Begin Augustus 1960 ging ik afzwaaien uit militaire dienst. Ik had in de laatste dienstweken nog geen werk gevonden. Voor mijn diensttijd voer ik bij de koopvaardij maar wilde vanwege de verkering geen grote reizen meer maken. Radio Veronica was net gestart met uitzenden.Tijdens een uitzending hoorde ik in een oproep van Veronica dat er een radio-monteur gezocht werd. Ik was in dienst radio-monteur en min of meer uit een geintje heb ik op die oproep gereageerd.Ik moest al gauw komen praten in Hilversum, ik denk met Max Groen.Een prettig gesprek. Eén vraag herinner ik me nog goed: of ik kon improviseren. Mijn antwoord dat ik dat juist heel erg leuk vond gaf denk ik de doorslag. Kort daarop werd ik gebeld door de heer Termaat, mijn a.s. baas op de wal, dat ik aangenomen was.Aan boord bleek de functie voornamelijk “bandjesdraaier” te zijn.

We verzamelden bij IJmuider Stores op de Treilerweg in Scheveningen. Daar ging ook de proviand en de post naartoe. We draaiden een week op/een week af. Bij slecht weer waren we langer dan een week aan boord, want dan konden we niet afgelost worden.Het heen en weerbootje, zoals we het noemden, was in het begin een sloep van een meter of 8 à 10 lang , schipper/eigenaar Groen.We monsterden met een man of 5-7 op dat bootje en die boot kwam later met hetzelfde aantal “bemanningsleden” weer terug, alleen waren het andere personen.Later kwamen er andere aflossingsscheepjes en de garnalenkotter Ger-Anna.Soms kwam er `s nachts een kotter vanuit richting Hoek van Holland, doofde onderweg zijn lichten, nam ons aan boord vanaf de Veronica, voer zonder licht een eind terug, deed de lichten weer aan en zette ons dan op een donkere plaats in de Scheveningse haven aan wal.

Aan boord was een sterk wisselende bemanning. De gebroeders Den Dulk, Aai (kapitein), Job(matroos) en Arie (kok) waren er meestal.(Jaren later voeren Aai en Arie op de Loekie met sportvissers)Een hoofdtechnicus was Hille Vleugel, een andere was een Indische man die ook zijn zoon aan boord had. Hr. Vleugel had op de Gedempte Gracht een winkeltje in 2e-hands radiospullen. We draaiden om de beurt week op week af, zodat ik in zijn winkeltje kon zijn als hij aan boord was. Dan waren er nog machinisten, een wat oudere schriele man uit Vlaardingen? En Co, een Amsterdammer. Ook was er een collega genaamd Harry Jansen, die was Nederlands kampioen op de 1500 meter hardlopen.

De studio was nogal primitief. Er waren 3 bandrecorders, 2 voor muziek en 1 voor reclames en jingles. Voor de recorders stond een knoppenkastje, waarmee je constant de modulatie van de zender regelde. Een oude radio achter de rug van de “Bandjesdraaier” stond aan om te controleren of de zender in de lucht was.Er was nog een kast met veel muziekbanden en ook de zendapparatuur stond in deze ruimte, achter een gazen raamwerk.

De eindtrap van de zender, een grote koperen spoel, met windingen van doorsnee ongeveer een meter en hoog 2 meter, stond achterop het schip in of onder de vroegere stuurhut. Op de spoel stond een zeer hoge spanning, 1200 Volt? En om de spoel was ter “bescherming” een gammel houten rek. Was nogal link met stormweer. Vaak kwamen er dan vogels in de spoel en veroorzaakten kortsluiting, waardoor de zender weer eens uitviel.

Ook de programmering was nog primitief. Er was een zendschema met een paar vaste muziekprogramma`s en reclames op bepaalde tijden en verder werd er vrij en naar eigen inzicht uitgezonden.Microfoons waren er niet. Een paar muziekprogramma’s werden gemaakt door John de Mol senior. Tussen 20.00 uur en 23.00 uur werd niet uitgezonden, ik denk door gevreesde tv-concurrentie.Vanaf 23.00 uur tot 01.00 uur werd dan weer vrij uitgezonden.Het eerste half uur daarvan zond ik vaak verzoekplaten van mijn verloofde voor haar uit. Hiervoor nam ik eerst een bandje op van een half uur.

Vaak was er veel wind. Meerdere keren windkracht 9 meegemaakt.Vaak was er net veel wind als ik aan boord was, zodat Arie den Dulk een keer zei “Jan trekt wind an”.Ik genoot van het geweld van wind en water, gelukkig had ik geen last van zeeziekte. Het schip maakte geweldige halen.

Soms voeren we met de sloep naar passerende loggers. Voor een emmertje vis gaven de vissers dan verzoeknummers op, die we uitzonden. De Vlaardingse meester ging soms midden in de nacht visbakken, als ik dat rook kwam ik mijn kooi uit om lekker vis te smikkelen.

Soms werden we bezocht door de pers, o.a. een Duits weekblad heeft een reportage met foto’s gemaakt. Een Hollandse dame vroeg me om voor haar het net uitgekomen “Ramona” van de Blue Diamonds uit te zenden, hetgeen ik een paar keer voor haar gedaan heb.

Veel uitgeputte vogels gebruikten de Veronica als rustplaatso.a. duiven, leeuweriken, winterkoninkjes, roodborstjes.Een aangevlogen roodborstje werd zo mak dat het vrij in en uit vloog.Het volgde je als je van de eettafel naar de studio ging en kwam bij het eten op tafel en pikte van je bord.

Het radioschip “Veronica” was het voormalige lichtschip de“Borkum Riff”, gebouwd in 1911. Het slanke schip had geen motor meer, kon niet geballast worden en lag dus hoog op het water, met als gevolg dat het met stormweer angstaanjagende halen maakte. Toen ik op een gegeven moment het idee kreeg dat de Scheveningers , toch zeer ervaren zeelui op kleine visserschepen, zich bij stormweer niet happy voelden, vertrouwde ik het niet meer zo erg en was bang dat de Veronica om zou slaan. Daarom ben ik weggegaan bij Veronica, maar met tegenzin.

Tags: bandjesdraaier, Jan Moor
Categories: Personen

This entry was posted on Sunday, June 29th, 2008 at 11:28 am and is filed under Personen. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.