Men neme Marion Out en Jan Morriën, (vrouw van Rob Out en voormalig perschef van Veronica), een hoop herinneringen en wat bakjes koffie. Voeg alles samen in een gezellige kamer en laat het geheel sudderen. En zie, na anderhalf uur staat er een boeiend verhaal op tafel, dat bol staat van de Veronicasfeer van vroeger. Geniet ervan!

Soms lijkt het alsof Rob Out is geboren als Mister Veronica. Hij heeft natuurlijk ook nog een leven gehad vóór Veronica. Als jongen gaat Rob naar een jezuïetenschool, maar daar wil hij niet over praten. Dat is een deel van zijn verleden. “Hij sprak nooit over zijn geloof, maar hij was er wel trots op.” vertelt Marion. “Ik denk dat als je dat geloof hebt, je dat gewoon houdt. Hetzelfde als met de commando’s, dat gaat er ook zijn leven lang niet uit.” Jan knikt. “Rob was een kruising tussen een jezuïet en een commando.”

Rob Out heeft twee echtgenotes, Veronica en Marion. Cupido komt, in het verhaal van Rob en Marion, in de vorm van Robs zus. “Ik was vriendinnen met haar en het is zo langzamerhand leuk geworden tussen Rob en mij.” En het blijft leuk, want Rob en Marion trouwen, maar hebben geen traditioneel huwelijk. “Tijdens de zeezenderperiode was Rob nooit thuis, want dat ging dag en nacht door.” vertelt Marion. “Rob heeft zijn kinderen ook niet op zien groeien. Hij riep altijd ‘Ik ben met Veronica getrouwd!’” Maar Marion is het type niet om zich in de steek gelaten te voelen. “Oh nee! Nee, hoor!” De nuchtere Marion runt een eigen platenzaak. Bovendien lopen er nog twee projecten rond waar ze haar handen vol aan heeft: hun dochters. “Ik vond het allemaal goed, het ging leuk. En weinig ruzie natuurlijk!” lacht Marion.

Marion: “Als Rob van de zaak thuis kwam riep hij altijd ‘Ik ben uitgeluld.’”

Jan: “Súfgeluld.”

Marion: “Oh ja! Ha ha! Hij was een fijne man.”

Marion weet dat haar man geen kantoorbaan heeft en dat hun levensstijl daar niet mee te vergelijken is. “Soms was het wel moeilijk. Dan dacht ik ‘Komt er nou nooit een einde aan?’ Veronica, Veronica, je ging ermee naar bed en je stond ermee op.”
“Het was geen werk, het was een leven.” knikt Jan.

Het zit nou eenmaal in Rob Outs genen om zich ergens helemaal aan over te geven. Zelf zei hij altijd “Als ik bankdirecteur was, was ik er ook nooit geweest.” Rob ziet overal de lol van in. Hij is er niet de man naar om iets leuks naast zich neer te leggen omdat hij het te druk heeft. “Zo komt hij op een nacht thuis en zegt ‘Wakker worden, wakker worden!’”

Jan: Kom uit de bedstee! Ha ha!

Mister Veronica haalt zijn vrouw uit bed en laat haar een bandje horen met zijn nummer als Egbert Douwe. “Ik zeg tegen hem ‘Jezus Christus, je kunt toch niet zingen?’” Marion verwacht niet dat haar man met ‘Kom uit de bedstee, mijn liefste’ op nummer één komt. “En die gekke Peter Koelewijn erbij.” lacht Marion. “Peter was eens bij ons geweest en Rob bracht hem wel even naar het station. Ik had net een nieuwe mini. Nou, Peter kwam wel op het station aan, maar Rob kwam zonder auto terug. Die hing in een paal!”

Marion is geen Misses Veronica, zoals Rob Mister Veronica is. “Ik vind het geweldig wat Rob allemaal gepresteerd heeft.” En daar heeft Marion ook haar steentje aan bijgedragen. “Niet om mezelf op de borst te kloppen, maar je moet natuurlijk een hele hoop inleveren. Leuk met je kinderen uitgaan was er niet bij, dan stonden er meteen van die mafketels omheen. Ik verafschuwde dat.” Marion en Rob beschermen hun kroost bewust tegen de pers. “Mijn privé is mijn privé, daar komt niemand aan.”

Jan: Wat dat betreft hebben jullie ook nooit gezeik gehad met vervelende mensen aan het hek, hè?!

Marion: Nee, maar ik weet wel dat Ger Lammers aan de deur stond. Die heb ik zo naar buiten gesodemieterd! Na twaalven ’s nachts, dat doe je toch niet?

Jan komt bij Veronica terecht als invaller voor een vriend en hij maakt een
nogal… denderende eerste indruk. Er staat een interview met Jasperina de Jong (zangeres, actrice en cabaretier) op het programma. “Ze zou om vier uur bellen, want we mochten haar telefoonnummer niet hebben. De linkse Jasperina wilde niet met het rock ‘n’ roll- Veronica geassocieerd worden, maar wel de publiciteit hebben.” vertelt Jan.
“Ik weet nog goed dat ik die trap opliep. Toen had ik nog zo’n klein staartje en een verwassen T-shirt aan. Er stond een man in pak bovenaan de trap die riep ‘Hé hippie, wat kom je doen?’” Jan antwoordt met “Ik moet even je kantoor gebruiken.”, en dat was geen slimme zet. Enno wordt woest op de brutale Jan en Rob Out komt op het geschreeuw af.
Na alles uitgelegd te hebben mag Jan op Robs kantoor het telefoontje met Jasperina de Jong voeren. Maar dat interview loopt niet zoals gepland. “Bij de derde vraag had ik al zoiets van ‘Flikker op, joh.’”Jasperina komt, volgens Jan, met hele algemene antwoorden, en weigert op zaken in te gaan. “Als je Veronica zo verschrikkelijk vindt, ga dan niet in het blad. Ga dan lekker in de Volkskrant staan, ofzo.” Dus bij de vierde vraag hangt Jan op.
Met deze actie haalt hij de woede van Robert Briel op zijn nek. “Die ging helemaal over de rooie toen hij dat hoorde, want hij had die pagina ingepland in het Magazine.” Maar Jan schrijft een stuk over een regisseur en weet de pagina alsnog op te vullen.
Maar Rob Out vindt het allemaal niet zo’n ramp want Jan mag als freelance journalist aan de slag. “En zo kwam ik eigenlijk bij Veronica.” aldus Jan.

En hij doet het goed. Anderhalf jaar later, in 1980, ruilt Jan zijn ‘freelancepet’ in voor een ‘perschefpet’. In die tijd is De Telegraaf de enige krant die wel eens over Veronica schrijft. Veronica heeft in die tijd een niet zo best imago en wordt beschouwd als oorzaak van de vervoosing. Jan gaat bij de hoofdredacteuren van alle kranten langs om het ‘Veronicawoord te verkondigen’. “Want we deden ook serieuze dingen zoals avondvullende themaprogramma’s. En we waren de eersten die series uit Amerika haalden. We waren veel meer dan alleen maar de vervoosing.” Het is aan Jan om het imago van Veronica te verbeteren. “En volgens mij is dat hartstikke goed gelukt.”

e mannen waren naast collega’s ook maatjes. “Onze vriendschap bestond voor negentig procent uit werk. Maar het is niet makkelijk om bevriend te raken met Rob. “Rob was echt een Einzelganger.“ legt Marion uit. “Dan ging de telefoon en dan riep hij ‘Ik ben er niet!’ Onze jongste dochter heeft toen eens gezegd ‘Ik moet van mijn pappa zeggen dat hij er niet is’.” Die afstandelijkheid mag echter niet verward worden met arrogantie. Een heleboel andere mensen wilden van alles van Rob. “Een televisieprogramma, regisseur worden, een deal maken over de shirts.” aldus Jan. “Er waren ook mensen die Rob allemaal dingen lieten beloven als hij een slokkie op had, die niet beloofd hadden moeten worden. Dus echt misbruik maken van hem.” Rob gaat altijd uit van het goede in de mens, maar Marion houdt een oogje in het zeil.

Jan: Rob had niet echt een goede mensenkennis. Jij nam hem thuis ook in bescherming.

Marion: Ja joh, al die hielenlikkers. Dan zei ik “Wat moet je ermee?” Ik heb hem vaak genoeg gewaarschuwd.

Binnen Veronica is er ook ruimte voor nieuwe, leuke of ronduit absurde ideeën. Zo besluit Rob Out op een dag dat iedereen aan een medische controle wordt onderworpen. “We hadden twee verpleegsters ingehuurd, maar dat waren eigenlijk vrouwen van lichte zeden.” Deze dames, ‘in uniform met die borsten er half uit’, onderzoeken iedereen uitvoerig. “We hadden een kantoor omgebouwd tot EHBO- post en daar stiekem een camera opgehangen. Die verpleegsters hingen met hun tieten over die mensen heen, knepen in hun billen. Helemaal gek!”

Jan vindt het belangrijk om het gevoel te hebben dat je een baas hebt, die naast professioneel ook een beetje gek is. Onder het motto van ‘succes moet je vieren’ wordt iedere aanleiding gegrepen om een feestje te geven. “Dan belde hij ’s nachts op, ‘Joh, het is morgen valentijn, iedereen een fles champagne laten bezorgen.”

Rob Out heeft wel eens ongewone plannen, maar soms haalt Mister Veronica stunts uit die in die tijd ‘niet kunnen’. “Dan hadden wij zoiets van ‘wordt niet over geluld, klaar’. En we moesten hem uit de publiciteit houden. Dan moest je echt druk op die journalisten uitoefenen.” aldus Jan.

Het bevalt Jan bij Veronica. Bij Veronica is niets te gek, goede ideeën zijn altijd welkom. “Die trechter stond gewoon open.” De directie denkt niet vanuit ‘die ivoren toren’, zoals Jan zegt. Iedereen is welkom. “Er kwamen ook mensen naar ons toe met ideeën. Die nodigden we dan uit en dan gingen we praten.” Elke maandag en donderdag zit Jan met zijn collega’s te bedenken wat ze allemaal zouden kunnen doen. “Dat wordt nu marketingoverleg genoemd.” De open houding naar nieuwe ideeën toe en de ‘club vrije geesten’ die achter Veronica zit. “Ik denk dat dát de kracht van Veronica was.” vertelt Jan. Bovendien kan iedereen altijd bij Rob terecht. “Niet als leuke kreet, ‘mijn deur staat altijd open’. Die deur stónd open!” aldus een bevlogen perschef.

Het veronicaanse enthousiasme zorgt ook voor de geboorte van Club Veronica. Een afdeling binnen Veronica waar jongeren terecht konden die net te jong waren voor een lidmaatschap. “Aan dat idee ging een half A4’tje vooraf!” lacht Jan. In de jaren ’80 zit er een enorme drempel tussen Hilversum en de rest van Nederland. “Hilversum was een hele chique meneer en je mocht blij zijn als je er omheen mocht rijden.” legt Jan uit. “En wij wilden jonge mensen de kans geven om te ruiken aan de reet van Hilversum.” Ongeveer honderdduizend jongeren schrijven zich in bij Club Veronica. Bovendien trekt Veronica het land in, naar de mensen toe. Door programma’s als Veronica komt naar je toe en de promotieteams leert het publiek Veronica echt kennen. Een schot in de roos, want de zender wordt ontzettend geliefd. “Je hebt contact nodig met je doelgroepen om echt populair te zijn.” En Veronica is de eerste die het publiek laat merken er voor hen te zijn. Bovendien is geen enkele omroep zo goed vertegenwoordigd op gadgets als Veronica. T-shirts, buttons, posters.

Marion: “En aanstekers!”

Jan: “Oeh, ja, aanstekers! Die waren niet aan te slepen!”

Maar Jan laat zijn hoofd niet op hol brengen door al die fans. “In het landen der blinden is Eénoog ook koning. Er was geen enkele omroep die aan marketing deed.” “Maar daarna wel!” valt Marion bij.

De promotiemeisjes halen lid na lid binnen. “Bijna met het mes op de keel, hè?! Dat waren agressieve meiden. Lekker leden schrijven.” Jan weet nog goed welk effect een vlotte meid in een Veronicajackie destijds op Nederland heeft. “Ik denk dat we door dat contact die Hilversumse drempel voor een groot gedeelte gesloopt hebben.” aldus Jan.

Rob knokte voor ‘zijn’ Veronica. En dat vond hij mooi. Maar op het moment dat het bedrijf groot wordt en steeds meer buitenstaanders bij komen, gaat de liefde voor Veronica achteruit. “Hij had alles bereikt.” vertelt Jan. De sfeer binnen Veronica is door de jaren heen al behoorlijk veranderd. Begin jaren ’90 heerst er een vergadercultuur. Rob en de nieuwe voorzitter Joop van de Reijden kunnen niet door één deur. “Toen was het over.” aldus een stellige Marion. “En je moet ook echt niet denken dat de tv bij ons op Veronica stond, hoor!”

Waar een dal is, is ook een top. In Robs geval is dat de worsteling naar de A- status. En Rob is hierin niet alleen. “Ongelooflijk hoe sterk dat leefde in Nederland.” herinnert Jan zich. Op 18 april 1973 beslist de overheid over het voortbestaan van radio Veronica. De zender geeft zich niet zonder slag of stoot gewonnen en organiseert een demonstratie in Den Haag, waar heel veel mensen gehoor aan geven. “Als je dat gezien had op dat Malieveld!’” vertelt Marion. “Er was Veronica onrecht aangedaan en dat voelden de mensen.” voegt Jan toe.

Marion en Rob beleven een rustige tijd na Veronica. Tot het jaar 2000. Want dan besluit Rob om de gemeente in te gaan. Uiteindelijk is dat niks geworden. “Dat was één van de ideeën die hij dan weer had. En lukt het, dan heb je mazzel. Lukt het niet, dan heb je pech gehad.” verduidelijkt Marion Robs gemeentelijke aspiraties. “Ja, maar ook om die politieke sleur te doorbreken.” vult Jan aan. Rob ergert zich aan de oogkleppen die politici ophebben. “Eén van de punten was dat alle arme mensen in Laren eens per jaar een gratis maaltijd moeten krijgen. Vonden ze een goed idee. Wij lagen dubbel!” (n.v.d.r. In Nederland zijn maar drie gemeentes waar de bewoners een hoger gemiddeld jaarinkomen hebben dan in Laren. )

Rob overlijdt in 2003 en op dat moment is hij bezig aan een boek over Veronica. Hij vraagt Jan om samen met hem aan het stuk te werken. “Maar ik zei ‘Nee, dat gaan we niet meer doen. Het is klaar.’ Veronica was een mooi boek, maar het is uit.”

Tags: Echtgenote Rob, Jan Morrien, Marion Out
Categories: Personen

This entry was posted on Sunday, June 29th, 2008 at 11:27 am and is filed under Personen. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.