Kees Schilperoort
Kees Schilperoort werd geboren op 28 november 1917 in Apeldoorn. Na zijn middelbare school studeerde hij enkele jaren economie maar in de Tweede Wereldoorlog moest hij daarmee ophouden. Vervolgens werkte hij een tijdje op Paleis het Loo voor Koningin Wilhelmina. Kees wilde eigenlijk graag bij de radio werken en bestookte alle omroepen met zijn verhalen en gedichten. Op 19 oktober 1946 krijgt hij dan eindelijk zijn kans bij de VARA. Zonder enige verdere opleiding werd hij live op de zender gezet en daarmee begon een radiocarrière die meer dan 50 jaar zou duren. Later vertelde Kees dat zijn vader er op tegen was. “Journalisten zitten alleen maar in de kroeg en gaan achter de wijven aan” zei hij. “Dat was nou precies waarom ik dat vak in wilde”.
In 1948 maakte Schilperoort de overstap naar de KRO. In die tijd van verzuiling was dit wel opmerkelijk omdat hij zelf niet katholiek was. Tegen zijn collega’s zei hij wel eens: “Jullie zijn aangenomen om je geloof, ik om mijn kwaliteiten”. Toen stelde hij aan de directie voor om de presentatie in het Veluws dialect te doen. En dat was het begin van Gait-Jan Kruutmoes. Onder dit pseudoniem presenteerde hij het KRO-radioprogramma ‘De Boertjes van Buut’n’ dat vanaf 30 juni 1966 op televisie verscheen. Later presenteerde hij ook nog het televisieprogramma ‘Het Gulden Schot’.
Schilperoort werd echter vooral bekend door het telefoonspelletje ‘Raden Maar’, een onderdeel van het KRO-radioprogramma ‘Tussen Twaalf en Twee’, dat elke werkdag tussen twaalf uur en twee uur werd uitgezonden. Schilperoort liet een geluid horen en de luisteraars moesten raden welk geluid het was. Lukte dit niet dan werd de prijs met vijf gulden verhoogd. In 1976 werd het programma gestaakt.
Kees en Jeroen
In 1981 ging Schilperoort met pensioen, maar vanaf 1982 werkte hij weer, ditmaal voor Veronica waar hij opnieuw een programma met de titel ‘Raden Maar’ presenteerde. Toen de KRO na één seizoen hiertegen bezwaar maakte, werd het programma aangepast. Voortaan heette het ‘De Stemband‘, en moest niet een geluid, maar de stem van een bekende Nederlander worden geraden. Schilperoort presenteerde het programma aanvankelijk samen met Erik De Zwart. Toen deze laatste in mei 1984 een uitstap maakte naar de TROS werd Erik’s plaats ingenomen door Jeroen van Inkel. Jeroen presenteerde De Stemband anderhalf jaar lang samen met Kees Schilperoort. Een volgende wijziging in de programmering bracht Annette van Trigt naast Kees.
Toen Erik de Zwart in 1992 Veronica verliet en Radio 538 oprichtte, stapte Schilperoort over naar deze zender waar hij ‘De Piepshow’ presenteerde. In de nacht van 25 op 26 september 1998 stopte hij definitief met werken, een feit dat zelfs het ANP-radionieuws haalde. Erik De Zwart: ,,Kees was goed in staat om kandidaten in hun waarde te laten, maar hij wist op een zeer humoristische manier keurige dametjes zichzelf fantastisch voor gek te laten zetten.”
Kees Schilperoort overleedt op 26 dec 1999 op 82-jarige leeftijd in zijn woonplaats Huizen. Kees Schilperoort (28 november 1917 – 26 december 1999) was een Nederlands presentator van radio- en televisieprogramma’s. Daarnaast sprak hij een stem in bij de tekenfilm Alfred J. Kwak (1989).
In juni 2003 werd het programma ‘De Stemband’ uitgeroepen tot leukste radioprogramma aller tijden. De bijbehorende Zilveren Prijsz-Telefoon werd uitgereikt aan de zoon van Schilperoort.
Tags: Alfred J. Kwak, Annette van Trigt, De Boertjes van Buut'n, de piepshow, De Stemband, Gait-Jan Kruutmoes, Het Gulden Schot, Kees Schilperoort, KRO, Raden Maar, Tussen Twaalf en Twee, VARA
Categories:
Personen
Anjo van der Wal
Kees Schilperoort prrééésentéééért…….(roffel)…..Ráden maar!…soms werd dit laatste aangevuld met gelach in de studio, die op dat moment gevuld was met louter ouden van dagen. Iets anders kon je er niet van maken luisterend naar de beeldloze radio. “Raden maar” maakte deel uit van het toen vrij populaire KRO-radioprogramma “Van Twaalf tot Twee”, waar ik als Veronicaluisteraar ook nog naar geluisterd heb, omdat op de gezinsradio vrij vaak dat programma aan stond. De deelnemers aan het spelletje waren zo te horen ook louter ouden van dagen, die blijkbaar alle tijd van de wereld hadden om zich op het programma te concentreren. De anderen waren op school of aan het werk. Het programma “Mik”, waar Schilperoort ook nog letterlijk in beeld kwam als presentator, was het programma waar hij verkleed als Gait-Jan Kruutmoes in boezeroen en boerendracht te zien was. Het programma was vooral een muzikaal spektakel, waarin een zanger, genaamd Lubbert van Gortel (echte naam niet bekend) en zangeres Drika (Annie Palmen) het ene duet na de andere solo brachten, begeleid door het orkest van de Boertjes van Buuten, meer een blaaskapel, geloof ik. Ook hier toonde Kees zich een spelletjesdier, waarin twee echtparen uit de zaal het tegen elkaar op mochten nemen. Het programma ging meestal schouwburgen en theaterzalen in het land af om eens in de maand vertoond te worden voor de televisie. “Raden Maar” had als KRO-spelletje concurrentie van de VARA, waar Herman Stok en Letty Kosterman elke zaterdag in het ochtendprogramma ZO 135 het spelletje “Wie is Wie” presenteerden, een verre voorloper van “De Stemband”. Het is duidelijk wat het concept was. Aangevuld met “Geen Ja en Geen Nee” van Elles Berger en Joop Smits was deze cyclus van radiospelletjes aanleiding voor Gerard Cox en Frans Halsema, toen een redelijk onafscheidelijk duo, een show op de planken te brengen, waarin al deze spelletjes op humoristische wijze gepersifleerd werden. De zoon van Kees heette ook Kees. Ik herinner me, dat in de toenmalige VARA-gids, het omroepblad van de VARA, een artikel stond met en over vaders en zonen omstreeks 1969. Blijkbaar om de toen al heersende generatiekloof te belichten. De toen 52-jarige Kees senior moest het opnemen tegen Kees junior, die op zijn jongenskamer harde muziek aan het draaien was. Kees senior verzuchtte dat hij soms tien keer op een dag de trap op en neer moest lopen om te vragen of het ook wat zachter kon. Waarop Kees junior laconiek antwoordde: “Trappen lopen is best goed voor hem.”
“Raden maar” is trouwens weer terug op de radio. Ik werk nu op een afdeling met oude dametjes, die het in mijn ogen vrij oubollige Radio 5 op de radio hebben ontdekt, dat in een middagprogramma een spelletje volgens het concept van vroeger weer onder die naam presenteert. Het gaat weer om stemmen, geloof ik. Voor sommige mensen staat de tijd gewoon stil.