Ze leren elkaar kennen bij Veronica en Edwin en Christine Vellekoop zijn ondertussen alweer bijna 20 jaar getrouwd (april 1987). Met veel plezier vertellen ze samen hun verhaal aan Veronica Story over hun geweldige Veronicatijd en over de bijzondere mensen die zij in die tijd hebben leren kennen.

Edwin (1959) begint in december 1979 bij Veronica Blad B.V. “Voordat ik bij Veronica begon ben ik beroepsmilitair geweest. Daar verdiende ik goed. Ik ging er dan ook ƒ 500,- op achteruit toen ik bij Veronica begon. Ik kende Veronica al via mijn zus. Die had ’s morgens altijd keihard de radio aanstaan in de tijd dat Veronica nog vanaf de boot uitzond. Mijn moeder zag later een advertentie in De Gooi- en Eemlander voor een baan bij de Algemene Dienst van Veronica Blad. Ik kwam terecht op de Oude Enghweg, waar Maarten Tulen en Jos Bakker op dat moment ook werkten. Ik werd assistent van Jos Bakker. De eerste week was behoorlijk rommelig, ik moest toen bijvoorbeeld allemaal jacks inpakken. De Toko was er op dat moment namelijk ook al (verkoop gadgets en goodies). Ik heb op mijn eerste woensdagavond gelijk meegeholpen met het belteam. Het belteam nam de gegevens van nieuwe leden aan die tijdens de uitzendingen belden. Jos was er die avond ook en had te veel gedronken, maar wilde wel zelf naar huis rijden. Ik heb hem toen verboden om zelf naar huis te rijden en heb hem in de taxi gezet. Het was pas mijn derde dag en ik dacht echt dat het mijn laatste zou zijn. De volgende morgen kwam hij met de taxi naar het werk, maar hij zei er niets meer over. De week erop was Rob Out er ook. Ik was met Jos en hem in gesprek en we hadden het over de commando’s, ik zei ‘Ik heb veel respect voor die jongens maar je moet wel goed gek zijn om de opleiding te volbrengen’. Rob begon toen te lachen. Ik wist toen nog niet dat Rob Out zelf ook commando geweest was. Dus dat was mijn eerste kennismaking met Rob Out en mijn eerste weken bij het Veronica Blad.”

Christine (1962) begint op 10 augustus 1983 als secretaresse van de Vereniging Veronica op de Larixlaan. Ook Christine kende Veronica al voor haar sollicitatie. “Ik kende Veronica natuurlijk van de radio en televisie. Ik heb destijds bij mijn opa en oma geluisterd naar de laatste woorden van Rob Out tijdens het afscheid van Radio Veronica en ik heb tijdens de eerste tv-uitzending net zolang zitten zeuren tot mijn moeder overstag ging en ons aanmeldde als Veronica-lid, terwijl we al lid waren van de Vara. Later ging ik met vriendinnen naar de drive-in shows van Veronica. Ik werkte in 1983 als secretaresse voor een Handelsonderneming, maar was op zoek naar wat anders; Toen heb ik op diverse advertenties gesolliciteerd en werd uitgenodigd op gesprek bij Veronica. Ik was trouwens te laat voor mijn eerste gesprek! Dus ik dacht al; “Dat wordt niets!”, maar het was geen enkel probleem. Mijn eerste gesprek had ik met Maarten Tulen en Wil van den Brink en ik kon eigenlijk al gelijk terugkomen voor een tweede gesprek en dat was met Wouter Bordewijk. Dat was op een avond. Daarna kon ik direct beginnen. Ik ging Wil assisteren als tweede secretaresse van het Algemeen Bestuur. Na een paar weken hield Wil ermee op, omdat zij ging afstuderen. Zij werd toen Hoofd ledenadministratie en ik werd gecombineerd secretaresse van de Vereniging en van het Algemeen Bestuur. Dat was eigenlijk een beetje teveel werk voor één persoon en toen is op een gegeven moment Marianne Rademaker (later Schouten) erbij gekomen.”

Al bij de sollicitatie van Christine komen ze elkaar tegen bij Veronica. Edwin weet nog goed dat hij haar voor de eerste keer zag. “Ik zat met collega Gert Rotman aan de beltafel toen ik Christine voor de eerste keer zag. Ze kwam binnen op een vrijdagmiddag en toen hadden we zoiets van “Zo, die is wel leuk!” “Daarna hoorde ik dat zij een vriend had, maar we zeiden al; O, dat gaat vanzelf wel over!”, vertelt Edwin lachend. “Het gebeurde vaker met relaties dat ze uitgingen nadat iemand binnenkwam bij Veronica. Het was een andere sfeer hier en mensen van buitenaf konden dat vaak niet aan, die begrepen dat niet.”

Op de eerste werkdag van Christine komen ze voor het eerst met elkaar in contact. Christine: “Ik zag hem voor het eerst van achteren. Hij had een korte broek aan vanwege het mooie weer. Het was op zijn verjaardag en er werd door Els Vendelbos (schoonmaakster) een opmerking gemaakt over zijn benen. Dus ik keek mee en verder eigenlijk niets. Vervolgens kreeg hij cadeaus van het personeel en er werd gezongen. En daar ben ik bij gaan staan. Direct erna kwam hij bij mij koffie en thee drinken en na een paar dagen vroeg hij of ik meeging met hardlopen. Ja, dat deden we toen nog! Of iedereen werd opgetrommeld om te gaan zwemmen, maar eigenlijk was het hem gewoon om mij te doen. Ik woonde op dat moment nog samen met iemand anders, en mijn vriend ging ook mee zwemmen, maar na een maandje waren Edwin en ik toch samen. En eigenlijk had niemand daar problemen mee, iedereen vond dat erg leuk. Twee maanden later zat ik naast Wouter Bordewijk aan tafel voor een rayonvergadering en ik bracht heel voorzichtig dat mijn proeftermijn voorbij was en dat ik nog niet wist of ik nu in vaste dienst was of niet. Maar ik kreeg gelijk een zoen op beide wangen met de woorden ‘gefeliciteerd’, dus dat zat goed.”

Na een aantal jaren wordt Edwin gevraagd om Hoofd Huishoudelijke dienst te worden bij RTV. “Ik stond in de postkamer toen ik werd gebeld door Rob Out. Paul Vasseur ging weg en hij vroeg of ik interesse had om Hoofd Huishoudelijke dienst te worden van radio en televisie. Dat leek me wel wat, het was natuurlijk een leuke promotie. En de overstap naar radio en tv leek me ook wel interessant. Er was toen wel een enorme afstand tussen RTV-personeel en het personeel van het Blad. Ze vonden elkaar maar niets, maar ik reed constant heen en weer tussen beiden, dus ik wist wel dat het anders was en ik probeerde dat ook uit te dragen. Ik ging ook altijd even bij Mieke van Berlo langs, de secretaresse van Rob Out, dus ik kende daar ook al wat mensen. Ik had dus niet echt moeite om die overstap te maken. Ik heb de voor- en nadelen afgewogen, samen met Christine. Ik had onder Jos natuurlijk wel erg veel vrijheid en ik heb ook al die jaren erg prettig onder hem gewerkt. Na het telefoontje van Rob hoorde ik er helemaal niets meer van, dus ik had al zoiets van; “Bekijk het maar, ik blijf wel lekker hier!”. Toen werd ik ineens opnieuw door Rob gebeld en hij vertelde mij dat ze graag wilden dat ik eerst een psychologisch onderzoek zou ondergaan. De man die personeelszaken bij RTV deed, had eigenlijk iemand anders voor die functie op het oog. Daarom had hij gevraagd om die test. Ik ben toen in Weesp bij een bureau getest en ik kreeg al snel de uitslag dat alles goed was en dat ik direct kon beginnen. Ik vermoed dat ook Wouter Bordewijk en Gijs van Essen Rob hebben aangespoord dat ik het allemaal wel aan kon. Toen werd ik dus Hoofd Huishoudelijke dienst bij radio en televisie. Jan Herselman was financieel directeur en hij werd mijn baas. Mijn eerste klus werd het regelen van de verhuizing van radio en televisie van de Vaartweg en de ’s Gravelandseweg naar het nieuwe pand op het Laapersveld. Ik had dat nog nooit gedaan, maar ja, je probeert gewoon wat uit de losse pols. Dat was echt Veronica; “Heb je er ervaring mee? Nee? Nou, dan leer je het wel!!” Je werd echt in het diepe gegooid.”

In zijn tijd bij Veronica Blad, werkt Edwin ook vaak als chauffeur of als technicus. “Ik ging mee met de rayonvergaderingen door het hele land en dan regelde ik de apparatuur voor de vergaderingen; de tv, video etc. Daarom ging ik ook vaak mee uit eten met het Bestuur met onder andere Gijs van Essen en Wouter Bordewijk. Van Essen zorgde er altijd voor dat er een uiensoep voor me klaarstond. Dat was wel heel erg leuk.

Ook buiten de normale werkuren wordt hij vaak gevraagd om chauffeur te zijn. Ook als Edwin al voor RTV werkt. “In 1988 toen Nederland de finale van het EK voetbal moest spelen in München, belde Bob Smits mij thuis op en vroeg of ik naar München wilde rijden om een omroepster te brengen, omdat daar live gepresenteerd moest worden tijdens de finale. Ik vertelde dat ik bier had gedronken had en het risico niet wilde nemen. Bob had nog niet neergelegd of de bewuste presentatrice belde met ‘Edwin, ik wil helemaal niet, ik heb helemaal geen zin’, dus ik vertelde haar al wat ik had gezegd. Maar een paar uur later zette ik de tv aan en zag ik dat Veronica toch aanwezig was in München. En wat bleek; via Jan van Doorn was er een vliegtuigje geregeld en daar zat ze, ze was met cameraploeg gewoon naar München gevlogen!”

“Ik heb ook het eerste Smoelenboek voor het bedrijf gemaakt. Ik moest er voor zorgen dat alle werknemers op de foto kwamen. Maar die vrouwen wilden natuurlijk nooit op de foto. Ik zette ze dan spontaan op de foto als ze het niet doorhadden of als ze net uit een regenbui kwamen. Daarna werden ze natuurlijk boos en riepen ze dat die foto uit het smoelenboek gehaald moest worden en zei ik zoiets als; “Dan moet je eerst een goede foto laten maken!”. Dan kwamen ze later vanzelf wel langs voor een foto.”

Christine: “Het Veronica Promotieteam was in die tijd een begrip en werd heel veel gevraagd. Regelmatig werden daarom ook eigen meiden ingezet. Net als veel collega’s heb ik ook mee gevoetbald en gevolleybald en heb ook wel eens naast Bob de Jong op de motor gezeten tijdens een rechtstreekse uitzending. En waar je ook kwam, als iemand hoorde dat je bij Veronica werkte, werd er altijd gevraagd of je toevallig stickers bij je had.”

Edwin: “Ik heb vier promotieteams meegemaakt. Ik heb ook nog de podiumwagen gereden van het promotieteam. Dat was toen ook voor Hennie Huisman, die deed toen al de Playbackshow voor Veronica op die podiumwagen. De wagen kon aan alle kanten uitgeklapt worden, dus ik zette die wagen neer, kon vervolgens weer gaan en dan kwamen later de promotieteams en Hennie Huisman voor de Playbackshow. Ik heb de wagen ook nog een keer vanuit Ermelo naar Maastricht gereden. Dan was je echt vijf uur onderweg met zo’n aanhanger. Dan kreeg ik daar een hotelkamer en dan nam ik de volgende morgen de wagen weer mee. Ik hielp mee met het samenstellen van de promotieteams, ‘s avonds laat ving ik ze op als ze terugkwamen van de hele dag werken en dan nam ik de lijst met nieuwe leden in ontvangst. Of als ze ’s ochtends vertrokken zorgde ik dat het gebouw open was.”

Als Edwin naar de Vaartweg verhuist, blijft Christine achter op de Larixlaan, maar dat vonden ze beiden geen enkel probleem. Christine: “Ik moest regelmatig op de Vaartweg zijn en Edwin kwam ook nog vaak hier. Werk en privé gescheiden houden lukte eigenlijk niet, aangezien het vaak nogal door elkaar heen liep.” Tot 1989 werkt ze als secretaresse van het Bestuur. In die tijd is Wouter Bordewijk voorzitter, Rob Out en Jack Haslinghuis vice-voorzitter en Gijs van Essen penningmeester. “In mijn eerste jaren was het een hechte club en er waren nauwelijks wisselingen binnen het bestuur. Dat veranderde eigenlijk later pas toen Joop van der Reijden werd binnengehaald.”

“In februari 1989 ging ik met zwangerschapsverlof. Toen ik terug kwam in april werd mij gevraagd personeelszaken op te zetten. Die afdeling bestond bij het Veronica Blad nog niet. Dat heb ik twee jaar gedaan, en kreeg intussen nog een tweede dochter, maar ik voelde me bij pz niet op mijn plek en wilde graag terug naar de Vereniging. Dat mocht. Ondertussen was Joop van der Reijden binnengehaald en Wouter Bordewijk was helaas weg. Ik kon eigenlijk niet echt met Joop van der Reijden overweg en mijn werk leek in niets meer op de tijd ervoor. Mijn eerste periode bij de Vereniging waren ook echt de leukste jaren wat werk betreft. De Vereniging was inmiddels verhuisd en bij RTV ingetrokken en Joop v.d. Reijden zat in de kamer die eerst van Rob Out was. Na 2 jaar heb ik aan personeelszaken RTV gevraagd of ze iets anders voor mij hadden. Daar hadden ze een plekje voor me bij Interne- en Externe betrekkingen, later communicatie. In combinatie met de opvoeding van onze dochters, heb ik daar 9 jaar part-time gewerkt, ook nog na de fusie met RTL. Eerst was Hans van der Veen mijn baas en na de fusie werd dat Jacqueline Hekkers, allebei prima mensen. Daarna stapte ik over naar RTL Nieuws waar ik alweer een jaar of 5 zit. Daar werk ik op de afdeling nieuwsdocumentatie, ik verwerk de nieuwsuitzendingen zodat fragmenten later gemakkelijk terug vinden zijn.”

In 1995 besluit de Vereniging Veronica om zich aan te sluiten bij de HMG en daarmee te fuseren met RTL. Edwin: “Het personeel van radio en tv werd de fusie echt opgedrongen. Alle verschillende afdelingen van beide bedrijven moesten gaan samenwerken en één afdeling vormen. Zo ook mijn afdeling en wij moesten verhuizen naar Kerkelanden. Veel mensen zijn in die tijd trouwens vertrokken. De sfeer was bij RTL heel anders. Het was een andere cultuur, een echte memocultuur, waar de deuren dicht waren en de mannen in pakken liepen. Dat waren we dus helemaal niet gewend bij Veronica! Als ik ergens binnenliep waar een deur toch openstond, zoals ik bij Veronica ook deed, dan kreeg ik gelijk te horen; “Je kunt toch niet zomaar doorlopen?!” Dus dan had ik zoiets van; “De deur staat toch open?!” Maar dan kreeg ik te horen dat ik eerst een afspraak moest maken. Edwin: “Ja en dat was dus mijn eerste kennismaking met RTL.
“We hebben als beide afdelingen Facility Management nog een tijdje naast elkaar gefunctioneerd. Willem van der Meer de Walcheren was toen mijn baas. Maar op een gegeven moment kwam ik er toch wel uit dat ik het niet meer zag zitten. Je werkt dan echt met twee kapiteins op één schip. Er werd besloten dat ik de automatiseringskant zou opgaan binnen Facility Management. Toen ben ik dus zelfstandig gaan werken en vond dat heerlijk. Het Hoofd Algemene Dienst werd toen voor langere tijd ziek. Ik ben vervolgens door meerdere mensen gevraagd of ik dat niet zou willen doen, maar eigenlijk had ik daar niet zoveel trek in. Je zit altijd met mensen onder je en mensen boven je, waardoor je van twee kanten aangevallen wordt. Bovendien vond ik mijn eigen werk heel leuk om te doen.”

“Vier jaar geleden kwam er een reorganisatie binnen RTL. Dat was net voordat zij zouden verhuizen naar het Mediapark. In mijn ogen was dat trouwens meer een reorganisatie om een daad te stellen richting de aandeelhouders. Iedere afdeling moest vervolgens een bepaald percentage van het personeel ontslaan. Christine verwachtte dat ze ontslagen zou worden en ik dacht juist van niet, maar vervolgens werd ik naar boven geroepen en zij niet! Ik behoorde bij de mensen die ze gingen bedanken. Bij mijn afdeling werden de twee duurste mensen ontslagen, waaronder ik dus. Nu heb ik eigenlijk een tijdje sabattical gehouden. Ik heb erg veel tijd doorgebracht met de kinderen. Daar heb ik echt enorm van genoten!”

Aan hun Veronicatijd bewaren ze veel en bijzondere herinneringen.
Christine: “Ik kan niet echt zeggen wat mijn leukste herinnering is, daarvoor zijn het er teveel. Wat me vooral is bijgebleven is de sfeer. Het was een hele gezellige club en iedereen ging ervoor. Wouter Bordewijk vond ik een fijne baas en erg betrokken. Hij was niet de decadente man die mensen dachten dat hij was. Hij was ook humoristisch, maar zat bijvoorbeeld wel in driedelig pak op de grasmaaier. Ik weet nog goed dat Marianne en ik op de Larixlaan op het terras van Bordewijk samen van het zonnetje zaten te genieten in onze pauze en toen hoorden we wat geritsel boven ons. Ik reageerde net te laat en was een fractie later drijfnat door een emmer water die John Hofman vanaf het balkon over me heen kieperde. Ik wilde net druipend naar de toko van Edwin lopen om kleding van het Promotieteam te lenen toen Bordewijk kwam binnen schuiven. Je hoorde hem nooit aankomen, hij was er ineens. Hij zag me staan en vroeg eerst voorzichtig of hij mocht lachen en pakte toen een grote zakdoek met een W uit zijn zak en depte mijn gezicht af. De zakdoek heb ik nog. We hadden ook een soort running-gag samen, ik maakte natuurlijk ook fouten en ik had een keer een narcose als excuus gebruikt en daar had hij zo om gelachen dat dat al die jaren steeds weer is teruggekomen en hij zelf ook zei na de bypasses ‘sorry het is de narcose’.”
Edwin: “Wij hadden een Mercedes-bus die eerst van Veronica geweest was. Bordewijk stapte in zijn nette pak gewoon bij ons in die bus, terwijl hij zelf twee cadillacs en een landhuis had, maar hij liet zich rustig met de bus bij afspraken afzetten. Ik moest een keertje iets voor hem ophalen en hij ging gewoon met me mee. We hadden toen ook leuke gesprekken.”

Christine: “Hij noemde mij voor de grap zijn stiefdochter en is ook nog eens bij ons thuis geweest voor de eerste verjaardag van onze oudste dochter Jamie. Hij bracht ook cadeautjes mee voor mijn meiden. Ik had absoluut een goede band met hem en we hebben tot aan zijn dood contact gehad, met briefjes en af en toe een telefoontje. Met Rob was het anders, maar ik kon toch wel met hem overweg. Ik bracht een keer mijn kinderen mee naar Veronica, om de kleine Mandy te laten zien, die was net geboren. Jamie was 17 maanden en zo vlug als water. Ik stond met Mandy te pronken en op een gegeven moment was Jamie er vandoor. Dus alles in rep en roer en wij overal zoeken. Toen kwam ik boven op de kamer van Rob en daar zat ze hoor, bovenop de vergadertafel aan zijn bureau, de suikerpot leeg te vreten! En Rob zat er bij te lachen, hij vond het een leuk kindje.
Ik moest ook een keer onverwacht een vergadering notuleren, terwijl ik geen oppas had. Toen bracht ik mijn dochtertjes mee naar de zaak en terwijl ik binnen bij de vergadering zat, zag ik mijn collega’s langslopen met de tweeling-buggy met de meisjes.”

Edwin: “Ik ben ook chauffeur geweest voor Bordewijk. Zo moest ik een keer voor hem rijden naar België. Dus ik vroeg hem met welke auto hij wilde gaan, ik reed zelf rond in die Mercedes bus. Hij zei met de Cadillac. Dus ik met de Cadillac naar België en toen vertelde hij me over de plannen om een commercieel station te beginnen, later dus RTL Veronique. Dat mocht natuurlijk nog niet naar buiten, maar toch vertelde hij me dat.”

Christine: “Ik kon met beiden goed overweg, maar Bordewijk zag ik vijf dagen in de week en Out zag ik twee dagen in de week. Dat contact was dan ook afstandelijker en met Bordewijk dus persoonlijker. Ik had zeker vijf dagen werk op het secretariaat en ik heb ook vaak overgewerkt. Zeker in de tijd toen we een soort van samenwerking hadden met de AVRO en de TROS en hij hiervoor aan een Letter of Intent werkte. Toen heb ik samen met Bordewijk en zijn vrouw Petra wat weekenden gewerkt. Hij was meer de zakelijke man in het bedrijf en Rob was meer de creatieve man.”

“Bordewijk werd op een gegeven moment ernstig ziek tijdens een vakantie in Miami. Hij zei zelf trouwens altijd ‘Miejaamie’. Hij kreeg daar toen 6 of 7 bypasses. Het personeel hier was er enorm mee bezig en we hebben tijdens de operatie kaarsjes voor hem gebrand. Toen de operatie was gelukt, hebben we met de collega’s nog wat ludieke foto’s gemaakt en Rob Out ging vervolgens naar Miami en hij nam die foto’s mee om Bordewijk namens het personeel te steunen. Toen hij na maanden weer terugkwam in Nederland, bleef Bordewijk bij Veronica betrokken. Toen hem ter ore kwam dat een meisje van de boekhouding een hersenbloeding had gekregen en in coma lag, gaf hij opdracht dat er elke week een verse bos bloemen bij haar werd bezorgd. En dat is ook gebeurd.”

“Heel spijtig dat Bordewijjk en Rob later werden ontslagen. Dat was een hele vervelende periode, vooral omdat ze zelf Van der Reijden naar voren hebben geschoven. Ik vond Van der Reijden geen sympathieke man. Hij zette mensen voor schut. Ik heb daar een paar staaltjes van meegemaakt, laten we het er maar op houden dat hij niet echt fijnbesnaard was en totaal geen tegenspraak duldde.”

Christine: “De kracht van Veronica was dat het personeel overal bij betrokken werd. Nu ben een nummer. Toen kende iedereen van bovenaf je bij naam en ze kenden je achtergrond. Een goed voorbeeld hiervan is de penningmeester, Gijs van Essen. Hij deed altijd een rondje langs al het personeel en maakte met iedereen een praatje.
Het personeel profiteerde ook mee als er wat was, er werd niet moeilijk gedaan om een T-shirtjes en ieder mocht kaartjes bestellen voor concerten of uitzendingen. En als de status omhoogging ging je salaris ook gelijk een schaal omhoog. Daarom ging ook al het personeel er echt voor. Het personeel heeft daarom ook een keer als dank geld ingezameld en een glasservies gekocht voor de directie” .
Edwin: “Rob sprak het personeel een keer toe vanaf het balkon op het Laapersveld en riep dat we allemaal 1500 gulden zouden krijgen! Dus wij keken elkaar samen aan…; 3000!!”
Christine: “Van dat geld zijn we getrouwd. En we hebben met ons trouwen nog wel meer gekregen. We kregen de auto’s van de promotieteams als volgauto’s, en de Jaguar van Rob Out was onze trouwauto. Regisseur Hans Hollegie heeft voor ons de hele dag gefilmd.”
Edwin: “En via Jan van Doorn had Jos Bakker een optreden van Gerard Joling geregeld voor onze bruiloft. Jos heeft toen al die dingen voor onze bruiloft geregeld voor ons. Hele dagen was hij daar mee bezig.”

Christine: “Gijs van Essen is één van mijn dierbaarste personen bij Veronica. Hij was altijd oprecht geïnteresseerd in iedereen en innemend. Als je aan hem vertelde dat je de volgende dag naar de tandarts moest dan vroeg hij de volgende dag hoe het was gegaan. En hij onthield ook alles van iedereen en zelfs van jaren terug.”
Edwin: “Wij hebben nog de caravan van Gijs overgenomen toen we net bij elkaar waren! Ook heb ik nog een Toyota pick-up via Veronica met korting kunnen kopen. Met die auto hebben we zelfs 19 jaar gereden.”

“Je werd overal bij betrokken. Als er een filmpje gemaakt moest worden, dan werd het personeel daarvoor gevraagd. Vervolgens zag je jezelf dan terug op tv, in het Veronica blad of in een foldertje. Maar het leukst vond ik het toen mijn jongste dochter als baby van 3 maanden werd gebruikt voor een folder.”

Christine: “Ik heb nog tegelijkertijd met Caroline Tensen een screentest gedaan om omroepster te worden.” Christine lacht als ze er aan terugdenkt. “Ik werd het dus niet!!” Ik kreeg de tekst mee naar huis en op maandagmorgen kwam ik bij de NOS voor de screentest. Om de beurt moesten wij naar binnen en ons verhaaltje doen. Daarna kon je jezelf terugzien maar het was mij al duidelijk dat dat niet echt mijn ding was. Vervolgens werd ik door Mieke gebeld dat de keuze van Rob niet op mij gevallen was, maar dat was niet echt een verrassing. Maar de ervaring zelf was wel heel erg leuk. Carolien Tensen werd het toen dus wel.”

Edwin: “Mensen waren ook heel makkelijk aanspreekbaar. Iedereen kreeg veel informatie van elkaar, van boven naar beneden maar ook van beneden naar boven. Als Rob op de gang liep dan kon je hem voor van alles aanspreken. Ook bijvoorbeeld over programma’s die je gezien had en wat je daar dan van vond. Je kreeg ook veel input van bovenaf. In een formeel bedrijf is die afstand veel groter.”

“Er werd ’s middags bovendien altijd geborreld. Er werd om vijf uur altijd iemand aangewezen die nog moest rijden en de rest die nam allemaal een biertje. En dan kwam Rob er ook wel eens gewoon bijzitten en gezellig meepraten. Na de fusie met RTL was het gelijk afgelopen. Er werd achter onze rug om door jongens van RTL over ons gepraat dat wij bier zaten te drinken. Maar bij ons was dat heel gewoon. Eigenlijk hadden we daardoor wel elke dag werkoverleg en werd er ondertussen veel werk verzet. Op die momenten kon je iedereen wel even aanspreken. Het was dus vrijgevochten, maar wel gestructureerd.”

Tijdens hun periode bij Veronica werden er veel dingen georganiseerd voor het personeel.
Edwin: “Bij de opening van het pand aan het Laapersveld ging Rob de lift in met allerlei andere mensen. Vervolgens ging de lift naar boven en bleef halverwege hangen. Dat is zelfs nog op het NOS-journaal geweest. Er werd ook veel georganiseerd aan het Laapersveld. We hadden bijvoorbeeld veel tafeltennisavonden daar, net zoals vroeger op de Oude Enghweg.

Vanuit de verschillende periodes dat Edwin en Christine bij Veronica hebben gewerkt kunnen zij geweldige anekdotes vertellen. Edwin vertelt:

“Bij het feest van de B-status kwam Lee Towers met zijn vrouw naar het feest. Zijn vrouw had een jasje aan met een bontkraag. Jos Bakker wilde voor de grap een taart naar Lee Towers gooien. Maar Lee deed een stap opzij en dat taartje ging zo bij zijn vrouw over dat bontje heen. Toen hebben we natuurlijk vreselijk gelachen!”

“Er werden ook tafeltennisavonden georganiseerd. Zo deed Vader Abraham een keertje mee aan een toernooi op de Oude Enghweg in de wijnkelder tussen het Blad en de Stichting Top 40. Ook de pluggers deden hieraan mee. De hoofdprijs, een televisie, was gesponsord door Vader Abraham, die vervolgens zelf na een geweldige finale tegen Maarten Tulen de televisie weer mee naar huis nam.”

Veronica heeft in het verleden veel verschillende T-shirts met het Veronicalogo gehad. “Er zouden op een gegeven moment T-shirts uit Engeland komen, maar die kwamen pas ’s avonds. Ik zou de T-shirts opwachten, die met twee busjes gebracht zouden worden. Dus ik heb samen met Gert Rotman die busjes opgewacht. Om 21.00 uur hoorden we plotseling in de verte het knallen van een uitlaat van een auto. Er kwamen twee oude busjes aanrijden met twee Indiërs erin compleet met tulband en die kwamen dus die T-shirts afleveren. De auto’s puilden uit van de plastic zakken. We moesten een bepaald aantal hebben, maar ik dacht bij mezelf; “Die ga ik echt niet zitten tellen!”. Dus we hebben de bussen leeggehaald en ervoor getekend en die Indiërs weer terug naar Engeland. Maar er was nogal wat mis met die partij; veel T-shirts waren niet goed bedrukt. Dus we hebben ook veel van die T-shirts weer teruggestuurd gekregen van leden.
Ik heb ook vaak hele avonden in de kelder T-shirts en sweaters staan inpakken samen met Gert. Het is jammer dat er toen nooit een archief is aangelegd van de premiums en ledenwerfpremies. Ik heb dat vaak genoeg aangegeven, maar er is toen niets mee gedaan. Ik ben vaak naar beurzen geweest met allerlei goodies en gadgets van Veronica.”

“Maarten Tulen was op een gegeven moment jarig en Jos zou daar wat voor regelen. Hij had dus allemaal van die donkere meiden met rieten rokjes geregeld en mannen met trommels. Dus die hele club naar boven naar de kamer van Maarten en daar stonden ze vervolgens op zijn bureau te dansen. Maarten is een serieuze man, dus dat was erg grappig!”

“Ik heb nog een keer de voordeur van het pand aan de Larixlaan moeten forceren. Toen ik ’s ochtends een keer aankwam stond al veel personeel voor de deur, maar niet Pim met de sleutel. Dat was nog voor de tijd dat ik zelf een sleutel in mijn bezit had. Verder had ook niemand anders een sleutel, dus wij hadden het idee om een ruitje in te tikken om binnen te komen. Dus ik probeerde dat, maar het ruitje wilde niet breken! Ik stapte vervolgens twee meter naar achteren en wilde een steen tegen de ruit gooien. Toen brak het ruitje dus wel, maar ook de grote glazen deur die achter de voordeur stond! Dus die hele glazen deur aan scherven! Maar we waren wel binnen!”

“We hebben samen nog geholpen met de belteams. Geregeld werden spotjes uitgezonden op de radio en televisie en dan konden nieuwe leden zich telefonisch aanmelden. Wij moesten dan de gegevens van die mensen noteren.
Christine: “Het eigen personeel sprong regelmatig bij. Dan werd er door het gebouw geroepen: “Spotje!! en dan kwamen overal collega’s vandaan die aanschoven aan de beltafel bij de telefoons, want die zouden allemaal gaan rinkelen. Dan moesten we een tijdje leden noteren en vragen beantwoorden en daarna ging je gewoon weer verder met je eigen werkzaamheden.”

Edwin: “Bij het Laapersveld werd erg veel fout geparkeerd. Je kon er veel over zeggen, maar er veranderde helemaal niets. Ik heb toen papieren stickers laten drukken die wel vastplakten, maar op het moment dat je ze los wilde trekken scheurden ze kapot. Ik gaf toen opdracht om die stickers recht voor het gezicht van de foutparkeerders te plakken. Dan waren ze flink aan het martelen om weg te kunnen rijden. Maar je had natuurlijk een paar van die heethoofden zoals Bob de Jong, die daar geen geduld voor hadden. Die hebben ze nog in Hilversum over de Gijsbrecht zien rijden met zijn hoofd uit het raam en die sticker nog op zijn voorruit. Maar het hielp wel, want daarna werden de auto’s wel goed geparkeerd! Op een Sinterklaasmiddag voor de kinderen van het personeel werd ik toen door Sinterklaas naar voren geroepen in de kantine en die begon dus over die stickers. Vervolgens moesten de kinderen samen met de pieten mij onder de stickers plakken! Wij konden er zelf erg om lachen, maar mijn dochter vond het maar niets! Sinterklaas die haar vader helemaal vol stickers liet plakken.”
Christine: “Later vroeg Sinterklaas nog wel even aan mij of ze er geen trauma aan overgehouden had!”

Edwin en Christine hebben enorm veel leuke dingen meegemaakt, maar natuurlijk zijn er ook de mindere punten. Veronica is door de jaren heen enorm veranderd en op een gegeven moment is het Veronicagevoel verdwenen.
Edwin: “Bij mij is het Veronicagevoel geknakt op het moment dat wij fuseerden met RTL en ik verplicht moest verhuizen.”
Christine: “Bij mij was het daarvoor al. Dat was op het moment dat ik terugkwam van mijn tweede zwangerschapsverlof en Bordewijk net weg was. Het gevoel van één voor allen, allen voor één was weg! Voor mij is het ontslag van zowel Bordewijk als Rob echt een zwarte bladzijde uit mijn Veronicageschiedenis. Ik heb bij de vergadering gezeten waarin werd besloten dat Rob weg moest. Edwin: Ik zag dat Rob met allerlei militaire voertuigen aan kwam rijden en zijn eigen bord omverreed voor het gebouw. Dat was op het moment dat er vergaderd werd of hij mocht blijven. Wij waren op dat moment in de kantine en we zagen hem aan komen rijden.
Christine: “Ook het overlijden van Bordewijk en Rob is voor mij een absoluut dieptepunt. Ik vind ook dat er door Veronica veel te weinig aandacht is besteed aan hun overlijden. Ze hebben absoluut meer aandacht verdiend dan ze hebben gekregen”.
Edwin: “Je merkte dat er daarna mensen kwamen die zich niet inzetten voor het merk Veronica en voor de mensen van Veronica. Het werd allemaal erg zakelijk en er werd minder aan het personeel gedacht en aan de waarden waar Veronica voor stond. Het was een gevoel van; “Ik vul mijn zakken en dan ben ik weg!”.

Edwin: “Mijn zwager Willem werkte ook bij Veronica. Ik had hem zelf geïntroduceerd, maar we vertelden niet dat hij mijn zwager was. Toen dat later wel bekend werd had niemand er eigenlijk problemen mee, want Willem was erg populair binnen Veronica. Later werd hij privé-chauffeur van Joop van der Reijden.

Christine: “Ik kan niet echt één ding aanwijzen waar ik het meeste trots op ben. Je werkte met z’n allen voor hetzelfde product en er was een enorme saamhorigheid. We waren als personeel superenthousiast toen we van de B-status naar de A-status gingen. Of toen het Blad een oplage had van zoveel. Maar ook toen we één miljoen leden haalden. Iedere keer was er weer een ander doel waar je met z’n allen naar toe werkte en waar je ook ’s avonds voor terugkwam of in het weekend als dat nodig was. We trokken met zijn allen een lange neus naar de andere omroepen. Het werkte twee kanten op tussen werkgever en personeel, dat was heel bijzonder. Het was toen nog echt geven en nemen. Er werden ook zoveel leuke dingen gedaan met het personeel!”

Edwin: “Zo zijn we een keer met het hele personeel naar Barcelona geweest, maar ook naar Praag en naar Euro Disney! Dat was fantastisch! Toen we naar Disney gingen, kon een aantal personeelsleden niet mee, omdat er nog uitzending was op vrijdagavond. Er waren drie of vier bussen die al ’s ochtends weg gingen. Toen heb ik vervolgens de Renault Espace van het blad kunnen regelen, zodat we om vijf uur met de overige mensen naar Eurodisney konden, de bussen achterna. Toen we aankwamen bij het hotel was de bar dicht. Maar er waren genoeg mensen die drank in de bus hadden meegenomen, dus we kwamen niets tekort! Die bar had een mega omzet kunnen draaien als ze open waren gebleven! ’s Morgens was het zelfs nog lastig om iedereen mee naar Euro disney te krijgen! We zijn eerst maar in de rustige attracties gegaan”, vertelt Edwin lachend.

Christine: “Ik heb hele gezellige herinneringen aan mijn oud-collega Marianne Schouten (Rademaker). Met haar heb ik altijd leuk samengewerkt, en ontzettend gelachen, we konden elkaars steno goed lezen en zo voor elkaar vergaderingen uitwerken. Zij werkt nu nog bij Veronica Magazine. En natuurlijk heb ik dankzij Veronica Edwin leren kennen! Rob schreef op zijn felicitatie voor ons dat hij wenste dat ons huwelijk net zo succesvol zou zijn als Veronica, dat is uitgekomen!”

Tags: Christine Vellekoop, Edwin Vellekoop, Hoofd huishoudelijke dienst, Secretaresse
Categories: Personen

This entry was posted on Sunday, June 29th, 2008 at 11:18 am and is filed under Personen. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.