!

Een dubbeltje per blad
Het was in Februari of Maart (toen nog met een Hoofdletter geschreven) van 1971, dat Lex Harding mij belde met de vraag of ik voor het Veronica-blad wilde gaan schrijven. Het begon met LP recensies en Lex gaf me daarbij volkomen de vrije hand. Soms waren het er zes per pagina, soms besloeg de bespreking van één langspeelplaat meer dan twee pagina’s.

Een enkele keer leidde het tot cowboytaferelen. Op een gegeven moment belde Henri Audier, de persjongen van platenmaatschappij Bovema in Heemstede, mij op met de waarschuwing dat Frits Hirschland, de manager de manager van Kayak naar me op weg was met een pistool op zak. Want ik had net een vernietigende kritiek gespuid over de meest recente langspeler van Edward Reekers c.s. Frits had wel vaker leuke ideeën. Toen de firma Phonogram te weinig achter de nieuwe plaat van Earth & Fire bleek te staan, ging Frits te paard naar Wisseloord in Hilversum, waar de muziekdivisie van Philips kantoor hield, en na z’n rijdier een emmer wonderolie te drinken gegeven te hebben, sjokte hij er het kantoor van de directeur mee binnen. Dat leidde tot een behoorlijke knoeiboel.

Lex vroeg me ook al heel snel om het Popjournaal voor hem te schrijven. Ik geloof eerst voor de zender en daarna ook voor het Blad. Ik werkte tegelijkertijd bij BMG-Ariola, waar ik de laatste nieuwtjes op de telex uittikte en ze zo naar Veronica stuurde. Dat was heel handig, want ik was nog wel eens afgeleid en als Lex dan belde dat ik nog 10 minuten had, dan kreeg ik het toch nog op tijd voor elkaar. Nu heb je e-mail en vliegt alles in een seconde de wereld rond, maar toen was het enige alternatief voor de postduif dat maffe typemachine-achtige gevaarte, waar ponsbandjes uitliepen. Ik besteedde af en toe m’n bijdragen uit aan Rob Bakker en Cees de Bakker, twee journalisten van de Alkmaarse Courant, maar daar was Lex nooit zo blij mee. De stukjes die ik schreef hoefde hij nooit voor te kauwen, die kon-ie zo voor de microfoon doen. “Bekt lekker”, zei Lex. Vond ik een groots compliment.

Met Gérard Bed, die toen reclamechef was bij BMG-Ariola en de bevriende Bintangs-bassist Frank Kraaijeveld, trok ik later dat jaar iedere maandag naar Hilversum om eerst in het Veronicapand aan de Soestdijksestraatweg en later aan de Oude Enghweg aan het blad te werken. Frank hield dat 37 jaar vol en nam pas vorig jaar als vaste vormgever afscheid. We hadden met z’n drieën in de auto de grootste lol en maakten wereldplannen! We maakten af en toe het hele blad vol en op een gegeven moment stapten we op Rob Out af met een voorstel dat hij niet kon weigeren.

We hadden net gehoord dat Rob aan ieder verkocht exemplaar van ‘ons blad’ een dubbeltje overhield. Ik schreef wel eens bijna duizend gulden in één goeie maand bij elkaar, maar ik had geen vaste deal en BMG-Ariola was m’n enige maatschappelijke houvast. Gerard Bed wilde daar sowieso weg. En bassen bij de Bintangs was niet echt een vetpot. We stapten bij Rob binnen, schoven een paar stoelen voor z’n bureau en vroegen het onbeschofte bedrag van één cent per verkocht exemplaar. Dat Rob echt een dubbeltje per blad ving heb ik nog nooit iemand horen ontkennen. Maar die ene cent voor ons drieën kon er dus niet af! Ik haakte af en ging bij BMG-Ariola zoveel verdienen dat ik het niet meer op kon maken aan lekker eten, drank en andere rock ’n roll.

Het was het einde van een prachtige tijd. Tineke, die stiekem een jointje kwam roken in ons hok boven in wat nu Hotel Laapershoek heet. Snel een aktie-nummer in elkaar draaien voor de demonstratie van 18 april ’73 op het Malieveld. Gekonkel en politiek aan wat we nog stiekemer de Enge Outweg noemden. Voor de hand liggende grap, want na het aan-land-kruipen van Veronica verhuisden de studio’s en de Stichting Top40 met de Veronica Omroep Organisatie en de meiden van Out naar de Oude Enghweg.

Op een van de eerste feestjes die ik me daar herinner zou Tom Collins de ‘toastjes’ maken. Je weet wel, die naar karton smakende beschuitachtige baksels op creditcard formaat. Melba toast dus. Iedereen vond ze geweldig. Rob maakte Tom een compliment: “Wat zit er op, tonijnsalade?” “Nee”, zei Tom, “Ik heb er blikjes Purina op gesmeerd”. Rob’s vuist schoot uit en Tom ging gestrekt… Even later werkte ook Tom Collins bij BMG-Ariola, maar dat is een heel ander verhaal.

In 1966 maakte ik voor het eerst kennis met mensen achter de luidspreker. Harry Knipschild had ‘s maandagsavonds een programma ‘Rhythm & Blues Hop’ en met de single “Said I Wasn’t Gonna Tell Nobody” onder m’n arm kwam ik in m’n hoedanigheid van Hitweek-medewerker een interview doen. Dat was in de oude studio aan de Hilversumse Zeedijk. Raar, die Zeedijk ligt in het hart van het Hilversumse winkelen en ik vroeg me toen af of het de naam Zeedijk gekregen had omdat de programma’s van onze zeezender er opgenomen werden. Ik geloof dat Stan Haag de eerste echte disc-jockey was die ik er tegen kwam. Met Tineke, Joost den Draayer, Will Luikinga, Chiel Montagne en al die andere ras-platendraaiers kwam ik pas later en soms op een heel andere manier in contact.

Zeedijk
Na m’n eerste bezoekje aan de Zeedijk werd ik bij Neerland’s oudste platenmaatschappij Negram als publiciteitsman (publiciteitsjongen klinkt zo kortebroekerig) aangenomen. Ik was net negentien, zo groen als gras, had nog nooit een meisje gekust of een biertje gedronken. De hele dag zat ik bedolven onder de muziek en, behalve muziek en het schrijven erover, was er eigenlijk niets anders dat me interesseerde. Eén van Negram’s artiesten was de door Peter ‘Kom Van Dat Dak Af’ Koelewijn geproduceerde Ronnie Schutte, die als Ronnie en de Ronnies een toptien single had met “Beestjes”.

Voor de elpee “Beestjes” had ik de hoestekst geschreven en met m’n chef Cor Aaftink organiseerden we officiële lancering voor radio en pers in Club ’67 in de Lange Leidsdwarsstraat. Het was nog in de dagen dat mijn moeder me om zes uur thuis verwachtte voor Het Warme Eten. Maar dat kwam er die dag niet van. Ik werd opgenomen in De Club van Grote Drinkers. Ronnie lustte er wel pap van. Z’n vriendinnetje Bonnie (later: St. Claire) dronk (te) stevig mee. Peter Koelewijn had een nog dorstiger keel. En dan was er DJ Rob Out, die ik vaag kende van z’n vroegere klus bij het maandblad Muziek Parade en die vervolgens één van de populairste stemmen van Radio Veronica geworden was. Er ging die avond heel veel pils en sterke drank doorheen. Cor was achteraf niet zo blij met de rekening. Maar Rob, Ronnie, Bonnie, Peter en dit jochie uit Alkmaar hadden het vreselijk naar de zin.

Kom uit de bedstee mijn liefste
Aan de bar begonnen we ‘weet je wat ik zie als ik gedronken heb?’ te lallen en andere meezingers in te zetten. Plotseling sloeg er een vonk over toen een ouderwets deuntje tot ‘Kom Uit de Bedstee, My Darling’ werd verbasterd. Rob had het hoogste woord en de luidste stem bij de door Heineken’s vocht opgezweepte samenzang. “Nondedju!,” riep Koelewijn, “Een Jezus-hit!”. Rob moest het op single zetten en toen we wat nuchterder werden met sloten Douwe Egberts koffie, werd besloten dat onder de naam Egbert Douwe zou gebeuren. En die single zou natuurlijk bij Negram uitkomen!

Ik zit nu aan de computer via YouTube van het zwart-wit promotiefilmpje met o.a. Pistolen Paultje (en is die sigarenroker niet onze Draayert Joost?) te genieten. Maar wat ik me totaal niet herinneren kan is waarom we bij Negram deze superhit misgelopen zijn… Het werd een nummer één bij aartsrivaal Phonogram, twaalf weken lang genoteerd in de Veronica Top 40… Als ik achter het telefoonnummer van ‘Peer’ Koelewijn kan komen moet ik hem daar eens stevig over aan de tand voelen…
“Kom Uit de Bedstee” was m’n eerste ervaring met Rob Out. Er volgde nog veel meer…

Evert Wilbrink

PS: “Kom Uit De Bedstee” van Egbert Douwe haalde op 23 maart 1968 de eerste plaats in de vaderlandse Top40.

Lex Harding zet in de zomer van 1992 in Countdowns Studio Concordia de apparatuur klaar voor een nieuwe zender. Pal naast de videorecorders die de non-stop muziek voor Sky Radio afspelen, richt hij een studiootje in. Het is zogenaamd voor een tweede radiostation van Sky Radio. Maar de dj’s van Harding lopen er vast warm tot de licenties eind dat jaar rond zijn. Eerst wil hij dat station in oprichting nog Radio Veronica noemen, wat formeel had gekund. Het blijkt namelijk dat de naam Veronica gekocht kan worden, alleen de rechten op het Veronica-logo waren vastgelegd. Die strijd wil hij niet aangaan en de zender begint vast onder de werknaam HitRadio. Tijdens een brainstorm in Benidorm worden op bierviltjes tientallen namen geschreven. Uiteindelijk valt de keuze op een heel nostalgische naam: Radio 538. Dat 538 verwijst naar de middengolfstek waar zeezender Radio Veronica de laatste twee jaar op had uitgezonden (‘Radio 538 – op volle kracht’). Harding: ‘Voor ons een heel belangrijke naam om aan te geven dat wij verder gingen waar Veronica ermee ophield. Joop van der Reijden had namelijk gezegd dat Veronica definitief niet commercieel zou gaan. Ik vond dan ook maar dat Veronica ermee moest ophouden. Wij zijn met 538 verder gegaan waar Veronica ermee stopte. Natuurlijk heeft het jonge publiek geen idee waar die naam naar verwijst. Geen probleem. Uiteindelijk bleek gewoon dat de dj’s de naam lekker uit hun bek konden krijgen.’ Op 11 december 1992 wordt de nieuwe naam ingevoerd en beginnen de gepresenteerde programma’s op de kabel. Tijdens het openingsfeestje komt oud-Veronica-baas Bull Verweij langs om het officiële startsein te geven. Ome Bull zou later nog diverse malen worden ingevlogen om hergeboorten van Veronica in te leiden.

Van Veronica heeft Lex een aantal gezichtsbepalende dj’s meegenomen. Daar is Erik de Zwart, die de Top 40 blijft presenteren en vrijdagnacht met Cees Schilperoort spelletjes doet. De Zwart zou drie jaar later de dagelijkse leiding van Lex overnemen. Er zijn meer typische Veronica-programma’s te horen op 538. Will Luikinga gaat weer dagelijks het Postcode Spel spelen tijdens de lunch. Wessel van Diepen komt ook in Bussum te werken op de kersverse hitzender. Net als de nog relatief onbekende Michael Pilarczyk, die van Veronica naar de nieuwe concurrent komt. In het eerste dj-team zitten ook nog Soul-Show-held van de TROS Ferry Maat en de van de AVRO afkomstige Rick van Velthuysen. Corné Klijn is een nieuwe dj die het team komt versterken en een heel jonge, onervaren Ruud de Wild mag de telefoon opnemen in de studio. De zender kent een typisch Veronica-geluid maar heeft door het verstopte plekje op de kabel wel moeite om de aanloopperiode door te komen. Harding: ‘Het was vreselijk hard werken en ontzettend moeilijk. Maar toch konden we na twee jaar al winst maken. Fantastisch!’ Het ego van Erik de Zwart krijgt een flinke deuk: ‘Het was heel erg wennen. Ik was toch een miljoenenpubliek gewend, ook op de tv. Nu moest je uitleggen waar je werkte en hoe dat te ontvangen was.’ Uiteindelijk weet de zender in 1995 een FM-frequentie te bemachtigen en begint de opmars van de jongerenzender. Slim politiek manoeuvreren, veel Veronicaans geblaat in de media van vooral Erik de Zwart en handige marketing tekenen het succes. Ook protestacties als er geen frequentie wordt toegekend aan 538 tonen de typische signatuur van de immer miskende en tegengewerkte Veronica-voorman Lex Harding.

Het blijft een gevecht tegen het establishment. Boosheid blijft een voorname drijfveer. Natuurlijk is er bovenal een goede, heldere programmering met grote, succesvolle namen die een hit maken van 538. In 2004 is Radio 538 voor het eerst de grootste radiozender van het land. Lex Harding heeft daarmee bewezen een neus te hebben voor wat jongeren willen horen. Hij heeft bewezen te snappen hoe radio moet klinken. Zijn ideaal heeft hij na zeventien jaar noodgedwongen afwachten weer in de praktijk kunnen brengen. Een dagelijks horizontaal geprogrammeerd station met veel hits en een jonge uitstraling. Hij heeft het met Radio 538 een tweede keer gelapt en zou later zelfs met de oprichting van clipzender The Music Factory voor een derde maal bewijzen het kunstje meer dan te beheersen. Opvallendste afwezige op het versgestarte Radio 538 is Jeroen van Inkel. Harding vraagt hem wel degelijk mee, maar de VOO trekt de portemonnee om de exodus aan gevestigde namen van Veronica te stoppen. Harding: ‘Van Inkel kreeg een bedrag aangeboden waar hij geen nee tegen kon zeggen. Jarenlang heb ik me bij Veronica te pletter gewerkt om zulke excessen te voorkomen. Dit wordt allemaal betaald van gemeenschapsgeld. Naar verluidt kreeg Van Inkel het toen hoge bedrag van vierhonderdduizend gulden, Curry zelfs twee miljoen voor drie jaar radio en tv maken.’ Nieuwslijn-radiojournalist Allard Berends is de nieuwe radiobaas bij Veronica. Hij zegt dat hij de portemonnee wel moest trekken. In de Volkskrant van 28 november 1992 legt hij uit: ‘Harding kwam naar me toe en zei: ‘Ik pluk jou helemaal kaal!’ Hij wist wat iedereen verdiende en deed ze een aanbod.’ Harding ontkent de aantijging. ‘Ik heb niemand meer betaald dan ze bij Veronica verdienden. De mensen die geloofden in het avontuur en het idealisme wat er bij sommige mensen gewoon inzat, díe mensen kwamen mee.’

Berends nu: ‘Ik moest Van Inkel wel binnenhouden, iedereen was weggegaan. We boden een bedrag wat toen normaal was voor de top van de tv-wereld. De prijsslag op de diskjockeymarkt is daar ontstaan. Willem Dubois werd manager van de dj’s. Plots moest je met hem in plaats van met de dj’s praten. Waar je vroeger voor 3500 gulden per maand een diskjockey betaalde, hield je ze echt niet meer binnen.’ Jeroen van Inkel weet nog hoe het ging: ‘Adam Curry heeft me op Willem Dubois gewezen. Hij zei: ‘Het kan niet zijn dat de beste diskjockey van Nederland zo weinig verdient als jij.’ Willem bood aan alle zaken voor niets te doen totdat ik meer dan honderdvijftigduizend gulden per jaar zou gaan verdienen. Dan zou hij tien procent pakken van wat ik verdiende. Alle gesprekken, het factureren, de hele teringzooi heeft hij van me overgenomen. Dat heeft zo’n twee jaar geduurd en toen werd hij officieel mijn manager. Lex heeft altijd geweigerd met managers te praten. Een dikjockey kon hij wel inpakken.’ Maar ja, Lex Harding was naar 538 gegaan. Dus praatte Allard Berends wel met de manager die hij nog vele malen daarna zou spreken.

Waarom is Van Inkel niet voor een horizontaal hitstation gegaan, toch ook zijn uiteindelijke doel? ‘Ik heb altijd tegen Lex gezegd: ‘Het is de moeilijkste keuze van mijn leven. Het is te gek wat jullie gaan doen, maar jullie hebben geen etherfrequentie. Als ik geen aardse zender heb, ga ik dood. Als ik gedreven was geweest door zakelijke motieven, had ik het wel moeten doen. Maar ik zag meer heil in een commercieel Veronica. Allard Berends en Joop van der Reijden hebben me gezegd dat ze commercieel wilden gaan, dat heeft me er doorheen gesleept. Ik kreeg een dagelijks uurtje op Hilversum 3 en een show op zaterdag. Daarnaast mocht ik proberen of ik chefje kon spelen, een andere kant van mij ontwikkelen. Toch dacht ik wel eens: Waar moet het met ons heen? Maar ik troostte me met de gedachte dat het tijdelijk was. Straks worden we commercieel en krijgen we een etherfrequentie en gaan we kont schoppen!’ Lex Harding vindt het bijzonder vervelend dat zijn oogappel niet blind met hem meegaat. Harding: ‘Ik hou er niet van als mensen het team verlaten. Je doet mee of niet.’ Van Inkel doet niet mee.

Ook Adam Curry tekent bij Veronica. Nou was dat niet zo’n gemis voor 538. Adam woont en werkt dan al jaren in Amerika en maakt alleen één uurtje radio in zijn eigen huis en stuurt dat DAT-bandje op naar Hilversum. Het programma met housemuziek en af en toe een opmerking van Adam heet Rave Radio. Het is wel een heel duur DAT-bandje. Curry is daarmee de best betaalde dj bij Veronica terwijl hij de minste zendtijd vulde. Bovendien programmeert Veronica het op de zaterdagavond en krijgen niet veel luisteraars het programma mee. Maar voor het imago van de club is het goed en het communiceert fijn. ‘Curry en Van Inkel blijven bij Veronica’… Een marketinggeintje dat in 2004 nog eens van stal gehaald zou worden… Van de Volle Vrijdag naar de Zinderende Zaterdag Radio 3 is eindelijk wakker geworden door de oprukkende concurrentie. De verschillende omroepen zien in dat er voortaan horizontaal geprogrammeerd moet worden. Er komt een zendercoördinator die het zenderbelang moet gaan bewaken. Tot oktober 1992 heeft elke omroep zijn eigen uitzenddag. Veronica zit daar vanaf het begin op vrijdag (‘Een Volle Vrijdag lang’), de laatste vrijdag is op 2 oktober 1992. Omdat het succes van Veronica niet te ontkennen valt en het wel belangrijk gevonden wordt Veronica binnen het bestel te houden, krijgt de omroep ook in het nieuwe schema een vaste, eigen dag.

De zaterdag is voortaan voor Veronica, de TROS krijgt de zondag. De zaterdag kent echter veel minder luisteraars dan een doordeweekse vrijdag, dus het wordt niet echt als een promotie gezien. Van Inkel: ‘We zijn naar die zaterdag ge-moved. We wisten dat we minder luisteraars zouden krijgen maar we wilden toch ergens ons eigen ding blijven doen.’ Veel belangrijker is dat er nu doordeweeks horizontaal geprogrammeerd gaat worden. Hierdoor krijgt Veronica voor het eerst sinds 1974 weer een dagelijks programma. Het wordt Rinkeldekinkel met Jeroen van Inkel. De dj kijkt erop terug: ‘Ja, dat was te gek. Hoewel ik niet begreep waarom wij maar één uurtje kregen en de NCRV met de Magic Friends twee uur. Sjors Fröhlich op Radio 3, duh.’ In het Veronica Magazine wordt er nog een positieve draai aan gegeven: ‘Al met al kunnen we concluderen dat Veronica er in het Hilversumse schema helemaal niet slecht uitspringt. Het radioluisteren, met name in het weekend, zal er niet onplezieriger van worden.’ ‘Helemaal niet slecht’ en ‘niet onplezierig’, dat is toch heel andere taal dan Veronica vroeger gebruikte. De horizontalisering en gezamenlijke afspraken hebben ook nadelen. In het Magazine wordt nog gehoopt: ‘…Er is een grote kans dat Veronica’s Alarmschijf dé schijf van Radio 3 wordt.

Je kunt wel zeggen dat Veronica haar stempel drukt op de Nederlandse radioprogrammering.’ Maar dat is niet uitgekomen, weet Van Inkel nog. ‘De horizontalisering was uiteindelijk goed voor Radio 3, iedereen wist ook dat het de enige manier was om het te doen. Maar uiteindelijk help je je eigen winkeltje ook om zeep. Zo kwam er de Megahit en moesten wij de Alarmschijf afschaffen. Hallo, we waren de radioclub die had aangetoond de beste neus voor hits te hebben, we kozen alle geslaagde Alarmschijven. Maar nee, bij de Megahit kreeg elke omroep één stem en daar kwamen me toch een absurde keuzes en compromissen uit. Dat heeft me echt gefrustreerd. Als je die kennis al in huis hebt, ga je dat toch niet opnieuw uitvinden.’ Maar Van Inkel krijgt genoeg te doen, want naast een dagelijks programma wordt hij ook gepromoveerd tot coördinator van Veronica Radio 2 én 3. ‘Ik ben er vol enthousiasme ingedoken maar beleidszaken zijn niet aan mij besteed. Als je met open vizier de vergadering inging om met z’n allen iets leuks te doen, kwam me daar toch een draak van een compromis uit voort. Ik heb dat twee jaar volgehouden en toen was ik er helemaal klaar mee. Zat ik op kantoor declaraties na te kijken en te ouwehoeren over waarom Ad Bouman niet voor de zesde keer dat jaar op vakantie kon gaan. Dan was het kwart voor vier en had ik nog niets gedaan voor de middagshow.’ Van Inkel heeft nóg een belangrijke klus bij de start van zijn nieuwe baan. Hij moet de gaten opvullen die de vertrekkende dj’s achterlaten. Op zaterdag 31 oktober 1992 vertrekken namelijk Erik de Zwart, Wessel van Diepen en Michael Pilarczyk naar 538. Die dag zijn ze voor het laatst bij Veronica op 3 te horen. Ze nemen afscheid met het cynische liedje ‘Veronica sorry’, met de zinsnede Veronica sorry, en we zien wel wie er het laatste lacht, Veronica sorry, maar we doen dat liever bij 538. Dit liedje is tevens de allereerste plaat die op Radio 538 wordt gedraaid. Rob Stenders keert weer terug op het Veronica-nest na zijn avonturen bij het geflopte Power FM. Stenders gaat Goud van Oud presenteren. Edwin Evers promoveert en krijgt de uren van Wessel van Diepen. En nieuwe naam, Gijs Staverman is de opvolger van Erik de Zwart als presentator van de Top 40. Staverman, dan nog met een lange paardenstaart getooid, gaat tevens programma’s op tv presenteren.

‘Herinnert u zich deze nog?’ (c) Arjan Snijders