Comments on: Kees Baars http://www.veronicastory.nl/kees-baars/ Vereniging Veronica Thu, 08 Dec 2011 18:15:04 +0000 hourly 1 http://wordpress.org/?v=3.1.2 By: Anjo van der Wal http://www.veronicastory.nl/kees-baars/#comment-4713 Anjo van der Wal Thu, 13 May 2010 15:46:35 +0000 http://story.veronica2.veronica.cyso.net/?p=362#comment-4713 Vanaf het midden van de jaren tachtig was "Countdown Café" ook bij mij groeiend in belangstelling. Na het verdwijnen van Veronica als zeezender op 31 augustus 1974 was ik nog slechts sporadisch bezig met Veronica. Allereerst natuurlijk door de drastisch verminderde zendtijd. Veronica was immers een omroep geworden en uitbreiding via televisie kon daar niet veel aan verruimen. Maar ik veranderde ook persoonlijk. Ik werd ouder, kreeg het drukker en mijn tienerjaren waren voorbij. Ik bleef nog wel van muziek houden, maar vond al jaren niet meer de leidraad in de Top 40. Dat was meer voor een singleskopend publiek. Vanaf het moment dat bij mij de eerste verdiensten binnen kwamen, hiervoor moest ik wachten tot na mijn schooltijd, richtte ik mij op elpees, nooit op singles en dus zelden op de Top 40. Aangezien Veronica er in slaagde in het midden van de jaren tachtig uit te groeien tot de grootste omroep met zelfs een super status op zak, werd de Veronica Vrijdag ook voor mij aanleiding om weer te luisteren. Echter nu was ik de affiniteit met het muzikale aanbod, waar de Top 40 nog steeds de spill van vormde, volkomen kwijt. Countdown Café schoot te hulp. Vanaf pakweg 1987 ben ik iedere vrijdag gaan luisteren en zag het programma bewegen: van Bosch en Duin in Soest naar de studio in Hilversum met gasten, opgenomen interviews en opgenomen concerten. Met Kees Baars en Alfred Lagarde, via Alfred en Francis Dix naar andermaal Kees en Alfred. Dan weer op locatie, dan in het "muziekpaviljoen" en vervolgens weer in de studio. Op de "Music & Harmony" beurs (heb ik zelf een keer bezocht) en weer terug naar het Veronicagebouw. Ik genoot altijd van de sfeer, de (soms bij tijd en wijle) goede muziek en de interactie tussen Kees en Alfred. Ook met de vaak muzikale gasten waren leuke interviews. Ik nam het programma vaak op, meestal als tijdens de spotjes overdag en later op teletekst bleek, dat het programma, gelet op de inhoud, ook nog de moeite van het bewaren waard was. Van deze opnames heb ik vandaag en waarschijnlijk ook morgen nog veel plezier: ik kan op dooie momenten steeds terugvallen op de opgenomen uitzendingen en de sfeer van weleer terugroepen. Heerlijk! ANJO Vanaf het midden van de jaren tachtig was “Countdown Café” ook bij mij groeiend in belangstelling. Na het verdwijnen van Veronica als zeezender op 31 augustus 1974 was ik nog slechts sporadisch bezig met Veronica. Allereerst natuurlijk door de drastisch verminderde zendtijd. Veronica was immers een omroep geworden en uitbreiding via televisie kon daar niet veel aan verruimen. Maar ik veranderde ook persoonlijk. Ik werd ouder, kreeg het drukker en mijn tienerjaren waren voorbij. Ik bleef nog wel van muziek houden, maar vond al jaren niet meer de leidraad in de Top 40. Dat was meer voor een singleskopend publiek. Vanaf het moment dat bij mij de eerste verdiensten binnen kwamen, hiervoor moest ik wachten tot na mijn schooltijd, richtte ik mij op elpees, nooit op singles en dus zelden op de Top 40. Aangezien Veronica er in slaagde in het midden van de jaren tachtig uit te groeien tot de grootste omroep met zelfs een super status op zak, werd de Veronica Vrijdag ook voor mij aanleiding om weer te luisteren. Echter nu was ik de affiniteit met het muzikale aanbod, waar de Top 40 nog steeds de spill van vormde, volkomen kwijt. Countdown Café schoot te hulp. Vanaf pakweg 1987 ben ik iedere vrijdag gaan luisteren en zag het programma bewegen: van Bosch en Duin in Soest naar de studio in Hilversum met gasten, opgenomen interviews en opgenomen concerten. Met Kees Baars en Alfred Lagarde, via Alfred en Francis Dix naar andermaal Kees en Alfred. Dan weer op locatie, dan in het “muziekpaviljoen” en vervolgens weer in de studio. Op de “Music & Harmony” beurs (heb ik zelf een keer bezocht) en weer terug naar het Veronicagebouw. Ik genoot altijd van de sfeer, de (soms bij tijd en wijle) goede muziek en de interactie tussen Kees en Alfred. Ook met de vaak muzikale gasten waren leuke interviews. Ik nam het programma vaak op, meestal als tijdens de spotjes overdag en later op teletekst bleek, dat het programma, gelet op de inhoud, ook nog de moeite van het bewaren waard was. Van deze opnames heb ik vandaag en waarschijnlijk ook morgen nog veel plezier: ik kan op dooie momenten steeds terugvallen op de opgenomen uitzendingen en de sfeer van weleer terugroepen. Heerlijk!

ANJO

]]>