Logboek

Will Wil Wel : Herinneringen
De laatste reünie die ik heb meegemaakt was er een van de zesde klas lagere school. Een rooms katholieke school. Dus veel bidden, vaak naar de kerk en geen meisjes in de klas want die zaten in een ander gedeelte van het gebouw kuis te wezen. Het gebeuren vond plaats in de zaal van een vrij sjiek restaurant, dus de neiging om eens flink keet te trappen zoals we dat vroeger op school deden, werd bij binnenkomst door de glazen draaideuren, meteen de kop in gedrukt. Meester De Bruine was er niet en dat verbaasde niemand want toen hij ons heel lang geleden lesgaf, was hij er ook al vaak niet. Tussen toen en nu zaten een dikke vijftig jaar en de organisator van de bijeenkomst was zo verstandig geweest naamplaatjes te maken die je bij de ingang van de feestruimte uit een doos kon halen en op de borst moest bevestigen. Tot mijn vreugde herkende ik drie man van gezicht en de rest moest ik via het opgespelde naamplaatje in mijn herinneringen naar boven halen. We hadden elkaar eigenlijk niets te vertellen over de periode in de zesde klas en dat is niet zo verwonderlijk want wat gebeurt er nou helemaal in zo’n jaar. Je laat een keer een stinkbommetje vallen onder de aardrijkskundeles, je schiet een propje op het achterhoofd van de onderwijzer en met schoolkamp drink je stiekem met zes man een flesje bier op en voor de rest… Ga het daar maar eens een hele avond over hebben! Dat wordt al gauw: -Ik heb drie kinderen en ben al opa. -Ik ben net voor de vierde keer getrouwd. -Had jij niet twee zusjes? -Zie je Freddy nog wel eens? -Jij bent helemaal niet veranderd. -Ik heb altijd geweten dat je in de handel zou gaan. Toen ik de volgende morgen thuiskwam had ik een stijve nek van het naamplaatje-op-de–borst-kijken en het gevoel dat ik een hele nare jeugd heb gehad zonder dames, maar dat het uiteindelijk vrouwtechnisch dik voor elkaar is gekomen.

Nee, dan de reünies van Veronica. Niks naamkaartje op de borst. Gewoon een klap op de schouders, naar de bar voor een pilsje, een beetje bijkletsen en iedere keer na de nodige drankjes: -Je bent weer kaler geworden. -Is dat zo? -Weet je nog Luik dat jij altijd zeeziek was. -Eh… -En dat we dan een emmer met een laagje stookolie naast je bed pleurden en dat we zeiden, als je moet kotsen staat hier de emmer. -Oh… -En dat je dan nog zieker werd. -Eh… -En dat we tegen je zeiden waar je moest gaan staan als het mis ging met je maag. -Eh… -En dat was altijd tegen de wind in. Dan zat je helemaal onder. -Eh… -En wij lachen. -Oh. -Weet je nog Luik? -Ik was het bijna vergeten, maar elke keer als er een reünie van Veronica is hoor ik het voorbijkomen. Ik zal er voorlopig weer mee moeten leven en morgen meteen een afspraak maken met de psychiater. Pilsje?

Rij en herinner voorzichtig, denk aan mij.

1959 - 1974 ~ Muziek uit zee
Op 19 oktober 1959 komt een groep zogenaamde ‘witte’ radiohandelaren bij elkaar in Hotel Krasnapolsky in Amsterdam. Deze handelaren importeren radio’s en tv’s uit Duitsland en verkopen deze tegen uiterst scherpe prijzen in de winkels in Nederland. Op de bewuste vergadering van 19 oktober komt echter méér naar voren dan dit gemeenschappelijk belang. Ene Lambertus Slootmans vraagt aan het eind van de avond nog even het woord om een aardig plannetje te lanceren: Waarom zetten de heren geen radiostation op?

1976 - 1995 ~ Veronica aan land
Vanaf 1976 staan ook alle radio- en televisieprogramma’s in het Veronica Magazine. Je ontvangt een jaar lang 48 pagina’s volledige programma informatie en redactionele artikelen voor de hele familie! De boemerang actie die gehouden wordt in 1977 gaat van start in het Veronica uurtje op Hilversum 3. De respons is meteen geweldig. Dagenlang is het telefoonverkeer van de omroeporganisatie ontwricht door de duizenden nieuwe leden en sympathisanten, die graag een handje uitsteken voor Veronica en voor vernieuwing in ons omroepbestel. De boemerang suist door ons land en brengt in de eerste ronde een rijke buit binnen. De Veronica Omroep Organisatie krijgt vanaf 1 januari 1976 drie uur radio- en één uur televisiezendtijd per week. De VOO heeft deze toelating als aspirant-omroep te danken aan het advies van de Raad van State, nadat de VOO een beroep had ingediend tegen de beslissing van Minister van Doorn. Veronica is eindelijk aan land!!!

1995 - 2010 ~ Weer Commercieel
Veronica begint aan één van haar grootste avonturen in haar bestaan halverwege 1995. Terug naar de ‘roots’, commercieel. Een lang gekoesterde wens gaat in vervulling! Het publiek vond met gemak de nieuwe zender toen de film Total Recall, die op Nederland 2 was begonnen, verderging op het commerciële net. Zo’n 475.000 mensen volgden de film in de nachtelijke uren. Daarmee kwam het marktaandeel van het commerciële Veronica in de eerste uitzending op 41,7 procent. De uitzending op Nederland 2 eindigde tegen het achtergrondgeluid van een tikkende klok een stem die zei dat het tijd was om afscheid te nemen. “Van het publieke bestel. Een periode wordt afgesloten. Bij het afscheid nemen van het publieke bestel verlaten de laatste jonge honden het nest. Dat spijt ons voor het publieke bestel. MAAR NIET VOOR ONS!!!!” Op Radio 3 vertrok Veronica in dezelfde stijl: “Bij het afscheid nemen van Veronica als publieke omroep is er ook weer een beetje democratie in Nederland. En dat doet ons deugd. Voor Nederland.” Terug naar onze roots!