Veronica Story

Van rustige boemeltjes tot supersnelle treinen: dat zijn de ijzeren paarden die in november 1982 een anderhalf uur over het scherm denderen, in een programma over railvervoer met als titel “Het ijzeren paard”. Het veronicateam gaat met een Orient Express, met een Train Grande Vitesse door Frankrijk met een snelheid van 280 kilometer, ze volgen een werkdag van een machinist en een familie die de auto-slaaptrein neemt.

Er was eens een man die hijgend het station Schagen binnen rende en aan een op het perron wachtende Westfriese boer vroeg of de trein naar Amsterdam er al snel aan zou komen. Als antwoord krijgt hij: Ik zou het wel denken, want de rails leggen dr al… En zo is het. De meeste landen van de wereld zijn met hun buren verbonden dankzij de spoorwegen. En de ijzeren paarden zoals ze in het begin worden genoemd, kenden vanaf de eerste dag hun bewonderaars. Mensen die van treinen hun hobby maken, de modelbouwers, maar ook de treinofielen die zich interesseren voor alles wat maar met sporen te maken heeft. Ze sparen zich suf voor een reis naar Zimbabwe omdat daar de mooiste treinen te vinden zijn, ze hangen met gevaar voor eigen leven uit de ramen van treinen in India om het geluid op hun cassetterecorder te krijgen. In Nederland zelf hebben we in Utrecht het Nederlandse spoorwegmuseum.

Het ijzeren paard is een afsluiting van programma’s over het vervoer. Hiervoor hebben ze items als de luchtvaart, de binnenscheepvaart, de vlam in de pijp en nu treinen.

In het programma is er veel aandacht voor de Oriënt Express, een trein die rijdt tussen Londen en Venetië. Verder is er de kantelbak van de Engelsen die een trein hebben gemaakt waarbij de onderste helft op de rails blijft lopen en de bovenbouw dat die gaat kantelen, wat een blamage oplevert van de eerste orde tijdens de eerste persdag. Andere onderwerpen die aan de orde komen zijn de Japanse monorail waarbij de plannen worden getoond voor de tunneltrein van Los Angeles naar New York. Een Nederlandse machinist wordt gevolgd tijdens zijn werkdag waarbij hij vertelt over de vele bijna-ongelukken op bewaakte en onbewaakte overgangen. Als laatst een familie die al tien jaar met grote tevredenheid de autoslaaptrein gebruikt voor vakanties.