Ruud Meun
‘Ons Ruudje’ (door collega’s zo genoemd) is inmiddels 34 jaar werkzaam bij Veronica. Ruud Meun start bij Veronica voor de eerste televisie-uitzendingen in 1976. “De eerste dag dat ik werkte ik was net achttien, ik kom Rob Out tegen voor mij dan een grote man. Ik zeg, meneer Out mag ik u wat vragen? Hij kijkt me aan en zegt, geen meneer meer zeggen anders kun je nu weggaan! Dat was zo’n man.”
Op de vraag of hij zijn werk nooit zat is geworden zegt hij dat het de eerste jaren een hectische bende is, “je wist op deze dag niet of je de volgende dag nog werk had, het was altijd afwachten of we doorgingen, daarna blijf je hangen en dan wordt het een gewoonte”. Hij rolt binnen doordat zijn vader bij de TROS werkt, die spreekt Hans Mondt geregeld en die vraagt met een lach of er geen werk is voor zijn zoon. Hans nodigt Ruud uit bij de Groest en hij krijgt gelijk een vaste aanstelling. “Een gezellige kleine groep van 25 man, het is hard werken voor een 1000 gulden per maand. Het was toen al een gezellige familiegroep en tijdens de lunch verschenen de bootverhalen op tafel.”
In de tijd van de Oude Enghweg belt het toenmalige hoofd van de financiële dienst Ruud wel eens in de ochtend op om samen de kroeg in te duiken, om vervolgens rond half zes stom lazarus terug te keren op kantoor. Een leuke en rare tijd door de verschillende statussen. Dat betekent voor Ruud soms ook keihard werken van ’s ochtends tot ’s avonds en ook in de weekenden. Een andere herinnering aan de oude Enghweg is wanneer hij de eerste week binnenkomt er 25.000 abonnees zijn. “De klachtentelefoons gingen achter elkaar door. Alles ging fout wat maar fout kon gaan. ‘s Avonds had je een hele stapel met klachten verzameld maar omdat niemand wist hoe er iets aan te doen gooide je de stapel aan het einde van de dag weg en begon je de volgende dag weer opnieuw te schrijven. Het bestel probeert iedere keer weer wat om Veronica in de weg te zitten of tegen te houden. Zo heeft Ruud wekenlang met een paar accountant in de kelder doorgebracht. Daar moet hij acceptgirokaarten opzoeken, dat is nog voor de B-status, alle acceptgirokaarten liggen in grote stapels in de kelder. Er worden steekproeven gedaan, zo krijg je een aantal namen en die moet je dan op gaan zoeken en bewijzen dat diegene ook daadwerkelijk betaald hebben. In die tijd is er geen computer en alles moet met de hand, het zijn metershoge stapels dat heeft dus weken geduurd. Vroeg in de morgen duiken ze de kelder in om er tussen vijf en zes helemaal muf uit te klimmen met een paar acceptgirokaartjes van de honderd die ze moeten verzamelen. “In die tijd als ze je gebeld hadden om 12uur ‘s nachts was je gekomen.” Veronica heeft altijd iets in zich gehad om anderen op en top te krijgen vol passie.
“Je helpt elkaar waar nodig”, en zo doet meneer Meun netjes mee aan een reclamespotje voor het Veronicablad. Rob Out en Lex Harding zijn een stel artsen en Ruud ligt op de operatietafel. De operatie begint en de darmen vliegen in de lucht. Het spotje krijgt na één keer al zoveel klachten, dat het te gruwelijk is, het is daardoor niet meer dan die ene keer uitgezonden.
Ruud heeft de nodige dingen meegemaakt in zijn Veronicatijd, het is volgens hem een hele vrije bende en bij overwerken komt uit eten gaan kijken. Wanneer de bende een keer terugkomt van het restaurant horen ze allemaal piep- en kreungeluiden vanachter de printer. Dat zijn dus twee collega’s die denken dat ze alleen in het pand zijn en dat is meerdere malen gebeurd. “Verder in het verhaal van Edwin Vellekoop las ik het verhaal over zijn ontmoeting met zijn vrouw, daar hebben ik en andere collega’s wel aan meegeholpen.” Ze gaan iedere zaterdag hardlopen met collega’s en daarna zwemmen. Het valt op dat ze veel naar elkaar toetrekken, terwijl zij in het begin nog een vriend heeft. We hebben ze toen toch wel een handje geholpen, door er bijvoorbeeld altijd voor te zorgen dat ze naast elkaar komen te zitten.
Na een 24 jaar zich uitgesloofd te hebben bij de ledenservice, trekt hij zich tien jaar geleden terug tot het archief. Het werken bij de ledenservice is volgens Ruud erg leuk, maar op een gegeven moment wil je wel wat anders. De functie voor het archief komt vrij en in het begin wordt het werk door drie man gedaan, nu is alleen hij nog over waardoor hij het behoorlijk druk heeft. De archivaris vindt het werk heerlijk en is vrij in zijn doen en laten, daarnaast heeft hij zijn eigen winkeltje en voelt zich nog altijd een op en top Veronicaan. Voor het archief beheert hij het complete beeldarchief. Een groot gedeelte van het beeld wat in een magazine-uitgave staat komt bij Ruud vandaan. Het digitale archief bestaat uit een half miljoen beelden en er staat nog een archief van tien miljoen beelden dat gescand moet worden.
Zijn gevoel voor Veronica is nog steeds zeer groot maar wel anders. “Het is begonnen als hobby en na een tijd is het werk geworden. Maar ik geef er nog steeds veel om.” Wanneer hij het een aantal jaar geleden bijna ziet omvallen doet het hem behoorlijk aan het hart. Het fijne aan zijn werk is dat hij vrij is hoe hij zijn werk indeelt als het werk maar af komt. Het valt onze archivaris tegen dat het familiegevoel weg is en je deze dagen de helft van je collega’s niet kent. “Het had één bedrijf moeten zijn en moeten blijven. Het is een grote fout, de naam Veronica valt weg.. De hele belevenis eromheen is weg, ze hadden meer een eigen stijl moeten houden. Het is een van de vele merken geworden. Maar ondanks dat geeft het mij nog wel een piratengevoel.”
Na een lange tijd vrijgezel te zijn geweest trouwt Ruudje vijf jaar geleden met een Thaise vrouw, ondanks hij nog elke dag met plezier naar zijn werk gaat denkt hij over een twee jaar naar Thailand te vertrekken met zijn vrouw en daar voor de rijstvelden te gaan zorgen.
Op de vraag of Ruud iets van Veronica heeft geleerd wat hij aan zijn kinderen zou willen meegeven antwoord hij dat je ergens voor moet gaan hoe moeilijk dat ook is. “Blijf doorgaan het lukt, dat hebben we hier ook meegemaakt.”
Tags: archivaris, ledenservice, Lex Harding, Rob Out, Ruud Meun, TROS
Categories:
Personen