Curry & Van Inkel

by Suze Krijnen on May 18th, 2010

“Duo’s komen en duo’s gaan, zeg ik altijd tegen mijn kleinkinderen.” “Precies.” “Weet je nog…

Ot en Sien, Jan en Kjelt, Simon en Garfunkel, Ard en Kees, Puk en Muk, Bob en Brenda, Snip en Snap…” “Of ik dat nog weet. Je had ook nog Tineke en Gerard, Raad en Daad, Ping en pong, Bart en De Zwart, Willy en Willeke, Sanda en Andres,Boland en Boland, Wat en Alwat, De Mounties…” “Hoe heten ze ook al weer… Met die postkoets.” “De Selvera’s.” “Klopt. En Sandra en Andres, De Spelbrekers, Sint en Piet, Barend en van Dorp, Links en rechts, Pauw en Witteman, Jut en Juul, Uh… Frank en Mirella.” “Wat dacht je van Bassie en Adriaan, Hepie en Hepie, Sam en Dave, C en A, Don en Phil, Tom en Jerry, Simon en Garfunkel…”

“Allemaal wel aardig, maar helemaal nul, nada, noppie, niks vergeleken met Curry en van Inkel. Bij Veronica..” “Vierentachtig, tot zevenentachtig.” “Ja, drie jaar lang. Van zeven tot tien op vrijdagavond.” “Dat waren nog eens tijden.” “Zeg dat wel mijnheer Luikinga.”

Rij en weemoed voorzichtig, denk aan mij.

Curry en van Inkel

Curry en van Inkel, Radio Veronica,

De Eikel van de Week, de Locomokipkachefoon, een roffel van het drumstel tussendoor en natuurlijk om “twee platen over negen” de Minimix van meestermixer Ben Liebrand. Veronica-luisteraars zitten midden jaren tachtig aan de radio gekluisterd – al dan niet met taperecorder in de aanslag – voor Curry & Van Inkel: Keetradio over de dingen des levens.

Een radiorevolutie staat ons in 1984 te wachten, als de 19-jarige Adam Curry af en toe invalt voor Bart van Leeuwen in het Veronica-programma Bart & Van Inkel. Programmadirecteur Lex Harding luistert naar het voor de gelegenheid omgedoopte Adam & Van Inkel, en zag dat het goed was. Op 12 oktober 1984 is de eerste uitzending van Curry & Van Inkel een instant Veronica-klassieker.

“Op vrijdagavond ontplofte de radio, dan liepen de rillingen over m’n rug”, aldus diskjockey Leo van der Goot. Origineel, vernieuwend, grensverleggend… Het zijn woorden die in iedere omschrijving van het programma van Adam Curry en Jeroen van Inkel voorkomen. Zo introduceren de heren diverse Amerikaanse radiovondsten op de Nederlandse radio zoals de jingles in liedjesvorm, het tromgeroffel in de studio en het weggeven van prijzen aan bellers en brievenschrijvers. In feite vertalen zij het format van de populaire Amerikaanse ochtendshows naar een avondprogramma.

Een ander novum is de gelijkwaardige duo-presentatie, waarmee de eenling in de studio steeds meer tot het verleden gaat behoren. In eerdere duo-programma’s als Bart & De Zwart wisselen de presentatoren elkaar af. “Wij zijn vrienden, wij gaan dat gewoon met z’n tweeën presenteren”, vond Van Inkel die Curry leerde kennen bij radiopiraat Decibel. Hoewel het in latere tijden niet altijd even goed botert tussen de twee, is Curry & Van Inkel nooit het toneel van onderlinge strijd: “Het was wij tweeën tegen de rest van de wereld. We hadden afgesproken: we vallen elkaar nooit af.”

Die wereld moet het naar de zin van Lex Harding vaak iets te hard ontgelden: “Er gebeurden dingen die ik erg leuk vond, maar soms vond ik het minder leuk dat ik er ook verantwoordelijk voor was.” Regelmatig ontvangen Nederlands eerste echte radiorebellen dan ook een memo van de baas. Klachten over bijvoorbeeld de jingle ‘Eikel van de Week’ of het gebruik van woorden als ‘trut’ worden overigens gewoon voorgelezen in de uitzending.

Nog een discussiepunt vormt het hoge gehalte aan ‘gelul’. Lex wil meer muziek, terwijl mensen dat lullen nu juist zo leuk vinden, volgens Curry. “Maar dat tegengas was ook wel goed. Anders was het alleen maar een lulprogramma geweest.” Dat vindt ook Willem van Kooten: “Het programma had gekkigheid, maar ook voldoende basis om het spannend te maken.” “Het ging over meer dan muziek alleen”, stelt Van Inkel: “We hadden het over de dingen des levens, zoals we die op dat moment zagen.”

Curry en van Inkel Fragmenten:
Wanda van de 06-lijn