Stenders en van Inkel
Na 3 jaar Curry & van Inkel moet Jeroen op zoek naar een ‘vervanger’ voor Adam Curry die naar z’n geboorteland Amerika terugkeert om er voor MTV te gaan werken. Een vervanger vinden voor iemand die onvervangbaar is lijkt een onmogelijke opdracht. Geen vervanger maar wel een waardige opvolger wordt gevonden in de persoon van Rob Stenders.
De eerste aflevering van hun duo-programma zou uitgezonden worden op 30 oktober 1987 maar wordt uiteindelijk 7 december 1987. Initeel wordt voor hun programma voorzichtig de oude formule van Bart & De Zwart opnieuw bovengehaald. Jeroen neemt het eerste anderhalf uur voor zijn rekening en Rob doet de rest van de show. Al snel blijkt dat beide heren een uniek duo vormen. Vanaf 19 februari 1988 wordt de show dan ook officieel omgedoopt tot Stenders & van Inkel. Vanaf dat moment maken Jeroen van Inkel en Rob Stenders 4 jaar lang de beruchtste radioshow van de Nederlandse radio. Stenders & van Inkel werd een fenomeen net zoals Curry & van Inkel dat was, zij het op geheel eigen wijze.
Eén van de vaste items in de show is de ‘Irri Top 10′. Een hitparade van de meest irritante persoonlijkheden van de afgelopen week. De lijst wordt wekelijks samengesteld door de luisteraars van Stenders & van Inkel op Radio 3 en de kijkers van Stenders & van Inkel’s Teletekst. Bovendien bestaat er een select, geheim genootschap van ‘regelmatig geïrriteerde personen’ die hun bijdragen aan de lijst leveren.
Tijdens de laatste uitzending van Rob en Jeroen van 1989 werd er zelfs een heuse Irri-award uitgereikt. De verrassing was groot voor de moeder van VARA-deejay Hans Schiffers toen zij tijdens de uitzending deze (niet zo fel begeerde) award in ontvangst mochten nemen. Candy Dulfer kreeg weliswaar de Helden Award, omdat de luisteraars van het programma haar prestaties het meest tot de verbeelding vonden spreken. De moeder van Hans Schiffers werd uitgeroepen tot ‘de meest irritante persoonlijkheid’ van het afgelopen jaar. Ondanks het feit dat die laatste ‘award’ niet zo vrolijk is konden mevrouw Schiffers en zoon Hans er best om lachen. De awards werden uitgereikt door Erik De Zwart in het bijzijn van Rob en Jeroen.
De MiniMix van Ben Liebrand
Het mixfenomeen Ben Liebrand maakte z’n intrede reeds tijdens het programma Curry & van Inkel. Ook bij Stenders & van Inkel kunnen we elke week genieten van een een klein meesterstukje van de mixmaster. Liebrand’s minimix komt traditiegetrouw ook bij Stenders & van Inkel langs om ‘2 platen over 9′.
In 1990 konden luisteraars hun eigen mix insturen naar Club Veronica voor de Stenders & van Inkel Mix Contest. Wie won werd gedraaid tijdens de show en beoordeeld door Ben Liebrand.
Rob Stenders
Al op 6-jarige leeftijd wil Rob Zieltjens niets anders dan radio maken. Zijn eerste singletje is Funny Funny (1971) van The Sweet. Dertien jaar later is hij diskjockey bij de VARA. Intussen is hij werkzaam geweest bij lokale en Belgische radiostations. Bij de VARA presenteert hij onder meer VARA’s Verrukkelijke 15, de hitlijst van de omroep.
Drie jaar later, in 1987, maakt hij de overstap naar Veronica. Omwille van het roemrijke verleden wordt dit bolwerk (ook door Stenders) beschouwd als het mekka van radiominnend Nederland. Hij presenteert het programma D’Rob of d’r onder en vormt samen met Jeroen van Inkel een duo in het vrijdagavondprogramma Stenders en Van Inkel. Hij vervangt hiermee Adam Curry die vertrekt naar de Verenigde Staten. In de vier jaar tussen najaar 1987 en september 1991 groeit Stenders uit tot een van de toonaangevende diskjockeys van Nederland.
Stenders over van Inkel
Rob Stenders wist over Jeroen dit fijne stukje te schrijven ter gelegenheid van de release van de CD van Inkel’s Choice in 1993:
“Popradio is altijd een veelbesproken medium geweest. Voor de één staat dat gelijk aan gillende gitaren en nog harder schreeuwende onbenullen er doorheen. Voor de ander is het een dagelijks arbeidsvitamientje. Een lekker muzikaal behangetje waar af en toe iemand gezellig doorheen kwettert.
Er bestaat ook nog een groep mensen voor wie het allemaal wat meer betekent. Zij snappen de code van hun favoriete disc-jockey en laten zich meeslepen door de stemming die hij/zij weet te creëren. Wat voor de oppervlakkige luisteraar een gewone stemverheffing is kan door de ‘ingewijde’ vertaald worden in alles wat het begrip fantasierijk is.
De goeie disc-jockey groeit mee in alle levensfasen die door luisteraars worden doorlopen. Je wordt door hem/haar gekieteld in de onderbuik bij een hevige aanval van verliefdheid, brengt je in de juiste stemming voor de oerwoudwip, is de cleanex voor hard times en slaat je vijand met een flinke headbang om de oren.
De herkenning speelt een belangrijke rol tussen de bespeler van dit medium en de ontvanger. Als je die band hebt met mensen en daarnaast ook de ondiepe luisteraar kan bevredigen, ben je een hele grote.
Zo kom ik eigenlijk bij de man die popradio in de jaren ‘80/’90 een facelift gaf. Hij vernieuwde de vormgeving en voldoet cum laude aan alle bovengenoemde toelatingseisen voor het DJ gilde. Muziek is natuurlijk een belangrijk instrument bij het maken van popradio. Het is de kunst van het programmeren om aan een muzikaal vlechtwerk een eigen identiteit te ontlenen. Tussen al het normale hitwerk zitten vaak wat meer obscure tracks die het programma meer waarde geven. Als die platen regelmatig in bijvoorbeeld Rinkeldekinkel terugkeren is de Inkelplaat geboren.
Veel van die persoonlijke noten zijn vaak moeilijk te vinden, zeker op CD. Ze worden wel fanatiek gezocht door een grote groep mensen. Hoog tijd dus voor ‘Van Inkel’s Choice’.
Bij de samenstelling van de programmafragmenten is een betrekkelijk willekeurige trap tegen de archiefkast ‘programma’s boven de 8′ (Jeroen z’n rapportcijfer voor z’n eigen shows) gegeven. Hetzelfde zorgvuldige criterium is gehanteerd bij het selecteren van de typische Inkelhits. Dat maakt het overzicht weliswaar (nog?) niet compleet, maar wel zeer de moeite waard.
Luister en ontdek dat de titels die je op het eerste oor misschien niet zoveel zeggen bij de eerste toon al een hoog ‘oh ja’-gehalte hebben. ‘Was dat niet de plaat die van Inkel draaide toen … ”
Zelf heb ik die stippellijn ook regelmatig mogen invullen. Bijvoorbeeld bij “take me home tonight” van Eddie Money. Bij die plaat heb ik Sipie Walraven een huwelijksaanzoek gedaan. Spoorslags vertrok ze bij Veronica om een iets te knappe zanger aan de haak te slaan die ooit wel eens een goed boek las. Verder heeft van schrik ook wat kroost bij elkaar gebaard en is ze een gezond natuurmens geworden. (Klazien Jr.).
“WOLD” van Harry Chapin (eindelijk op CD) over een DJ met wie het allemaal wat minder gaat. Ik weet zeker dat elke platenruiter ter wereld deze tekst wel eens in een nachtmerrie is tegengekomen. Bij ‘Wildfire’ van Michael Murphy wilde ik het lulijzer aan de wilgen hangen na een niet te evenaren aankondiging. Op virtuoze wijze werd het mooiste piano intro allertijden verbaal eigen gemaakt door de Inkelbaas. Het samenspel van de juist gekozen woorden, de stem en dit intro bezorgde mij radio met en een minderwaardigheidscomplex.
Als de CD inlay aan elkaar vastgeplakt zit wegens een te hoog slijmpercentage, bedenk dan dat ik tegenwoordig U tegen Jeroen zeg, met 2 woorden spreek, op de liefdesbaby pas en haar luiers verschoon als Sandra en echtgenoot op stap willen, een huichelachtige grimas op mijn gelaat heb als hij voorbijkomt, eetafspraken met Jeroen via z’n secretaresse regel en met de kantoordeur wagenwijd open de hele dag deze CD afspeel. Hij is tegenwoordig namelijk baasje. Way to go pal en dat je ook nog de choice van the new generation moge worden.
Je maat Rob Stenders.
Exit Stenders
Rob besluit in augustus 1991 Veronica in te ruilen voor Power FM dat van start gaat via de kabel. De laatste uitzending van Stenders & van Inkel is te horen op 30 augustus 1991.
Countdown
Bekijk hier een fragment van Countdown
Met ingang van het winterseizoen van 1979 het Veronica’s popprogramma COUNTDOWN elke veertien dagen op het scherm met een extra lange live-special. Met de nadruk op live want COUNTDOWN brengt alleen nog maar live concerten en geen playback meer. “In de praktijk blijkt dat levende muziek het beste over komt via televisie” aldus samensteller Lex Harding, die tevens aankondigt dat we specials van o.a. SOLUTION,STATUS QUO, THE COMMODORES, NINA HAGEN, IAN DURY, ABBA, TODD RUNDGREN, EDDIE MONEY, GARY WRIGHT, FRANKI VALLI, DIRE STRAITS, VAN HALEN, VITESSE, THE POLICE en vele anderen kunnen verwachten. Naast de special natuurlijk in elke COUNTDOWN ook een blik op de Top 40, het actuele popjournaal en zo af en toe een extra Gouwe Ouwe. Absolute klapper was het gezamenlijke concert van THE POLICE en VITESSE dat Veronica 7 september j.l. in de Vliegermolen te Voorburg opnam, waar we het nieuwe seizoen dan ook heel energiek mee zullen openen. Uitzending: THE POLICE: 3 oktober 1979, VITESSE: 24 oktober 1979.
Een georganiseerde chaos. Aan de ene kant van de ruimte een bar, aan de overkant een podium. En in de ruimte daartussen honderd trendy geklede en gekapte bezoekers. Glazen bier, wijn, melk, cola en camera’s. De aanwezigen drinken en praten. Over een nieuw café, vervelende leraren op school, die ene kanjer die net voorbij loopt. Plotseling vallen de gesprekken stil. Donna Summer komt op. “I wanna have dinner with Gershwin”. Het is gezellig op dinsdagavond. Countdown wordt opgenomen. In precies die sfeer die eindredacteur Lex Harding zich zo’n vier jaar geleden voorstelde bij de presentatie van “Countdown nieuwe stijl”. Het moet een kruising worden tussen een rommelige jongenskamer en een jeugdhonk”, liet hij toen weten. Jij lijkt geslaagd te zijn in die opzet. Tevreden dus? Ja. Toch ondergaat Countdown binnenkort weer een facelift. “We willen namelijk geen trends volgen, maar zelf trendsettend zijn”, aldus producent Rob de Boer. In het vervolg worden niet alleen podium en publiek in beeld gebracht, zoals tegenwoordig bij zoveel popprogramma’s, maar krijgen we ook de achterkant van Countdown, het backstage-gedeelte dus, te zien.
Het is de zoveelste verandering die het programma ondergaat sinds er vanaf 1978 popprogramma’s onder de naam Countdown worden uitgezonden. Daarvoor maakte popmuziek wel deel uit van het Veronica programma-aanbod, maar dat mag eigenlijk geen naam hebben. Letterlijk. In 1976 wordt de popmuziek op Veronica tv simpelweg aangeduid met Nederlandse Top 5 of Popjournaal. Het eerste programma dat de naam Countdown draagt, wordt in december ’76 uitgezonden en gaat over de luchtvaart. Het programma wordt geladeerd met nummers uit de Top 40, zogeheten “muzikale hoogvliegers”. Een en ander lijkt op die manier aardig bij elkaar te passen en de naam Countdown kiest men, omdat die term zowel op de luchtvaart als op de hitlijsten van toepassing is.
De naam is er dan dus al. Nu nog een popprogramma. Maar wat voor een? Want Toppop is het Popprogramma, “daar kon je niet aankomen, dat was een onaantastbaar bolwerk. En zij werkten al de hitlijsten af, dus wij moesten wat anders,” herinnert Harding zich. De ingrediënten van de eerste versie van Countdown: de alarmschijf, popnieuws en korte live specials. “Wij kozen daarmee indertijd bewust voor een tweede plaats na Toppop. Maar dat is wat anders uitgepakt.”
“Op een gegeven moment zijn we die specials zelf gaan opnemen, dat was uniek. Nu zou dat niet meer mogelijk zijn, maar toen kwamen die artiesten dolgraag. Wij huurden een zaal, lieten toen nog redelijk onbekende bands als The Police, Blondie, The Cure komen en registreerden het optreden. We hielden daar soms geld aan over, want het publiek betaalde toegang en de bands eisten geen hoge bedragen. Zij zagen het als promotie. Je was dan klaar voor 9.000 gulden. Tegenwoordig (1987) ben je voor zoiets 90.000 gulden kwijt. Wij hebben zo aan de wieg gestaan van vele groepen.” Een mooi voorbeeld is Meatloaf. Zijn plaat “Pradise by the Dashboardlight” is in 1978 al een half jaar uit. Maar omdat “Hivlersum” deze plaat toch als iets te heavy beschouwt, gebeurt er weinig mee. Maar op een woensdagavond – aan de andere kant is een voetbalwedstrijd – durven de Countdowners het aan een special rond hem uit te zenden. Per sot van rekening zal er toch bijna niemand kijken. “Maar net in de rust van die wedstrijd, juist toen iedereen omschakelde, zonden wij de bewuste single uit.” Het gevolg: geen schandaal, maar een mega-hit. Wat Lex Harding betreft kan die uitzending worden bijgeschreven in de annalen onder het hoofdstuk “Hoogtepunten”.
Dieptepunten zijn er ook; vertrekkende presentatoren (Erik de Zwart, Adam Curry) behoren bijvoorbeeld tot die categorie. “Aan de ene kant kun je het zien als een uitdaging om weer een ander te vinden, maar toch is het zonde. Je haalt iemand van de straat, gaat ermee werken en bouwt iets op in de loop der jaren. En iemand anders plukt daar de vruchten van. Ik vind dat je dat wel dieptepunten kunt noemen.”
Dat probleem kent men in de beginjaren niet. Er is dan geen presentator, maar er wordt gewerkt met een voice-over van Lex Harding. Totdat in 1983 “Countdown nieuwe stijl” wordt geïntroduceerd. Dat moest worden: “een popprogramma zoals dat hoort te zijn. Met de allerbeste muziek. En met een leuke jongen die het presenteert.” Lex Harding ziet zichzelf “na een paar schuchtere pogingen” niet als de aangewezen persoon. Maar Erik de Zwart denkt dat wel te zijn. Op 8 mei 1983 kondigt omroepster Leonie Sazias het programma als volgt aan: “ (…) Countdown dat in een nieuw jasje is gestoken en gepresenteerd wordt door Erik de Zwart”. Als hij een jaar later Veronica en dus ook Countdown verlaat, worden postzakken vol brieven van treurende fans bezorgd. Over zijn opvolger, inderdaad, Adam Curry, is men bepaald nog niet enthousiast. Curry ook niet echt, overigens. Navraag leert dat hij zijn debuut op 13 mei 1984 ziet als “veelbelovende troep”. Maar hij leert snel. Als hij het na ruim drie jaar voor gezien houdt, maakt de PTT weer overuren. Inmiddels verzorgt Erik de Zwart de internationale uitzendingen en neemt Simone Walraven de honneurs in Nederland waar. Het eerste meisje. Ze heeft er zin in: “meisjes en vrouwen gaan in de popmuziek een steeds belangrijker rol spelen. Madonna, Wendy & Lisa, Bananarama. Ik wil bewijzen dat het in de presentatie ook kan. En dat dat helemaal niet truttig hoeft te zijn. Of saai.”
In de loop der jaren volgen presentatoren elkaar op. Ook de formule wordt regelmatig bijgesteld en spelletjes als “Ratrace” en “Countdown komt naar je toe” komen en gaan. En geregeld wisselen de locaties. Eerst wordt Countdown opgenomen in de studio’s op het NOS-complex in Hilversum. Daarna in Studio B en nu in studio Concordia, beide in Bussum. Over het ovoredel van een eigen studio merkte producer Peter Adrichem al eens op: “Iedereen in dit gebouw heeft met Countdown te maken. Bij de NOS zit je in de foyer naast iemand met een afgezakt gezicht, omdat die al twee dagen gewerkt heeft. Of je zit naast iemand die bezig is met iets wat hij helemaal niet leuk vindt. Je hebt hier met 100% gemotiveerde mensen te maken. Dat merk je aan het programma. Eens brachten The Cure en Bananarama onafhankelijk van elkaar twee liedjes. Maar omdat de sfeer zo goed was, zijn die twee groepen samen het podium opgegaan. Dat is nog nooit voorgekomen. Dat gebeurt dus wel bij Countdown!” Wat er ook wordt bijgesteld aan Countdown, het idee erachter blijft hetzelfde: een popprogramma waarin je jezelf kunt herkennen. De kijkers “mogen” niet veel ouder zijn dan in de twintig. “Als mensen ouder zijn”, zo verkondigt Harding al jaren “en toch graag naar Countdown kijken, dan zijn we niet op de goede weg.”
Dan doet de mogelijkheid zich voor Countdown internationaal te gaan uitzenden. Zes dagen per week. Dat kan niet door Veronica worden gedaan, want alles wat Veronica verkoopt, moet volgens de Nederlandse mediawet eerst door de omroep zelf worden uitgezonden. Of Veronica moet van plan zijn het uit te zenden. Dan kan niet en daarom besluit Rob de Boer – hij is al vanaf het prille begin bij Countdown betrokken – in 1986 voor zichzelf te beginnen. Countdown wordt een Rob de Boer production. Het internationale werk brengt een aantal voordelen met zich mee. Zo wordt het voor artiesten aantrekkelijker om te komen, want wie Usuum bezoekt, bezoekt bij wijze van spreken in een klap de hele wereld. Met als gevolg dat het Countdownteam het afgelopen jaar (1986) Hot Shots als Mick Jagger, George Michael, Tina Turner en David Bowie mocht ontvangen. De hele wereld ziet Countdown. En dus ook de artiesten. Dat dat ook zo z’n voordelen heeft, illustreert opnameleider Frank Timmer met een voorbeeld: “Onlangs hadden we de Johnny Hates Jazz. Die kongesn kijken thuis dagelijks naar Countdown. Die kennen het programma dus. Weten wat zij doen en bemoeien zich daarom nergens mee. Zeuren niet over het licht en de camera’s. Gewoon omdat ze weten dat wat wij doen oke is.”
Lex Harding over de aanpassingen: “Je moet je dat als volgt voorstellen: In het begin vertelden we bijvoorbeeld dat Mick Jagger in het water was gevallen. Dat was het nieuws. En we brachten een foto met het hoofd van Mick Jagger in beeld. Dat zou nu absoluut niet meer kunnen. Je zou nu op z’n minst beelden moeten hebben van het moment waarop hij in het water valt. Het publiek is verwend. Door de clips en door de grote hoeveelheid popprogramma’s. Vroeger had je alleen Toppop op tv, nu heb je MTV, Toppop, Popformule en ga zo maar door.” Het antwoord op de vraag waarom er dan toch voornamelijk naar Countdown wordt gekeken, is afkomstig van Erik de Zwart, die behalve Countdown ook TROS Popformule heeft gedaan: “Andere programma’s worden gemaakt om de kijkcijfers en andere minder goede redenen. Terwijl Countdown wordt gemaakt door mensen die van popmuziek houden. En dat uit zich in het feit dat niet alleen de Top 10 wordt gedraaid. Ook minder bekende acts krijgen een kans.” Een en ander valt in de smaak. Countdown kan nog groter worden. Zo wordt de naam Countdown in licentie gegeven om de Countdown-feeling overal door te voeren. Inmiddels waren Countdown schoolspullen verkrijgbaar. Nu liggen Countdown jeans & casuals, cosmetica, magazine, cd’s, lp’s in de winkel. Met Countdown reizen kun je al op wintersport (meer Countdown goodies).
Waar ter wereld je ook bent, (bijna) overal kun je Countdown op tv zien. Naast Nederland, zijn dat Belgie, Denemarken, Finland, Frankrijk, Ierland, Israel, Italie, Japan, Luxemburg, Noorwegen, Oostenrijk, Portugal, Singapore, Spanje, Engeland, West-Duitsland, Ijsland, Zweden en Zwitserland. Het totaal aantal tv-aansluitingen in 1987 dat Countdown kan ontvangen is een slordige 15 miljoen.
Erik de Zwart
Erik de Zwart (Amsterdam, 16 juni 1957) is er vroeg bij. Al op zijn vijftiende verzorgt hij zijn eigen drive-in show op scholen, in clubs en buurthuizen. Na twee jaar oefenen bij de ziekenomroep van de VU richt de 21-jarige De Zwart samen met Ruud Hendriks de eerste kabelpiraat van Nederland op: Radio Unique. Het tweetal mag enkele maanden voor zeezender Caroline aan de slag (Erik onder de naam ‘Paul de Wit’) waarna De Zwart wordt opgemerkt door Radio Veronica. Na een woelige periode van piraterij begint hij in 1980 met Veronica’s Muziek voor Miljoenen op Radio 4.
Een jaar later volgt zijn tv-debuut – eerst als presentator van Nederland Muziekland, later van het legendarische Countdown. Postzakken vol brieven van treurende fans worden bezorgd wanneer De Zwart, na één jaar Countdown, in mei 1984 vertrekt naar de TROS om daar Popformule te presenteren. Na twee jaar is de diskjockey echter alweer terug bij Veronica. Deze keer doet hij de internationale uitzendingen van Countdown en begint hij met het programma waarop hij zozeer zijn stempel zou drukken, eerst op de radio en later op TMF: de Nederlandse Top 40.
Na twaalf jaar Veronica in het publieke bestel kiest De Zwart in 1992 voor het commerciële pad. Als de radiomaker samen met Lex Harding Radio 538 opzet kiest hij voor het grote geld. Maar niet zonder boodschap: Een functie van Radio 538 is om jongeren maatschappelijk bewust te maken, aldus De Zwart. De commerciële ‘kwajongens’, zoals ook ex-Veronicapiraten als Rob Out, Ruud Hendriks en Willem van Kooten, hebben geleerd om naar mensen te luisteren, te zien wat hen bezielt.
De 538-grondlegger blijft presenteren – de Top 40 op vrijdagmiddag – maar combineert dit al snel met de functie van programmaleider en vanaf 1 april 1995 volgt hij Harding op als algemeen directeur. Nog ruim zeven jaar zet talentscout De Zwart zich in voor het meest succesvolle station van Nederland.
Dan, in de zomer van 2002, doet John ‘Talpa’ de Mol hem een “geweldig” aanbod. Voor Talpa Radio International mag De Zwart het aangekochte Noordzee FM en Radio 10 Gold nieuw leven inblazen en stations opzetten in het buitenland. De radiodirecteur over zijn omstreden overstap: “Ik pas niet meer bij de doelgroep van Radio 538. Het station is volwassen geworden en heeft papa niet meer nodig.” Bovendien: “Ik ben 45 en wil nog een keer mijn kunstje doen.” Een kunstje is zeker nodig om van Talpa’s Noordzee FM en Radio 10 FM weer goudmijntjes te maken. De microfoon verruilt De Zwart dan ook voor fulltime zakenmanschap.
De radiomakelaardij komt neer op drie cruciale factoren, weet de ervaren De Zwart (die overigens geen enkel marketingdiploma bezit): bekende dj’s, een goede FM-frequentie en flinke marketing. Als eerste zet haalt hij daarom de grote namen Gordon en Robert Jensen voor miljoenensalarissen binnen bij het “ingeslapen” Noordzee FM. Controversiële namen, die volgens De Zwart wel passen in het piratenbeeld.
De Zwarts piratenverleden steekt ook de kop op tijdens zijn eenmansoorlog tegen de herverdeling van de etherfrequenties. In de aanloop naar de frequentieveiling in mei 2003 zet hij zijn reputatie als criticus van “de bevoordeling van de publieke omroep” kracht bij – waarom moet hij zijn eigen station ‘terugkopen’ terwijl de publieken hun frequenties gratis krijgen? De Zwart verliest: geen FM-frequentie voor zijn Radio 10 FM. Dit station wordt overigens een paar dagen later alsnog gered wanneer Sky Radio, dat FM-frequenties bezit door het hele land, de zender overneemt.
Voor Talpa richt De Zwart verder in Denemarken het station Radio 100FM op, dat uitgroeit tot de succesvolste zender van het land. In België keert hij het tij voor het moeizaam lopende 4FM. Nadat Talpa ook Radio 538 overneemt, vertrekt De Zwart eind 2005 bij het mediabedrijf. Zijn ‘kunstje’ acht hij voltooid nu de radioafdeling uitgebouwd is en bovendien reiken zijn internationale ambities verder dan die van De Mol.
Anno 2006 is de radiomiljonair aandeelhouder in verschillende bedrijven op het gebied van nieuwe media, waaronder Mobilaria (mobiele internetradio streaming via GPRS en services voor omroepen) en Mobiel TV (interactieve tv-omroep via internet op mobiele telefoons). De radioman die bewezen heeft dat hij jongeren kan bereiken koestert hoge verwachtingen van mobiele televisie, die volgens hem naadloos aansluit bij “the way of life” van de jonge generatie.
Tevreden blikt Erik de Zwart terug op zijn verdiensten: “Radio is showbusiness geworden.” Die ontwikkeling initieerde hij toen hij in 2000 voor Radio 538 Edwin Evers wegkocht bij de KRO – sindsdien werden radio personalities grootverdieners – en voltrok hij met zijn zakelijke avonturen bij concurrent Talpa. De charme eraf? Integendeel, vindt De Zwart: “De radio-industrie is volwassen geworden. Wij commerciëlen hebben laten zien dat je veel meer met radio kunt doen.” De intrede van het grote geld in radioland wordt De Zwart vaak kwalijk genomen. Maar, wuift hij de verwijten weg: “Mijn bijdrage is dat er weer over radio wordt gepraat.”
Sinds 28 april 2008 is de oud-Veronicaan terug bij Radio Veronica; als stationvoice is zijn stem te horen in alle vormgeving.
Simone Walraven
“Meisjes en vrouwen gaan in de popmuziek een steeds belangrijker rol spelen. Madonna, Tina Turner, Wendy & Lisa, Bananarama. Ik wil bewijzen dat het in de presentatie ook kan. En dat dat helemaal niet truttig hoeft te zijn, of saai. Maar lekker maf.” Countdown-presentatrice Simone Walraven (9 september 1966) maakt haar voornemen waar en wordt naar eigen idee iets té populair…
Op haar 15e regelt de muziekliefhebster een baantje als nieuwslezeres bij de Amsterdamse piratenzender Decibel, waarvan ze fanatiek fan is. “Ik belde constant op voor verzoeknummertjes en op een gegeven moment mocht ik een keer langskomen om te kijken. Toen ik eenmaal wist waar de studio’s verstopt waren, was ik er niet meer weg te slaan en maakte al snel vrienden.” Al snel wordt ze gevraagd als vaste nieuwslezeres van Decibels Jeroen van Inkel – onder het pseudoniem ‘Sipi Dubrowski’, want haar echte naam gebruiken vindt ze te riskant. Na ruim een jaar heeft Simone, die inmiddels haar atheneumdiploma gehaald heeft, het nieuws voorlezen wel gezien en krijgt ze een eigen muziekprogramma.
Dan krijgt de newsjock een telefoontje van Ton Lathouwers van Veronica. Voormalige ex-Decibelcollega’s Van Inkel en Adam Curry hebben haar naam laten vallen toen er een opvolger gezocht werd voor het jongerenprogramma Trend. “Het is net alsof ik droom”, reageert de 18-jarige Walraven. In oktober 1984 gaat ze aan de slag voor Radio Veronica. Overigens niet meer onder haar pseudoniem, “want dan heet je op je 50e nog Sipi.”
Omdat ze nog niet veel ervaring heeft voor de microfoon, mag ze in de weekeinden blijven oefenen bij Decibel. Ook spijkert ze haar kennis bij op de media-academie Santbergen, waar ze cursussen productie, radio, interview en presentatie/tekstschrijven volgt. Die cursussen hebben behalve op radio, ook betrekking op tv. Als Walraven een screentest doet valt ze dan ook in de smaak en mag ze, samen met Alfred Lagarde, het tv-programma Club Veronica Magazine presenteren; de zomereditie van Schoolplein. Voor de radio doet ze inmiddels het programma Oh wat een nacht.
Opvallen doet Walraven vooral door haar uiterlijk. Dat ondergaat regelmatig een metamorfose. Blauw, groen, hoogblond.. Welke kleur heeft haar kapsel niet gehad? “Ik ben mijn eigen hoofd zo snel zat”, verklaart ze. “Daarbij vind ik het ook leuk om te pielen. Ik zit rustig een uur voor de spiegel met gel om mijn haar goed te krijgen. Als het niet lukt ben ik echt depri. Dan doe ik maar een hoedje op.” The alternative hairshow (1987), een nieuwe show van Veronica, is de presentatrice dan ook op het lijf geschreven.
Op 28 oktober 1987 is Walraven de eerste vrouwelijke presentator van Countdown. “Ik vind het leuk dat Countdown nu door een meisje gepresenteerd wordt. Veel mensen denken dat dat niet kan. ‘Meisjes zijn niet rock ’n roll’, zeggen ze dan. En dat vind ik ook, net zoals ik vind dat er eigenlijk geen goede vrouwelijke dj’s zijn. Maar ik denk dat het een kwestie van wennen is”, besluit ze. Lex Harding heeft er vertrouwen in: “Simone Walraven had het in zich.”
Naast Countdown vindt de vrouwelijke jock ook nog tijd om de hoofdrol te vertolken in de speelfilm Donna Donna! (Hans van Beek, 1987). Ze wordt zo populair dat ze herkend wordt op straat, handtekeningen uitdeelt en de roddelbladen over haar berichten. Een reportage in de Penthouse slaat ze overigens af. De jonge Veronica-ster hoeft echter niet zo nodig een idool te zijn. “Ik wil gewoon een goed programma maken.”
Aan de roem die daarmee gepaard gaat kan ze maar niet wennen. Daarom kiest ze na een jaar Countdown voor een leven buiten de spotlights. Walraven vertrekt met haar vriend Clark Datchler (de zanger van Johnny Hates Jazz) naar Engeland. Ze trouwen, krijgen twee kinderen en verhuizen naar Los Angeles. Daar slaagt ze er uitstekend in uit de publiciteit te blijven. Voor de herstart van Radio Veronica in september 2003 is stad en land voor haar afgezocht voor de openingsfeestelijkheden, maar zonder resultaat. In augustus 2004 duikt ze nog even op in Ook goeiemorgen met Adam Curry. Die vertelt dat hij een telefoontje van Sipi heeft gehad; de vroegere Countdown babe woont nog steeds met man en kroost in de buurt van L.A.
Op 23 november 2006 waren Walraven en haar man, die zich nu Clark Fox noemt, even in Nederland. “Het gaat heel goed met mij”, zegt ze in een interview op radio 3FM. Al snel overschakelend naar het Engels vertelt ze dat ze nu videodocumentaires maakt, en al een paar jaar werkt aan een documentaire over de opnames van het nieuwe album van haar man. Achter de camera voelt ze zich meer thuis dan ervoor.
Peter Teekamp
Peter Teekamp ziet het levenslicht op 5 augustus 1961 in Amsterdam. Zijn carrière begint in 1979 bij de zeezender Mi-Amigo en later Caroline. Aan dit avontuur komt in 1980 een tragisch einde wanneer een zware voorjaarsstorm het schip opslokt en Peter zijn radiowerkzaamheden noodgedwongen moet onderbreken. Eenmaal aan land horen we Peter terug bij Radio Veronica. Aanvankelijk in de nacht in ‘Oh Wat Een Nacht’, maar al snel is Peter ook overdag te beluisteren, ondermeer als vaste presentator/samensteller van Goud van Oud, dat uitgroeit tot het best beluisterde programma van Nederland.
In 1988 krijgt Peter een aanbod van de TROS wat hij niet af kan slaan en verlaat hij Veronica om op Radio 3 onder meer samen met Martijn Krabbé de Nationale Hitparade Top 100 te presenteren. Vanaf dat moment neemt zijn populariteit verder toe: inmiddels blijkt ook de Gouden Uren van de TROS, het programma dat hij op zowel Radio 2 als Radio 3 presenteert, immens populair bij de luisteraars.
Logisch dat Peter ook in de diverse discotheken, zalen en feesttenten, van België tot de Waddeneilanden, een veelgevraagde dj wordt. In die tijd is hij onder andere te horen en te zien als vaste dj bij de Top 40 drive-in show, Caballero Music Show, Marlboro Music Show, Muziek Express Drive-in show en de Yoko Music Show.
Begin jaren ‘90 behoort Teekamp tot de vijf populairste dj’s van ons land en zien we hem ook regelmatig op televisie. Voor de TROS presenteert hij onder meer Popformule, de tegenhanger van Countdown en TopPop, dat in een Engelse versie ook op Sky Channel wordt uitgezonden. Verder is hij nog te bewonderen in onder meer De Zomerparade, een serie muziekprogramma’s vanuit het Belgische Walibi, en als presentator van de Grote Club Actie.
In 1994 krijgt de carrière van Peter een andere wending als hij door Sky Radio gevraagd wordt als programmadirecteur. Het werken achter de schermen geeft hem echter toch minder voldoening en vanaf 1995 horen we Peter daarom weer terug op de radio; bij Radio Noordzee presenteert hij iedere werkdag de ochtenden en in het weekend een hitparade.
De laatste jaren is Peter vooral actief als voice-over van tv-programma’s, waaronder De Heilige Koe, Staatsloterijshow, Hart van Nederland, en is hij veelvuldig te horen in commercials, voornamelijk voor cd’s en bioscoopfilms zoals The Matrix en Star Track. Maar dit is toch niet genoeg voor Peter. Als duidelijk wordt dat Radio Veronica haar herstart maakt is de beslissing snel gemaakt; Peter begint met het weekend programma De Nummer 1 Show en vanaf september 2004 presenteert hij van maandag tot en met donderdag Veronica’s Top 40 Hitdossier.
Rob Stenders
Vijf jaar na de eerste testuitzending van Veronica vanaf de Borkum Riff wordt op 18 april 1965 Rob Zieltjens geboren in Tilburg. Opgroeiend in Oisterwijk wijdt zijn vader hem in in de wereld van de popmuziek. Rob spaart de Top 40 en zit het liefst thuis tussen de platen; naar de eindexamenfeestjes gaat hij alleen als hij gevraagd wordt om er te draaien. Het echte werk begint bij lokale en Belgische radiostations en vervolgens, in 1984, bij de VARA waar hij de Verrukkelijke 15 presenteert. Onder de achternaam van zijn moeder: “Stenders klinkt veel gelikter.”
In 1987 mag de diskjockey bij Radio Veronica niemand minder dan Adam Curry vervangen. Curry & Van Inkel wordt Stenders & Van Inkel en daarnaast bewijst Stenders zich solo in D’Rob of d’r onder, een programmatitel die er jarenlang inblijft. In seizoen 1990/1991 is hij samen met Jeroen van Inkel het gezicht van Countdown op Veronica TV, maar dat bevalt toch minder goed. Ondanks zijn grote respect voor grootheden als Lex Harding toont Stenders zich in zijn Veronica-tijd al wars van autoriteiten: “Ik ging volstrekt mijn eigen gang.”
Een uitstapje naar beginnend commercieel station Power FM blijkt een grote blunder. Stenders hoopt hier meer vrijheid en inspraak te krijgen, maar al gauw blijkt dat commerciële radio meer dan haar publieke variant gebonden is aan formules en regeltjes. Met hangende pootjes klopt de gedesillusioneerde dj weer aan bij Veronica, waar hij in de wachtkamer gezet wordt met een nachtprogramma (Vroegerobstaan). Dat Lex Harding kort daarna de halve Veronica-crew meeneemt naar Radio 538 komt voor Stenders dus goed uit; vanaf november 1992 is hij drievoudig terug met Goud van oud, Oh, wat een nacht en Het is maar een spelletje (met Ad Bouman).
‘Shockeren met beleid’ wordt de opzet van Shockradio, dat februari 1993 van start gaat. Met partners in crime Fred Siebelink en Floortje Dessing valt Stenders in deze show bekende Nederlanders lastig. Tot de Veronica-directie hier anderhalf jaar later een eind aan maakt met als resultaat het minder rebelse Outlaw Radio. De pittige vragen en grove grappen, onmiskenbaar speerpunten van Stenders’ radiopersonality, staan overigens in schril contrast met de verlegen en introverte jongen buiten de studio. Vooral in zijn Veronica-tijd leidt dat regelmatig tot paniekaanvallen.
Als Veronica in 1995 commercieel gaat is dat voor Stenders bepaald geen uitgekomen droom. “Ik heb namelijk nogal sterk de afwijking een muziekliefhebber te zijn”, verklaart hij en bedankt vriendelijk voor een voorgeprogrammeerde playlist en ‘praatklok’, hoewel hij op Hitradio Veronica nog wel even in het weekend te horen is. Wel grijpt hij samen met Jan Hoogesteijn de kans om onder de paraplu van het commerciële Veronica alternatieve popzender Kink FM op te richten. Stenders wordt programmaleider en heeft een eigen programma, tot hij een jaar later met onenigheid vertrekt.
Na een blauwe maandag op Jazz Radio maakt Stenders zijn comeback bij de VARA. Zijn middagprogramma met oud radiomaatje Fred Siebelink wordt één van de pijlers van het verjongde 3FM. Hoewel minder goed beluisterd vormt ook Stenders’nachtprogramma Freakolympics, waarin hij zich volledig kan uitleven met oud en experimenteel werk, “een mooi visitekaartje” van de publieke omroep. In 2000 volgen de inmiddels onafscheidelijke ‘Rob en Fred’ met Stenders Vroeg Edwin Evers op in de ochtend.
Eenmaal in zijn carrière zwicht Stenders voor het grote geld. Terwijl hij om zich heen de ene na de andere lucratieve radiotransfer ziet voltrekken zoekt de VARA-man in juni 2004 het commerciële avontuur bij Yorin FM. Aanvankelijk met spijt, maar gelukkig blijkt al snel dat hij met Stenders vroeg op vrij spel krijgt. Dat verandert als Yorin FM wordt overgenomen door SBS en verandert in Caz!, waarop Stenders vertrekt.
De werkloze diskjockey zit echter niet stil. Op internetstation KXradio, dat Stenders halverwege 2005 opricht, kan hij digitaal zijn ongecensureerde muzieksmaak botvieren en hoewel hij zelf toegeeft ‘niet echt van het beeldscherm te knallen’ is de lopende popencyclopedie in 2007 nog even terug op de buis met de muzikale quiz Stenders Late Vermaak op Tien. Sinds mei 2007 is de Serious DJ terug bij oude liefde 3FM met het middagprogramma Stenders Eetvermaak (VARA).
Rob Stenders won een Zilveren Reismicrofoon (2000) en een Marconi Award voor zijn totale oeuvre (2005), die hij overigens allebei niet zelf ophaalt. Onderhoudende conversaties (in het bijzonder met radiopartner Fred Siebelink), verbluffende muziekkennis en het vermogen om minder toegankelijke muziek eigenhandig de hitlijsten in te helpen behoren tot Stenders’ meest geprezen kwaliteiten. Daarnaast leverde hij een grote bijdrage aan Veronica’s Kink FM en het succes van het vernieuwde Radio 3.
Of Stenders ook over literair talent beschikt moet zijn in februari 2008 verschenen autobiografie, Stenders Leesvermaak, uitwijzen. Wat hij in ieder geval zal blijven doen, via de radio en via interent: “Aan de man brengen wat ik mooi vind.”
Tineke de Nooij
De eerste vrouw bij Veronica is ze niet; daarin gaat omroepster Ellen van Eck haar voor. Maar minder baanbrekend is Tineke de Nooij daarmee allerminst. Zo introduceert zij met haar programma Tineke het ‘middagmagazine’ format – veelvuldig nagevolgd door onder meer De 5 uur show en Life & Cooking. Ook is ze de eerste die live in de uitzending koks laat kokkerellen. Later heeft ze een primeur met ontbijt-tv voor de zaterdagochtend en is ze de eerste Europese talkshowhost, wanneer ze live vanuit Moskou tv-uitzendingen maakt voor een miljoenenpubliek.
Christina Hendrika (Tineke) de Nooij wordt geboren op 27 april 1941 in Baarn, als dochter van een timmerman en een secretaresse. Ze groeit op tussen de omroepmedewerkers in Hilversum. Op haar twaalfde verricht ze al kleine werkzaamheden voor de AVRO. Daarna schrijft ze stukjes voor de plaatselijke krant. Op haar achttiende belt ze spontaan aan bij het Hilversumse kantoor van Radio Veronica, waarna ze omroepteksten mag schrijven voor 225 gulden per maand.
Maar haar stem wordt ontdekt en per 1 september 1960 is Tineke dj van het popprogramma De zwarte schijf. Anderhalf jaar later presenteert ze drie ochtenden in de week het welbekende Koffietijd, later krijgt zij haar eigen show Tineke. Omroepsters zijn er destijds wel, maar De Nooij doet het anders: “Een diskjockey is voor mij iemand die voor de vuist weg en uit de losse pols zinnige en onzinnige dingen kan vertellen. Dat leerde ik van de Engelse dj’s die bij Veronica werkten, want voor 1962 las iedereen zijn of haar tekst op van papier. Ellen van Eck was een echte omroepster; voor haar was het ondenkbaar om zonder uitgeschreven tekst de lucht in te gaan. Die teksten schreef ik dan voor haar en zo is het bij mij begonnen.”
De jongedame is naar eigen zeggen “happy” bij Veronica: “Ik zou nooit een gewone omroepster willen zijn bij één van de andere omroepen. Hier kan ik elk idee kwijt, ik kan helemaal mezelf zijn.” De vrouwelijke dj wordt ongekend populair. Fans die vragen om een foto met handtekening – twee doen er zelfs een huwelijksaanzoek – beantwoordt ze overigens met een statige ansichtkaart van het Veronicazendschip.
Samen met collega-dj Willem van Kooten (alias ‘Joost den Draaijer’) brengt ze het plaatje Turkse koffie / Hé Joost, hé Tineke (1964) uit. Het wordt een hit. “Ik met die hele hoge piepstem.. Een huiler. Maar die combinatie Joost en Tineke was het helemaal”, zegt de zangeres erover.
Na het verbod op zendpiraterij in 1974 gaat De Nooij naar de NOS, waar ze onder andere de NOS Top 30 en Eén op Zondag presenteert met collega’s als Felix Meurders en Frits Spits, waarbij ze ook haar televisiedebuut maakt. In 1975 volgt ze de regieopleiding bij Santbergen (nu Media Academie) in Hilversum. Een jaar later keert ze terug naar Veronica, nu als regisseur van live popprogramma’s als Countdown. Daarnaast regisseert en produceert ze documentaires die een grote sociale bewogenheid aan de dag leggen, zoals Kindje kopen in Bangkok, De gevolgen van kindermishandeling en Weerzien met Indonesië. Overigens adopteert De Nooij twee kinderen met haar (inmiddels ex-)man, Veronica dj Tony Vos, met wie zij ook twee biologische kinderen krijgt.
Op 27 september 1982 schrijft De Nooij televisiegeschiedenis met de eerste magazineachtige talkshow in de namiddag: Tineke. “Ze zeiden altijd dat er geen markt voor was, maar ik geloofde in een middagmagazine. Tot die tijd werd het beeld op zwart gezet. In plaats daarvan wilde ik een breipatroon gaan doen en een interview met de Zangeres zonder Naam.” Het luchtige liveprogramma kent een kijkdichtheid van 42% en staat aan de wieg van de carrières van Gordon, Peter Jan Rens en Emile Ratelband. De Nooij bedenkt niet alles zelf, maar het is bijvoorbeeld haar idee om Joop Braakhekke te laten koken in de uitzending. Vele koks treden in zijn voetsporen – ook na Tineke.
In 1989 vraagt Joop van den Ende het Veronica-boegbeeld voor zijn TV10. Daarop stopt de inmiddels 48-jarige De Nooij bij Veronica. Als TV10 mislukt komt ze terecht bij RTL4. In 1991 promoot ze in tv-uitzendingen vanuit Moskou de Stichting Kinderen voor Tsjernobyl. Daarmee wordt ze als eerste talkshowpresentatrice in verschillende Europese landen uitgezonden. Ook reist ze meerdere malen naar Kiev om kinderen op te halen voor een vakantie in Nederland.
De Veronica coryfee begint haar eigen productiemaatschappij Tenfold. Voor RTL reist ze de wereld rond om documentaires te maken over paranormale onderwerpen in Tineke en de paranormale wereld. In de VS interviewt ze vrouwen die beweren door aliens te zijn ontvoerd, in India verblijft ze op de ashram van Sai Baba en in Mexico ziet ze kinderen geblinddoekt lezen met hun handen. Aan dit omstreden tv-programma dankt ‘genezend medium’ Jomanda haar bekendheid. Na twee jaar stopt De Nooij ermee, “want ik wilde niet het stempel ‘paranormaal’ krijgen.”
In 1998 slaat een verjongingscult toe bij RTL. Het contract van De Nooij wordt niet verlengd, net als dat van Ron Brandsteder, Henny Huisman en Viola Holt. Na in 38 jaar bijna iedere bekende Nederlander en beroemdheden als John Lennon, Julio Iglesias en Cliff Richard geïnterviewd te hebben, zet De Nooij haar radio- en tv-activiteiten op een laag pitje. Ze werkt met enkele andere ex-Veronicamedewerkers voor Radio Gooiland en doet haar radioverleden even opleven met Koffietijd op Radio 192 (2001). Ook werkt ze mee aan de Veronica Zeezenderweek in 2003.
Sinds 2004 verblijft de Gooise presentatrice een aantal maanden per jaar in Zuid-Afrika, waar ze stukken grond in een natuurgebied verkoopt. Tevens importeert ze haar eigen Zuid-Afrikaanse wijn, ‘De Kaapse Nooi’. Tussendoor verschijnt zij in een Tel Sell reclame voor de omstreden BioStabil2000 magneethanger, waarmee zij de Vereniging tegen de Kwakzalverij op haar dak krijgt.
Tegenwoordig schrijft Tineke incidenteel voor verschillende tijdschriften, presenteert ze congressen en houdt zij lezingen. Acht jaar na het einde van haar televisiecarrière staat de 65-jarige Veronicaheldin centraal in een aflevering van De TV Comeback Show (zomer 2006, omroep MAX), waarin ze vertelt over de zorg voor haar tweede man, die een hersenbeschadiging opliep. “Presenteren kan ik, in tegenstelling tot verplegen, wél goed.”
Adam Curry
De geschiedenis van Adam Clark Curry begint in de Verenigde Staten, waar hij op 3 september 1964 geboren wordt in Washington D.C. Daar blijft hij niet lang; als acht maanden oude baby verhuist Adam met zijn ouders naar Oeganda. Drie jaar later keert de familie terug naar de VS, en op zijn achtste migreren de Curry’s naar Amstelveen. Voor hij op zijn 23e terugkeert naar zijn geboorteland, verdient hij zijn eerste sporen in de Nederlandse radiowereld.
Zijn Amerikaanse accent zit hem daarbij aanvankelijk nogal in de weg; bij de Amstelveense ziekenomroepen Radio Tulipa en Radio Picasso mag hij niet presenteren en komt terecht in de techniek. Hij leert er Jeroen van Inkel kennen, met wie hij later vele uren radioplezier zou gaan verzorgen bij Veronica. Als Van Inkel gaat werken voor de roemruchte Amsterdamse radiopiraat Decibel, bleef Curry aan zijn kop zeuren of hij daar niet iets voor hem kon regelen. “Decibel was in de vroege jaren tachtig dé plek. Rob van Someren, Simone Walraven: iedereen zat er”, vertelt Van Inkel. Het lukt: in 1981 krijgt de zeventienjarige Curry een programma bij Decibel. Onder de naam John Holden presenteert hij in matig Engels – hij woont immers al sinds zijn achtste in Nederland – en neemt iedereen in de maling door te doen alsof hij geen Nederlands spreekt. De show slaat in als een bom.
In 1984 maakt Curry samen met zijn maatje Van Inkel de overstap naar Radio Veronica, waar ze radiogeschiedenis schrijven met de avondshow Curry & Van Inkel. Urenlang bespreken de twee hun eigen uitzendingen, waarvoor ze in augustus 2004 de ‘Beste Radio Veronica Programma Aller Tijden Prijs’ zouden ontvangen. Curry doet nog diverse andere radio- en tv-programmna’s voor Veronica. Zo debuteert hij op negentienjarige leeftijd op televisie in Veronica’s Countdown. Het publiek is nog niet direct enthousiast over de opvolger van Erik de Zwart, en ook Curry zelf beschouwt zijn eerste Countdowntijd als “veelbelovende troep”. Maar hij leert snel. Vanaf februari 1986 is de presentator zelfs dagelijks op het scherm van miljoenen Europeanen te zien, als hij voor Europa Countdown (via de zender Europa Satellite Television) sterren interviewt als Michael Jackson, Tina Turner, The Rolling Stones, David Bowie, Janet Jackson, Bryan Adams, Rod Stewart, Paula Abdul, Genesis en Madonna. Een jaar later laat hij met zijn vertrek vele fans treurend achter.
In 1987 vertrekt de Countdowner naar de Verenigde Staten, waar hij presentator wordt van het enorm populaire The Top 20 Countdown bij MTV. Vanaf 1989 is hij ook weer actief voor de radio. Voor het New Yorkse station ‘WHTZ Z100’ doet hij de ochtendshow en enkele middagprogramma’s. Verder interviewt hij voor de radioshow HitLine USA artiesten van MC Hammer tot Paul McCartney, produceert hij het tweedagelijkse programma The Buzz dat op 150 radiostations door het land wordt uitgezonden, en gaat in 1991 Pepsi’s Top 30 HitList with Adam Curry op 250 stations in première. Ook voor acteren draait hij zijn hand niet om; hij speelt gastrollen in NBC’s Another World en in een aflevering van de serie Swamp Thing. Ondertussen trouwt Curry in 1988 met Patricia Paay. Twee jaar later krijgt het paar een dochter: Christina Valerie Curry.
Begin jaren negentig presenteert Curry vanuit Amerika weer voor Veronica. Zijn danceprogramma Rave Radio is voor velen vaste prik op zaterdagavond. Geen wonder dat het programma zo strak in elkaar zit: Curry spreekt zijn teksten achteraf in vanuit de VS.
In 1994 stopt Curry zijn radioactiviteiten om zich op zijn tweede passie te richten: het internet. Hij richt OnRamp op, een bedrijf dat webdesign en hostingdiensten aanbiedt. Na een enorme groei wordt het al snel verkocht aan THINK New Ideas, dat Curry mede opricht. Ook zijn vroege investering in de zoekmachine AskJeeves pakt gunstig uit.
Teruggekeerd naar Nederland, in 1999, zet Curry zijn ondernemerschap voort vanuit zijn landhuis in Rijkevorsel en zijn pied-à-terre aan de Amsterdamse Herengracht – waartussen hij zich bij voorkeur verplaatst per gehuurde helikopter. In de internetbranche ontplooit hij een aantal vooruitstrevende initiatieven. Het eerste is Jamby (‘Just Anarchy Made By You’), een moedermaatschappij van diverse bedrijven die zich richten op breedbandtoepassingen. Het plan om samen met Curry’s oude werkgever Veronica interactieve televisie via internet uit te zenden loopt op niets uit. Na een ander geflopt product in 2002 wordt Jamby failliet verklaard. De huidige populariteit van YouTube.com en Google Video doet vermoeden dat Curry zijn tijd vooruit was. Ook met zijn helikopterbedrijf Rotorjet loopt het overigens slecht af. Het bedrijf dat aan een select publiek helikoptervluchten wil verkopen, gaat in april 2005 failliet en de rechtbank gelast Curry ca. 20 miljoen dollar terug te storten in de kas van het bedrijf.
Curry Jingle
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Intussen keert de zakenman terug op radio en tv, waar hij meer succes boekt. In 2002 heeft hij na acht jaar weer een radioprogramma: Curry & KidV, dat hij maakt samen met Jeroen Kijk-in-de-Vegte, op vrijdagavond voor BNN (Radio 2). Op het bericht dat de publieke omroep flink moet bezuinigen, neemt Curry eind juni 2003 ontslag, naar eigen zeggen omdat hij de omroep te veel geld kost. In dezelfde periode zendt SBS6 overigens de reality soap Adam’s Family: een kijkje in het leven van de familie Curry uit.
Adam komt in 2003…
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Adam gaat weer in 2004..
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
In oktober 2003 keert hij opnieuw terug op Radio Veronica. Eigenlijk zou hij de ochtendshow voor zijn rekening nemen tot Jeroen van Inkels contract bij Radio 538 afloopt, maar Curry voelt zich erg op zijn plek en Veronica maakt hem tot vaste presentator. Samen met Alexander Stevens en Michiel Veenstra presenteert hij een jaar lang het spraakmakende programma Ook Goeiemorgen. De ‘Curry & Crew Pornobank’ ziet hier het levenslicht: een crèmekleurige leren bank waarop honderden sterren na hun gastoptreden in het radioprogramma vereeuwigd worden.
Begin 2004 vertrekt Curry voor Veronica naar Camp Smitty, de Nederlandse basis in Irak. Van 16 tot en met 20 februari zendt hij daar live zijn programma Ook Goeiemorgen uit – voor de gelegenheid omgedoopt tot Iraqi Sunrise. “Goed voor de moraal van onze militairen en zeer belangrijk voor de achterblijvers”, aldus de radiomaker. In september 2004 stopt Curry met de ochtendshow; zijn contract wordt niet verlengd.
Operation Iraqi Sunrise
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Na een tijd in België gewoond te hebben verhuist de familie naar de Curry Cottage nabij het Engelse Guildford, Surrey. Als ‘podfather’ keert Curry back in business. Sinds hij in 2004 als eerste software voor podcasting aanbood (radioprogramma’s die via internet worden verspreid en als download op de mp3-speler zijn te beluisteren) en ook zelf op deze manier radio ging maken, heeft dit fenomeen een hoge vlucht genomen. In zijn veelbeluisterde, op werkdagen verschijnende podcast Daily Source Code wil Curry “een verfrissende mix van informatie, humor, muziek en documentaires” bieden. Sinds begin 2005 stimuleert hij met zijn in de VS gezetelde bedrijf PodShow, samen met zakenpartner Ron Bloom, stelselmatig het aanbod van (Engelstalige) podcasts.
Behalve om zijn glamourleven, komt Curry eind 2005 nog in opspraak omdat hij anoniem het Engelstalige Wikipedia-artikel over podcasting 18 keer wijzigt. Zichzelf bedeelt hij de rol toe van geestelijk vader van het fenomeen, terwijl hij de naam van een andere belangrijke persoon in de ontwikkeling van de podcast uit het artikel schrapt. Inmiddels heeft Curry zijn excuses aangeboden.