Marjolein Dekkers
Ze zijn zeldzaam, maar er zijn mensen die al vroeg hun passie leren kennen en daar de rest van hun leven trouw aan blijven. Marjolein Dekkers is zo iemand. Via Club Veronica rolt ze de media binnen en ze gaat nooit meer weg. Veronica is in die tijd ‘superhip’, zoals Marjolein uitlegt. En werken bij Veronica dus ook. Veronica is trots op zichzelf en mensen zijn trots om daar een deel van te zijn. Marjolein is daar een stuk nuchterder in. “Ik wilde niet per sé dáár werken, maar het werk zelf was zo leuk. Ik was trots op het product dat ik maakte.”
Marjolein Dekkers had helemaal niets met radio of televisie. “Ik was een theaterfreak, method acting, ik zat er helemaal in.’ Ze ging met een boa om haar nek van auditie naar auditie. Op één van die try- outs komt ze een klasgenoot tegen die een poging waagt bij Club Veronica. Ze kent Club Veronica niet maar besluit toch mee te gaan. Op die auditie ontdekt Marjolein de kracht van de vraag. “Je mag bijna iedereen alles vragen. Er is bijna niemand op de hele aardkloot die zegt ‘Nou, daar geef ik geen antwoord op.’”
Marjolein mag door naar de opleidingsdag van Club Veronica. Maar ze is helemaal geen ideale leerling. Het theaterkind heeft ’s avonds een voorstelling waar ze de tekst nog voor moet leren. “Ik zat de hele tijd op mijn blaadje naast mijn stoel te kijken.” Grappig genoeg valt ze juist daardoor op bij de veronicanen. Het bevalt ze dat Marjolein al zo actief is en ze wordt uitgenodigd voor de opleidingsweek. Daar ziet ze het radiolicht. “Toen ben ik echt gepakt door dat medium. Ik vond dat zó leuk!”
Het einde van de opleidingsweek was een ramp. Marjolein houdt een interview met Tineke Schouten. “Dat ging fináááál mis!” Marjolein verliest de regie over het interview, Tineke vertelt aan een stuk door en er is geen mooi verhaal meer te monteren van het gesprek met de cabaretière. Maar de vastberaden Marjolein geeft niet op. Na lang zeuren mag ze het interview opnieuw doen. Nu loopt het wel lekker en Marjolein blijft.
De vrolijke spring- in- ‘t- veld komt op haar zeventiende een bedrijf binnen met allemaal mannen: Lex Harding, Wessel van Diepen, Michael Pilarzcyk, Will Luikinga. “De boot op het droge, zeg maar.” Maar ze voelt zich er thuis. Veronica vervult een ouderrol voor Marjolein. Zo was er ooit een hele zware storm. Op dat moment zit Marjolein te monteren en heeft niet door dat iedereen in het pand naar huis gaat vanwege het noodweer. Als ze ’s avonds naar beneden gaat is ze alleen met de portier en kan ze niet naar huis, er rijden geen treinen meer. Bovendien gaat om half tien de verwarming uit. “Toen heb ik daar onder de veronicavlag geslapen. Dat is Veronica voor mij. Ik heb me er letterlijk in gehuld.”
Marjolein heeft helemaal niets met radio als ze bij Club Veronica komt. “Het leek wel of ik uit de oorlog kwam, ze hebben me echt bijgepraat.” De clubveronicaantjes klooien lekker aan. “In het begin konden we net een camera vasthouden, dat was eigenlijk alles.” Maar ze worden steeds handiger worden en Marjolein leert steeds meer over het medium. Er wordt hard gewerkt bij Club Veronica. Samen met Danny Rook zit ze in de studio’s tot de laatste trein naar huis gaat, hun producties te bekijken. En daarin zijn ze keihard naar elkaar. “Je had er wel lol in, maar je was serieus aan het kijken naar jezelf. We waren echt wel bezig om een weg te vinden.”
Zoals het hoort bij een gezond leerproces gaat Marjolein af en toe flink op haar gezicht. “Ik heb met dikke olifantenpoten alle radiowetten overtreden.” Lex Harding (zie foto) vraagt op het allerlaatste moment of Marjolein een radio-uitzending met nieuwjaar wil presenteren. In dat programma slaat de wet van Murphy toe en gaat alles verkeerd. Elk mogelijk radiocliché komt via een paniekerig stemmetje de huiskamers binnen. “Wie heb ik aan de telefoon? Oh, wat leuk dat u belt. Ik pak even mijn vraag erbij.” De oudjaarsoliebollentest gaat mis, een interview loopt verkeerd en ‘daar weet ik me ook niet meer uit te kleppen’, blikt een nu ervaren dj terug. Het bandje van de uitzending mag niemand beluisteren van Marjolein. “Dat is zo vreselijk! Het was echt één grote flater.” Het ging voor haar gevoel zelfs zo slecht dat ze verwacht dat Lex haar van de radio afhaalt. Maar het enige wat Lex zegt is ‘Zet nog maar even door, meisje.’ Hij begrijpt dat een programma presenteren zonder begeleiding of voorbereiding hartstikke moeilijk is. Marjolein slaat aan het oefenen en het gaat stukken beter. “Ik had gewoon wat vlieguren nodig.”
Die vlieguren zijn soms nog een beetje turbulent. Zo heeft Marjolein een interview geregeld met Brad Pitt, maar op het moment suprème durft ze niet meer. Hij is te knap. “Het is natuurlijk wel heel suf dat je bijna door je knieën zakt van ellende omdat je iemand zo mooi vindt.” zegt ze zelf. Marjolein is dus één van de weinige vrouwen die kan zeggen dat ze Brad Pitt heeft laten zitten.
Als Marjolein even snel een stukje presenteert voor clubveronicagenoten wordt ze ondekt door Jeroen van Baaren. “’Hij zei ‘Die moet op tv.’ Dus toen deed ik tv.” aldus een nuchtere Marjolein. Maar dat betekent niet dat haar oude liefde radio aan de kant wordt geschoven. “Bij mij is het niet of, of, maar en, en.” Ze is dus geen standaard tv-babe. Een twijfelachtig eer die haar in de media wel eens wordt toebedeeld. “Tv- babe? Dan moet ik altijd aan dat varkentje denken.”
Het snelle en brutale van Veronica bevalt Marjolein. Dat element komt terug in haar loopbaan na Veronica. Als ze bij BNN begint, zoekt Marjolein weer dat rebelse op. “Ik had een onaf gevoel bij Veronica. Ik was nog niet klaar met het soort radio en televisie dat daar gemaakt werd.” De rode draad die door Marjoleins carrière loopt is de creatieve vrijheid die ze krijgt. Ze werkt dan ook vooral bij beginnende omroepen. “Tijdens de start van een omroep is het nog echt.”, volgens Marjolein. “BNN ging dwars door het bolwerk van de omroepen heen.” Als het na een poos om luistercijfers gaat draaien gaat dat originele eraf. “Alles is een verpakking en je bent alleen nog maar het strikje.” redeneert de programmamaakster.
Club Veronica is een ideaal opstapje geweest voor Marjolein en heel veel andere jongeren. Anita Witzier, Danny Rook, Menno Bentveld zijn allemaal begonnen bij Club Veronica. “Ik denk dat Veronica een platform wil zijn voor jongeren. Ze waren altijd op zoek naar jonge mensen.” Vooral Alfred Lagarde (zie foto) is een voorbeeld geweest voor de radiomaakster. “Van hem heb ik geleerd om op het randje van commercieel en publiek te gaan zitten.” Dat doet ze door goed naar haar doelgroep te luisteren. En Marjolein kan, zoals ze zelf zegt, ‘van poep cadeautjes maken’. Uit een gesprek haalt ze een klein feitje, een pareltje, dat ze oppoetst tot het heel mooi is.
Die tactiek brengt ze naar buiten. Want naast eindredacteur bij MAX is Marjolein ook docent op de gloednieuwe Radioschool van Veronica. Daar drilt ze, streng doch rechtvaardig, haar studenten tot het ware interviewers zijn. Zelf heeft ze de media- academie gevolgd, maar dat is niet te vergelijken met de Radioschool. “Ik zat er echt met zweet in mijn bilnaad bij.” Want als leerling deed je niet snel iets goed. Zo’n docent wil Marjolein niet zijn. “Ik ben wel streng, ik wil dat je iets leert. Maar ik vind niet dat je met een zweep lesgeeft.”
Ook al is Marjolein druk bezig op de Radioschool en bij MAX, ze is en blijft een interviewster. “Ik mis het heel erg.” Informatie uit mensen halen, pareltjes zoeken, dat doet duizendpoot Marjolein continu. “Vandaag nog,” vertelt ze, “fietste ik door de stad. En ineens was er een bellenblaasbel. Niemand zag hem, want iedereen was heel erg in zichzelf gekeerd. Hij kwam voorbij en omhoog, poef, weg. Dat was zo’n mooi moment.”
Tags: Club Veronica, Marjolein Dekkers
Categories:
Personen