Column Tom Mulder; Radio aan en de trein in
Al op jeugdige leeftijd had ik besloten, dat ik later, als ik groot was bij de radio wilde werken. Maar toen was de radio nog niet leuk maar daar kwam een gedurfde verandering in met de komst van Radio Veronica waar ik eigenlijk vanaf het begin vaak naar luisterde.
Ik schreef jaren later, in 1967, een briefje naar Willem van Kooten of Joost den Draaier, werd uitgenodigd om een proefprogramma te maken, werd aangenomen en kreeg een keurige schriftelijke bevestiging. Toen ik na een paar weken verder niets hoorde, belde ik op en Willem/Joost vertelde me, dat ik nog iets te jong was en of ik over twee jaar weer terug wilde komen. Zo gezegd, zo gedaan. Op 16 mei 1969 werd mijn eerste radioprogramma bij Radio Veronica opgenomen. Een week later, op zaterdag 23 mei 1969, werd het vanaf de boot voor Scheveningen uitgezonden. Die opnamen werden gemaakt in de Veronica-studio’s in Hilversum. Ik was aangenomen door Jan van Veen en voorgesteld aan Oom Bull Verweij. Samen met zijn broer, (Oom) Jaap, zat Oom Bull in een kantoor in het Veronicapand. Hij zei: ‘Ik ben Oom Bull en wat wil je verdienen?’
Voordat we de tramrit door Amsterdam maakten, moesten we toch eerst op de foto. We zien v.l.n.r. eerste rij(de gastvrouwen zijn in het blauw gekleed) Simone, mijn vrouw, ondergetekende, Tineke (de Nooy), Ab Everaars (Museum Organisatie) Bovenste rij: Hans Wout (Museum Organisatie), Ad Bouman (ex-Radio Veronicacollega) Jeroen Soer Direkteur.
Daardoor vierde ik later bij Radio 10 (Gold) mijn 25, 30 en 35-jarig jubileum. Deze feestjes werden op verschillende heel leuke en gezellige manieren gevierd. En je raadt het al. Ook de tram, en in mindere mate de trein, waren onderdelen van deze feestjes. Want niet alleen de tram had mijn interesse maar ook de (Duitse) stoomtrein, dus de DB. In 1966 had ik nog korte tijd bij de Deutsche Bundesbahn gewerkt. Later bij mijn 25-jarig jubileum had Radio 10 Gold een twee-asser of echte Blauwe wagen geregeld waarmee we een feestelijke rit door de stad reden. Bij Station Sloterdijk stapten we tenslotte over in een speciale jubileumtrein waarmee al treinend het feestje verder werd gevierd en afgesloten en waar mijn ouders en Oom Bull aanwezig waren.
Toen ik 30 jaar lang mijn radioprogramma’s had gepresenteerd was dat opnieuw reden voor feestelijkheden. Het vond nu plaats in het sfeervolle Amstel Hotel, waar een receptie werd gegeven voor de radio-industrie en al mijn collega’s uit mijn begintijd en de tv waren aanwezig. Hoewel we met de tram van de Radio 10-studio’s aan de Vijzelgracht maar het Amstel Hotel hadden kunnen rijden, maakten we gewoon gebruik van de auto. Je ziet het al: de eenvoud vierde hoogtij. In mei 2004 was het opnieuw raak. Deze keer was de reden, dat ik 35 jaar lang tramde en treinde en radioprogramma‘s presenteerde.
Radio 10 Gold had nu geregeld, dat ik met de VSM (de Veluwse Stoomtrein Maatschappij) een stoomtreinrit kon maken, waarbij tijdens de rit ook nog werd uitgezonden op de radio. Zoals je misschien hebt gemerkt speelden de radio en het railvervoer een grote rol in mij leven. Maar ook bij andere radiomakers speelden de tram en trein zo’n speciale rol. Ik noem als voorbeeld Joop van Zijl, Erik de Zwart, Herman Emmink, Edvard Niessink, Paul van de Lugt, Lex Lammen, Kees Buurman (overleden), Wim van Putten en nog vele anderen uit de radiowereld. Die trein/radiocombinatie komt niet uitsluitend in Nederland voor maar bijvoorbeeld ook in Engeland. Je ziet het als er een radio en een trein in de buurt is, heb je echt geen last van die grote kleuters.
Bekijk hier meerdere colums van Tom Mulder
Anjo van der Wal
Hallo Tom,
Heel plezierig om een column van je te lezen, waarin je openhartig over je favoriete bezigheden vertelt en de aandacht die anderen voor jou hebben dienaangaande. Je liefde voor treinen heb je inderdaad nooit onder stoelen en/of banken gestoken. Ooit had je bij Radio Veronica het programma Ook Goeiemorgen. Zelfs nu nog is bij mij de schallende fluit van de locomotief nog te horen, die vooraf gaat aan de Scarlet O’Hara tune. En natuurlijk door de tune heen de wielen, die de rails beroeren. Liefde voor trams, treinen, etc. is inderdaad bij meer bekenden van naam en faam te vinden. Niet alleen Ad Bouman en Erik de Zwart vonden elkaar in de gezamenlijk gedeelde liefde voor oude Amsterdamse trammetjes, ook Neil Young, Canadese zanger en rocker bij uitstek, speelde graag met treinen en het liefst met zijn eigen zoontje, voor wie hij nog eens een besturingssysteem heeft ontworpen, dat met het hoofd te bedienen is (Neil’s zoon Ben is nagenoeg geheel verlamd). Daarnaast heeft Neil Young ook zijn liefde voor auto’s van alle leeftijden (maar toch het meest de oude, geloof ik) niet onder stoelen en banken gestoken. De homepage van zijn website (www.neilyoung.com) toont ons het front van een grote Rolls. Ik weet niet of je veel met deze informatie kunt. Duidelijk is wel dat je er gerust voor uit kunt komen wat speelgoed betreft tot de grote kinderen te kunnen horen. Ik draai bijvoorbeeld nog graag de liedjes die ik al in mijn tienertijd hoorde en afleveringen van Tom and Jerry of de Fabeltjeskrant zijn ook nog steeds leuk om te zien.
Iets anders. Van de Veronicamedewerkers vond ik jou altijd de meest smaakmakende presentator. Niet alleen beviel je stemgeluid me, maar ook de (quasi?) verstrooide presentatie en gladde rappe grappen en plaagstootjes er tussendoor, niet zelden met de luisteraar zelf in de hoofdrol, hadden een groot amusementsgehalte. Ga er maar gerust van uit dat ik je vertrek bij Veronica betreurd heb, maar opgelucht was je bij de TROS weer terug te vinden. Nog steeds had je je vertrouwde humor niet afgelegd. Een keer heb ik je op de boulevard van Scheveningen het programma “50 Pop Of een Envelop” (dat klopt toch?) zien presenteren. Waarbij Phil Collins “last had van winderigheid”. Laatst hoorde ik, dat je lichamelijk nog wel eens in de knel zat, maar er toch bovenop bent gekomen. Het is me, mede dankzij je vroegere collega Ad Bouman, gelukt om nog een aantal van je vroegere juweeltjes te bemachtigen, zoals een paar afleveringen van Ook Goeiemorgen en een enkele Radio Drama. Het gevoel van vroeger komt dan weer direkt naar boven bij het beluisteren er van. Het maakt niet uit of ik dan 14 of 52 ben. Wat ik je van harte toewens is de oude vos te blijven met dezelfde streken, die je vroeger al had. En natuurlijk veel voorspoed in alles, waar je bij betrokken bent of wordt.
Een warme groet van ANJO
Mar 02, 2010 @ 1:00 pm