Leonie Sazias
Als Léonie op 22-jarige leeftijd een oproep van Veronica op televisie ziet voor nieuwe omroepsters, had ze nooit durven dromen dat zij hét gezicht van Veronica zou worden. Toch gebeurt het en voor Léonie betekent dit het begin van een bijzondere en bewogen tijd bij Veronica. In een interview met Veronica Story vertelt ze over haar ervaringen met het presenteren, over het werken met Rob Out en over haar levensvisie.
“Het was 1980, ik was student aan de kunstacademie en woonde in Hilversum op drie hoog. Ik was nog niet zo lang het huis uit en was lekker aan het studeren. Ik hield van popmuziek en keek ook graag naar Veronica. In die tijd waren ze net met de tv-zender begonnen. Toen kwam Marijke Benkhard op televisie met een oproep. Ze zei; “Wij zoeken een collega. Vind je het leuk? Schrijf dan een brief!” Dus ik dacht; “Dat doe ik! Geinig!! Ik word het toch niet!” In totaal waren er 8000 reacties binnengekomen. Ik kwam daar dus op die screentest en ik wist niet wat ik meemaakte! Je moet het zo zien; ik zat op de kunstacademie, dus dan las je de Volkskrant, je kijkt naar de VPRO, dat is okay, maar Veronica natuurlijk niet! Ik vroeg me dan ook af of ik wel op mijn plek was, maar ik kreeg een uitnodiging voor de volgende ronde en vond het eigenlijk ook best wel leuk.”
De screentests werden afgenomen door Rob Out en Lex Harding zelf. “De omroep was toen nog erg klein en paste nog in één gebouw. Als er opnames waren kwam ook het hele bedrijf kijken. Iedereen was overal enorm bij betrokken. Vandaar dat zij zelf de screentests van al die meiden afnamen. Die mannen lieten dus al die meisjes in hun kantoor komen en dan lieten ze ze van alles doen. En die meisjes deden ook alles! Op een gegeven moment wilden ze dat zo’n meisje een t-shirt van Veronica aan zou trekken en dan zouden zij in het kamertje ernaast wachten. Maar natuurlijk stond daar een camera, want die meisjes moesten ook wat voor de camera doen. En dan gingen die mannen keurig in het kamertje ernaast wachten en die lagen dan natuurlijk onder het bureau van het lachen. Gelukkig is mij dat bespaard gebleven.”
“Nadat ik twee screentests gedaan had wist ik niet meer of ik het nog wel wilde. Dat was tijdens een programma van Tom Collins in de middag. Dat was één van de eerste tv-programma’s. Het aantal aanmeldingen voor de functie van omroepster was enorm, dus het publiek bij dat programma werd gevuld met allemaal aanmeldingen. Dus we liepen daar met die meisjes door de gang naar de studio en als daar een deur open had gestaan had ik hem zeker genomen! Er kwam ook nog een meisje met een zwaar Brabants accent naar me toe die vroeg; “Ik heb gehoord, dat als je aangenomen wordt, dat je dan spraaklessen krijgt.” Met dat zware accent dus. Dat was wel erg grappig. Toen dacht ik wel bij mezelf; hier hoor ik niet thuis.”
“Later zat ik in mijn kleine kamertje in Hilversum toen ik niet wist wat me overkwam. Opeens ging de bel, ik kreeg een gelukstelegram en een enorme bos rode rozen! Dat was typisch Rob Out, mijn kamer was gewoon te klein voor die bos! Ik had eerst ook echt het gevoel van; “Ik wil dit helemaal niet! Ik hoor hier niet thuis!” En in het begin deed ik het ook helemaal niet goed. Ik wilde best netjes het jasje van een omroepster aantrekken en ik probeerde ook echt die rol te spelen, maar het paste gewoon niet bij me. Thijmen Koelewijn zei zelfs; “Haal haar van de buis! Ze kan het helemaal niet!” En Rob zei dan; “Laat haar zitten!” Ik keek in die tijd ook met een enorme schrik in de camera en als het fout ging probeerde ik het gewoon weer opnieuw. De mensen daar kwamen ook echt naar me kijken. Die hadden zoiets van; “O, we gaan kijken naar Léonie, want die gaat weer struikelen!” En als ik dan klaar was met presenteren dacht ik ook echt bij mezelf; “Gelukkig! Nu hoef ik twee weken niet!” Echt waar! Maar ik heb altijd zoiets gehad van; “Ik moet het op mijn eigen manier doen, dan gaat het wel goed!” Na een half jaar was ik het echt helemaal zat. Zodra je op televisie te zien bent gaat iedereen wat over je zeggen en iedereen gaat zich met je bemoeien en dat ben je natuurlijk niet gewend. Iedereen gaat zich ineens bemoeien met hoe je praat en wat je moet zeggen en hoe je neus staat en met je uiterlijk en of je make-up wel zo moet en daar kreeg ik dus echt wat van.”
“Toen was ik dus net 22 jaar en na een half jaar dacht ik bij mezelf; “Ik ga het op mijn eigen manier doen!” En eigenlijk is dat het moment geweest dat de klik omging. Daarna ging het ook goed en vond ik het presenteren ook erg leuk! Toen dacht ik juist; “Ach shit, ik mag twee weken niet!” Toen ging ik ook losser presenteren, op een manier alsof ik aan de mensen naast me op de bank ging vertellen wat er allemaal te doen was.”
“Ik heb intern ook geen opleiding gekregen. Ik heb alleen in het begin tien dagen een presentatiecursus gedaan op de media-academie. Die was eigenlijk gericht op mensen die al heel lang presenteerden en die zichzelf onder de loep gingen nemen. Maar ja, er was niets anders voor beginners, dus ben ik daar maar heen gegaan. Ik heb daar met een heel divers gezelschap de cursus gevolgd. Ik was samen met Ellen Brusse en ook Ineke Hilhorst en Janneke Monshouwer waren erbij. Ik snapte eigenlijk niets van de cursus. Ik heb door de jaren heen goed geleerd hoe je via de televisie moet communiceren, juist omdat ik het in het begin niet snapte. Natuurlijk kun je er ook een acteerspelletje van maken, maar ik ben van mening dat je het beter op je gevoel kunt doen.”
Veronica zond in die tijd iedere woensdag uit, waarbij Marijke Benkhard de ene week op zich nam en Léonie de andere. “Marijke was echt een goede collega en geenszins een concurrente.” Op een gegeven moment stapte Léonie van de kunstacademie over naar een lerarenopleiding in de vakken handenarbeid, textiele werkvormen en kunstgeschiedenis, waar ze later ook afstudeerde. De combinatie van Veronica en studie ging prima, aangezien ze maar één keer in de twee weken als omroepster aan de slag hoefde. “Vooraf aan de avond had je nog ongeveer één middag nodig om je kleding uit te zoeken en om je voor te bereiden, dus dat ging prima samen.”
“Zolang ik nog studeerde werd er binnen mijn studie helemaal geen aandacht besteed aan mijn baan bij Veronica. Mijn medestudenten op de kunstacademie keken sowieso al minder naar Veronica en als ze er al naar keken werd er gewoon niet over gepraat. Ik kreeg wel enorm veel post van kijkers, wat me echt een warm en dankbaar gevoel gaf. Je realiseert je gewoon niet wat voor impact je eigenlijk hebt mensen. Aan de andere kant van de televisie kijken mensen er naar uit om je te zien. Je betekent echt iets voor ze. Zo waren er twee dove jongens die mij schreven dat ze mij zo goed konden begrijpen, omdat ze zo goed konden zien wat ik zei. Dat geeft zeker een goed gevoel. Haatmail heb ik eigenlijk nooit gehad.” Niet alleen kreeg Leonie mooie brieven van fans, ze werd in 1985 zelfs verkozen tot favoriete omroepster in heel Nederland.
In de tijd dat Léonie bij Veronica terecht kwam, had de omroep net de C-status bereikt. Er werd dus gewerkt aan het behalen van de B-status, hoewel dat niet makkelijk is gegaan. “Rob had geen beste verhoudingen met Den Haag, dat moge duidelijk zijn. De toenmalige minister van cultuur, Brinkman, en Rob waren absoluut geen vrienden. Veronica had al een aantal keren geprobeerd de B-status te verkrijgen, maar dit werd iedere keer afgeketst vanuit Den Haag. Ze probeerden er daar alles aan te doen om die status niet te hoeven geven. Toen Veronica eindelijk de B-status kreeg, werd dit ook niet middels een persoonlijk telefoontje aan Rob vertelt, zo lagen de verhoudingen niet. Hij moest het in de krant lezen op een dinsdagmiddag en ik was dus toevallig daar toen Rob dat bericht kreeg. Rob zei direct; “Wij gaan morgen live op de zender en wij gaan een groot feest geven!!” Hij dacht er totaal niet bij na dat de volgende dag de gemeenteraadsverkiezingen waren en er dus geen cameraploeg meer te krijgen was! Maar wat deed Rob? Hij bestelde gewoon een cameraploeg uit Duitsland, die waren er de volgende dag en we gingen gewoon live! De uitzending was een volslagen puinhoop. Niemand wist ook wat we deden. Ik kreeg gewoon een microfoon in mijn handen geduwd. Ik riep maar gewoon wat en Marijke had ook geen idee wat ze aan het doen was! De technici kregen het ook allemaal niet voor elkaar, de ene na de andere schakeling ging mis, maar we waren live!! En echt álle artiesten kwamen tijdens de uitzending naar Hilversum. Het werd een enorme happening.”
“Natuurlijk werd er daarna enorm op ons neergekeken, wat uiteraard gewoon jaloezie was. Gigantisch veel mensen hadden de uitzending gezien, aangezien er toen nog maar twee zenders waren. Er kwam ook van alle kanten reactie op de live uitzending. De VARA zond op zaterdagmiddag het radioprogramma Spaan en Vermeegen uit. Dit programma ging min of meer over sport, maar eigenlijk werd van alles en iedereen op de hak genomen. Zo ook Veronica. Wat kregen wij het voor de kiezen die middag! Natuurlijk was er veel mis gegaan, maar wij hadden die ene avond wel 5000 nieuwe leden erbij! Dat had nog nooit iemand voor elkaar gekregen! En natuurlijk waren al die vastgeroeste omroepen jaloers op Veronica, want Veronica leefde en bruiste!! Veronica heeft echt het versufte gevoel uit de jaren vijftig losgeschud. Zij zijn de eerste die een echte jongerencultuur hebben neergezet. Dat kwam voor uit de popmuziek op de zender en daar vind ik ook niets verkeerds aan. Popmuziek is wat ons allen bindt! Veronica was in die tijd als een club, als een virus. Het had echt wat! Het was echt een revolutie, dat maak je niet meer mee.”
“Naast Marijke Benkhard werkte de populaire omroepster nog samen met Jan Morrien, Thijmen Koelewijn en Jos Bakker. “Het was nog heel klein allemaal. Het was vooral zo’n leuke tijd, omdat het allemaal erg onbevangen was. Dat maak je maar weinig mee in je leven. Veronica had een enorme power van binnenuit. Rob Out zorgde voor een enorme samenhang. Het gevoel van; “Wij met elkaar, tegen de wereld!” Dat mis ik tegenwoordig wel. Tegenwoordig zijn overal zoveel regels aan verbonden en Rob trapte daar toen in positieve zin doorheen.”
“In totaal heeft Léonie vijf jaar als omroepster bij Veronica gewerkt, waarna ze besloot over te stappen naar de AVRO om daar andere televisieprogramma’s te maken. “Rob was erg boos toen ik wegging. Bij Veronica had ik het idee dat ik niet van mijn plek kwam. Ik ontwikkelde me erg snel en ik wilde graag programma’s gaan maken. Rob wilde dat ook wel, maar hij wilde mij in een richting duwen die niet bij mij paste en die ik niet wilde. Ik wilde meer een inhoudelijke kant op en ik had het idee dat dat bij Veronica erg langzaam zou gaan. Toen kreeg ik dus een goed aanbod van de AVRO, waarin ik meteen een grote stap kon maken. Dat aanbod heb ik aangenomen, maar dat is me niet in dank afgenomen. Ik weet niet precies meer hoe het is gegaan. Ik weet wel dat we geen ruzie hebben gehad, maar Rob vond het wel heel erg. Zelf had ik er minder moeite mee, omdat Veronica ondertussen al erg veranderd was. Ik had met veel mensen ook geen binding meer en had niet echt meer een gevoel van loyaliteit.”
Bij de AVRO werd Léonie gevraagd om het programma Park Plaza te doen met Fred Oster. Een magazineachtig programma op het gebied van entertainment. Dit programma werd iedere week op vrijdagmiddag uitgezonden. Vervolgens heeft zij bij de AVRO nog een talkshow gedaan met Ruud ter Weijden onder de naam Ruud en Leonie. “Dat was een bijzondere tijd!”
“Rob was in de tijd dat ik Veronica verliet wel veel minder toegankelijk geworden. Toen Veronica de B-status kreeg verdween de kleinschaligheid en de sfeer van de jaren ervoor. Het werd steeds groter en groter en elke dag als ik binnenkwam zag ik weer nieuwe gezichten in het gebouw. Rob had het hier dus erg moeilijk mee en kon het allemaal niet meer overzien. Hij moest een andere werkwijze aannemen, waarbij hij mensen aan moest nemen voor de uitvoerende taken die hij eigenlijk liever zelf wilde doen. Het ging ook steeds slechter met hem. Daarom werd Van der Reijden later ook binnengehaald. Die explosieve groei is ‘de kill’ geweest voor Veronica. Het ging allemaal steeds meer richting de gevestigde orde, terwijl Veronica zich daar juist altijd tegen verzette. Het steeds groter en groter worden was wel het doel, maar dat is niet altijd profijtelijk. Ik heb zeker de mooiste jaren meegemaakt qua televisie. Veronica was wild en spannend… het was Rock & Roll!!”
“Het werken met Rob Out was in die tijd soms geweldig, soms ook minder natuurlijk. Ik heb eigenlijk maar één woord voor hem; Bewondering! Uiteraard waren er de minder leuke dingen. Zo werden mensen op staande voet ontslagen, maar eigenlijk wist je ook wel weer dat je direct de volgende dag terug kon komen en dan kwam het wel weer goed. Het was een man met een enorme gebruiksaanwijzing, maar ook met een enorme stuwende kracht en daar hou ik ontzettend van! Nadat Veronica te groot werd en hij het niet meer kon overzien is het vuur gedoofd. Eigenlijk heeft Veronica het meeste aan Rob Out te danken!”
“Ik heb altijd graag een programma met dieren willen maken. Dit heb ik toen ook aangekaart bij de AVRO. Ze vonden het een geweldig idee, maar door alle bureaucratie ging het nog wel een jaar duren voordat er ruimte voor was. Als ik mijn idee bij Rob had aangekaart, had hij gezegd; “Doen! Morgen beginnen!” Dat was ik ook gewend, maar bij de AVRO ging dat dus niet zo. Toch heb ik nooit het idee gehad om terug te gaan naar Veronica, omdat zij toen een beetje vulgair en platvloers waren geworden. Bij de AVRO kon ik ter overbrugging een jaar lang bij Toppop aan de slag. Ik heb daar bands geïnterviewd en ik maakte de popquiz. Ik vond het erg leuk om al die oude materialen door te zoeken en ik hield van popmuziek, dus ik had het zeker naar mijn zin. Het jaar erop kreeg ik van de AVRO weer te horen dat mijn programma nog niet in de programmering paste en ik kreeg het advies nog maar een jaartje Toppop te doen. Eigenlijk had ik daar niet zoveel zin in.”
“Vervolgens werd ik gevraagd voor AVRO Sterrenslag in de sneeuw. In dat toen nog kleinschalige programma gingen bekende Nederlanders, sporters en politici allemaal spelletjes doen. Het was alleen maar meligheid en gekkigheid, heerlijk! Tijdens de opnames kwam ik Martin Gaus tegen. Hij zat bij de TROS en nadat ik met hem gepraat had over mijn situatie vroeg hij of ik bij hem in het programma wilde komen. Toen heb ik dus de helft van mijn honorarium ingeleverd en ben ik weggegaan bij de AVRO om iets met dieren te gaan doen. Zo heb ik dus wel altijd gedaan waar mijn passie op dat moment lag. Datzelfde gebeurde rond mijn dertigste toen ik kinderen kreeg. Toen heb ik de Ojevaarsjo bedacht. Dat was echt een compleet programma wat ik zelf had verzonnen en daar deed ik ook de samenstelling en de eindredactie van.” In de Ojevaarsjo kon de kijker kennismaken met Léonie als moeder. In het programma kwamen onderwerpen aan bod die te maken hebben met kinderen, zoals het ouderschap, aandoeningen en de opvoeding.
Naast het presenteren en programma’s maken houdt Léonie zich ook bezig met de maatschappij. “Zo heb ik ooit mijn bekendheid gebruikt voor een goede zaak. Er was een jonge vluchteling uit Sri Lanka die hier in een asielzoekerscentrum zat. Hij kwam maar niet vooruit en zat daar in zijn eentje zonder zijn familie. Hem heb ik toen geholpen met mijn bekendheid en ik heb brieven geschreven aan burgemeester Cohen. Ik heb hem voor de tv gehaald en bekendheid aan zijn situatie gegeven en uiteindelijk heeft hij het met veel moeite gered. Nu woont hij in Nederland.”
Sinds vorig jaar is Léonie raadslid voor de lokale politieke partij DLPH (Democratisch Liberale Partij Hilversum). “Ja, ik heb de naam zelf niet verzonnen, maar vooralsnog is het zo. De politiek kwam al een aantal keren aan me voorbij en al die keren had ik gezegd dat het niets voor me was. Maar op een gegeven moment heb ik me over laten halen om een keertje mee te gaan kijken. Vervolgens ging die persoon met wie ik meeging er vandoor en die liet mij de hele erfenis! Ik ben ingezegend in oktober en pas sinds de vorige gemeenteraadsverkiezingen van 7 maart 2006 gekozen. Ik weet ook niet waar het heen gaat, maar voorlopig vind ik het nog leuk!”
“Ik heb een bepaalde levensvisie. Ik maak schilderijen over de verbondenheid van mensen. Ik ben ook altijd zo geweest, betrokken bij de wereld waarin ik leef. Het is immers mijn wereld en mijn tijd. Ik ben altijd bezig geweest met de dingen in het groot en in het klein te zien, met een verrekijker en met een microscoop. Ik ben ook altijd bezig geweest met onze manier van leven. Met hoe lang we op de aarde zijn en wat we ermee gedaan hebben. Maar ook weer in het klein van alledag. Zo kon ik door middel van mijn dierenprogramma deze dingen uitdragen. Ik heb ook nooit gedacht dat ik deze dingen in de lokale politiek zou vinden noch zoeken.”
Voor de lancering van de website van Veronica Story werd Léonie gevraagd een promotiefilmpje in te spreken voor de camera. “Ik vond het erg leuk dat ik daarvoor werd gevraagd,” vertelt Léonie. Ook mocht zij samen met Peter Koelewijn (zie foto rechts) en Joris Hillebrand de officiële lancering van de webite verrichten. Daarnaast sprak ze op die dag samen met Chiel van Praag voor de camera over Veronica.
De Staat van Verwarring (VPRO) vroeg laatst ook nog of ik mee wilde werken aan een filmpje. Het moest een soort eerste tv-uitzending ooit voorstellen met een omroepster en toen dachten ze gelijk aan mij! Dat vond ik ook erg leuk.”
“Ik vind het ook hartstikke goed en leuk dat de Veronica Radioschool er is. Ik ben onder andere in de lokale politiek om te pleiten voor een goede mediaschool hier in Hilversum. Als we willen dat Hilversum nog een beetje de mediastad blijft moet zo’n school er echt komen! Het moet bij die school echt gaan over de content. Hoe maak je radio- en tv-programma’s? En er moet een stukje regie, techniek en een facilitair stukje in voorkomen, maar ook een belangrijk stuk journalistiek.”
Léonie zit vol met energie. Dat merk je vooral als je met haar praat over de dingen die haar fascineren. “Ja, ik heb een hoop energie en dat zit me soms ook wel eens dwars!”, vertelt ze lachend. “Maar het doet wel leven!”.
De Story van… Chiel van Praag & Léonie Sazias
Tags: Leonie Sazias, omroepster
Categories:
Personen