Veronica Story

In januari 1981 start het populaire amusementsprogramma Nederland Muziekland. De aanstekelijke formule is non-stop optredens met slechts een korte aankondiging. Zo blijft er vaart in het programma. Binnen een uitzending van één uur komen er dan ook ruim twintig optredens voorbij. Nederland Muziekland is het enige non-stop muziekprogramma dat écht live op het scherm wordt uitgezonden. De optredens worden aan elkaar gepraat door Erik de Zwart en vanaf 1983 wordt deze taak afgewisseld met Chiel van Praag. Later krijgt het programma vaste onderdelen, zoals Artiest van de Maand, Gouwe Ouwe en Bart de Graaff die artiesten bezoekt. De eerste aflevering in januari wordt vooraf opgenomen, maar daarna wordt iedere maand een live-uitzending verzorgt vanuit het Amsterdamse Floratheater en later uit een discotheek in Erp. In de jaren ’90 wordt het programma opgenomen in een studio.

Alleen Nederlandse artiesten, vaak van internationale allure, komen tijdens de feestelijke uitzendingen aan bod. Oude en nieuwe artiesten uit álle genres. Niet alleen pop of Nederlandstalig, maar ook klassiek. Van Hepie & Hepie tot Golden Earring en van Vader Abraham tot de Dolly Dots. Luv neemt tijdens één van de live-uitzendingen officieel afscheid van haar publiek met een laatste optreden op de Nederlandse televisie.

Vrijwel alle artiesten die optreden in het programma zingen ook echt zelf. De producers van de platen zijn het daar echter niet altijd mee eens, omdat zij graag een zo goed mogelijk geluid willen horen. Veel artiesten zien juist wel in dat het sfeerbeeld beter tot zijn recht komt met live optredens. De regisseur tijdens het eerste jaar van Nederland Muziekland is Paul Boots. Hij houdt er van om live te werken: “Ik loop liever het risico dat er life wat fout gaat, want een live-programma heeft het voordeel dat er veel meer sfeer overkomt”. Paul Boots is nog een aantal jaren regisseur gebleven van het populaire muziekprogramma.

Tijdens de zomermaanden gaat ook Nederland Muziekland naar de mensen toe, zodat de liefhebbers kunnen zien hoe televisie gemaakt wordt. Er worden verschillende buitenlocaties aangedaan, waaronder Scheveningen, Spakenburg en Volendam. Ook een zwembad komt voor in het lijstje van bijzondere locaties van Nederland Muziekland. Dorpen lopen volledig leeg tijdens de opnames van het populaire muziekprogramma.

In korte tijd wordt het programma een begrip in Nederland. De kijkdichtheid is enorm en er kijken meer mensen naar Nederland Muziekland dan naar TopPop. De waardering van artiesten en publiek is groot, want in welk televisieprogramma krijgen zoveel Nederlandse artiesten de kans om hun nieuwe plaat te presenteren aan het publiek?

Hoezeer de live uitzendingen ook hun charme hebben, zij zorgen wel voor de nodige spanning en door technische problemen gaat er wel eens wat mis. Eind 1981 wordt dan ook besloten het programma vanaf dat moment niet meer live uit te zenden, maar altijd van tevoren op te nemen. In de vele jaren die daarop volgen blijft Nederland Muziekland een groot succes en wordt iedere uitzending op een andere locatie opgenomen in de aanwezigheid van een enthousiast publiek.

Niet alleen is Nederland Muziekland op de Nederlandse televisie aanwezig, ook op de radio kan men genieten van Nederlandse topartiesten in het gelijknamige radioprogramma, gepresenteerd door Chiel van Praag. In 1994 besluit Veronica te stoppen met het televisieprogramma.

Wie wint de Superchamps Trophy 1989?! Zeven weken lang strijden vier teams van zes jongens en meisjes van acht tot dertien jaar tijdens een uniek sportspektakel om deze felbegeerde trofee. Vanaf 10 juni 1989 werd Superchamps zeven weken lang uitgezonden op zaterdagavond op Veronica. De populaire presentatoren Chiel van Praag en Bart de Graaff presenteerden het programma vanuit het Autotron in Rosmalen. Speciaal voor het programma werd daar de Superchamps-baan aangelegd. Superchamps was vooral populair door de spontane manier waarop kinderen in actie kwamen.

Om te bepalen wie mee mochten doen aan Superchamps, moest er eerst een selectie gemaakt worden uit het grote aantal aanmeldingen. De jonge deelnemers lieten tijdens de selectie hun vaardigheden zien op gemotoriseerde voertuigen, zowel op het water als op het land. De selectie vond plaats op het autocircuit Bergen in de stromende regen. Ondanks het slechte weer was de sfeer onder de jeugd geweldig en het niveau erg hoog. De verkleumde ouders aan de zijkant volgden met veel belangstelling de prestaties van hun kinderen en moedigden hen fanatiek aan. De kinderen lieten hun kunsten zien op geavanceerde vaar- en voertuigen, waaronder karts, minimotors, buggy’s en op sciencefictionachtige voertuigen, zoals quadbikes, hovercrafts, amfibievoertuigen en jetski’s.

De jury keek deze dag vooral naar het competitiegedrag van de kinderen, naar het spelinzicht, of ze niet te agressief bezig waren en of ze oog hadden voor veiligheid. Echt racen was dus even uit den boze. De veiligheid van de kinderen stond voorop en roekeloos gedrag werd niet getolereerd. De beoordeling ging er heel serieus aan toe. Op grote lijsten werden alle punten afgestreept en bij twijfel over de prestaties van de deelnemers vond overleg plaats. Na een week werd bekend gemaakt wie definitief mee mocht doen aan het programma. Voor de opnamedagen kregen de deelnemers eerst een intensief trainingsweekend om zich grondig voor te kunnen bereiden.

Producent Annette de Vries verzorgde samen met de Engelse Julian Grant de televisie-opnamen. Veronica zond ze in samenwerking met Thames Television uit. De Engelse link is niet toevallig, want juist in Engeland genoot dit sportevenement grote bekendheid. Daar was Superchamps al drie jaar lang een populaire spektakelshow, voordat in Nederland het idee ontstond. Het spel was afgeleid van het fameuze Run the Gauntlet. Dit was een actieshow met precies dezelfde onderdelen, maar dan voor volwassenen. Run the Gauntlet zou vanaf 1990 ook bij Veronica uitgezonden worden.

Als kleine jongen weet Chiel van Praag (Amsterdam, 20 mei 1949) al dat hij iets met muziek gaat doen. Zo zit hij vanaf zijn achtste op pianoles, helpt hij op zijn dertiende bij het Loosdrechts jazzconcours waar hij de groten uit de jazzwereld ziet optreden, gaat met de mannen van de techniek mee het land in (“met microfoons sjouwen, geweldig”) en richt de band High Tide Formation op. Op zijn twintigste werkt Van Praag fulltime in de grammofoonplatenzaak van zijn vader, zanger Max van Praag, maar in zijn vrije tijd is hij diskjockey. In 1969 wordt hij gevraagd het AVRO televisieprogramma Doebidoe te presenteren, de voorloper van Toppop. Na twee jaar stapt de presentator over naar de radio, waar hij een ochtendprogramma voor de NCRV maakt.

In 1977 wordt hij gescout door Hans Mondt, de manager van de Veronica drive-in show. Van Praag mag proefdraaien met Lex Harding – een lastig klusje volgens aanstaande collega’s. Ondanks die waarschuwing wordt het een geslaagde avond: “Lex moest vreselijk lachen om hoe ik dat deed.” Op zaterdagen maakt Van Praag voortaan ’s ochtends radio voor de NCRV, staat hij ’s middags in de platenzaak en is hij ’s avonds op pad met de Veronica drive-in show.

Dan vraagt Harding of de diskjockey geen zin heeft om voor vast bij Veronica te komen werken. Van Praag belandt in een loyaliteitscrisis: bij zijn vader blijven werken in de platenzaak, of zijn hart volgen en de radio- en televisiewereld ingaan? In eerste instantie kiest hij voor de zaak van zijn vader, maar op het derde aanbod – Veronica heeft dan inmiddels de B-status gekregen – zegt hij ja.

Meteen krijgt Van Praag een eigen programma: Toeters en bellen (in 1983 omgedoopt in Nederland Muziekland). “Bij tv-programma’s ging het als volgt: ze kwamen iemand tegen op de trap en zeiden ‘dat kun jij ook’. Dat was ik in dit geval, zo simpel ging het.” Drie maanden later promoveert de presentator tot programmaleider.

Tussen de NCRV en Veronica zit een wereld van verschil, merkt Van Praag al snel. “Bij de NCRV werkten allemaal mensen waarvan niemand weet wie ze zijn en wat ze doen. Het was voor mij een leuke hobby om op zaterdagochtend een radioprogramma te maken, maar ik was geen personality. Bij Veronica wilden ze met personalities werken. Dat was je niet, zij maakten dat van je in heel korte tijd.” Iets wat de omroep volgens hem goed begrepen heeft: “Personalities zijn het kapitaal van een omroep.”

“Het leek wel of Veronica een ongeorganiseerde bende was, maar dat was het niet”, vertelt Van Praag. “Wij hadden met heel weinig mensen een ontzettend hoge output. Als publieke omroep brachten we geld terug in de algemene middelen en maakten toch uitzendingen van hoge kwaliteit. Wij waren alleskunners.”

Van Praag omschrijft zijn Veronica als een beleving, een levensvisie. “Het was geen baantje voor ons maar een passie. Je werd vrijgelaten maar je moest wel presteren, anders werd je ook genadeloos afgerekend. Dat zit nog steeds in me en gaat er nooit meer uit.” Ook memoreert hij het grote saamhorigheidsgevoel: “Je wilde alles zien wat je collega’s hadden gemaakt, want je hoorde bij elkaar. Als we ’s ochtends vroeg een locatie-uitzending gingen maken sliepen we daar de nacht van tevoren. Ontzettend veel lol hadden we dan.”

De drive-in shows in het land blijft de ras-Veronicaan jarenlang met onwijs veel plezier doen. “Wij waren geen diskjockeys, wij waren entertainers. Het was niet zo dat je plaatjes draaide en je mond hield. Je was ook met het publiek bezig; spelletjes doen en de mensen laten lachen”, vertelt de man die zo’n 150 shows per jaar draaide – veel vaker dan de andere Veronica dj’s. “Ik wilde altijd graag mijn publiek ontmoeten.”

Bij Veronica blijft Van Praag in dienst tot 1990. “In het Mediapark heb ik de leukste tijd van mijn leven gehad en het is als een roes voorbijgegaan”, vertelt hij. Van 1994 tot 1996 werkt de diskjockey bij Radio 10 en daarna presenteert hij voor RTL 4 onder meer de programma’s Nederland Muziekland, Superscore, Koffietijd en Het Staatslot op locatie. Tegenwoordig staat Van Praag, die zijn eigen privé-leven altijd zorgvuldig buiten de spotlights heeft weten te houden, achter de schermen als manager van artiesten: “Elke voetballer wil ooit trainer worden.”

Zijn boekingsbureau Intershow, dat Van Praag in 1990 van Veronica overneemt, draagt helemaal de signatuur van zijn oude werkgever: “Ik ben Veronicalized en dat geldt ook voor mijn bedrijf. De deur staat altijd open, ik heb geen apart kantoor, het is niet duur ingericht, dag en nacht werken en ik sta absoluut open voor jeugd, accepteer dat ze fouten maken. We gaan ook altijd samen naar evenementen toe, net als vroeger bij Veronica.”

Hoewel hij zichzelf nog helemaal geen oude man voelt, trekt Van Praag zich langzaam terug uit de zaak: “Mensen willen zich niet meer door iemand van mijn leeftijd laten vertellen hoe hun evenement moet worden ingevuld.” Maar voorlopig hebben zijn dagen nog voldoende vulling: Van Praag speelt in twee bands, volgt nog steeds saxofoon- en pianoles en houdt van schaatsen, fotograferen en boten.

En Veronica? “Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet meer weet wat Veronica is. Ze maken nog steeds jonge programma’s, het marktaandeel is gestegen en dat vind ik wel weer prachtig, maar het is niet meer van Veronica.” De echte Veronicanen mogen dan weg zijn, de Veronicaanse way of life leeft voort in mensen als Chiel van Praag.

De Story van… Chiel van Praag & Léonie Sazias