Alfred Lagarde

by Piet on June 11th, 2010

Alfred Lagarde wordt op 2 april 1948 geboren als Alfred van der Garde, in Groningen. Zijn vader werkt in een productiestudio, waar ondermeer hoorspelen worden opgenomen. In 1965 is Lagarde zeventien jaar als hij als journalist gaat werken voor het AVRO-programma Minjon, een kweekvijver voor jong talent. Niet veel later gaat hij als junior verslaggever werken voor de KRO. In 1971 begint hij bij Radio Noordzee Internationaal (RNI), waar hij het programma ‘Espresso’ presenteert. Hij gebruikt Johnny Pearson’s ‘Sleepy shores’ als tune. Alfred werkt niet langer dan een jaar op het radioschip ‘MEBO II’, maar werkt aan land wel mee met opgenomen programma’s vanuit de studio’s in het Strengholt complex in Naarden.

alfred lagarde

Nadat de zeezenders op 31 augustus 1974 het zwijgen wordt opgelegd, begint hij bij de VARA, waar hij elke dinsdagmiddag tussen 17.00 en 18.00 uur op Hilversum III ‘VARA’s Betonuur’ maakt, voornamelijk gevuld met rock en hardrock. Hij draait veel vernieuwende muziek en het programma is een succes. Naast ‘Betonuur’ presenteert hij ook het programma ‘Groot Licht’.

Alfred is ook als producer actief, hij produceert verschillende platen, waaronder deze:
1978 Speedtwins – ‘It’s more fun to compete’
1979 Vitesse – ‘Rock invader’
1980 Vandale – ‘Wij zijn Vandale’
1982 Bodine – ‘Bold as brass’
1983 Highway Chile – ‘Storybook heroes’
1984 Highway Chile – ‘For the wild and lonely’

1978 – Release van de LP ’16 Harde van Lagarde’ (Basart Goldstar, met op de hoes het nummer GSC 55070, terwijl op de plaat het nummer GSL 25070 prijkt). Het hoofd van Alfred Lagarde staat – als een soort Dracula – prominent op de hoes. De plaat werd uitgegeven in samenwerking met de Hitkrant. Het valt te betwijfelen Alfred Lagarde zelf de plaat heeft samengesteld. Waarschijnlijk zat Basart in zijn maag met een niet goed lopende hardrock-verzamel-LP en wist de maatschappij de restanten via een deal met de Hitkrant alsnog op deze manier te slijten. 1979 – Release van de dubbel LP ‘Beton’ (vrij naar de naam van Alfred’s VARA Radioprogramma).

In 1982 vertrekt Alfred bij de VARA en gaat voor Veronica werken. Daar presenteert hij o.a. Radio Romantica op Radio 5, samen met seksuologe Mària Schopman (over liefde, sex en romantiek, tot 1994), Countdown Café (waarin bands worden geinterviewd en livemuziek te horen is – op Hilversum III, en later Radio 3), o.a. met Annette van Trigt, Kees Baars en Francis Dix, ‘Oh Wat een Nacht’ (Radio 3), en ‘Pop Ballads VSOP’ (ook in de nacht). Daarnaast spreekt hij alle ledenwerfspotjes in. ‘Veronica is jong, snel en wild – dat wil jij toch ook?’

In datzelfde jaar brengt Alfred onder het pseudoniem Johnny Camaro met een zwaar Surinaams accent de single ‘Oh darling, dans nog één keer met mij’ uit. Later verschijnen van Johnny Camaro ook ‘Polonaise Hollandaise’, ‘Want we gaan weer dansen’ (met Olga Lawina), ‘De bonte was van de familie’, ‘Een beetje’, ‘Ik ben de weg kwijt’ (cover van Lou Reeds ‘Walk on the wild side’) en natuurlijk ‘Don’t worry, be happy’. In 1986 is Alfred Lagarde ‘s nachts tussen 00.00 uur en 03.00 uur te horen op Radio Europa. In de periode 1987 – 1989 presenteert hij samen met Simone Walraven het jongerenprogramma ‘Schoolplein’.

1988 – Als ‘Johnny Camaro’ neemt Alfred de single ‘Don’t worry, be happy’ op, een cover van de hit van Bobby McFerrin. De opbrengst van de single gaat naar de anti-apartheidsbeweging.
In datzelfde jaar spreekt hij de stem van Tito in voor de Nederlandstalige versie van de Disney tekenfilm ‘Oliver & Co’. Later zal hij zijn stem lenen aan meer Disney films:
‘De kleine zeemeermin’ (1989) – Gruwel en Griezel
‘The lion king (1994)
‘Timon & Pumba’ (TV serie, 1995) – Banzai

In 1989 wordt Alfred ‘de stem van Veronica’ – hij spreekt alle jingles en promo’s in. Daarnaast is zijn stem te horen in talrijke radio- en televisiecommercials. Als Veronica commercieel gaat, presenteert hij ‘Big Al’s Nite Flite’, op Kink FM. Alfred leverde een belangrijke bijdrage aan het onstaan en de ontwikkeling van Kink FM – in zijn woorden: ‘for the love of music’.

In 1995 is Alfred de eerste radio-dj die het talent van de Haagse zangeres Anouk opmerkt. Hij mixt enkele demo’s van haar. Op donderdag 1 januari 1998 overlijdt Alfred aan een hersenbloeding. Vlak daarvoor heeft hij het nieuwe jinglepakket voor Veronica FM ingesproken. Veronica besluit als eerbetoon aan Alfred, de door hem ingesproken jingles te blijven gebruiken. Later maakt men zelfs nieuwe jingles door diverse fragmenten van door hem ingesproken teksten te combineren.

Alfred Lagarde mocht een aantal grootheden in de rock-scene tot zijn vrienden rekenen, bijvoorbeeld ook Toto. Op woensdag 7 januari 1998 brengen de Golden Earring, Anouk, de Dijk, Saskia, Adje Vandenberg, Rowwen Heze, Jules Deelder en Mother’s Finest in het Haagse Astra-theater een muzikaal eerbetoon aan de man die zich als geen ander heeft ingezet voor de Nederlandse popmuziek: ‘A tribute to Alfred Lagarde’. Adje Vandenberg zegt op het feest dat Alfred nu een penthouse heeft in de hemel en dat de buren nu al gek van hem worden. In 1999 overhandigt Alfred’s zoon Kim een Lifetime Achievement Award aan Toto.

In de nacht van 1 op 2 januari 2001 herdenkt Kink FM ‘Big bad motherfuckin’ Al’ met een speciale en eenmalige ‘Big Al’s Nite Flite’, gevuld met fragmenten uit Countdown Café, gesprekken met collega’s en vrienden, en zijn favoriete nummers. Op 1 januari 1998 overleed onze vriend en collega Alfred Lagarde.
KINK FM herdenkt “De stem van Veronica en Kink” in de nacht van 1 op 2 januari met hoogtepunten uit het roemruchte radio-programma Countdown Cafe en met de herhaling van het TRIBUTE TO ALFRED LAGARDE- concert. O.a. Golden Earring, Anouk, de Dijk en Mothers Finest brachten in het Haagse ASTA-theater een muzikaal eerbetoon aan de man die zich als geen ander heeft ingezet voor de Nederlandse popmuziek.

Alfred Lagarde is begraven op Begraafplaats Westduin in Den Haag.

Met dank aan Maarten Daam, voor meer informatie kijk op www.bigbadal.tk

Will Wil Wel : Ha die Alfred
Van de week dacht ik even aan je toen ik met een vriendje wat oude banden zat af te luisteren en ik jouw stem hoorde. Je hebt ooit eens een jingletje voor me in elkaar gezet voor een programma waarin Bart de Graaff en ik een soort kroeg runden op de radio. Toen ik het woord kroeg tegen je riep zat je al achter de microfoon… en je deed het natuurlijk ook omdat we alle twee uit Groningen komen. Jij had trouwens de mooiste stem van Nederland. Wat zeg ik, van de hele wereld! De een zei dat hij zo mooi klonk omdat je af toe vergat je te scheren, de ander riep dat het in je cowboylaarzen zat en een derde beweerde dat je dat volle warme geluid had, omdat je niet vies was van een goeie neut. Ik ga voor de neuttheorie want ik kan me herinneren dat een collega van ons naar Amerika was geweest en vertelde dat de jocks daar zo’n mooie lage stem hadden omdat ze whisky dronken en sigaren rookten. Er is zelfs een tijd geweest dat we ‘s morgens in de keuken bij tante Erna met Bourbon Whisky stonden te gorgelen voordat we aan de slag gingen. Zo’n verhaal hoefde je maar een keer aan jou te vertellen…

En Alfred, nog bedankt dat je ooit Anouk hebt ontdekt. Want ze zingt nog steeds de sterren van de hemel en zonder jouw hulp was het meisje misschien wel kapster of typiste bij een verkeerd radiostation geworden. Dan gaat zo’n kind meedoen aan Idols en is de ramp niet te overzien.

Weet je nog dat we samen gek waren op die de vreselijk mooie Camero. We hadden alle twee zo’n Amerikaans wonder op wielen. Een acht cilinder, vijf punt zes liter, airco, automaat en benzineverbruik van een op drie. De klinkers vlogen uit de straat als je een beetje stevig optrok! Ik heb hem jaren geleden weggedaan want de benzine kost inmiddels, omgerekend in oude-mensen-geld, meer dan drie gulden en dan wil Will wel in een kleiner autootje rijden. Het is eigenlijk niet te geloven dat je al weer tien jaar geleden naar Hemelstein bent vertrokken. In jouw geval mag je wel zeggen: time flys. Er waren wel wat herdenkingprogramma’s met fragmenten van jouw radiowerk, maar na de uitzending nog even gezellig de kroeg in, is er niet meer bij en jouw devies Rock and Roll is Better than Music slaat nergens op als je thuis na zo’n programma op de bank een droevig pils drinkt.

Die vreselijk grote mobile telefoon waar jij altijd mee rondliep, is al heel lang verleden tijd, ze hebben nu hele kleine telefoontjes waar je overal mee naar toe kunt bellen, of naar muziek kunt luisteren ,of foto’s maken. Ze worden als maar mooier,maar ze hebben nog steeds geen verbinding met de hemel en da’s jammer want dan zou ik je vragen of je nog een jingle voor me wilt maken Ik doe niks meer op de radio maar als jij hem inspreekt, zou ik meteen weer beginnen al was het voor Radio Siddeburen.

Rij en hemel voorzichtig denk aan mij.

Tags: , , , , , , , , , , ,
Categories: Personen

Comments

Feed
Trackback URL

  • Age

    De stem van Veronica is helaas niet meer maar zijn jingles en andere gesproken teksten en beeldopnamen leven voort in de veronicaharten. Ben op ze begrafenis geweest, wat n menigte mensen, was meer dan verdient, later bij zijn tribute-avond geweest, heb deze avond nog op video staan, wat n happening. Een groot mens is niet meer.Krijg nog kippevel als ik de clip bekijk. Dank je Alfred voor alle mooie dingen die je ooit voor veronica en speciaal voor de luisteraars heb gedaan. R.I.P Brother, afz een plaatsgenoot van je.


  • MAURICE

    Alfred Lagarde ! Zijn stem ! Zij passie bij het maken en inspreken van de jingles voor Veronica radio ! Super ! Ik luister ze nog vaak !

    We missen je mooie stem ! Niemand zal jou evenaren met je stem !
    Jij was de stem van VERONICA

    Rust zacht

    M


  • Anjo van der Wal

    Mijn vroegste herinneringen aan Alfred Lagarde gaan inderdaad terug naar de periode, waarin Radio Noordzee, op dat moment de belangrijkste concurrent van Veronica naast Hilversum 3, nog in de lucht was. De herinnering is vaag en weinig betrouwbaar. Ik meende Alfred als nieuwslezer te horen. De programma’s die hij voor Radio Noordzee gemaakt zou hebben, heb ik geen van allen beluisterd, aangezien mijn radio in die tijd constant op Veronica stond afgestemd. Slechts heel sporadisch zapte ik naar een andere zender en meestal naar een geluid, dat nog een stukje Veronica-erfenis liet horen, zoals de Top 30 op Hilversum 3, de programma’s van Joost den Draaijer, zowel op Hilversum 3 als op Radio Noordzee en het op de gezinsradio beluisterde Van Twaalf tot Twee met Raden Maar van Kees Schilperoort (dat laatste is geen erfenis, eerder een profetisch gebaar naar de latere Stemband).
    In de tweede helft van de jaren zeventig was het radiolandschap totaal veranderd: de zeezenders waren het zwijgen opgelegd. In versnipperde vorm was Radio Veronica op de publieke zenders te beluisteren en medewerkers van Radio Noordzee, zoals Leo van der Goot en Ferry Maat, waren al eerder te beluisteren bij respectievelijk de VARA en de TROS. De VARA was vrijwel de gehele dinsdag op Hilversum 3 te beluisteren en introduceerde tussen 17.00 en 18.00 uur een programma voor hardrockliefhebbers: de Betonshow, gepresenteerd door niemand minder dan…jawel, Alfred Lagarde. Hoewel hardrock niet echt mijn genre was en in latere jaren het meest een zijweg zou worden in mijn persoonlijk muzikale landschap, beviel het programma me, omdat het een eigen geluid had in een totaal van radio- en televisieprogramma’s, waar ik als 21-jarige, toen nog wonend bij mijn ouders, niet altijd even vrolijk van werd. Bijdragen van luisteraars, over het algemeen telefonisch, waren ook in de Betonshow te horen. De luisteraar in kwestie mocht drie eigen favoriete platen in eigen stijl aankondigen. Dat leverde nog wel eens hilarische taferelen op. “Running with the devil” van Van Halen was nogal eens de favoriet. Een dag later deed de KRO op dezelfde zender, Hilversum 3, op hetzelfde tijdstip de hele zaak nog eens dunnetjes over. Toen met een programma getiteld Stampei, gepresenteerd door White Honey-zangeres Hanneke Kappen.
    Alfred’s latere bijdragen aan het radioprogramma Countdown Café zijn elders al uitvoerig belicht. Niemand anders dan co-presentator van het programma, Kees (“ouwe pik”) Baars kan verwoorden welke rol Alfred in die periode in het programma speelde. Wat me, als luisteraar, vooral opviel was, dat Alfred vaak niet zonder de steun van de anderen kon. Zo te horen deed hij ook vaak de techniek van het programma, maar maakte op momenten van grote verstrooidheid nog wel eens de nodige schoonheidsfoutjes. Ook voor wat betreft kennis van muziek was hij regelmatig in de war. Gelukkig was Kees er altijd nog om de zaak op tijd te herstellen en waar nodig de puntjes op de i te zetten.
    Het bericht over zijn overlijden kwam voor mij als een donderslag bij heldere hemel. Ik kwam er vrij laat achter. Tijdens een evenement in het Paard in Den Haag in februari 1998, dat aan de muziek van Jimi Hendrix was gewijd, zag ik Toto-gitarist Steve Lukather optreden. Op de achterwand was een poster te zien met daarop het portret van iemand, die te herkennen moest zijn als Alfred Lagarde. Ik deed navraag bij het publiek en raakte toen ook met het overlijdensbericht bekend. Ook al omdat gedurende het optreden van Lukather nu en dan stil gestaan werd bij dit overlijden. In latere jaren heb ik nog vaak mijn eigen opgenomen Countdown Café uitzendingen beluisterd. De herdenkingsuitzendingen op Arrow Classic Rock en waar ook ter wereld had ik dus eigenlijk niet meer nodig.

Leave Comment

Commenting Options

Alternatively, you can create an avatar that will appear whenever you leave a comment on a Gravatar-enabled blog.

Please note: Comment moderation is enabled and may delay your comment. There is no need to resubmit your comment.